De twee plaatsen
waar ik me het meest vrij voel,
zijn eigenlijk geen plaatsen.
Het zijn momenten.
Het eerste is in een dans.
Ergens tussen in opstand komen tegen de zwaartekracht
en voelen dat de lucht onder mij
verliefd wordt op het gewicht van mijn lichaam.
Ik ben aan het dansen en de lucht draagt me
alsof ik nooit zou vallen.
De tweede plek waar ik me vrij voel,
is na een doelpunt op een voetbalveld.
Mijn lichaam zit vol van de chemische stof
die ze in epinefrine-spuiten stoppen om de doden te doen herleven,
en ik ben gewichtloos,
'rasloos'.
Dit is mijn verhaal: Ik ben curator in een centrum voor hedendaagse kunst,
maar ik geloof niet echt in kunst die niet bloedt of zweet of weent.
Ik beeld me in dat mijn kinderen zullen leven in een tijd
waarin de waardevolste basisproducten drinkbaar water en empathie zijn.
Ik hou van mooie dansen en majestueuze sculpturen
net zoals een ander,
maar geef me iets complementairs.
Til me op met iets esthetisch subliems
en geef me een opdracht of middelen om die inspiratie om te zetten
in inzicht en actie.
Ik ben bijvoorbeeld een theatermaker die van sport houdt.
Bij de productie van mijn laatste stuk, /peh-LO-tah/,
dacht ik veel na over hoe voetbal een middel is voor mijn immigrantengezin
om een gevoel van continuïteit, normaliteit en gemeenschap te koesteren
in de nieuwe context van de VS.
In dit versterkt moment van xenofobie en aanslagen op immigrantenidentiteit,
wou ik erover nadenken
hoe voetbal kan dienen als een bekrachtigend middel
voor eerstegeneratieamerikanen en migrantenkinderen,
om hen te vragen om bewegingspatronen op het veld te beschouwen
als verwant aan migratiestromen over sociale en politieke grenzen.
Als voetballer of niet,
immigranten in de VS spelen op een gevaarlijk veld.
Ik wilde kinderen helpen om te snappen
dat dezelfde spier die ze gebruiken om het volgende doelpunt te plannen
ook gebruikt kan worden om zich in de volgende straat te begeven.
Voor mij bestaat vrijheid in het lichaam.
We praten er abstract over en zelfs vervreemdend,
zoals: "Bescherm onze vrijheid", "Bouw deze muur",
"Ze haten ons omwille van onze vrijheid."
We hebben al deze systemen die netjes zijn ontworpen
om ons op te sluiten of te deporteren,
maar hoe ontwerpen we vrijheid?
Voor deze kinderen, wou ik het idee terugspoelen naar iets dat binnenin zit
en niemand kan wegnemen,
dus ontwikkelde ik dit curriculum
dat deels politieke wetenschappen, deels voetbaltoernooi is,
in een kunstfestival.
Het gebruikt het onderzoeksgebied van /peh-LO-tah/
om politieke actie gebaseerd op sport te creëren voor jongeren.
Het project heet 'Moving and Passing'.
Het kruist curriculum ontwikkeling, locatie-bepaalde performance
en de politiek van vreugde,
terwijl voetbal als metafoor dient voor de belangrijke kwestie
van politieke vrijheid voor migrantenjongeren.
Beeld je in dat je een vijftienjarige bent van Honduras
die nu in Harlem woont,
of je ben de dertienjarige dochter van Nigeriaanse migranten,
geboren in Washington DC.
Je houdt van voetbal.
Je staat op het veld met je vrienden.
Je hebt net geoefend om tussen kegels te dribbelen,
zeg zo'n 15 minuten,
en dan komt er plots een fanfare op het veld.
Ik wil het plezier van het spel associëren met de exuberantie van cultuur,
om de plaats van plezier in het spel te lokaliseren
op hetzelfde fysieke coördinaat
als politieke informatie krijgen door kunst,
een theater vol gras voor bevrijding.
We besteden een week
om te ontdekken hoe het middenveld Black Lives Matter kan uitleggen,
of hoe de doelman wapencontrole zou toelichten,
of hoe de stijl van een verdediger de perfecte metafoor is
voor de limieten van het Amerikaanse exceptionalisme.
Terwijl we posities op het veld bestuderen,
benoemen en bedenken we ook onze eigen vrijheden.
Ik weet het niet, man,
voetbal is het enige op deze planeet dat we allemaal samen kunnen doen.
Weet je? Het lijkt wel de officiële sport van deze draaiende bol.
Ik wil de vreugde van het spel kunnen verbinden
met de onvermoeibare voetballer,
om die bewegende voetballer te koppelen
aan migranten die ook bewegen op zoek naar een betere positie.
Onder deze kinderen wil ik de geschiedenis van hun families koppelen
aan de gelukzaligheid van een doelpuntenmaker,
familie zoals dat gevoel wanneer de bal de doelman passeert,
niets komt dichter bij vrijheid.
Bedankt.
(Applaus)