အခု ကျမဟာ ရှင်တို့နဲ့ စကားပြောဖို့ ဘာသာစကားကို သုံးမယ် ...
ကျွန်မ လုပ်နိုင်လို့ပါ။
အဲဒါဟ လူသားတွေဆီမှာ ရှိတဲ့ အံ့အားသင့်စရာ လုပ်နိုင်စွမ်း တစ်ခုပါ။
ကျွန်မတို့ဟာ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အတွေး အခေါ်တွေကို တဦးမှတဦးထံ ပို့ပေးနိုင်ကြတယ်။
ကျွန်မ အခုလုပ်နေတာကို ရှင်းပြရရင်၊ ကျမ ပါးစပ်ဖြင့် အသံတွေကို ထုတ်လုပ်နေတယ်
အသက်နဲ့အတူ ကျွန်မ ရှုထုတ်နေတာပါ။
ကျွန်မဟာ အသံအနိမ့်အမြင့်၊ လေယူလေသိမ်း မျိုးစုံကို ထုတ်လုပ်ပါတယ်။
အဲဒါတွေက ဝန်းကျင်ရှိ လေကို လှုပ်ခါစေပါတယ်။
အဲဒီ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ လေဟာ ရှင်တို့ဆီကို သွားလျက်
ရှင်တို့ရဲ့ နားစည်တွေကို ရိုက်ခတ်ပါတယ်၊
အဲဒီကျတော့ သင့်ဦးနှောက်က အဲဒီလို တုန်ခါမှုကို နားစည်တွေထံမှ ရယူလျက်
အတွေးအခေါ်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းပေးတဲ့လို့
ကျွန်မမျှော်လင့်မိပါတယ်။
(ရယ်သံများ)
အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်နေပြီ ထင်တယ်။
အဲဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့် လူသားတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို
ဝေးလှတဲ့ ဒေသများနဲ့ အချိန်ကာလထိတိုင် ထုတ်လွှင့်ပေးနိုင်တယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ အသိစိတ်များကို ဖြတ်ပြီး အသိပညာတွေကို ထုတ်လွှင့်နိုင်ကြတယ်။
ကျွန်မဟာ ရှင်တို့ရဲ့ အသိစိတ်ထဲကို ထူးဆန်းတဲ့စိတ်ကူးကို ထည့်ပေးနိုင်တယ်။
ကျွန်မက ရှင်တို့အား
"ကွမ်တမ် မက္ကင်းနစ်ကို စဉ်းစားနေရင်း
ပင်လယ်ခူ စာကြည့်တိုက် ကနေပုံ"ကို စိတ်ကူး ကြည့်စေချင်တယ်။
(ရယ်သံများ)
ဒီတော့၊ ရှင်တို့ဘဝဟာ အခုထက်ထိ အတော်အသင့် အဆင်ပြေခဲ့တယ် ဆိုရင်၊
ရှင်တို့ ဒါကို အရင်တုန်း စဉ်းစားချင်မှ စဉ်းစားခဲ့ကြမှာပါ။
(ရယ်သံများ)
ဒီနေ့ ကျွန်မက အဲဒါကို ရှင်တို့အား စဉ်းစားလာစေခဲ့တယ်၊
ဘာသာစကား မှတဆင့်ပါ။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာသာစကား တခုမက ရှိကြတာ အမှန်ပါပဲ၊
ကမ္ဘာတဝမ်း သုံးနှုန်းပြောဆိုကြတဲ့ ဘာသာစကားတွေ ၇၀၀၀ ခန့် ရှိတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီဘာသာစကားတွေ ကိုယ့်နည်း ကိုယ်ဟန်နဲ့ မတူကွဲပြားကြပါတယ်။
တချို့ဘာသာစကားတွေထဲမှာ မတူတဲ့ အသံတွေ ရှိကြတယ်၊
မတူတဲ့ ဝေါဟာရတွေကို သုံးကြတယ်၊
အဲဒါ့အပြင် ရေးဖွဲ့ပုံကလည်း ကွဲပြားပါသေးတယ်--
ရေးဖွဲ့ပုံ မတူခြင်းက သိပ်ကို အရေးကြီးပါတယ်။
အဲဒါကြောင့် မေးချင်စရာက-
ကျွန်မတို ပြောကြတဲ့ ဘာသာစကားက ကျွန်မတို့ တွေးခေါ်မှုကို ပုံသွင်းပေးသလား။
အဲဒါဟာ ရှေးဟောင်းမေးခွန်းပါ။
လူတွေဟာ အဲဒီမေးခွန်းကို တချိန်လုံး အမျိုးမျိုး ဆွေးနွေးလာခဲ့ကြတယ်။
သန့်ရှင်းတဲ့ ရောမဧကရာဇ် Charlemagne မိန့်ကြားခဲ့တာက-
"နောက် ဘာသာစကားတခု တတ်ရင် နောက်ဝိညာဉ် တခုရရှိခြင်းပါပဲ" -
ဘာသာစကားက အရှိတရားကို ပုံသွင်းပေးကြောင်း ဧရာမ ကြေညာချက်ပဲ။
