دو جایی
که بیشتر از همه احساس آزادی می‌کنم
در واقع جای خاصی نیستند.
لحظه هستند.
اول هنگام رقصیدن است.
جایی در میان بلند شدن برخلاف جاذبه زمین
و احساس اینکه آن هوای زیر من
دارد عاشق وزن بدنم می‌شود.
من می‌رقصم و هوا مرا حمل می‌کند
انگار که هرگز پایین نخواهم آمد.
دومین جایی که احساس آزادی می‌کنم
بعد از گل زدن در زمین فوتبال است.
بدنم لبریز می‌شود از همان مواد شیمیایی
که در آمپول اپی‌نفرین برای احیای مرده هست،
و من بی‌وزن هستم،
بی‌نژاد هستم.
داستان من این است: من نگهبان یک مرکز هنرهای معاصر هستم،
اما واقعاً به هنری که آغشته به خون و اشک و عرق نباشد اعتقادی ندارم.
تصور می‌کنم بچه‌هایم در زمانی زندگی خواهند کرد
که در آن با ارزش‌ترین چیزها آب تازه و یکدلی باشند.
من هم درست به اندازه هرکس دیگر
عاشق رقص‌های زیبا و مجسمه‌های باشکوه هستم،
اما چیز دیگری به من بدهید تا با آن ادامه دهم.
من را با زیبایی رفیع بلند کند
و به من مشقی یا ابزاری بدهید تا آن الهام را
به درک و عمل تبدیل کنم.
برای مثال، من یک تهیه کننده تئاتر هستم که عاشق ورزش است.
وقتی که داشتم کار آخرم را می‌ساختم /په-لو-تا/
به این فکر می‌کردم که فوتبال برای خانواده مهاجر من چه معنایی دارد
تا احساس تداوم و عادت و اجتماع را
در مفهوم تازه ایالات متحده پرورش دهد.
در این زمان بالازدن بیگانه‌هراسی و حمله به هویت مهاجر،
می‌خواستم ببینم
چطور بازی می‌تواند به عنوان ابزاری تصریح کننده
برای نسل اول آمریکاییان و فرزندان مهاجران عمل کند،
تا از آنها بخواهد که الگوهای حرکت در میدان را
به عنوان هم‌خانواده الگوهای مهاجرتی از مرزهای اجتماعی و سیاسی در نظر بگیرند.
چه فوتبالی باشند یا نه،
مهاجران در ایالات متحده در زمینی در معرض خطر بازی می‌کنند.
می‌خواستم به بچه‌ها کمک کنم بفهمند
که همان ماهیچه‌ای که برای برنامه ریزی گل بعدی از آن استفاده می‌کنند،
می‌تواند برای یافتن مسیر به بلوک بعدی استفاده شود.
برای من، آزادی در بدن وجود دارد.
درباره آن انتزاعی و حتی متضاد صحبت می‌کنیم،
مثل «از آزادی ما حفاظت کنید،» «این دیوار را بسازید،»
«آنها به خاطر آزادی ما از ما متنفرند.»
ما همه این سیستم‌ها را داریم که به زیبایی طراحی شده‌اند
تا ما را زندانی یا اخراج کنند،
اما ما چطور آزادی را طراحی می‌کنیم؟
برای این بچه‌ها، می‌خواستم دنبال ایده را تا جایی درون آنها بگیرم
که هیچ‌کس نتواند آن را از آنها بگیرد.
پس این برنامه آموزشی را ایجاد کردم
که بخشی دانش سیاسی، و بخشی مسابقه فوتبال،
درون یک جشنواره هنری است.
این به زمینه تحقیق /په-لو-تا/ دسترسی دارد
تا فعالیت سیاسی با اساس ورزشی را برای جوانان ایجاد کند.
پروژه «حرکت و پاس» نام دارد.
این پروژه تعاملی است میان توسعه برنامه آموزشی، نمایشی با توجه ویژه به جایگاه
و سیاست لذت،
در حالی که فوتبال به عنوان استعاره‌ای است
از این سوال ضروری آزادی در میان مهاجران جوان.
تصور کنید پسری ۱۵ ساله اهل هندوراس هستید
که حالا در هارلم زندگی می‌کند،
یا دختری ۱۳ ساله هستید که در خانواده دو مهاجر نیجریایی در واشنگتن به دنیا آمده است.
شما عاشق این بازی هستید.
با قوم و خویش‌تان در زمین هستید.
مثلا ۱۵ دقیقه مشغول تمرین
دریبل بین مخروطی‌ها هستید،
و بعد، ناگهان، یک گروه رژه وارد میدان می‌شود.
می‌خواهم لذت بازی را با فراوانی فرهنگ ارتباط دهم،
تا لذت را در بازی
در همان مختصات فیزیکی قرار دهم،
که به صورت سیاسی با هنر مسبوق شده است،
یک تئاتر عامیانه برای آزادی.
یک هفته وقت گذاشتیم
تا ببینیم یک هافبک چطور باید «زندگی سیاهان ارزش دارد» را شرح دهد،
یا یک دروازه‌بان چطور کنترل سلاح را توضیح دهد،
یا اینکه استیل یک مدافع چطور استعاره‌ای بی‌نقص می‌شود
از محدودیت‌های ویژه‌پنداری آمریکایی.
همین طور که نقش بازیکنان را مطالعه می‌کنیم،
همچنین آزادی‌های خودمان را نام می‌بریم و تصور می‌کنیم.
من نمی‌دانم، فوتبال، انگار،
تنها چیزی روی این کره خاکی است که می‌توانیم سر با هم انجام دادنش توافق کنیم.
می‌دانید؟ انگار که ورزش رسمی این توپ چرخان است.
من می‌خواهم لذت بازی را
به آن فوتبالیست همیشه در حرکت،
و آن فوتبالیست در حرکت را
به مهاجرانی که آنها هم به دنبال جایگاهی بهتر حرکت کرده‌اند پیوند دهم.
در میان این کودکان، می‌خواهم خاطرات خوانواده‌های آنها را
به سعادت دویدن زننده گل پیوند دهم،
خانواده مثل آن حسی است که بعد از آنکه توپ دروازه‌بان را شکست داد داریم،
نزدیک‌ترین چیزی که به آزادی می‌رسد.
متشکرم.
(تشویق)