ကျွန်တော် အလွတ်လပ်ဆုံးလို့
ခံစားရတဲ့ နေရာနှစ်ခုဟာ
တကယ်တော့ နေရာတွေမဟုတ်ဘူး။
ဒါတွေက တဒင်္ဂလေးတွေပါ။
ပထမတစ်ခုက အကရဲ့ အတွင်းဘက်ပါ။
ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကို ဆန့်ကျင်ပြီး မြင့်တက်လာခြင်းနဲ့
လေထုက ကျွန်တော့ အောက်ခြေမှာဆိုတာကို ခံစားခြင်းကြားက နေရာတစ်ခုခုဟာ
ကျွန်တော့ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အလေးချိန်နဲ့ ချစ်မိခြင်းပါ။
ကျွန်တော်က ကနေပြီး လေထုက ကျွန်တော့ကို သယ်ဆောင်နေတယ်၊
ဘယ်တော့မှ ဆင်းမလာနိုင်တာမျိုးပေါ့။
လွတ်လပ်တယ်လို့ခံစားရတဲ့ ဒုတိယနေရာက
ဘောလုံးကွင်းထဲမှာ ဂိုးဝင်သွားတဲ့ နောက်ပိုင်းပါ။
ကျွန်တော့ကိုယ်ဟာ လူသေကို ပြန်ရှင်ဖို့
EpiPens ရဲ့အတွင်းဘက်ကို သူတို့ထည့်တဲ့ ဓာတုဗေဒနဲ့ ပြည့်လျှမ်းနေတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ အလေးချိန်မဲ့ပြီး
လူမျိုးဆိုတာ ကင်းမဲ့နေတယ်။
ကျွန်တော့ ဇာတ်လမ်းက ဒါပါ၊ခေတ်ပြိုင် အနုပညာ ဗဟိုတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်သူပေမဲ့
သွေးမထွက်၊ ချွေးမထွက်၊ မငိုရတဲ့ အနုပညာကို ကျွန်တော် မယုံကြည်ဘူး။
စိတ်ကူးမိတာက ကျွန်တော့ကလေးတွေဟာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး
ကုန်စည်တွေဟာ ရေချိုနဲ့ မျှဝေခံစားမှုဖြစ်တဲ့ အချိန်တစ်ခုကိုပါ
လှပတဲ့ အကတွေနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ရုပ်ထုတွေကို
ဘေးက ငနဲလောက်ကို နှစ်သက်တယ်၊
ဒါပေမဲ့ ဒါနဲ့လိုက်ဖက်ဖို့ အခြားတစ်ခုကိုပေးပါ။
သုခုမဆန်တဲ့ ရှုမောဖွယ်ရာနဲ့ ကျွန်တော့ကို မတင်ပြီး
ဒါကို စေ့ဆော်မှုကို နားလည်မှု၊ လုပ်ရပ် အဖြစ်ပြောင်းနိုင်းတဲ့ အလေ့အကျင့် (သို့)
ကိရိယာ တစ်ချို့ကိုပေးပါ။
ဥပမာ ကျွန်တော်ဟာ အားကစားကို ချစ်တဲ့ ပြဇာတ်ဖန်တီးသူပါ။
ကျွန်တော့ နောက်ဆုံးလက်ရာ /peh-LO-tah/ ဖန်တီးစဉ်
အများကြီးတွေးမိတာက အမေရိကရဲ့ အခြေအနေသစ် အတွင်းမှာ ဆက်စပ်မှု၊ ပုံမှန်ဖြစ်မှုနဲ့
ရပ်ရွာအသိကို အားပေမြှင့်တင်ဖို့ ဘောလုံးဟာကျွန်တော့ရဲ့
ရွေပြောင်း မိသားစုအတွက် နည်းလမ်တစ်ခုဖြစ်ပုံကိုပါ။
အရှိန်တက်နေတဲ့ သူစိမ်းကြောက်မှု ကာလနဲ့ ရွှေ့ပြောင်းမိသားစုလက္ခဏာကို ကျူးလွန်မှုမှာ
ကျွန်တော်တွေးချင်ခဲ့တာက