ဒါပေမဲ့ နောက်တဖက်မှ ရှိတ်စပီးယားက ဂျူလီယက်ရဲ့ နှတ်မှ ပြောခဲ့တာက၊
"နာမည်ထဲမှာ ဘာပါရှိလို့လဲ။
နှင်းဆီကို တခြားနာမည်ပေးတောင် မွှေးကြိုင်းတဲ့ အနံ့ပဲဖြစ်မယ်။"
အဲဒါကျတော့ ဘာသာစကားက အရှိတရားကို ပုံသွင်းမပေးဘူးလို့ ဖြစ်နေပါတယ်။
အဲဒီလို ငြင်းခုံလာခဲ့ကြတာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှိသွားပါပြီ။
ဘာမှမကြာသေးတဲ့ အချိန်အထိကိုပဲ အဲဒါကို တနည်းနည်းနဲ့
ဆုံးဖြတ်ရန် ဒေတာ ကျွန်မတို့မှာ မရှိပါဘူး။
မကြာသေးမီက ကျွန်မရဲ့ဓာတ်ခွဲခန်းနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက ဓာတ်ခွဲခန်းများတွင်
သုတေသနတွေကို ပြုလုပ်လာခဲ့ကြရာ၊
အဲဒီမေးခွန်းကို ဆန်းစစ်ရန် လက်တွေ့ ဒေတာတွေ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိလာပါပြီ။
ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး ဥပမာတချို့ကို စပြီး ပြောပြပါရစေ။
သြစတြေးလျထဲက ဘော်ရီဂျင်နီ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ဥပမာပါ။
ကျွန်မ လေ့လာခွင့် ရခဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေပါ။
အဲဒါက Kuuk Thaayorre လူမျိုးတွေပါ။
သူတို့ဟာ Cape York ရဲ့ အနောက်ဖက်စွန်းရှိ Pormpuraaw တွင် နေထိုင်ကြတယ်။
Kuuk Thaayorre လူမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံးက
အဲဒီ Kuuk Thaayorre တို့ဟာ "ဘယ် ညာ" စကားလုံးကို မသုံးကြခြင်းပါ။
အဲဒါအစား သူတို့ဟာ အရာတိုင်းကို လမ်းညွှန်သလို ပြောကြတယ်။
အရှေ့နဲ့ အနောက်၊ တောင်နဲ့ မြောက် သုံးကြတယ်။
အရာတိုင်းကို ပြောရာတွင် တကယ့်ကို အရာရာတိုင်းပါ။
ဥပမာ၊ ရှင်တို့က
"အိုး၊ ခင်ဗျား အနောက်တောင် ခြေမှာ ပုရွက်ဆိတ် ရှိတယ်။"ပြောတာမျိုးပါ။
ဒါမှမဟုတ် "ခင်ဗျား ခွက်ကို နည်းနည်းလေး မြောက်​​-အရှေ့မြောက်ဘက် ရွှေ့ပေးပါ။"
ရှင်တို့က "ဟဲလို" လို့ နှုတ်ဆက်တာကို Kuuk Thaayorre တို့ကျတော့၊
"ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ" ဖြစ်ပါမယ်။
ဖြေရာတွင်လည်း၊
"မြောက်-အရှေ့မြောက် ခပ်ဝေးဝေး
ခင်ဗျားကကော ဘယ်ကိုလဲ။" ဆိုပြီး ဖြစ်ရမယ်။
စိတ်ကူးကြည့်ကြပါ၊ ကိုယ်ဟာ တစ်နေ့လုံး လမ်းလျှောက်သွားနေရတယ်၊
ကိုယ်က နှတ်ဆက်လိုက်တဲ့ လူတိုင်းကို
ကိုယ့်သွားရာဘက်ကို ပြောဖို့ လိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်ပါ။
(ရယ်သံများ)
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုနည်းဖြင့် လမ်းမှန်ကို အလျင်အမြန် တွေ့နိုင်မှာ သေချာတယ်။
ကိုယ်က ဘယ်ဘက်ကို သွားနေမှန်း မသိဘူးဆိုရင်၊
"ဟဲလို" မျိုး နှုတ်ဆက်လို့ မရနိုင်ခဲ့မှာမို့လို့ပါ။
တကယ်တမ်းမှာ၊ အဲဒီလို ပုံစံဘာသာစကား ပြောသူ တွေဟာ ဦးတည်ချက်ကို ကောင်းကောင်းသိကြတယ်။
လူတွေတတ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ ထင်တာထက် သူတို့ ဦးတည်ချက်ကို ကောင်းမွန်စွာ သိကြတယ်။
လူတွေဟာ အခြားသတ္တဝါများထက် ညံ့ကြတယ်လို့ ကျွန်မတို့ ထင်တတ်ကြတယ်
ဇီဝဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်း အချို့ကြောင့်ပါ-
