سوالی هست که من بسیار راجع به آن فکر کردم و نوشتم
تقریبا برای تمام دوره بزرگسالیم.
چرا برخی فجایع بزرگ
بطور تکان دهنده‌ای بیدارمان می‌کند که تغییر و تحول داشته باشیم
در حالی که بقیه اتفاقات ممکن است تا حدودی تکان دهنده باشد
ولی بعد دوباره به خواب می‌رویم؟
خب، نوع شوک‌هایی که راجع به آن‌ها صحبت می‌کنم بزرگ هستند --
یک رکود اقتصادی جهانی، فاشیزم در حال رشد،
یک اتفاق صنعتی که آلودگی بزرگ ایجاد می‌کند.
اتفاق‌های از این قبیل می‌توانند مانند یک زنگ خطر جمعی عمل کنند.
ناگهان، یک خطر می‌بینیم، و سازمان‌یافته می‌شویم.
توانایی بدست می‌آوریم و آنچه را که قبلا غیرقابل باور بود حل می‌کنیم.
انگار که دیگر راه نمی‌رویم بلکه می‌پریم.
فقط مثل اینکه زنگ خطر دست‌جمعی ما به نظر خراب می‌آید.
در روبرویی با یک بحران، ما معمولا از هم می‌پاشیم، پس‌رفت می‌کنیم.
و این دریچه‌ای برای نیروهای غیردموکراتیک می‌شود
که جوامع را به عقب هل بدهند، که بیشتر نابرابر و متزلزل شوند.
ده سال قبل، راجع به این روند عقب‌ گرد نوشتم
و اسمش را «مکتب تلاطم» گذاشتم.
خب چه تعیین می‌کند که چه مسیری را در بحران طی می‌کنیم؟
که آیا ما سریع رشد می‌کنیم و آن توانایی‌ها را پیدا می‌کنیم
و یا ضربه می‌خوریم.
و می‌توانم بگویم، این سوال مهمی‌ست این روزها.
چراکه آن بیرون اوضاع زیادی متلاطم است.
توفان‌های بی‌سابقه، شهرهای در حال غرق،
آتش‌های بی‌سابقه که تهدید به بلعیدن آن‌ها می‌کنند،
هزاران مهاجر که زیر موج‌ها ناپدید می‌شوند.
و حرکت‌های نژادپرستانه که آشکارا بیشتر می‌شوند،
در خیلی از کشورهای ما در خیابان‌ها مشعل‌هایی هست.
و حالا آدم‌هایی که صدای زنگ را به صدا در می‌آورند کم نیست.
ولی بعنوان یک جامعه، من فکر نمی‌کنم ما بتوانیم صادقانه بگوییم
که ما با هیچگونه فوریتی عکس‌العمل نشان می‌دهیم
فوریتی که این بحران‌ها از ما طلب می‌کنند.
و با این حال، از تاریخ می‌دانیم
که این ممکن است که بحران کاتالیزوری برای یک جهش تکاملی باشد.
و یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های این قدرت پیش‌برنده بحران
رکود بزرگ سال ۱۹۲۹ بود.
شوک فروپاشی ناگهانی بازار بود
که با تمام پس‌شوک‌های بعدی دنبال شد،
میلیون‌ها نفری که تمام دارایی‌شان را از دست دادند.
و این به باور خیلی‌ها با این معنی بود که خود سیستم مشکل دارد.
و بسیاری از مردم گوش دادند و وارد عمل شدند.
در آمریکا و بقیه جاها، کشورها شروع کردند به ساختن یک شبکه ایمنی
که اگر دفعه بعد رکودی پیش آمد
برنامه‌هایی وجود داشته باشد مثل تامین اجتماعی که مردم را کمک کند.
سرمایه‌گذاری‌های بزرگی برای تولید شغل بود
در مسکن، برق و حمل‌و‌نقل.
و موجی از قانون‌گذاری تهاجمی وجود داشت
که در بانک‌ها حکومت کنند.
حالا، این اصلاحات تا کامل شدن فاصله زیادی داشتند
در ایالات متحده، کارگران آفریقایی آمریکایی مهاجران و زنان
به طور گسترده ناددیده گرفته شدند.
اما دوران رکود،
در کنار تغییرات دول متحد و اقتصادها
در طول جنگ جهانی دوم سعی می‌کند،
به ما نشان دهد که تغییر سریع در برابر تهدید جمعی
برای جوامع پیچیده ممکن است.
حالا وقتی ما داستان رکود ۱۹۲۹ را تعریف می‌کنیم،
معمولا فرمولی وجود دارد که بر اساس آن پیش می‌رود --
شوک، که باعث بیداری می‌شود
و این بیداری جهشی به سمت جای امن‌تر ایجاد می‌کند.