ဒီကစားပွဲကနေ ပထမမျိုးဆက် အမေရိကန်နဲ့ ရွှေ့ပြောင်းလာတဲ့ ကလေးတွေအတွက်
အခိုင်အမာရပ်တည်ပေးတဲ့ ကိရိယာအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်ပုံကိုပါ၊
ကွင်းပြင်ပေါ်က ရွှေ့ပြောင်းမှု အဆင်တွေကို လူမှုရေးနဲ့ နိုင်ငံရေး နယ်နိမိတ်တွေ
ပြောင်းရွှေ့မှု ပုံစံတွေကို အမျိုးတွေအဖြစ် သူတို့ကို တွေးဆစေဖို့ပါ။
ဘောလုံးသမားတွေ ဟုတ်၊မဟုတ်
အမေရိကကို ရွှေ့ပြောင်းလာသူတွေဟာ ဘေးသင့်နေတဲ့မြေပြင်မှာ ဘောလုံးကစားတယ်။
ကလေးတွေကို နားလည်ဖို့ ကူညီချင်တာက
နောက်ထပ် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို အစီအစဉ်ချဖို့ သုံးတဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ပဲ
နောက်အတားအဆီးကို ရှာဖွေဖို့ရာမှာ သုံးနိုင်တာကိုပါ။
ကျွန်တော့အတွက်တော့ လွတ်လပ်မှုဟာ ကိုယ်တွင်းမှာ တည်ရှိပါတယ်။
ဒီအကြောင်းကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့ သဘောထားကွဲအောင်ကို ပြောတယ်၊
ဒီလိုပေါ့ "ငါတို့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ကာကွယ်ပါ။" "ဒီတံတိုင်းကို တည်ဆောက်ပါ။"
"ငါတို့ လွတ်လပ်လို့ သူတို့မုန်းကြတာ။"
ကျွန်တော်တို့ကို ထောင်ချတာ (သို့) တိုင်းပြည်ကနှင်ထုတ်ဖို့ လှလှပပ
ပုံစံထုတ်ထားတဲ့ ဒီစနစ်အားလုံးရှိပေမဲ့
ကျွန်တော်တို့ လွတ်လပ်မှုကို ဘယ်လို ပုံစံထုတ်လဲ။
ဒီကလေးတွေအတွက် ဘယ်သူမှ ယူမသွားနိုင်တဲ့ အတွင်းဘက်မှာတည်ရှိတဲ့ စိတ်ကူးဆီကို
ပြန်ကောက်ချင်ပါတယ်၊
ဒီတော့ အနုပညာ ပွဲတော်တစ်ခု အတွင်းက
နိုင်ငံရေး စာသင်ခန်းသိပ္ပံအပိုင်း ဘောလုံး ပြိုင်ပွဲအပိုင်းပါတဲ့
သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်။
လူငယ်တွေအတွက် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုကို အခြေခံတဲ့ အားကစားတစ်ခုကို
ဖန်တီးဖို့ ၎င်းက /peh-LO-tah/' ရဲ့ စုံစမ်းရေးကွင်းဆီ ရောက်ပါတယ်။
ဒီပရောဂျက်ကို "ရွေ့ခြင်းနဲ့ ကမ်းပေးခြင်း" လို့ခေါ်တယ်။
၎င်းဟာ သင်ရိုးညွှန်တမ်း ဖွံ့ဖြိုးရေး၊ နေရာတကျ ဖျော်ဖြေမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့
နိုင်ငံရေးကို ပေါင်းဆုံပေးပါတယ်။
ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ လူငယ်တွေကြားက မဲဆန္ဒ ပေးပိုင်ခွင့်ရဲ့အရေးတကြီး မေးခွန်းအတွက်