"အိုး၊ ကိုယ့်နှုတ်သီးထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်အကြေးခွံမှာသံလိုက် မရှိဘူး။"
ရှင်တို့ရဲ့ ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှုက အဲဒါကို လေ့ကျင့်ထားရင်၊
ရှင်တို့ အဲဒါ လုပ်နိုင်မှာပါ။
ကမ္ဘာမှာ ဦးတည်ချက်ကို ကောင်းမွန်စွာ သိနားလည်သူတွေ အများကြီးပါ။
ကျွန်မတို့ အဲဒါ လုပ်ကိုင်ကြပုံ ဘယ်လောက် ကွဲပြားပုံကို
ကျွန်မတို့ နားလည်သဘောတူကြဖို့ အတွက်၊
ရှင်တို့ အားလုံးကို ခဏကြာ ရှင်တို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပိတ်လိုက်ပြီး
အရှေ့တောင်ကို ညွှန်ပေးကြပါ။
(ရယ်သံများ)
မျက်လုံးတွေ ပိတ်လိုက်ကာ ညွှန်ပြကြပါ။
အိုကေ၊ ရှင်တို့ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်နိုင်ပါပြီ။
ရှင်တို့ ညွှန်ပြနေတာကို ကြည့်ကြပါ၊ ဟိုမှာ၊ ဟိုမှာ၊ ဟိုမှာ၊ ဟိုမှာ...
ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်ဖက်မှန်း မသိပါဘူး--
(ရယ်သံများ)
ရှင်တို့ကလည်း သိပ်မကူနိုင်ခဲ့ကြပါ။
(ရယ်သံများ)
ဒီအခန်းထဲမှာ တိကျမှု သိပ်မကောင်းခဲ့ဘူးလို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
ဘာသာစကားတွေ အကြားမှာ သိမြင်နိုင်စွမ်းဟာ အတော့်ကို ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။
ရှင်တို့လို အောင်မြင်တဲ့ လူအုပ်ထဲမှာဆိုရင်--
အရှေ့တောင် ဘယ်ဖက် ရှိမှန်းကို မသိကြဘူး၊
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စုထဲကျတော့၊
ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးကို မေးရင် ဖြေနိုင်မှာပါ။
(ရယ်သံများ)
ပြီးတော့၊ အချိန်အကြောင်း လူတွေစဉ်းစားကြပုံ သိပ်ကို ကွာခြားပါသေးတယ်။
ရှင်တို့ကို ကျွန်မအဖိုးရဲ့ အရွယ်မျိုးစုံ ဓာတ်ပုံတွေကို ပြချင်တယ်။
အင်္ဂလိပ်လို ပြောသူတစ်ဦးကို အချိန်ကာလအလိုက် စီပေးခိုင်းခဲ့ရင်၊
ထိုသူဟာ ဒီလိုပုံစံနဲ့ စီပေးမယ်၊
ဘယ်မှ ညာသို့ ဖြစ်မယ်။
စာရေးပုံ ဦးတည်ချက်နဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။
ရှင်တို့ဟာ ဟေဗြဲ ဒါမှမဟုတ် အာရဗီစာ ရေးသူ ဆိုရင်၊
ခုနကပုံတွေကို ပြောင်းပြန် စီိပေးဖို့ များပါတယ်၊
ညာမှ ဘယ်သို့ ဖြစ်ပါမယ်။
ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ စောစောပိုင်းက ကျွန်မ ပြောခဲ့တဲ့ Kuuk Thaayorre လို
တိုင်းရင်းသားတွေ အကြားမှာကော ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။
သူတို့က "ဘယ်" "ညာ" ဆိုတာကို သုံးမှာမသုံးကြတာ။
ရှင်တို့ကို အရိပ်အမြွက် ပေးပါရစေ။
လူတွေဟာ တောင်ဖက်ကို မျက်နှာမူ ထိုင်နေကြရင်၊
သူတို့အတွက် အချိန်ဟာ ဘယ်မှ ညာသို့ သွားပါတယ်။
သူတို့ဟာ မြောက်ဖက်ကို မျက်နှာမူ ထိုင်နေကြရင်၊
သူတို့အတွက် အချိန်ဟာ ညာမှ ဘယ်သို့ သွားပါတယ်။
သူတို့ကို အရှေ့ဖက် မျက်နှာမူလျက် ထိုင်စေရင်၊
အချိန်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကို ဦးတည်လာပါမယ်။
အဲဒါရဲ့ ပုံစံကဘာများလဲ?
