ฉันใช้เวลาเกือบยี่สิบปี
เฝ้าสังเกตว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ บางคนโชคดีกว่าคนอื่น
และพยายามช่วยผู้คนให้มีโชคมากขึ้น
ฉันสอนหลักสูตรผู้ประกอบการ
เราต่างรู้ว่าการลงทุนในสิ่งใหม่ ๆ แทบจะล้มเหลวทุกราย
ทั้งผู้บุกเบิกและนักลงทุน ต่างต้องการที่จะโชคดี
แล้วโชคดีคืออะไร
โชคคือตัวกำหนดว่าจะรุ่งหรือร่วง ซึ่งเกิดขึ้นโดยบังเอิญ
อย่างที่รู้กัน
นั่นคือคำนิยามสำคัญ
มันเหมือนเป็นเหตุบังเอิญ
เพราะเราแทบไม่เห็นปัจจัยอื่น ที่เข้ามาช่วยให้ผู้คนโชคดี
แต่จากที่ฉันเฝ้าดูมานาน จึงได้ตระหนักว่า
โชคดีไม่ได้เหมือนฟ้าผ่า
ที่เกิดขึ้นรวดเร็วและถาโถม
แต่มันเหมือนกับสายลม
ที่พัดมาเรื่อย ๆ
บางครั้งก็พัดมาแบบสงบ
บางครั้งก็กรรโชกแรง
บางครั้งก็พัดมาจากทิศทาง ที่คุณคาดไม่ถึง
แล้วคุณจะพบกับ สายลมแห่งโชคได้อย่างไร
มันไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายนัก
ฉันมีสามวิธีมาบอกพวกคุณ
ที่จะช่วยให้คุณได้พบเจอ กับสายลมแห่งโชค
อย่างแรกที่คุณต้องทำ
คือการเปลี่ยนแปลงตัวเอง
กล้าออกจากมุมสงบของตัวเอง เพื่อไปเสี่ยงสักหน่อย
เมื่อเรายังเป็นเด็ก เราทำแบบนี้กันตลอด
เราต้องเสี่ยง ถ้าเราจะหัดเดินหรือพูด
หรือขี่จักรยาน
หรือเรียนกลศาสตร์ควอนตัม
สัปดาห์แรกเราเริ่มจาก การเป็นคนขี่จักรยานไม่เป็น
สัปดาห์ถัดมาเราก็ขี่ได้แล้ว
การจะทำได้แบบนี้ เราต้องออกจากมุมสงบของตัวเอง
เพื่อมาเสี่ยง
ปัญหาคือเมื่อเราโตขึ้น
เราแทบไม่ทำแบบนั้นแล้ว
เราปิดกั้นความเป็นตัวเอง
และไม่ก้าวออกมา
สำหรับนักเรียนของฉัน
ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่กระตุ้นให้พวกเขา
ออกมาจากมุมสงบของตัวเอง และลองเสี่ยงดูบ้าง
ฉันทำอย่างไรหรือคะ
ฉันเริ่มจากให้พวกเขาเขียนหัวข้อ ลงในแบบวัดความเสี่ยง
เป็นเรื่องสนุกที่เราทำกันในชั้นเรียน
ให้เขียนแผนผังความเสี่ยง ที่พวกเขากล้าทำ
พวกเขาเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที
ว่าความเสี่ยงไม่ใช่ระบบเลขฐานสอง
มันมีทั้งความเสี่ยงทางการเรียนรู้ ทางร่างกายและทางการเงิน
ความเสี่ยงทางอารมณ์และทางสังคม ทางจริยธรรมและทางการเมือง
พอพวกเขาเขียนลงไปเสร็จ ก็เอามาเทียบกับเพื่อนคนอื่น ๆ
แล้วพวกเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ว่าแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน
แล้วฉันก็กระตุ้นให้พวกเขาก้าวออกมา
จากมุมสงบของตัวเอง เพื่อลองเสี่ยงดู
ตัวอย่างเช่น ฉันให้พวกเขา ลองเสี่ยงทางการเรียนรู้
ให้พวกเขาลองจัดการปัญหา ที่ไม่เคยทำมาก่อน
