به نظرِ من، عدالت اجتماعی یک مفهوم ساده است.
آن، این اندیشه است که که همهٔ افراد در جامعه
مستحقِ حقوقِ منصفانه و برابر، فرصت‌ها و دسترسی به منابع هستند.
اما این مسئله، بحث برانگیز و مبهم شده است،
زیرا ما صحبت کردن
دربارهٔ این که تلاش برای عدالت اجتماعی دقیقاً چه شکلی دارد، متوقف کرده‌ایم.
کار برای عدالت اجتماعی می‌تواند شبیه این باشد…
یا این.
می‌تواند شبیه این باشد…
یا می‌تواند شبیه این باشد…
یا موردِ محبوبِ من…
می‌تواند شبیه این باشد.
آن‌ها دانش آموزانِ من هستند.
و هروقت از من خواسته می‌شود که درباره کارم یا اولویت‌هایم به عنوان یک معلم، صحبت کنم،
من توضیح می‌دهم که معتقدم آموزش و پرورش می‌تواند وسیله‌ای برای عدالت اجتماعی باشد.
اما چند ماه قبل، من وارد حساب توئیتر شدم -- همانطور که همیشه می‌شوم --
و مشاهده کردم که یک معلمِ همکار، در برابر این عقیده دچار مسأله شده بود.
او گفت "معلم‌ها، نباید مبارزانِ عدالت اجتماعی باشند،
زیرا هدف آموزش و پرورش، آموزش دادن است."
و او استدلال خود را با گفتن این که،
"من مبحث خود را تدریس می‌کنم"، پایان داد.
اما من این تسهیل را رد می‌کنم،
زیرا معلم‌ها فقط مباحث را آموزش نمی‌دهند،
ما انسان‌ها را آموزش می‌دهیم.
زمانی که دانش‌آموزانِ ما وارد کلاس‌های ما می‌شوند،
آن‌ها شخصیت‌هایشان را همراهِ خودشان می‌آورند.
هرآنچه آن‌ها در کلاس‌های ما تجربه می‌کنند، در زمینهٔ تاریخی محدود شده است،
و اگر اصرار کنیم که آموزش در یک خلاء اتفاق می‌افتد،
به دانش‌آموزانمان صدمه وارد می‌کنیم.
ما به آن‌ها آموزش می‌دهیم که آموزش واقعاً اهمیت ندارد،
زیرا به هرآن‌چه در اطراف آن‌ها در حال رخ دادن است، مرتبط نیست.
و چه چیزی در اطراف آن‌ها در حال روی‌دادن است؟
خب، نژادپرستی یک مورد.
بر‌اساس نتایجِ آزمایش انجمنِ مطلق،
بطور کلی ۸۸ درصد از مردم سفیدپوست در برابر مردمِ سیاه‌پوست، تعصباتِ ناخودآگاه دارند،
با اعتقاد به این که آن‌ها کم‌هوش‌تر، تنبل‌تر و خطرناک‌تر از سفیدها هستند.
و این فقط یک نمونهٔ بنیادی از اثرات مخربِ
نژادپرستیِ تاریخی و سیستماتیکِ کشور ماست.
برای شواهدِ بیشتر، ما می‌توانیم به نرخ‌های زندان نگاه کنیم؛
ما می‌توانیم به آمار خشونت پلیس علیه مردم سیاه‌پوست بنگریم؛
ما می‌توانیم به شکافِ فرصتِ آموزش نگاه کنیم --
پس بله، عدالت اجتماعی به مدارسِ ما تعلق دارد.
عدالتِ اجتماعی باید بخشی از مأموریت هر مدرسه
و هر معلمی در آمریکا باشد،
اگر خواستار این هستیم که "آزادی و عدالت برای همه" بیش از یک شعار باشد ...
زیرا مدارس مکانهایی حیاتی هستند برای دانش‌آموزان که به شهروندان فعال تبدیل شوند
و مهارت‌ها و ابزارهایی که برای تغییر جهان نیاز دارند را یاد بگیرند.
پس آن مهارت‌ها چیست؟
خب، اینجا یک راز هست:
بسیاری از مهارت‌هایی که مردم احتیاج دارند
برای هماهنگ کردن انواع تغییراتی که به عدالت منجر می‌شوند،
در‌حالِ حاضر در زُمرهٔ وظیفهٔ مدارس قرارگرفته‌اند.
مسائلی مانند حلِ مسأله،
تفکرِ انتقادی، همکاری، پشتکار --
هیچ‌یک از آن‌ها نباید به‌خودیِ خود انقلابی باشد.