حالا، اگر واقعا به این شکل انجام می‌شد
پس چرا دیگر کارایی ندارد؟
چرا امروزه شوک‌های بی‌وقفه
چرا ما را به تحریک وانمی‌دارند؟
چرا جهشی ایجاد نمی‌کنند؟
به ویژه زمانی که بحث تغییرات اقلیمی مطرح می‌شود.
پس من امروز قصد دارم
درباره چیزی که فکر می‌کنم نسخه کامل تری برای اصلاحات عمیق که
با حوادث شوکه کننده تسریع می‌شود صحبت کنم.
و من می‌خواهم روی دو نکته تمرکز کنم
که معمولا در کتاب‌های تاریخ جا گذاشته شده.
یکی به تخیل و دیگری به سازماندهی مربوط است.
قدرت انقلابی بین این دو است
چون بین آن‌ها تعامل وجود دارد.
پس اجازه بدهید با تخیل شروع کنم.
پیروزی‌های قرارداد جدید فقط به این دلیل نبود که
همه به طور تصادفی بی رحمی اقتصاد آزاد را درک کردند.
در گذشته، تهییج ایدئولوژیک بزرگ را بیاد بیاوریم،
زمانی که بسیاری از ایده‌های مختلف در مورد چگونگی
سازماندهی جوامع در میادین عمومی باهم مبارزه می‌کردند.
زمانیکه بشریت جرأت می‌کرد که درباره انواع مختلف آینده،
رویاپردازی کند
بسیاری از آن‌ها بر مبنای خطوط عادلانه سازمان یافت.
در حال حاضر، تمام این ایده‌ها خوب نبودند،
اما این دوران تصور انفجاری بود.
این بدان معنی است که جنبش‌های خواهان تغییر
آنچه که می‌دانستند در برابر خرد کردن فقر گسترش نابرابری
اما از نظر اهمیت، آن‌ها می‌دانستند چه چیزی برایشان اهمیت دارد.
آن‌ها "خیر"ها و "بله"های خود را داشتند.
آن‌ها همچنین الگوهای مختلفی از سازمان سیاسی داشتند
از آنچه ما امروز داریم.
برای چندین دهه، جنبش‌های اجتماعی و کارگری
پایگاه‌های عضویت خود را ایجاد کرده اند،
علایق خود را با هم مرتبط کرده و قدرت خود را افزایش داده‌اند.
به این معنی که زمانی که سقوط اقتصادی رخ داد
یک جنبش به اندازه کافی بزرگ و گسترده وجود داشت
برای مثال، اعتصاب‌های مرحله‌ای نه تنها کارخانه‌ها را خاموش می‌کرد،
بلکه کل شهرها را به خاموشی می‌کشاند.
سياست بزرگ در مورد معامله جديد در واقع به عنوان سازش مطرح شد.
چون جایگزینی که به نظر می‌رسید فقط انقلاب بود.
بنابراین، اجازه دهید معادله قبل را بازنویسی کنیم.
یک رویداد تکان دهنده به علاوه تخیل آرمانی
به علاوه حرکت عضله،
اینگونه است که ما یک جهش واقعی را دریافت کنیم.
پس لحظات کنونی ما چگونه اندازه گیری می‌شود؟
ما یک بار دیگر، در زمان مشارکت سیاسی فوق العاده‌ای زندگی می‌کنیم.
سیاست یک وسواس جسورانه است.
جنبش‌های پیشرو با شجاعتی بزرگ، رشد و مقاومت می‌کنند.
و با این حال، ما از تاریخ می‌دانیم که "نه" کافی نیست.
در حال حاضر، برخی از "بله‌ها"ی در حال ظهور وجود دارد.
و در واقع خیلی سریع و سریع تر می‌شوند.
جایی که فعالان آب و هوایی در مورد تغییر لامپ‌ها صحبت می‌کردند،
اکنون تلاش می‌کنیم ۱۰۰ درصد انرژیمان
از خورشید و باد و امواج تولید شود
و این کار سریع انجام شود.
جنبش‌ها که توسط خشونت پلیس علیه رنگین پوستان تحریک شده
خواستار پایان دادن به پلیس نظامی حبس عمومی
و حتی دریافت غرامت برای بردگی هستند.
دانش آموزان نه تنها مخالف افزایش هزینه‌های تحصیل هستند،
بلکه از شیلی تا کانادا و بریتانیا،
آن‌ها خواستار تحصیل رایگان و لغو بدهی هستند.
با این حال، هنوز
با نوع جامع و چشم انداز جهان شمول
یک دنیای متفاوت از پیشینیان ما داشته اند، متناسب نیست.
چرا اینطور است؟
خب، اغلب این روزها ما به تغییرات سیاسی
در چارچوب‌های مشخص فکر می‌کنیم.