หรือเสี่ยงทางด้านสังคม ลองคุยกับคนที่นั่งข้าง ๆ บนรถไฟ
หรือการเสี่ยงด้านอารมณ์
อย่างการบอกคนที่พวกเขารัก ว่าพวกเขารู้สึกอย่างไร
ฉันเองทำแบบนี้อยู่ตลอด
ประมาณ 12 ปีก่อน ระหว่างอยู่บนเครื่องบิน
เป็นเที่ยวบินเช้าตรู่ไปเอกวาดอร์
ตามปกติฉันจะใส่หูฟัง
แล้วก็หลับไป ตื่นมาทำงาน
แต่ฉันเลือกที่จะเสี่ยงอะไรสักเล็กน้อย
ฉันเปิดบทสนทนากับผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ
พอฉันแนะนำตัวเอง ก็ได้รู้ว่าเขาเป็นบรรณาธิการ
น่าสนใจจัง
กลายเป็นว่าเรื่องที่เราคุยกัน มันน่าทึ่งมาก
ฉันได้รู้เกี่ยวกับ อนาคตของวงการหนังสือ
พอใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง
ฉันตัดสินใจเสี่ยงดูอีกครั้ง
ฉันเปิดแล็ปท็อปตัวเอง และให้เขาดูโครงร่างหนังสือ
ซึ่งฉันรวบรวม เรื่องที่ฉันสอนในชั้นเรียน
เขาสุภาพมากและอ่านมัน
แล้วบอกว่า "ทีน่า นี่ยังไม่ใช่เรื่อง ที่เราต้องการ"
"แต่ขอบคุณมากที่ให้ผมดู"
ไม่เป็นไร การเสี่ยงครั้งนั้นไม่เห็นผล
ฉันปิดแล็ปท็อป
พอเครื่องบินจอด เราแลกข้อมูลติดต่อกันไว้
สองเดือนต่อมา ฉันติดต่อไปหาเขา
ถามว่า "มาร์ก คุณอยากมา เยี่ยมชมชั้นเรียนของฉันไหม"
ฉันกำลังเขียนหนังสือเล่มใหม่
เรื่องอนาคตของสำนักพิมพ์”
เขาตอบว่า "เยี่ยมเลย ผมอยากไป"
แล้วเขาก็มาดูชั้นเรียน เราต่างได้ประสบการณ์ที่ดี
ไม่กี่เดือนต่อมา ฉันก็เขียนไปหาเขาอีก
ครั้งนี้ฉันส่งคลิปวิดีโอ แนบไปด้วยหลายอัน
เป็นอีกผลงานที่ทำโดยนักเรียนของฉัน
เขาสนใจอย่างมาก
เกี่ยวกับชิ้นงานอันหนึ่งของนักเรียนฉัน
เขาคิดว่ามันน่าเอาไปตีพิมพ์
และเขาอยากพบนักเรียนกลุ่มนั้น
ฉันยอมรับว่าปวดใจนิดหน่อยนะ
(เสียงหัวเราะ)
เขาตีพิมพ์หนังสือให้ลูกศิษย์ฉัน ไม่ใช่ตัวฉันเอง
แต่ก็ไม่เป็นไร
เขากับเพื่อนร่วมงานมาที่สแตนฟอร์ด ตามคำเชิญของฉัน
และได้พบกับลูกศิษย์ของฉัน จากนั้นเราก็ไปกินมื้อเที่ยงกัน
บรรณาธิการคนหนึ่งของเขาถามฉันว่า
"คุณเคยคิดจะเขียนหนังสือบ้างไหม"
ฉันบอกว่า "บังเอิญจังที่คุณถาม"
แล้วฉันก็ดึงหนังสือเล่มเดียวกัน
ที่ฉันเคยให้เจ้านายของเขา ดูเมื่อปีก่อน
ภายในสองสัปดาห์ ฉันก็ได้เซ็นสัญญาตีพิมพ์
และภายในสองปี หนังสือเล่มนั้น ขายได้มากกว่าหนึ่งล้านเล่มทั่วโลก
(เสียงปรบมือ)
คุณอาจจะพูดว่า
ฉันโชคดีจังเลย
แน่ล่ะว่าฉันโชคดี
แต่โชคนั้นเป็นผลจาก การเสี่ยงอันเล็กน้อยของฉัน
โดยเริ่มจากการทักทาย
ซึ่งใครๆ ก็ทำแบบนี้ได้
ไม่ว่าชีวิตคุณจะอยู่ในจุดไหน
หรือว่าคุณอยู่ที่ไหนบนโลกก็ตาม
ถึงแม้คุณจะคิดว่า คุณคือคนอับโชคมากที่สุด