آن را با تواناییِ درکِ تاریخ ترکیب کنید
نه به عنوان یک روایت راکد و عینی که همهٔ ما با آن موافقیم،
بلکه به عنوان مجموعه‌ای از وقایعِ درهم‌آمیخته
که درباره‌شان می‌تواند تفاسیر بی‌شماری وجود داشته باشد.
اگر ما تعمداً انتخاب کنیم که همراهِ دانش‌آموزانمان به کاوشِ تاریخ
بپردازیم تا این که آن را فقط آموزش دهیم،
به آن‌ها کمک خواهیم کرد تا بفهمند تاریخ در جریان است
و این مسآله با حرکت‌های کنونی برای عدالت، مرتبط است.
و ما به آن‌ها کمک می‌کنیم تا خودشان را به عنوان بازیکنان بالقوه ببینند
درون یک تاریخ زنده.
پس این‌ها مهارت‌هایی هستند که من درباره‌شان در حال صحبت هستم
وقتی می‌گویم آموزش می‌تواند مکانی باشد که
به بچه‌ها آموزش دهد چگونه برای عدالت تلاش کنند.
اما شاید علتِ این که
منتقدِ توئیتر من با این ایده خوشحال نبود،
به این خاطر است که او با تعریف من از عدالت موافق نیست.
به‌قدر کافی منصفانه است.
شاید او و من به لحاظ سیاسی چشم در چشم نشویم.
اما مسئله این‌جاست:
هدف ما تشویقِ دانش‌آموزان به بیانِ نظراتشان است،
نه مجبور کردنشان به موافقت با ما،
درنتیجه این واقعاً مهم نیست که او و من موافق باشیم.
چیزی که مهم است این است که ما به دانش آموزان کمک می‌کنیم تا آن گفتگو را
با یکدیگر داشته باشند.
و آن به این معناست که ما به عنوان بزرگسالان،
نیاز داریم که یاد بگیریم چگونه تسهیل کننده‌هایی مؤثر بشویم
برای فعالیت‌های دانش آموزانمان.
ما باید به آن‌ها کمک کنیم تا بیاموزند چگونه مکالمات واقعاً ماهرانه داشته باشند،
ما باید اندیشه‌های متفاوت را به آن‌ها نمایش دهیم،
و به آن‌ها کمک کنیم تا ببینند چگونه
آن‌چه در مدرسه می‌آموزند با جهانِ بیرون ارتباط دارد.
پس این‌جا یک مثالی از آن است.
هرساله، دانش‌آموزانِ من تاریخچهٔ آپارتاید در آفریقای جنوبی را
به عنوانِ موردِ مطالعاتی از ناعدالتی، مطالعه می‌کنند.
اکنون برای افرادی از شما که نمی‌دانند،
آپارتاید یک سیستمِ نژادپرستی وحشیانه بود،
و دولتِ سفیدپوستان در آفریقای جنوبی قوانینِ نژادپرستانه را تحمیل کرد
تا رنگین‌پوستان را سرکوب کند
و اگر شما در برابر آن قوانین مقاومت می‌کردید، شما متحمل خطر زندانی شدن، خشونت یا مرگ می‌شدید.
و در سراسر جهان، دولت‌های سایرِ کشورها،
از جمله دولتِ ما در ایالات متحده،
دربارهٔ تحریم آفریقای جنوبی مردد بود، زیرا…
خب…
ما از منابعِ آن بهره می‌بردیم.
پس در سال ۱۹۷۶، دولتِ آفریقای جنوبی قانون جدیدی تصویب کرد.
که همهٔ دانش‌آموزان در آفریقای جنوبی را ملزم می‌کرد که
به زبان آفریکانس درس بخوانند،
که یک زبان سفیدپوستی بود،
و بسیاری از اهالیِ سیاه‌پوستِ جنوب آفریقا به آن زبان،
به عنوان زبانِ غاصبان، اشاره می‌کردند.
پس به‌طورِغیرتعجب‌آوری،
دانش‌آموزانِ رنگین‌پوست دربرابر این قانون خشمگین شدند.
تا آن زمان، آنها به مدارس تفکیک شده می‌رفتند
با کلاس‌هایی پرازدحام،
کمبود منابع
و صراحتاً یک برنامهٔ درسی نژادی،
و اکنون به آن‌ها گفته می‌شد که
به زبانی که نه خودشان و نه معلمانشان صحبت می‌کردند، آموزش ببینند.
پس در صبح ۱۶ جولای سال ۱۹۷۶،
هزاران کودک از شهرستان ساوتو
از مدارس خارج شدند.
