Kendimi en özgür hissettiğim
iki yer,
aslında yer değiller.
Onlar birer an.
Birincisi, dans ediyorken.
Yer çekimine karşı gelmek ve altımdaki havanın,
vücudumun ağırlığına aşık olduğu hissi
arasında bir yerde bu an.
Dans ediyorum ve hava beni
hiç aşağıya düşmeyeceğim gibi taşıyor.
Özgür hissettiğim diğer yer de,
futbol sahasında gol attıktan sonraki an.
Ölüyü diriltmek için EpiPen'in
içine koydukları kimyasal vücuduma akın ediyor
ve vücudum boşlukta
ve ırksız.
Hikâyem şu: "Modern bir sanat merkezinde yöneticiyim,
fakat ben kanamayan, terlemeyen veya ağlamayan sanata inanmıyorum.
Çocuklarımın, en değerli eşyaların taze su ve empati
olduğu bir zamanda yaşadıklarını hayal ediyorum.
Hoş dansları ve muhteşem heykelleri
herkes kadar seviyorum,
fakat bana başka bir şey de verin.
Estetik görkemle beni yükseltin
ve bu ilhamı, anlayış ve eyleme dönüştürebileceğim bir pratik ya da
bazı araçlar verin.
Örneğin, ben spor sever bir tiyatrocuyum.
/peh-LO-tah/ adlı son parçamı yaratırken,
futbolun, göçmen ailem için ABD'nin yeni bağlamında bir devamlılık,
normallik ve topluluk hissi yaratmada nasıl bir araç olabileceği hakkında
çok düşündüm.
Yabancı düşmanlığı ve göçmen kimliklere saldırıların yükseldiği bu anda,
oyunun, birinci jenerasyon Amerikalılar
ve göçmen çocuklar için bir olumluluk aracı olarak
nasıl işlev gösterebileceğini ve onların, sahadaki hareket biçimlerini,
sosyal ve politik sınırlar içerisindeki göçle ilgili
biçimlerin benzeri var saymalarını düşündüm.
ABD'deki göçmenler futbolcu olsalar da olmasalar da,
tehlikeli zeminde oynarlar.
Çocuklara, bir sonraki golü planlamak
için kullandıkları kası ayrıca bir sonraki engeli idare etmek için de
kullanabileceklerini anlamalarında yardım etmek istedim.
Özgürlük bana göre vücutta var olur.
Özgürlükten soyut ve hatta bölücü şekilde bahsediyoruz;
"özgürlüğümüzü korumak", "duvar örmek",
"özgürlüğümüzden ötürü bizden nefret ediyorlar" gibi.
Bizleri hapsetmek veya dışlamak üzere güzelce tasarlanmış
birçok sistem var,
fakat özgürlüğü nasıl tasarlıyoruz?
Bu çocuklar için, hiç kimsenin geri alamayacağı, içeride var olan bir şey
fikrini izlemek istedim,
bu yüzden de, bir sanat festivalinde
bir kısmı siyaset bilimi, bir kısmı da futbol turnuvası olan
bu müfredatı geliştirdim.
Genç insanlara spor temelli bir politik eylem yaratmak için,
/peh-LO-tah/'ın sorgu alanına erişim sağlıyor.
Projenin adı, "Hareket Etmek ve Geçmek".
Futbolu, genç göçmenlere hak tanınması sorununa bir metafor
olarak kullanırken,
müfredat gelişimi, konuma özel performans
ve keyif politikasıyla kesişiyor.
Honduras'lı, 15 yaşında bir çocuk olduğunuzu düşünün, Harlem'de yaşıyorsunuz
veya ebeveyni iki Nijeryalı göçmen olan
Washington doğumlu 13 yaşında bir kız olduğunuzu düşünün.
Oyunu seviyorsunuz.
Arkadaşlarınızla sahadasınız.
15 dakikadır koniler aracılığıyla
top sürme antrenmanı yapıyorsunuz
ve sonra, birdenbire, bir marş bandosu sahaya geliyor.
Oyunun zevkini kültürün coşkusuyla bağdaştırarak,
oyundaki coşkunun konumunu, politik olarak sanat bilgisine sahip olmak
ve özgürlük için çimenlerle
dolu bir tiyatro ile
aynı fiziksel koordinata getirmek istedim.
Orta saha oyuncusunun
Siyahların Yaşamı Değerlidir hareketini ya da kalecinin silah kontrolünü
nasıl açıklayacağına veya savunucunun tarzının,
Amerikan istisnacılığının sınırları için nasıl mükemmel bir metafor olduğuna
bakarak bir hafta geçirdik.
Sahadaki pozisyonları inceledikçe,
kendi özgürlüklerimizi de adlandırdık ve hayal ettik.
Bilmiyorum, yani, futbol,
bu gezegende birlikte yapmayı kabul ettiğimiz tek şeydir.
Biliyor musunuz? Bu, dönen topun resmi sporu gibidir.
Oyunun coşkusunu, hareket eden futbolcuya bağlayabilmek
ve bu hareket eden futbolcuyu da
daha iyi bir konum arayışıyla
hareket etmiş olan göçmenlere bağlayabilmek istiyorum.
Çocuklar arasında da, ailelerinin tarihlerini, gol atan bir oyuncunun
koşuşundaki mutluluğa bağlamak isterim,
top kaleciyi yendikten sonraki hissi aileler sever,
bu, özgürlüğe giden en yakın şeydir.
Teşekkürler.
(Alkış)