محیط در یک جعبه، نابرابری در جعبه دیگری
عدالت نژادی و جنسیتی در چند جعبه دیگر
تحصیلات در اینجا، سلامتی در آنجا.
و در داخل هر محفظه،
هزاران نفر با یکدیگر از گروه‌های مختلف و سازمان‌های غیر‌دولتی هستند
که هر کدام برای اعتبار، شناسایی نام
و البته منابع، با یکدیگر رقابت می‌کنند.
به عبارت دیگر،‌ خیلی شبیه برند شرکت‌ها عمل می‌کنیم.
در حال حاضر، این موضوع اغلب به عنوان مسئله سیلو‌ها مطرح می‌شود.
اکنون، سیلوها قابل‌فهم هستند.
آن‌ها دنیای مجتمع ما را به تکه‌های قابل کنترل می‌شکنند.
آن‌ها به ما کمک می‌کنند تا کمتر احساس سرشکستی کنیم.
اما در این فرآیند، آن‌ها همچنین مغز ما را آموزش می‌دهند
زمانی که مسئله دیگران مطرح می‌شود
و زمانی که مسئله دیگران نیاز به کمک و پشتیبانی ما دارد.
و نیز، اجازه دیدن ارتباطات چشمگیر بین مشکلاتمان را به ما نمی‌دهد.
به عنوان مثال، مردم علیه فقر و نابرابري مبارزه می‌کنند
و خیلی‌کم از تغييرات‌اقلیمی حرف مي‌زنند.
هرچند ما بارها و بارها می‌بینیم،
فقیرترین افراد کسانی هستند که
به شدت در برابر آب‌وهوا آسیب پذیر هستند.
افراد درگیر در بحث تغییرات اقلیمی به ندرت در مورد جنگ و اشغال صحبت می‌کنند.
اگر چه می‌دانیم که عطش برای سوخت‌های فسیلی
عامل اصلی درگیری و نزاع است.
جنبش زیست‌محیطی در توجه کردن به این نکته که
کشورهایی که به شدت تحت تاثیر تغییرات اقلیمی قرار می‌گیرند،
عمدتا مکان‌هایی با مردم رنگین‌پوست هستند، بهتر شده است.
اما زمانی که با زندگی سیاه‌پوست‌ها در زندان‌ها،
در مدارس و در خیابان‌ها مثل جنس دور ریختنی رفتار می‌شود
این ارتباطات به ندرت شکل می‌گیرد.
دیوار بین سیلوهای ما نیز
به این معنی است که راه‌حل‌های ما، هنگام ظهور آن‌ها
نیز از یکدیگر جدا شده‌اند.
بنابراین ترقی خواهان حالا این لیست طولانی تقاضاها را که پیش تر گفتم در اختیار دارند
همان "بله‌ها"
اما چیزی که هنوز نمی‌بینیم
تصویری منسجم از دنیایی است که برای آن مبارزه می‌کنیم.
شبیه چیست؟ چه حسی دارد، و بیشتر از همه ارزش‌های اصلی کدامند.
و این‌ها واقعا اهمیت دارند.
از آنجاییکه در برخورد با بحران‌های بزرگ
نیاز به جهش در جایی امن تر است
و هیچ توافقی مبنی براینکه این محل کجاست وجود ندارد.
و جهش بدون یک مقصد
خیلی شبیه بالا و پایین پریدن است.
(خنده)
خوشبختانه، همه گفتگوها و تجربیات
سعی در غلبه بر این اختلافات دارد، که ما را عقب نگه داشته اند.
و می‌خواهم عرضم را با صحبت درباره یکی از آن‌ها پایان دهم.
چند سال پیش، گروهی از ما در کانادا
تصمیم گرفتند که بر
محدودیت‌های "آنچه در سیلوهای مختلف می‌شود انجام داد" ضربه بزنیم.
بنابراین ما برای دو روز خودمان را در یک اتاق حبس کردیم،
و سعی کردیم بفهمیم که چه چیزی ما را به هم متصل می‌کند.
در آن اتاق افرادی بودند که به ندرت برخورد چهره به چهره داشتند.
بزرگان بومی وجود داشتند که با نوگراها با حمل و نقل کار می‌کردند.
رئیس "Greenpeace"
با یک رهبر اتحادیه نماینده کارگران نفت و چوب برها بودند.
رهبران مذهبی و نمادهای فمینیستی و بسیاری دیگر وجود داشتند.
و یک وظیفه بلندپروازانه برای خود ایجاد کردیم:
موافقت با یک بیانیه کوتاه درباره توصیف جهان پس از پیروزی ما.
جهانی پس از آنکه ما گذار به یک اقتصاد پاک
و یک جامعه عادلانه تر را انجام داده‌ایم.