و بطورِ مسالمت‌آمیز در خیابان‌ها برای اعتراض به قانون، راهپیمایی کردند
در یک تقاطع، آن‌ها با پلیس مواجه شدند،
و هنگامی که دانش‌آموزان نپذیرفتند که به عقب برگردند،
افسرانِ پلیس سگ‌ها را به سمت آن‌ها حمله‌ور کردند…
و بر روی آن‌ها آتش گشودند…
و قیامِ سواتو در فاجعه پایان یافت.
آپارتاید خودش تا حدود ۲۰ سال پایان نپذیرفت،
اما فعالیتِ آن کودکان در سواتو به طرزی شگرف
نحوهٔ نگاهِ جهان به آن‌چه در آفریقای جنوبی در حال رخ دادن بود را عوض کرد.
رسانه‌های خبریِ سراسر جهان این عکس را
از هکتور پیترسونِ ۱۳ ساله منتشر کردند،
که یکی از اولین افرادی بود که توسط پلیس در سواتو کشته شد،
و تقریباً غیرممکن شد که وحشی‌گریِ
رژیم آپارتاید نادیده گرفته شود.
در ماه‌ها و سال‌های پس از قیام سواتو،
کشور‌های بیشتر و بیشتری فشار سیاسی و اقتصادی را
بر دولت آفریقای جنوبی اعمال کردند تا آپارتاید را پایان دهد،
و این به طور گسترده به دلیل فعالیتِ آن دانش آموزان در سواتو بود.
پس هر سال دانش‌آموزان من درباره‌اش می‌آموزند.
و همواره، آن‌ها شروع به ترسیمِ اتصالاتی
بین آن کودکان در ساوتو و خودشان می‌کنند.
و آن‌ها شروع به پرسیدن از خودشان می‌کنند که
چه نوع قدرتِ سیاسی و مأموریتی دارند.
آن‌ها از خود می‌پرسند آیا هرگز ممکن است دلیلی وجود داشته باشد که
آن‌ها زندگیِ خود را به خطر بیندازند
تا نسلِ آینده بتواند در جهانِ عادلانه‌تری زندگی کند.
و بطورِ عمیق‌تر برای من، در هر سال،
آن‌ها از خود می‌پرسند آیا بزرگترها هرگز به صدایشان گوش خواهند داد.
چند سالِ قبل،
مدیرِ من یک ایمیل ناشناس از یکی از دانش‌آموزانمان دریافت کرد.
که به او اطلاع می‌داد که در روز بعد،
دانش‌آموزان قصد دارند از مدرسه خارج شوند.
این درپیِ مرگ مایکل براون
در شهر فرگوسنِ ایالت میزوری بود،
و دانش‌آموزان قصد داشتند که به اعتصاب و راهپیمایی
در حمایت از جنبشِ مسالهٔ سیاه‌پوستان بپیوندند.
پس در این مرحله،
کارکنانِ مدرسه باید تصمیمی می‌گرفتند.
آیا ما از اختیار و قدرت خود در راستای تلاش برای کنترل دانش‌آموزان استفاده می‌کنیم
و آن‌ها را از رفتن منع می‌کنیم،
یا از آن‌ها حمایت می‌کنیم
درحالی که آن‌ها اصولِ عدالت اجتماعی را
که به آن‌ها از سال نهم در مدرسه آموخته‌ایم، به عمل گذاشته‌اند؟
پس در صبح روز بعد، بچه‌ها مدرسه را یک‌مرتبه ترک کردند،
و درعلفزار جمع شدند.
و یکی از سال‌بالایی‌ها بالای یک میزِ پیک‌نیک پرید
و انتظارات امنیتی را مرور کرد.
(خنده)
و بچه‌های کوچکتر آن را جدی گرفتند.
و ما به عنوان معلم‌ها و کارکنان به آن‌ها گفتیم،
"خیلی خب، مراقب باشید،"
و ما آن‌ها را درحالی که راهپیمایی می‌کردند، تماشا می‌کردیم.
بچه‌هایی که آن بعد‌از‌ظهر انتخاب کرده بودند که در کلاس بمانند.
دربارهٔ مزیت‌های تظاهرات بحث کردند،
آن‌ها دربارهٔ تاریخ مسالهٔ جنبش سیاهپوستان صحبت کردند،
و آن‌ها همانطور که برنامه‌ریزی شده بود به کلاس‌ها رفتند.
و آن‌هایی که انتخاب کرده بودند به بیرون بروند، در یک راهپیماییِ دانش‌آموزیِ سراسری شرکت کردند
و صدای جمعیِ خود را برای عدالت بلند کردند.
اما مهم نیست که آن‌ها کجا را برای گذراندن بعد‌از‌ظهر انتخاب کردند،
بچه‌های ما آن روز چیز‌های باارزشی آموختند.
