این یک زباله‌دان تجهیزات است.
معمولاً آرامگاه نهایی
تجهیزات پزشکی بیمارستان‌ها در آفریقاست.
چرا این چنین است؟
بیشتر دستگاه‌های پزشکی مورد استفاده در آفریقا، وارداتی هستند،
و اغلب با شرایط محلی تناسبی ندارند.
ممکن است برای اداره کردن، نگهداری و تعمیر
نیازمند کارکنان آموزش‌دیده باشند که وجود ندارند؛
ممکن است قادر نباشند دما و رطوبت بالا را تحمل کنند؛
و معمولاً نیازمند تأمین برق به طور پیوسته و قابل‌اطمینان هستند.
مثالی از یک دستگاه پزشکی
که ممکن است زمانی به زباله‌دان تجهیزات فرستاده شده باشد
یک مانیتور سونوگرافی است که ضربان قلب نوزادان متولد نشده را اندازه می‌گیرد.
در کشورهای ثروتمند، این یک استاندارد مراقبتی است.
در جوامعی فقیر، استاندارد مراقبتی غالباً
یک ماما است که به ضربان قلب نوزاد
با یک شیپور گوش می‌دهد.
بیش از یک قرن است که این روش وجود دارد.
خیلی به مهارت و تجربه ماما وابسته است.
دو مخترع جوان از اوگاندا
چند سال پیش از درمانگاه حاملگی یک بیمارستان محلی بازدید کردند،
وقتی که دانشجوی فناوری اطلاعات بودند.
آن‌ها متوجه شدند که اغلب
ماما قادر به شنیدن صدای ضربان قلب نیست
زمانی که سعی می‌کند آن را از طریق شیپور بشنود.
پس آن‌ها مانیتور ضربان قلب جنینی خود را اختراع کردند.
آن‌ها شیپور را تغییر داده و آن را به یک گوشی هوشمند متصل کردند.
یک برنامه بر روی گوشی، ضربان قلب را ضبط کرده، تحلیل می‌کند
و برای ماما
اطلاعاتی در مورد وضعیت بچه فراهم می‌کند.
این مخترعان --
(تشویق)
آرون توشابه و جاشوا اوکلو نام دارند.
مخترع دیگری به نام تندکای کاتسیگا،
برای یک سازمان مردم‌نهاد در بوتسوانا کار می‌کرد که سمعک می‌ساخت.
او متوجه شد که این سمعک‌ها به باتری نیاز دارند
که باید عوض می‌شدند،
اغلب با هزینه‌ای که برای بیشتر مصرف‌کنندگانی که او می‌شناخت
مقرون به صرفه نبود.
در مقابل، به عنوان یک مهندس، تندکای
یک شارژر باتری خورشیدی با باتری‌های قابل‌شارژ اختراع کرد،
که می‌توانست در این سمعک‌ها استفاده شود.
او یک شرکت به نام دفترونیکس تأسیس کرد،
که اکنون گوش خورشیدی می‌سازد،
که یک سمعک است که در آن از اختراعش استفاده شده.
همکار من، سوِدش سیواراسو، یک دستکش هوشمند اختراع کرد
برای افرادی که از جذام رنج می‌برند.
با وجود این که شاید بیماری آن‌ها درمان شده باشد،
عوارض آسیب‌های عصبی موجب می‌شود بسیاری از آن‌ها
احساس لامسه دستان خود را از دست بدهند.
که آن‌ها را در معرض آسیب قرار می‌دهد.
این دستکش حسگرهایی برای شناسایی حرارت و فشار دارد
و به کاربر هشدار می‌دهد.
این دستکش به طور مؤثری به عنوان یک حس لامسه مصنوعی عمل کرده
و از آسیب جلوگیری می‌کند.
سودِش این دستکش را پس از مشاهده بیماران بهبود یافته جذام اختراع کرد
وقتی که فعالیت‌های روزانه خود را انجام می‌دادند،
و او متوجه ریسک‌ها و خطرات شرایط آن‌ها شد.
مخترعانی که من به آن‌ها اشاره کردم
مهندسی را با بهداشت و درمان ترکیب کرده‌اند.
این کاری است که مهندسان پزشکی انجام می‌دهند.
در دانشگاه کیپ تاون،
ما یک دوره به نام طراحی و نوآوری سلامت داریم.
این دوره توسط بسیاری از دانشجویان مهندسی پزشکی گذرانده می‌شود.
هدف از آن، آشنایی این دانشجویان
با فلسفه جهان طراحی است.
دانشجویان تشویق می‌شوند که با جوامع تعامل داشته باشند
در حالی که برای مشکلات مرتبط با سلامت به دنبال راه حل می‌گردند.
یکی از گروه‌هایی که با آن کار می‌کنیم،
گروه افراد سالمند در کیپ تاون است.
یکی از پروژه‌های کلاسی اخیر به مشکل از دست رفتن شنوایی
این افراد سالمند می‌پرداخت.
دانشجویانی که بسیاری از آن‌ها مهندس بودند،
بر این باور بودند که می‌توانند سمعک بهتری طراحی کنند.