အရှေ့မှ အနောက်သို့ပါ။
ဒီတော့ သူတို့အတွက် အချိန်ဟာ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်မှာ သော့ခတ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊
မြေပေါ်မှာ သော့ခတ်ထားသလိုပါ။
ကျွန်မက ဒီလို မျက်နှာမူထားရင်၊
အချိန်ရဲ့ သွားပုံက ဒီလိုပါ၊
ကျွန်မ ဒီလို မျက်နှာမူထားရင်၊ အချိန်ရဲ့ သွားပုံက ဒီလိုပါ။
ဒီလိုမျက်နှာမူထားရင်၊ အချိန်ရဲ့ သွားပုံက ဒီလိုပါ--
ကိုယ်မျက်နှာမူရာကို လိုက်ပြီး ပြောင်းတဲ့ ကိုယ်ကျိုးကြည့်တဲ့
အချိန်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
Kuuk Thaayorre လူတွေ အတွက်ကျတော့ အချိန်ဟာ မ​ြေပေါ်မှာပါ။
အဲဒါဟာ အချိန်ကို စဉ်းစားကြည်ဖို့ လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့ နည်းလမ်းပါ။
လူသားတွေရဲ့ အံ့ဖွယ် လှည့်ကွက် တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။
ဟိုမှာ ပင်ဂွင်းငှက်တွေ ဘယ်နှစ်ကောင်လဲ မေးတယ် ဆိုပါစို့။
ကောင်းပြီ၊ အဲဒီပြဿနာကို ရှင်တို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမှာ ကျွန်မ သိပါတယ်။
ရှင်တို့ "တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်၊ ခုနစ်၊ ရှစ် ရေမှာပါ။"
လိုက် ရေလိုက်ရုံပဲ။
တစ်ခုချင်း နံပါတ်ပေးလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံး ရတဲ့နံပါတ်က ကောင်ရေပါပဲ။
ရှင်တို့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ပေးထားတဲ့ လှည့်ကွက်လေးရဲ့ ရလဒ်ပါ။
ရှင်တို့ဟာ ဂဏန်းတွေကို သင်ယူပြီး သုံးနည်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတယ်။
ဘာသာစကားဆိုင်ရာ လှည့်ကွက်လေးပါ။
ဒါပေမဲ့ တချို့ဘာသာစကားတွေ အဲဒီလို မလုပ်ကြပါဘူး။
အဲဒီ ဘာသာစကားတွေထဲမှာ တိကျတဲ့ ဂဏန်းအတွက် စကားလုံးတွေ မရှိလို့ပါ။
ဥပမာ၊ "ခုနစ်"လို "ရှစ်"လို ဂဏန်းရယ်လို့
မရှိတဲ့ ဘာသာစကားတွေ ရှိတယ်။
တကယ်တော့ အဲဒီလို ဘာသာစကားတွေ သုံးကြသူတို့ဟာ မရေတတ်ကြဘဲ၊
ပမာဏ အတိအကျကို စဉ်းစားရာတွင် ပြဿနာ ရှိကြပါတယ်။
ဒီတော့၊ ဥပမာ၊ ဒီပင်ဂွင်း ကောင်ရေကို
ဘဲတွေရဲ့ အရေအတွက်နဲ့ စစ်ကြည့်ပေးရန် ကျွန်မ ပြောရင်၊
ရှင်တို့ဟာ ရေတွက်လျက် လုပ်ပေးနိုင်ကြမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ရေတွက်ဖို့ သင်မပေးထားတဲ့ ဘာသာစကားထဲမှာ မရေတွက်နိုင်ကြပါ။
အရောင်ရောင်စဉ်ကို၊ မြင်ရတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ခွဲခြား သတ်မှတ်ရာမှာလည်း
ဘာသာစကားတွေ မတူကြပါဘူး။
တချို့ဘာသာစကားတွေမှာ အရောင်တွေအတွက် စကားလုံး အများကြီးရှိချိန်မှာ၊
တချို့ မှာ "ဖျော့သော" နဲ့ "ရင့်သော" နှစ်လုံးတည်း ရှိနိုင်တယ်။
ပြီးတော့ အရောင်တွေကို ပိုင်းခြားပုံမှာလည်း ဘာသာစကားတွေ မတူကြပါဘူး။
ဥပမာ၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားမှာ အပြာအတွက် blue ဆိုတဲ့ စကားလုံး ရှိပြီး၊
