Ik herinner me een ochtend toen in de derde klas zat
en m'n moeder me naar school stuurde met een Ghanees gerecht genaamd 'fufu'.
(Gelach)
Fufu is een witte zetmeelbal gemaakt van cassave.
Het wordt geserveerd met een lichte soep met een donkeroranje kleur
waar kip en/of rundvlees in zit.
Het is een pikant, smaakvol gerecht
dat me volgens m'n moeder warm zou houden op een koude dag.
Toen ik ging lunchen en m'n thermosfles open deed
en deze nieuwe geuren zich verspreidden,
reageerden m'n vrienden niet erg positief.
(Gelach)
"Wat is dat?", vroeg een van hen.
"Fufu", antwoordde ik.
(Gelach)
"Dat ruikt vreemd. Wat is een fufu?", vroegen ze.
Door hun reactie verloor ik m'n eetlust.
Ik smeekte m'n moeder om me nooit weer met fufu naar school te sturen.
Ik vroeg haar om sandwiches of kippensoep te maken,
of gewoon hetzelfde als m'n vrienden aten.
Dit was een van de eerste keren
dat ik merkte dat er een verschil was tussen wat uniek was voor mijn familie
en heel gewoon voor alle anderen.
Wat Ghanees was en wat Afrikaans
en wat Amerikaans.
Ik ben een eerstegeneratie-Amerikaan.
Mijn beide ouders zijn immigranten.
Mijn vader Gabriel kwam bijna 50 jaar geleden naar de VS.
Hij kwam aan in New York
vanuit de stad Kumasi in het noorden van Ghana
in West-Afrika.
Hij kwam om te studeren, haalde z'n accountantsdiploma
en werd uiteindelijk accountant.
M'n moeder Georgina volgde hem jaren later.
Ze hield van mode
en werkte in een naaiatelier in Lower Manhattan
tot ze genoeg gespaard had voor haar eigen dameskledingzaak.
Ik beschouw mezelf een Amerikaan
en een Afrikaan
en een Ghanees.
En er zijn miljoenen mensen in de wereld
die jongleren met deze verschillende classificaties.
Ze kunnen Jamaicaans-Canadees zijn of Koreaans-Amerikaans of Nigeriaans-Brits.
Wat onze verhalen en ervaringen echter anders maakt,
is dat we in een ander land geboren en grootgebracht zijn dan onze ouders.
Hierdoor kunnen we verkeerd begrepen worden
als we met een vergrootglas worden bekeken.
Ik ben opgegroeid in New York,
waar het grootste aantal immigranten woont in de Verenigde Staten.
Je zou denken dat opgroeien in een plaats als New York
betekent dat een eerstegeneratiepersoon snel z'n draai vindt.
Maar tijdens m'n hele jeugd
waren er momenten waardoor ik de werelden waartoe ik behoorde, ging begrijpen.
Toen ik in de vijfde klas zat, vroeg een leerling mij
of m'n familie vluchtelingen waren.
Ik wist niet wat dat woord betekende.
Hij legde uit dat z'n ouders hadden gezegd
dat vluchtelingen mensen uit Afrika zijn,
die naar de VS komen om te ontsnappen aan dood, hongersnood en ziekte.
Ik vroeg m'n ouders hiernaar en ze lachten maar wat.
Niet omdat het grappig was, maar omdat het een generalisatie was.
Ze verzekerden me dat ze genoeg te eten hadden in Ghana
en vrijwillig naar de VS waren gekomen.
(Gelach)
Deze vragen werden complexer toen ik ouder werd.
Op de middelbare school
ging ik voor het eerst naar school met een groot aantal zwarte Amerikanen.
Velen van hen snapten niet waarom ik anders klonk dan zij
of waarom mijn ouders anders leken dan die van hen.
"Ben je eigenlijk wel zwart?", vroeg een leerling.
Ik bedoel, ik dacht dat ik zwart was.
(Gelach)
Ik dacht dat m'n huidskleur voor zich sprak.
(Gelach)
Ik vroeg m'n vader ernaar en hij was ook in verwarring
over de betekenis hiervan toen hij voor het eerst naar de VS kwam.