به عبارت دیگر،
به جای تلاش برای ترساندن مردم در مورد اگر کاری نکنیم، چه می‌شود،
تصمیم گرفتیم سعی کنیم با اگر اقدام کنیم چه می‌شود، به آن‌ها انگیزه دهیم.
افراد معقول همیشه به ما می‌گویند
که تغییر در بازه‌های کوچک باید انجام شود.
سیاست هنر امکان است
و ما نمی‌توانیم اجازه دهیم کمال، دشمن خوب بودن شود.
خب، همه این‌ها را رد کردیم.
ما یک بیانیه نوشتیم، و آن را "جهش" نامیدیم.
من باید به شما بگویم که توافق روی "بله" مشترکمان
در میان چنین تنوع تجربیات
و در برابر یک پس زمینه تاریخ بسیار دردناک
کار ساده‌ای نبود.
اما بسیار هیجان‌انگیز هم بود.
چون به محض اینکه به خودمان اجازه دادیم که رویا پردازی کنیم،
رشته‌هایی که بیشتر کار ما را به هم پیوند می‌داد، آشکار شد.
به عنوان مثال، ما متوجه شدیم
که تلاش بی پایان برای سود
که مردم را مجبور می‌کند تا بیش از ۵۰ ساعت در هفته،
بدون امنیت کار کنند،
و این کار، ناامیدی همه گیر را تحریک می‌کند
که همان تلاش برای سود بی انتها و رشد بی پایان است.
که در قلب بحران زیست محیطی ما قرار دارد
و سیاره ما را بی ثبات می‌کند.
همچنین مشخص شد که چه باید بکنیم.
ما باید یک فرهنگ مراقبتی ایجاد کنیم.
که در آن هیچ‌کس و هیچ‌جا نادیده گرفته نمی‌شود.
که در آن ارزش ذاتی همه مردم و هر اکوسیستم بنیادی است.
بنابراین ما به این پلت فرم مردم رسیدیم،
و نگران نباشید، نمی‌خواهم همه آن را برای شما بخوانم --
اگر علاقه مند هستید، می‌توانید آن را در theleap.org بخوانید.
اما به شما ذره‌ای از چیزی که به آن رسیده‌ایم نشان می‌دهم.
بنابراین می‌شد با عجله ۱۰۰ درصد از اقتصاد تجدیدپذیر تقاضا کنیم،
اما فراتر رفتیم.
تقاضا برای نوع جدیدی از معاملات تجاری
بحث جدی در مورد درآمد سالانه تضمین شده،
حقوق کامل کارگران مهاجر،
پرداخت پول شرکت از سیاست،
مراقبت روزانه جهانی رایگان، اصلاحات انتخاباتی و غیره.
چیزی که ما کشف کردیم این است که بسیاری از ما
به دنبال این هستند که کمتر شبیه برندها و بیشتر شبیه جنبش‌ها عمل کنند.
چون جنبش‌ها به اعتبار اهمیت نمی‌دهند.
آن‌ها می‌خواهند ایده‌های خوب را به طور گسترده ترویج دهند.
چیزی که درباره جهش می‌‍‍‍پسندم
این است که این ایده را که سلسله مراتب بحران وجود دارد را رد می‌کند،
و از کسی نمی‌خواهد که بحث و جدل‌ها را اولویت بندی کند
یا تا نوبشتان صبر کنند.
و هرچند که در کانادا متولد شده بود،
متوجه شدیم که به خوبی سفر می‌کند.
از زمانی که جهش را راه اندازی کردیم، در سراسر جهان با
پلتفرم مشابه انتخاب شده است
از نونووت تا استرالیا
از نروژ به انگلیس و ایالات متحده نوشته شده،
به طوری که در شهرهایی مانند لس آنجلس جذابیت پیدا کرده،
جایی که محلی شده.
و همچنین نه تنها در جوامع روستایی که به طور سنتی بسیار محافظه کار هستند،
بلکه در جایی سیاست اکثریت مردم را ناامید کرده است.
این چیزی است که من از مطالعه شوک‌ها و بلایای طبیعی برای دو دهه یاد گرفتم.
بحران ما را آزمایش می‌کند.
ما یا از هم پاشیده می‌شویم یا سریع رشد می کنیم.
ذخایر جدید قدرت و ظرفیت را که ما هرگز نمی‌دانستیم که دارا هستیم، پیدا می‌کنیم.
حوادث تکان دهنده‌ای که امروز ما را با ترس پر می‌کنند
می‌توانند ما را تغییر دهند و می‌توانند جهان را به بهتر شدن تغییر دهند.
اما نخست ما باید دنیایی را که برای آن مبارزه می‌کنیم تصور کنیم.
و باید آن را باهم تصور کنیم.
حالا، همه زنگ‌های هشدار در خانه‌های ما به طور همزمان به صدا درمی‌آیند.
زمان گوش دادن است.
زمان جهش است.
متشکرم.
(تشویق)