စခရင်ပေါ် မြင်နိုင်ရသမျှ ပြာတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့၊
ရုရှားစကားထဲမှာ ကျတော့ စကားတစ်လုံး မကပါဘူး။
ရုရှားတွေဟာ အပြာနုရောင် "goluboy"နဲ့
အပြာရင့်ရောင် "siniy" ဆိုတဲ့
အရောင် နှစ်မျိုးထဲမှ ရွေးနိုင်တယ်။
ဒီလိုနည်းဖြင့် ရုရှားတွေရဲ့ ဘဝထဲမှာ ဘာသာစကားအရ၊
အဲဒီလို အရောင်နှစ်မျိုးကို ခွဲခြား သိလာကြတယ်။
အဲဒီလို အပြာရောင်တွေ ခံယူနိုငု်စွမ်းကို ကျွန်မတို့က လူတွေ အကြားမှာ စစ်ကြည့်တော့၊
ဘာသွားတွေ့သလဲ ဆိုတော့၊ ရုရှားလို ပြောဆိုကြသူတို့ဟာ အဲဒီလို
သုံးနှုန်းရာတွင် ပိုသွက်လက်ကြတယ်။
သူတို့ဟာ အပြာနုရောင်နဲ့ အပြာရင့်ရောင်ကို
ခွဲခြားရာတွင် ပိုမြန်ကြပါတယ်။
ပြီးတော့ အရောင်တွေကို ကြည့်နေသူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ကို လေ့လာကြည့်တော့--
ကိုယ့်ရှေ့မှာ အရောင်တွေဟာ အပြာနုမှ အပြာရင့်သို့ ပြောင်းလဲနေတယ် ဆိုရင်--
အပြာနုနဲ့ အပြာရင့်အတွက် စကားလုံး အမျိုးမျိုး သုံးသူတွေရဲ့ ဦးနှောက်တွေဟာ
အရောင်တွေ နုရာမှ ရင့်ရာသို့ ပြောင်းလဲစဉ် အံ့ဖွယ် လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားသိနိုင်လို့၊
"အို၊ အရောင်တွေ လုံးဝကြီးးကို ပြောင်းသွားပြီ" ပြောနိုင်ချိန်မှာ၊
ဥပမာ၊ အင်္ဂလိပ်လို ပြောသူရဲ့ ဦးနှောက်ကျတော့၊
အဲဒီလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းတာကို မခံစားရလို့၊
ဘယ်လိုမှ အံ့အားသင့် မသွားပါဘူး၊
သူတို့အတွက် သိသာစွာ ဘာမှ ပြောင်းမသွားခဲ့လို့ပါ။
ဘာသာစကားတွေရဲ့ ရေးဖွဲ့မှုမှာလည်း ပင်ကိုယ် ထူးခြားချက်တွေ ရှိတတ်တယ်။
ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကြိုက် တစ်ခုက ဒီလိုပါ။
ဘာသာစကား အများအပြားမှာ သဒ္ဒါအရ လိင်ကို ခွဲခြား သတ်မှတ်ကြတယ်၊
နာမ်တိုင်းကို ပုလ္လိင် ဒါမှမဟုတ် ဣတ္ထိလိင် ခွဲခြား သတ်မှတ်ကြတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီလိင်တွေဟာ ဘာသာစကားအလိုက် ကွဲပြားနိုင်တယ်။
ဥပမာ၊ ဂျာမန်ထဲမှာ နေဟာ ဣတ္ထိလိင် ဖြစ်ပေမဲ့ စပိန်ထဲမှာကျတော့ ပုလ္လိင် ဖြစ်တယ်၊
လကျတော့ ပြောင်းပြန် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီတော့၊ အဲဒီအချက်က လူတွေရဲ့ စဉ်းစားပုံကို ပြောင်းလဲလာစေနိုင်ပါသလား။
ဂျာမန်လို ပြောသူတွေဟာ နေကို အမျိုးသမီးပုံစံမျိုး ယူဆကြပြီး၊
လကို ကျတော့ ယောင်္ကျား ပုံစံမျိုး ယူဆကြလား။
ဟုတ်ကဲ့၊ လက်တွေ့မှာ တကယ့်ကို အဲဒီလို ဖြစ်နေတယ်။
ဂျာမန်နဲ့ စပိန်လို ပြောဆိုကြသူတွေကို ဥပမာ၊ တံတားအကြောင်းကို ပြောပြခိုင်းပါက၊
ဒီလို တံတားကို ဆိုပါစို့--
"တံတား" ဟာ ဂျာမန်တွေ အတွက် ဣတ္ထိလိင် ဖြစ်နေကာ၊
စပိန်ထဲမှာ ပုလ္လိင် ဖြစ်နေတာမို့လို့--
ဂျာမန်လို ပြောဆိုကြသူတို့ဟာ တံတားတွေကို "လှလိုက်တာ""ကြော့ရှင်းလိုက်တာ" လို
အမျိုးသမီးတွေအတွက် သုံးတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးကြမယ်။