Hij legde uit dat in zijn tijd iedereen in Ghana zwart was.
Hij dacht er toen dus ook nooit over na.
Maar in de VS doet het ertoe.
(Gelach)
Hij zei dan: "Maar jij bent Afrikaans. Vergeet dat niet."
En hij benadrukte dit dan,
ook al zagen vele Afrikanen in Afrika mij slechts als een Amerikaan.
Deze misvattingen en complexe culturele kwesties
roepen niet alleen vragen op bij kinderen.
Volwassenen weten ook niet wie immigranten zijn.
Als we naar de huidige trends kijken
en ik jullie zou vragen wat de snelst groeiende immigrantenpopulatie
in de Verenigde Staten is.
Wie denken jullie dan dat dit zijn?
Negen van de tien zeggen Latijns-Amerikanen.
Het zijn echter Afrikaanse immigranten.
En hoe zit het met de academici?
Wat is de hoogst opgeleide immigrantenpopulatie?
Velen denken dat dit de Aziaten zijn, maar het zijn de Afrikaanse immigranten.
Zelfs in politieke kwesties.
Wisten jullie dat drie van de acht landen waarvoor het inreisverbod geldt
Afrikaanse landen zijn?
Velen nemen aan dat die beoogde moslims alleen in het Midden-Oosten wonen.
Veel van die verbannen mensen zijn echter Afrikanen.
Dus in deze kwesties van onderwijs, politiek en geloof
zijn veel van onze veronderstellingen over immigranten niet juist.
Zelfs als we kijken naar werkplekdiversiteit en 'erbij horen'
en ik zou jullie vragen welke combinatie van geslacht-etniciteit
het minste kans heeft om te promoveren naar hoge leidinggevende functies,
wie denken jullie dan dat dit zijn?
Dit keer zijn het niet de Afrikanen.
(Gelach)
En ook niet zwarte vrouwen of mannen
en niet Latijns-Amerikaanse vrouwen of mannen.
Het zijn de Aziatische vrouwen die het minste kans op promotie hebben.
Ik leg deze verhalen en kwesties vast
als onderdeel van m'n werk als digitale verhalenverteller.
Ik gebruik technologie zodat men de verhalen makkelijker vindt.
Ik ben een online galerie gestart met portretten en verhalen uit eerste hand
voor het project Enodi.
Het doel van Enodi is
om eerstegeneratie-immigranten zoals ik te belichten,
die een verwantschap hebben met het land waarin we zijn opgegroeid
en met het land van herkomst
en voor dit concept om als zwart te worden aangemerkt.
Ik heb een virtueel thuis gecreëerd voor velen van ons die niet begrepen worden
in onze verschillende thuislanden.
Er zijn miljoenen Enodi's die een koppelteken gebruiken
om hun herkomstland te verbinden met hun thuis in de VS,
Canada, Groot-Brittannië of Duitsland.
In feite zijn veel mensen die u wellicht kent Enodi.
Actrice Issa Rae en acteur Idris Elba zijn Enodi.
Colin Powel, voormalig procureur-generaal Eric Holder,
voormalig president van de VS Barack Obama
zijn allemaal kinderen van Afrikaanse of Caribische immigranten.
Maar hoeveel weten jullie van ons?
Deze ingewikkelde navigatie
betreft niet alleen de ervaring van eerstegeneratiemensen.
We zijn zo vervlochten
in het leven en de cultuur van mensen in Noord-Amerika en Europa
dat het u zal verbazen hoe essentieel we zijn
voor jullie geschiedenis en toekomst.
Betrek ons dus bij jullie gesprekken.
Ontdek wie immigranten eigenlijk zijn
en verwar ons niet met de karakaturen
of bekrompen mediaverhalen
of zelfs met wie we misschien wel lijken te zijn.
We zijn lopende smeltkroezen van culturen
en als iets in die kroes voor jou nieuw of anders ruikt,
(Gelach)
haal dan niet je neus op.
Vraag ons om te delen.
Dank jullie wel.
(Applaus)