คุณก็ทำได้ แค่ลองเสี่ยงสักหน่อย คุณก็ได้ออกมาจากมุมสงบของตัวเอง
ที่นี้คุณก็ได้เริ่มล่องเรือ ไปตามหาโชคดี
อย่างที่สองที่คุณต้องทำ
คือปรับเปลี่ยนความสัมพันธ์ ของคุณกับคนรอบตัว
คุณต้องเข้าใจว่าทุกคน ที่ช่วยคุณในเส้นทางชีวิต
มีบทบาทสำคัญในการช่วย ให้คุณบรรลุเป้าหมาย
และหากคุณไม่แสดงความซาบซึ้ง
ไม่ใช่แค่คุณไม่ตอบรับนะ
แต่คุณกำลังพลาดโอกาส
เมื่อมีใครสักคนทำบางอย่างให้คุณ
พวกเขาสละเวลาตรงนั้น
ที่พวกเขาอาจใช้ เพื่ออยู่กับตัวเองหรือคนอื่น
และคุณต้องรับรู้ ถึงสิ่งที่พวกเขากำลังทำ
ฉันเปิดหลักสูตรเฉพาะทาง ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
ซึ่งต้องแย่งกันลงทะเบียนเข้าเรียน
เมื่อฉันส่งจดหมายถึงนักเรียน ที่ลงทะเบียนเรียนไม่ได้
ฉันรู้เสมอว่าต้องมีหลายคนผิดหวัง
บางคนก็ส่งจดหมายกลับมา พร้อมกับคำบ่น
บางคนส่งจดหมายกลับมา
ทำยังไงพวกเขาถึงจะ ประสบความสำเร็จในครั้งต่อไป
นาน ๆ ครั้งเท่านั้น
จะมีบางคนส่งจดหมายกลับมาเพื่อขอบคุณ
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน
ชายหนุ่มชื่อไบรอันส่งข้อความ ที่น่าชื่นชมมาให้ฉัน
"ผมรู้ว่าผมถูกปฏิเสธ จากหลักสูตรนี้มาสองครั้งแล้ว
แต่ผมอยากขอบคุณสำหรับโอกาส
ผมได้เรียนรู้เยอะมาก จากขั้นตอนการสมัคร"
ฉันประทับใจความสุภาพน้อมนอบ ในเนื้อหาข้อความของเขา
ฉันเลยเชิญเขามาพบ
เราคุยกันและวางแผนเรื่องแนวคิด
โครงการศึกษาค้นคว้าโดยอิสระ
เขาเป็นสมาชิกทีมฟุตบอลของสแตนฟอร์ด
เขาเลือกทำหัวข้อการสำรวจ ความเป็นผู้นำในสภาพแวดล้อมนั้น
เราต่างได้สนิทกันตลอดภาคเรียนนั้น
แล้วเขาก็นำหัวข้อการศึกษานั้น
จากการค้นคว้าวิจัยโดยอิสระ
ต่อยอดไปเป็นบริษัทชื่อว่า เพลย์ฟอร์ทูมอร์โรว์
ซึ่งเขาสอนเด็ก ๆ ที่มาจาก สภาพแวดล้อมไม่อำนวย
ให้มีทักษะพื้นฐานสำคัญ ที่นำไปสู่ชีวิตที่พวกเขาใฝ่ฝัน
ประเด็นสำคัญของเรื่องนี้
คือเราสองคนต่างได้เจอสายลมแห่งโชค
ซึ่งเป็นผลมาจากข้อความขอบคุณของเขา
แต่มันเป็นสิ่งที่เรา ไม่ได้คาดคิดไว้ตั้งแต่แรก
ในช่วงสองปีหลังของหลักสูตรการเรียน
ฉันค้นพบวิธีการบางอย่าง สำหรับชีวิตตัวเอง
เพื่อช่วยกระตุ้นความรู้สึกขอบคุณ
สิ่งที่ฉันชอบทำคือในทุก ๆ วัน
ฉันจะดูตารางปฏิทิน และทบทวนว่าได้พบใครบ้าง
แล้วส่งข้อความขอบคุณให้ทุกคน
มันใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที
แต่ในทุก ๆ วัน
ฉันรู้สึกยินดีและซาบซึ่งอย่างมาก
ฉันยืนยันเลยว่ามันช่วยให้ฉันโชคดี
ฉะนั้นข้อแรก คุณต้องเสี่ยง และออกจากมุมสงบของตัวเอง
ข้อสอง คุณต้องแสดงความขอบคุณ
ข้อสาม คือคุณต้อง เปลี่ยนแนวคิดของตัวเอง