အဲဒီတချိန်တည်းမှာ၊ စပိန်လို ပြောဆိုသူတွေကျတော့
တံတားတွေကို "ခိုင်ခန့်ကြသော" "ရှည်လျားကြသော" စသဖြင့်
အမျိုးသားဆန်တဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးကြပါမယ်။
(ရယ်သံများ)
ပြီးတော့ ဘာသာစကားတွေဟာ ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖေါ်ပြရာတွင်လည်း မတူကြပါဘူး။
ဥပမာ၊ မတော်တဆဖြစ်မှုလို ဖြစ်ရပ်ကို ယူကြည့်ကြမယ်။
အင်္ဂလိပ်စကားထဲမှာ၊ "သူဟာ ပန်းအိုးကို ခွဲပစ်တယ်"လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
စပိန်လို ဘာသာစကားထဲမှာကျတော့၊
"ပန်းအိုး ကွဲသွားပြီ"လို့ ပြောဖြစ်ဖို့ များတယ်၊
ဒါမှမဟုတ် "ပန်းအိုး သူ့ဘာသာသူ ကွဲသွားတယ်" ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒါဟာ မတော်တဆ ဖြစ်မှုမို့လို့ တစ်ယောက်က လုပ်ခဲ့တယ်လို့ မပြောကြဘူး။
အင်္ဂလိပ်လို ပြောဆိုရာတွင် ကျွန်မတို့ဟာ စဉ်းစားရခက်တဲ့ ပုံစံမျိုး၊
"ကျွန်မ လက်ကို ချိုးမိတယ်" ပြောနိုင်တယ်။
တကယ်တော့၊ ဘာသာစကား တော်တော်များထဲမှာ၊
ကိုယ်က ညဖက် အိမ်မောကျနေစဉ် လမ်းလျှောက်တတ်လို့
လျှောက်နေစဉ် ကိုယ့်လက်ကို ချိုးမိဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ရင်၊ ပြောမရနိုင်ပါ--
(ရယ်သံများ)
ချိုးရာမှာ အောင်မြင်ခဲ့သေးတယ်။
မတော်တဆ ဖြစ်တာကို ကျွန်မတို့ တမျိုးတဖုံ ရေးဖွဲ့ဖို့ များပါတယ်။
အဲဒါ အကျိုးဆက် ရှိနိုင်ပါတယ်။
ဒီတော့၊ ဘာသာစကား အမျိုးမျိုး ပြောသူတို့ဟာ သူတို့ ဘာသာစကားတွေရဲ့
ပုံမှန် တောင်းဆိုချက်အလိုက်၊ မတူတဲ့ အရာတွေကို အာရုံစိုက်ကြပါမယ်၊
ကျွန်မတို့ မတော်တဆဖြစ်မှု တစ်ခုတည်းကို အင်္ဂလိပ်နဲ့ စပိန်လို ပြောသူတွေကို ပြတော့၊
အင်္ဂလိပ်လို ပြောဆိုသူတွေဟာ အဲဒါကို ပြုလုပ်ခဲ့သူကို မှတ်မိကြတယ်၊
အင်္ဂလိပ် ဘာသာက "သူ ပြုလုပ်ခဲ့တာ၊ ပန်းအိုး ခွဲပစ်တာ သူပါ"လို့ တောင်းဆိုလို့ပါ။
အဲဒီအချိန်မှာ စပိန်လို ပြောဆိုသူက ပြုလုပ် ခဲ့သူကို မှတ်မိဖို့ အလားအလာ နည်းပါတယ်၊
အဲဒါ မတော်တဆဖြစ်မှုပဲ၊
သူတို့ အဲဒါကို မတော်တဆဖြစ်မှု အဖြစ်သာ မှတ်မိဖို့ များပါတယ်။
ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ရင်းကို မှတ်မိဖို့ ပိုများပါတယ်။
ဒီတော့၊ လူနှစ်ယောက်ဟာ ဖြစ်ရပ် တစ်ခုကိုပဲ မြင်ကြတယ်၊
တစ်ခုတည်းသော မှုခင်းကို မြင်ခဲ့ကြတယ်၊
ဒါပေမဲ့၊ အဲဒီဖြစ်ရပ် အကြောင်း သူတို့ မှတ်မိပုံ မတူကွဲပြားနေတယ်။
ကိုယ့်တွေ့ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေ ဆိုတော့၊ အဲဒါရဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာမှာ အမှန်ပါပဲ။
အဲဒါကြောင့် ပြစ်တင်မှုနဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။
ဒီတော့ အင်္ဂလိပ်လို ပြောဆို သူတွေကို ယူကြရင်၊
ခုနက ပြခဲ့တဲ့ တစ်ဦးဦးက ပန်းအိုး ခွဲပစ်တာမျိုး၊
"ပန်းအိုး ကွဲသွားတယ်"ပြောမယ့်အစား ကျွန်မက "သူ ပန်းအိုးကို ခွဲပစ်တယ်" ပြောရင်၊
ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ် ဆိုတောင်၊
ကိုယ် ဗီဒီယိုကို ကြည့်ဖြစ်ခဲ့တောင်၊
ကိုယ်ဟာ ပန်းအိုးဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်မှုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တောင်၊
"ပန်းအိုး ကွဲသွားတယ်"လို့ ပြောမယ့်အစား
ကျွန်မက "သူ ပန်းအိုးကို ခွဲပစ်တယ်" လို့ ပြောရင်၊
ရှင်တို့ တစ်ဦးဦးကို ဒဏ်ခတ်ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။
ဖြစ်ရပ်တွေကို ဆင်ခြင်ရာတွင် ဘာသာစကားဟာ လမ်းညွှန်မှုတွေကို ချမှတ်ပေးပါတယ်။
ဘာသာစကားတွေဟာ ကျွန်မတို့ စဉ်းစားကြပုံကို သိသိသာသာကြီး ပုံသွင်းပေးနိုင်ကြောင်း
ဥပမာတချို့ကို ကျွန်မက ပြသပြီးခဲ့ပြီး အဲဒါကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့်
လုပ်ပေးနိုင်တာကို ပြသပြီးခဲ့ပါပြီ။
ဒီတော့ ဘာသာစကားဟာ ကြီးမားလှတဲ့ သက်ရောက်မှုများ ရှိနိုင်တယ်၊
နေရာနဲ့ အချိန်ဆိုင်ရာ ဥပမာများထဲတွင်၊
လူတွေဟာ နေရာနဲ့ အချိန်တွေကို လုံးဝကို မတူတဲ့
ပုံစံမျိုးဖြင့်၊ မတူကြတဲ့ ကိုသြဒိနိတ် ဘောင်များဖြင့် ချမှတ်စီပေးနိုင်ကြပါတယ်။
ဘာသာစကားဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ရှိနိုင်တယ်--
ဂဏန်းတွေရဲ့ ဥပမာထဲ ကျွန်မတို့ မြင်ခဲ့ကြရပြီ။
ကိုယ့်ဘာသာစကားထဲ ရေတွက်စရာ စကားလုံးတွေ ရှိမယ်၊
ဂဏန်းတွေအတွက် စကားလုံးတွေ ရှိရင်၊
သင်္ချာပညာ ကမ္ဘာကြီးကို ဖွင့်ပေးနိုင်မယ်။
ကိုယ်က မရေတတ်ရင်၊ အက္ခရာသင်္ချာလည်း ဘယ်ရှိနုိင်ပါမလဲ၊
ဒီလို ခန်းမကြီးကို ဆောက်လုပ်ဖို့
လိုအပ်မယ့် အရာတွေ၊ ဒီလို ထုတ်လွှင့်မှုမျိုးကို ပြုလုပ်ဖို့
လိုအပ်တဲ့ အရာတွေ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီလို ဂဏန်း စကားလုံးတွေရဲ့ လှည့်ကွက် ကလေးက ကိုယ့်အတွက် သိနားလည်မှုရဲ့
အရှိတရားဆီကို လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဘာသာစကားဟာ ကျွန်မတို့ အရောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြင်ခဲ့ရသလို
လူသားတွေ အပေါ် စောစီးစွာ သက်ရောက်မှု ရှိုနိုင်ခဲ့ပါသေးတယ်။
အဲဒါဟာ ရိုးရှင်း၊ အခြေခံကျတဲ့ သိနားလည်မှု ဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေပါ။
ကျွန်မတို့ အဲဒါတွေကို တချိန်လုံး ထောင်နဲ့ချီ ချမှတ်ရတယ်၊
အဲဒီမှာ ဘာသာစကားဟာ ပါဝင်နေပါတယ်၊
ကျွန်မတို့ ချမှတ်ကြရတဲ့ သိနားလည်မှုဆိုင်ရာ သေးလှတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲ စွက်ဖက်တတ်ပါတယ်။
ဘာသာစကား‘ဟာ ပိုကျယ်ပြန်တဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ရှိနိုင်တယ်။
သဒ္ဒါထဲက လိင်ကိစ္စ ထောက်ပြမှုဟာ ပေါကြောင်ကြောင် ရှိနိုင်ပေမဲ့၊
တချိန်တည်း ရှိရှိသမျှ နာမ် အားလုံးတို့ဟာ အဲဒီသဒ္ဒါလာ နိယာမထဲ အကျုံးဝင်ကြပါတယ်။
ဒီတော့ ဘာသာစကားက နာမ် တစ်ခုခုဆိုင်ရာ ကိုယ့်စဉ်းစားဆင်ခြင်ပုံကို
