Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου.
Είναι ώρα να κάνουμε έναν απολογισμό για το πού βρισκόμαστε
και να σταματήσουμε να σκεφτούμε.
Ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε,
αν οι υποθέσεις και οι πολιτικές που αναπτύξαμε
στον απόηχο αυτών των τραγικών γεγονότων
μας έκαναν πραγματικά πιο ασφαλείς;
Έκαναν τις κοινωνίες μας, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ,
πιο ανθεκτικές;
Έχω δουλέψει όλη μου τη ζωή στο πεδίο της ασφάλειας και της άμυνας
κι είμαι πεπεισμένη ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ,
πρέπει να αναμορφώσουμε ριζικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε
και πράττουμε σχετικά με την ασφάλεια,
και ιδιαίτερα για τη διεθνή ασφάλεια.
Με τη διεθνή ασφάλεια εννοώ στην ουσία τι κάνουμε,
πώς προετοιμάζουμε τις χώρες μας
για να ανταποκριθούν και να αποτρέψουν καλύτερα εξωτερικές απειλές
και πώς προστατεύουμε τους πολίτες μας.
Το κλειδί και για τα δύο
είναι να εστιάσουμε στην προστασία των πολιτών,
τόσο στις δικές μας χώρες,
όσο και σε αυτές όπου είμαστε παρόντες στο όνομα της ασφάλειας.
Τώρα, αυτή η ιδέα πάει ενάντια στην καθορισμένη αφήγηση
όπου αναπτύξαμε τα τελευταία 20 χρόνια
για το τι είναι ασφάλεια και πώς την αποκτούμε.
αλλά αυτή η αφήγηση είναι προβληματική, και το χειρότερο, αντιπαραγωγική.
Τα τελευταία 20 χρόνια,
τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη,
έχουμε αποδεχτεί ότι πρέπει να μιλάμε για την ασφάλεια
με όρους αμοιβαίας επιβουλής,
λες και ο μόνος τρόπος για να έχουμε κι άλλη ασφάλεια
είναι μέσω της διακύβευσης αξιών και δικαιωμάτων:
ασφάλεια έναντι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
ασφάλεια έναντι της ελευθερίας και της ανάπτυξης.
Αυτή είναι μια επίπλαστη αντίθεση.
Απλώς δεν δουλεύει έτσι.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε
ότι η ασφάλεια και ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αντίθετες αξίες,
συνδέονται εγγενώς.
Στην τελική, το πιο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα
είναι το δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία από τη βία,
και η βασικότερη ευθύνη ενός κράτους
είναι να εγγυάται αυτό το δικαίωμα για τους πολίτες του.
Αντίθετα, αν σκεφτούμε για τις κοινότητες όλου του κόσμου
που επηρεάζονται από τον πόλεμο και τη σύγκρουση,
είναι η ανασφάλεια και η βία
που τις σταματά από το να αποκτήσουν την πλήρη ελευθερία και την ανάπτυξή τους.
Τώρα, χρειάζονται τόσο πολύ τη βασική ασφάλεια όσο εμείς
και τη χρειάζονται για να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή
και για να απολαμβάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους.
Γι' αυτό πρέπει να αλλάξουμε θέση.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μια βιώσιμη ασφάλεια
στηρίζεται στη βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
στην προώθηση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Επιπλέον, τις τελευταίες δύο δεκαετίες,
αποδεχτήκαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να εγγυηθούμε την ασφάλειά μας
είναι με το να νικάμε τους εχθρούς μας,
και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να βασιζόμαστε εξ ολοκλήρου στον στρατό.
Ξανά, αυτό έρχεται σε κόντρα με το έργο μου, με την έρευνά μου,
με αυτά που βλέπω στο πεδίο.
Αυτό που βλέπω είναι ότι η δημιουργία μιας βιώσιμης ασφάλειας
έχει πολύ λιγότερο να κάνει με τη σύντριψη των εχθρών,
λιγότερο με τη νίκη στο πεδίο της μάχης,
και περισσότερο με την προστασία των θυμάτων και την εδραίωση σταθερότητας.
Και για να γίνει αυτό, ο στρατός από μόνος του
είναι απλά ανεπαρκής.
Γι' αυτό πιστεύω πρέπει να εγκαταλείψουμε τον ατελείωτο Πόλεμο στην Τρομοκρατία,
και να τον αντικαταστήσουμε με μια ατζέντα ασφάλειας
η οποία οδηγείται από την αρχή της προστασίας των πολιτών,
ανεξαρτήτως το πού κατάγονται, τι διαβατήριο έχουν
ή τον τόπο διαμονής τους:
Βανκούβερ, Νέα Υόρκη,
Καμπούλ, Μοσούλη, Χαλέπι ή Δούμα.
Η βιώσιμη ασφάλεια μας λέει ότι είναι πολύ πιθανόν
να έχουμε μακροπρόθεσμη ασφάλεια στο σπίτι για εμάς
αν εστιάσουμε τη δέσμευσή μας στην προστασία των πολιτών στο εξωτερικό
και διασφαλίζοντάς τους μια αξιοπρεπής διαβίωση
απαλλαγμένη από τη βία.