ဥပစာအဖြစ် ဘောလုံးကို အသုံးပြုရင်းပါ။
သင်ဟာ အခု Harlem မှာ နေနေတဲ့ Honduras က ၁၅ နှစ်သားလေးလို့
စိတ်ကူးကြည့်ပါ၊
(သို့) Nigerian ရွှေ့ပြောင်းသူ နှစ်ယောက်က DC မှာမွေးတဲ့ ၁၃ နှစ် သမီးလေးပေါ့။
သင် ဒီကစားပွဲကို နှစ်သက်တယ်။
သင်ဟာ သင့်လူတွေနဲ့ ကစားကွင်းထဲမှာလေ။
သင်ဟာ လာတဲ့ဘောတွေကနေ ၁၅ မိနစ်လောက်
တို့ကာပုတ်ကာနဲ့ပေါ့၊
နောက်တော့ ရုတ်တရက်ပဲ ကွင်းထဲကို စစ်ချီတီးဝိုင်းက ဝင်ချလာတယ်။
ကစားပွဲထဲက ပျော်ရွှင်မှု တည်နေရာတွေ့ဖို့ ဒီကစားပွဲရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို
ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ရွှင်မြူးတက်ကြွမှုနဲ့ တွဲဖက်ချင်တယ်၊
အနုပညာနဲ့ နိုင်ငံရေးအရ သရုပ်ဖော်နေစဉ်
တူညီတဲ့ ကာယပိုင်း ဟန်ချက်ညီမှုပါ၊
လွတ်မြောက်မှုအတွက် မြက်ခင်းထားတဲ့ ပြဇာတ်ရုတစ်ရုံပါ။
အလယ်တန်းတိုက်စစ်မှုးက
Black Lives Matter ကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ ဆိုတာကြည့်ရင်း တစ်ပတ်ကုန်ဆုံးတယ်၊
(သို့) ဂိုးသမားက သေနတ်ထိန်းချုပ်မှုကို ရှင်းပြပုံ၊
(သို့) ခံစစ်သမားဟာ အမေရိကန် ခြွင်းချက်ဝါဒရဲ့
အကန့်အသတ်တွေအတွက် အကော်းဆုံး ဥပစာဖြစ်တာကိုပေါ့။
ကွင်းထဲက နေရာတွေကို လေ့လာနေစဉ်
ကျွန်တော်တို့ လွတ်လပ်မှုတွေကို အမည်ပေး၊ စိတ်ကူးကြည့်ပါသေးတယ်။
ဘောလုံးဟာ ဒီလို ကမ္ဘာပေါ် မှာ
အားလုံး သဘောတူပြီးလုပ်လို့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာဆိုတာ မသိပါဘူး။
သင်သိလား၊ ဒါဟာ ဒီလည်နေတဲ့ ဘောလုံးရဲ့ တရာဝင် အားကစားလေ။
ကစားပွဲရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အမြဲ ရွေ့လျားနေတဲ့ ဘောလုံးသမားနဲ့
ဒီ ရွေ့လျားနေတဲ့ ဘောလုံးသမာကို
ပိုကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုရဲ့ မြင်ကွင်းကို
ပြောင်းခဲ့သူ ရွှေ့ပြောင်းလာသူတွေနဲ့လည်း ဆက်စပ်လို့ ရနိုင်ချင်တယ်။
ဒီကလေးတွေထဲက သူတို့မိသားစု သမိုင်းတွေကို ဂိုးသွင်းသူတစ်ယောက်ရဲ့
အပြေးရဲ့ ပျော်ရွင်မှုနဲ့ ဆက်စပ်ချင်တယ်၊
ဘောလုံးက ဂိုးသမားကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ခံစားမှုမျိုးနဲ့ မိသားစု၊
လွတ်လပ်မှုဖြစ်တော့မယ့် အနီးဆုံးအရာပေါ့။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)