ပုံသွင်းနိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။
အဲဒီအကြောင်း တော်ပါပြီ။
နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ ကျွန်မတို့အတွက် အရေးပါတဲ့ အရာတွေကို
ပုံသွင်းပေးပုံ ဥပမာ တစ်ခုကို ပေးခဲ့မယ်--
ပြစ်တင်ခြင်းနဲ့ ဒဏ်ခတ်မှု ဒါမှမဟုတ် မျက်မြင် သက်သေထွက်မှုလိုဟာမျိုး။
အဲဒါတွေဟာ ကျွန်မတို့ နေ့စဉ်ဘဝအတွက် အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေပါ။
ဘာသာစကားတွေ မတူကွဲပြားမှုတွေရဲ့ အလှတရားက လူသားဦးနှောက်ရဲ့
ဖန်တီးကြံဆနိုင်စွမ်းနဲ့ ပျော့ပြောင်းမှုကို ဖွင့်ထုတ် ပြသနေပါတယ်။
လူ့ဦးနှောက်ဟာ သိမြင်လို့ရတဲ့ စကြာဝဠာကို တစ်ခုမက ၇၀၀၀ အထိကို--
ကမ္ဘာတဝမ်းမှာ ဘာသာစကားတွေ ၇၀၀၀ ခန့်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် အများကြီး ဖန်တီးနိုင်ဦးမှာပါ--
ဘာသာစကားတွေဟာ အသက်ရှိတဲ့ အရာပါ၊
ကျွန်မတို့ တချိန်လုံး သွေးပေးနိုင်ပြီး လိုအပ်ချက်နှင့်အညီ ပြောင်းလဲနိုင်ကြပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက အဲဒီလို ဘာသာစကား မတူကွဲပြားမှုတွေကို
တချိန်လုံး ဆုံးရှုံးနေရတယ်။
ကျွန်မတို့ တစ်ပတ်ကို ဘာသာစကား တစ်ခုနှုန်းဖြင့် ဆုံးရှုံးနေရတယ်။
တချို့ခန့်မှန်းချက်အရ၊
လာမယ့် နှစ်တစ်ရာအတွင်း ကမ္ဘာ့ဘာသာစကား တစ်ဝက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြမယ်။
ဒီနေ့အတွက် အဲဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့ သတင်းက၊
လူ့စိတ်နဲ့ လူ့ဦးနှောက်ဆိုင်ရာ ကျွန်မတို့ သိကြတဲ့ အရာအားလုံးနီးပါးဟာ
အများအားဖြင့် အမေရိက တက္ကသိုလ်များရှိ အင်္ဂလိပ်စကားပြော ဘွဲ့ကြိုသင်တန်းမှ
လေ့လာချက်တွေကို အခြေခံထားတာပါ။
တနည်းအားဖြင့် ကျန်တဲ့ လူသားတွေ အားလုံး မပါဝင်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။
ကျွန်မတို့ လူ့ဦးနှောက်အကြောင်း သိတာတွေဟာ သိပ်ကို ကျဉ်းမြောင်း တဘက်သတ်ကျနေလို့၊
ကျွန်မတို့ရဲ့ သိပ္ပံပညာဟာ အတော်ကလေး ကြိုးစားရပါမယ်။
ကျွန်မဟာ နောက်ဆုံး စဉ်းစားစရာ အချက်ကို ပေးချင်ပါတယ်။
ဘာသာစကား အမျိုးမျိုးကို ပြောသူတို့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံ မတူတာ ကျွန်မပြောခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ လူတွေ အရပ်ရပ်မှာ တွေးခေါ်ပုံ အကြောင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ဒါက ရှင်တို့ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စဉ်းစားပုံပါ။
ကိုယ်ပြောတဲ့ ဘာသာစကားက ကိုယ့် တွေးခေါ်ပုံကို ပုံသွင်းပေးမှု အကြောင်းပါ။
အဲဒါနဲ့ ဆက်စပ်လျက် ရှင်တို့ မေးစရာ ရှိနိုင်တာက၊
"ကျွန်ုပ် ဒီလို စဉ်းစားနေတာ ဘာကြောင့်လဲ။"
"ကျွန်ုပ်တို့ နောက်တမျိုး ဘယ်လို စဉ်းစားနိုင်မလဲ။"
ပြီးတော့၊
"ဘယ်လို အတွေးအခေါ်မျိုးကို ကျွန်ုပ် ဖန်တီးချင်လိုပါလိမ့်။"
အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)