คนส่วนใหญ่พิจารณาแนวคิดใหม่ ๆ ที่พบเจอและตัดสินมัน
"ความคิดนั้นดีนะ" หรือ "ความคิดนั้นแย่มาก"
แต่ที่จริงมันแตกต่างกันไม่มาก
แนวคิดนั้นมีทั้งดีและไม่ดี
บ่อยครั้งแนวคิดแย่ ๆ พวกนั้น ก็มีสิ่งที่น่าทึ่งไม่น้อย
มีแบบฝึกหัดบทหนึ่ง ที่ฉันชอบใช้ในชั้นเรียน
เพื่อช่วยให้นักเรียนปรับมุมมอง ต่อแนวคิดแย่ ๆ เหล่านั้น
ผ่านความเป็นไปได้ต่าง ๆ
ฉันจึงให้โจทย์แก่พวกเขา
โดยให้คิดแนวคิดสำหรับ ร้านอาหารเปิดใหม่
พวกเขาต้องหาแนวคิดดีที่สุด
และแนวคิดแย่ที่สุด สำหรับร้านอาหารเปิดใหม่
แนวคิดดี ๆ ก็อย่างเช่น ร้านอาหารบนยอดเขา
ที่เห็นวิวพระอาทิตย์ตกสวย ๆ
หรือร้านอาหารในเรือพร้อมวิวชั้นเลิศ
พวกแนวคิดแย่ ๆ ก็เช่น ร้านอาหารในลานทิ้งขยะ
หรือร้านที่บริการห่วยและสกปรก
หรือร้านอาหารที่เสิร์ฟ ซูชิหน้าแมลงสาบ
(เสียงหัวเราะ)
พอพวกเขาเอาแนวคิดเหล่านั้นให้ฉัน
ฉันก็อ่านมันดัง ๆ
จากนั้นฉีกมันแล้วก็โยนทิ้ง
แล้วฉันก็เอาพวกแนวคิดแย่ ๆ มาแบ่งให้แต่ละกลุ่ม
แต่ละกลุ่มได้แนวคิดยอดแย่ จากกลุ่มอื่น ๆ
โจทย์ของพวกเขาคือ เปลี่ยนให้มันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยม
และนี่คือผลที่เกิดขึ้น
ภายในสิบวินาที มีคนพูดว่า "นี่เป็นแนวคิดที่สุดยอด"
พวกเขามีเวลาสามนาที เพื่อออกมานำเสนอหน้าชั้น
ร้านอาหารในลานขยะ พวกเขาเปลี่ยนมันยังไง
พวกเขารวบรวมอาหารเหลือ จากร้านมิชลินสตาร์
ที่กำลังจะถูกทิ้งจากร้าน
เอาไปขายที่ร้านอาหาร ในราคาที่ถูกกว่า
ด้วยอาหารเหลือพวกนั้น
เจ๋งใช่มั้ยล่ะ
หรือร้านที่บริการห่วยแตกและสกปรก
ร้านนั้นกลายเป็นสถานที่ฝึกงาน
สำหรับร้านอื่นๆ ที่กำลังจะเปิด เพื่อเลี่ยงปัญหาทั้งหมดนั้น
แล้วร้านขายซูชิหน้าแมลงสาบล่ะ
ก็กลายเป็นซูชิบาร์
ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบน่าสนใจ และแปลกประหลาด
ถ้าคุณสังเกตดูบริษัทต่าง ๆ
พวกผู้ลงทุนที่มีแนวคิดสดใหม่ รอบตัวคุณ
สิ่งที่เราลืมนึกไป ว่ามันเปลี่ยนชีวิตเรา
แต่คุณรู้อะไรไหม
พวกเขาล้วนเริ่มจากแนวคิดบ้า ๆ
พวกเขาหาแนวคิด แล้วเอาออกสู่สาธารณชน
คนส่วนใหญ่พูดว่า "นั่นมันบ้า ไม่มีทางรุ่งหรอก"
ใช่ บางคร้้งคนเราก็เกิดมา ในสภาพแวดล้อมแย่ ๆ
บางครั้งโชคดีก็เหมือนฟ้าผ่า
ที่ผ่าลงมาพร้อมโชคดีหรือโชคร้าย
แต่สายลมแห่งโชคมีมาตลอด
ถ้าคุณกล้าที่จะรับความเสี่ยง
ถ้าคุณกล้าก้าวออกไป และแสดงความขอบคุณ
และมองหาแนวคิดใหม่ ๆ ถึงมันจะบ้าหลุดโลก
เมื่อมองจากความเป็นไปได้
คุณได้ต่อเรือลำใหญ่และไปไกลขึ้น เพื่อตามหาโชค
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)