آن‌ها با سالمندان زمان گذراندند،
با ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی و پرستاران آن‌ها صحبت کردند.
خیلی زود متوجه شدند که در واقع سمعک‌های فعلی به اندازه کافی خوب هستند،
ولی بسیاری از سالمندانی که نیازمند سمعک بودند و به آن دسترسی داشتند،
آن‌ها را نداشتند.
و بسیاری از آن‌هایی که سمعک داشتند،
آن‌ها را نمی‌پوشیدند.
دانشجویان فهمیدند
که بسیاری از این افراد سالمند، ضعف شنوایی خود را انکار می‌کردند.
پوشیدن سمعک برای آن‌ها خجالت‌آور بود.
آن‌ها همچنین متوجه شدند که شرایط زندگی این سالمندان
با ضعف شنوایی آن‌ها سازگار نبود.
به عنوان مثال، خانه‌ها و مراکز اجتماعی آن‌ها
پر از بازتاب صدا بود که شنوایی آن‌ها را مختل می‌کرد.
پس به جای توسعه و طراحی یک سمعک جدیدتر و بهتر،
این دانشجویان محیط را بررسی کردند،
با نگاه به بهبود شرایط صوتی آن.
آن‌ها همچنین یک پویش برای آگاهی‌بخشی نسبت به ضعف شنوایی
و برای مقابله با خجالت از پوشیدن سمعک طراحی کردند.
حالا، این اغلب زمانی اتفاق می‌افتد که کسی به کاربر --
در این مورد سالمندان --
و نیازهای آن‌ها و زمینه آن‌ها توجه می‌کند.
ولی اغلب لازم است از تمرکز فناوری فاصله بگیریم
و مشکل را دوباره شناسایی کنیم.
این روش برای درک یک مشکل از طریق شنیدن و تعامل
جدید نیست،
ولی اغلب توسط مهندسانی که قصد توسعه فناوری را دارند،
مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.
یکی از دانشجویان ما سابقه مهندسی نرم‌افزار دارد.
او اغلب محصولاتی برای مشتریان درست می‌کرد
که مشتریان در نهایت دوست نداشتند.
در زمان پس دادن محصولات توسط مشتریان،
این در شرکت او متداول بود
که مشتریان می‌گفتند فقط نمی‌دانستند چه می‌خواستند.
با تمام شدن دوره، این دانشجو به ما گفت
که حالا متوجه شده خودش بوده که درک نمی‌کرده
مشتری چه می‌خواهد.
دانشجوی دیگری این بازخورد را به ما داد
که او یاد گرفته با همدلی طراحی کند،
بر خلاف طراحی برای عملکرد،
که آموزش‌های مهندسی به او یاد داده بودند.
پس آنچه تمام این‌ها نشان می‌دهند، این است که ما در جستجو برای فناوری
اغلب نیازهای واقعی را نمی‌بینیم.
ولی ما به فناوری نیاز داریم.
ما به سمعک نیاز داریم. به مانیتورهای ضربان قلب جنین نیاز داریم.
پس چگونه داستان‌های موفق بیشتری از دستگاه‌های پزشکی در آفریقا بسازیم؟
چگونه مخترعان بیشتری بسازیم،
به جای تکیه کردن بر چند فرد استثنایی
که می‌توانند نیازهای واقعی ما را درک کنند
و با روش‌های عملی به آن‌ها پاسخ دهند؟
خب، ما بر روی نیازها و افراد و زمینه تمرکز می‌کنیم.
ولی ممکن است بگویید «این که واضح است،»
«البته که زمینه مهم است.»
اما آفریقا یک قاره متنوع است،
با اختلاف‌های گسترده در سلامت، ثروت، درآمد و آموزش.
اگر فرض کنیم که مهندسان و مخترعان ما، اکنون به اندازه کافی
در مورد زمینه‌های مختلف در آفریقا می‌دانند
که قادر باشند مشکلات جوامع مختلف
و حاشیه‌ای‌ترین جوامع ما را حل کنند،
آنگاه شاید در اشتباه باشیم.
اما آن زمان، اگر ما در قاره آفریقا
لزوماً آگاهی کافی درباره آن نداشته باشیم،
شاید آن زمان هر کسی با مهارت و تعهد کافی بتواند به آفریقا بیاید،
مقداری زمان به شنیدن و تعامل اختصاص دهد
و با دانش کافی برای اختراع کردن برای آفریقا، آن را ترک کند.
اما درک زمینه، مربوط به تعاملات سطحی نیست.
درباره تعامل عمیق است
و غوطه‌ور شدن در واقعیت‌ها و پیچیدگی‌های زمینه ما.
و ما در آفریقا هم‌اکنون در آن غوطه‌ور شده‌ایم.
ما هم‌اکنون پایگاه دانشی قوی و غنی داریم
که می‌توانیم با استفاده از آن، راهکارهایی برای حل مشکلاتمان پیدا کنیم.
پس بیایید زیاد به دیگران وابسته نباشیم،
زمانی که ما بر روی یک قاره زندگی می‌کنیم که پر از استعداد‌های استفاده نشده است.
سپاسگزارم.
(تشویق)