Για παράδειγμα,
όλοι ξέρουμε ότι η κατατρόπωση του ISIS είναι μια επίτευξη ασφάλειας.
Aπόλυτα.
Αλλά η ανοικοδόμηση κατεστραμμένων κατοικιών,
η αποκατάσταση της τάξης,
η διασφάλιση ενός αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος,
αυτά είναι εξίσου, αν όχι πιο σημαντικά,
και όχι μόνο για την ασφάλεια των πολιτών σε Ιράκ και Συρία,
μα για τη δική μας ασφάλεια και την παγκόσμια σταθερότητα.
Στην ουσία,
ο κίνδυνος του ISIS δεν πρέπει να μετράται μόνο στα όπλα που κατέχει.
αλλά και στον αριθμό των παιδιών που κράτησε μακριά από το σχολείο
ή έχει κατηχήσει.
Αυτό είναι από την άποψη της ασφάλειας.
Από την άποψη της ασφάλειας,
το μακροπρόθεσμο γενεακό αντίκτυπο που έχουν εκατομμύρια παιδιά στη Συρία
να μεγαλώνουν γνωρίζοντας μόνο τον πόλεμο και μακριά από το σχολείο,
αυτή είναι μια μακράν πιο επικίνδυνη απειλή για τη σταθερότητα
από όλα τα όπλα του ISIS μαζί,
και πρέπει να σπαταλήσουμε τον ίδιο χρόνο και ενέργεια για να το αντιμετωπίσουμε,
όπως σπαταλήσαμε όταν αντιμετωπίζαμε τον ISIS στρατιωτικά.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες,
η πολιτική ασφαλείας μας ήταν βραχυπρόθεσμη.
Έχει επικεντρωθεί στο εδώ και τώρα.
Έχει υποβαθμίσει συστηματικά τη σύνδεση ανάμεσα στο τι κάνουμε σήμερα
στο όνομα της ασφάλειας
και στο μακροπρόθεσμο αντίκτυπο αυτών των επιλογών.
Στα χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου,
ορισμένες από αυτές τις επιλογές,
ορισμένες από τις πολιτικές που εφαρμόσαμε
μας έκαναν πιθανότατα λιγότερο και όχι περισσότερο ασφαλείς μακροπρόθεσμα.
Μια βιώσιμη ασφάλεια με επίκεντρο τον πολίτη
πρέπει να βλέπει τι συμβαίνει μακροπρόθεσμα.
Ξανά, για παράδειγμα,
το να βασιζόμαστε σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη να στοχεύουν εχθρούς
σε μακρινές χώρες ίσως να είναι ένα εργαλείο.
Ένα εργαλείο για να βεβαιωθούμε ή να ελαχιστοποιήσουμε την απειλή
μιας επικείμενης επίθεσης στις ΗΠΑ.
Αλλά, τι γίνεται με το μακροπρόθεσμο αντίκτυπο;
Αν σκοτωθούν πολίτες,
αν οι κοινότητες γίνουν στόχος,
αυτό θα τροφοδοτήσει έναν φαύλο κύκλο
πολέμου, συγκρούσεων, τραυμάτων και ριζοσπαστικοποίησης,
και αυτός ο φαύλος κύκλος είναι στο κέντρο πολλών προκλήσεων για την ασφάλεια
που αντιμετωπίζουμε σήμερα.
Αυτό δεν θα μας κάνει πιο ασφαλείς μακροπρόθεσμα.
Χρειαζόμαστε πολιτική ασφάλεια,
χρειαζόμαστε μια βιώσιμη ασφάλεια με κέντρο τον πολίτη,
και τη χρειαζόμαστε τώρα.
Πρέπει να ενθαρρύνουμε τη σκέψη και την έρευνα γύρω από αυτή την αντίληψη,
και να την εφαρμόσουμε.
Ζούμε σε έναν επικίνδυνο κόσμο.
Δεχόμαστε πολλές απειλές για την ειρήνη και τη σύγκρουση.
Όπως ακριβώς στις μέρες μετά την 11/9,
δεν επιτρέπεται να μην σκεφτόμαστε τη διεθνή ασφάλεια.
Αλλά πρέπει να πάρουμε το μάθημά μας για εκείνα τα τελευταία 20 χρόνια.
Για να έχουμε μια πρόοδο και μια σωστή ασφάλεια,
πρέπει να επικεντρωθούμε μακροπρόθεσμα.
Πρέπει να επικεντρωθούμε στην προστασία των πολιτών.
Και πρέπει να σεβαστούμε και να αναγνωρίσουμε το γεγονός
ότι μια βιώσιμη ασφάλεια στηρίζεται στη βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Διαφορετικά, στο όνομα της ασφάλειας,
διακινδυνεύουμε να αφήσουμε τον κόσμο
ένα μακράν πιο επικίνδυνο και ασταθές μέρος
απ' ό,τι ήδη τον βρήκαμε.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)