آن‌ها آموختند که بزرگتر‌ها از آن‌ها در زندگی‌شان حمایت می‌کنند
حتی همچنان‌که ما برای امنیتِ آن‌ها نگران بودیم.
و آن‌ها آموختند که به ما احتیاج ندارند تا به آن‌ها بگوییم چگونه و کجا
یا حتی چرا اعتصاب کنند.
آن‌ها آموختند که اعضای یک اجتماع از مردم جوان بودند
با یک چشم‌اندازِ مشترک از جامعه‌ای عادلانه‌تر،
و آن‌ها آموختند که درون آن اجتماع قدرت دارند.
آن‌ها یاد گرفتند که اتفاقاتی مانند قیام سوتو
تاریخِ قدیمی نیست،
و آن‌ها نباید در تراژدی به پایان برسند.
و این چیزی است که آموزش و پرورش به عنوان ابزاری برای عدالت اجتماعی، به نظر می‌رسد.
و نکته این‌جاست:
کودکانِ ما برای چنین کاری آمادگی دارند.
پس در سال ۲۰۱۵،
تازه‌واردانِ ورودی کالج مورد بررسی قرار گرفتند،
و ۸/۵ درصد از آن‌ها گفتند
که شانس بسیار خوبی بود که در یک تظاهرات شرکت کنند
زمانی در طول موقعیت کالجِ خود.
این ممکن است خیلی تأثیرگذار به نظر نرسد،
اما این حقیقت را در نظر بگیرید
که این بزرگترین شمارِ دانش آموزان از سال ۱۹۶۷ است.
و ۷۵ درصد از آن کودکان
گفتند که کمک به مردمی که دچار مشکل هستند
یک هدفِ خیلی مهم یا اساسی برای آن‌ها بود.
دوباره، بیشترین تعدادی از مردم که این مسئله را از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی اذعان داشتند.
و تحقیقات به ما نشان می‌دهد که کار برای عدالت فقط
از تشکیل مهارت‌هایی که پیشتر درباره‌شان صحبت کردم، تبعیت نمی‌کند --
این در حقیقت مسیرِ دیگری پیش می‌گیرد.
پس کار کردن برای عدالت، مشارکت در فعالیت،
به دانش‌آموزان کمک می‌کند که مهارت‌هایی مانند رهبری و تفکر انتقادی را شکل دهند،
و این به‌طورِ مثبت با مشارکت سیاسی‌شان،
و مشارکتِ مدنی‌شان
و تعهدشان به اجتماعشان در ادامهٔ زندگی، هم‌بستگی پیدا می‌کند.
پس به بیانی دیگر،
دانش‌آموزان دارند به ما می‌گویند که عدالت اجتماعی برای آن‌ها اهمیت دارد
و محققان به ما می‌گویند که این مساله به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا یاد بگیرند.
پس اکنون این به ما بستگی دارد که گوش کنیم،
و ممکن است آسان نباشد.
در سال ۱۹۷۶، یکی از آن کودکانی که در قیام سوتو شرکت کرده بود،
گفت که این رویداد، تمایزِ
بین دانش‌آموزان سیاه‌پوست و خانواده‌هایشان را نمایش داد.
زیرا خانواده‌های آن‌ها تحتِ آپارتاید رشد کرده بودند،
و از میزانِ خطرِ اعتراض کردن آگاهی داشتند.
آن‌ها می‌خواستند که فرزندانشان دست بکشند و ایمن بمانند.
و وقتی که بچه‌های ما هشدار دادند که راهپیمایی می‌کنند،
بسیاری از بزرگسالان در اجتماعِ ما نیز، واقعا مخالف بودند.
برخی از ما نگرانِ این بودیم که آن‌ها ممکن است با خشونت مواجه شوند.
بقیهٔ مردم نگران بودند که ممکن است آن‌ها راهپیمایی کنند
اما آن‌ها حقیقتآ نمی‌دانند برای چه در حال اعتراضند.
و برخی، از جمله خانواده‌های برخی دانش‌آموزان،
واقعآ عصبانی بودند که مدرسه تلاشِ بیشتری انجام نداده است تا
آن‌ها را از ترک کردن باز دارد.
و همهٔ آن ترس‌هایی که بزرگتر‌ها در رابطه با اشتباه گرفتنِ این مسائل دارند --
تمامِ آن ترس‌ها کاملاً بامعنی است.
اما علی‌رغم آن ترس‌ها،
ما موظفیم به دانش‌آموزانمان ثابت کنیم که به صدای آن‌ها گوش خواهیم داد
و آن‌ها قدرتِ اثرگذاری دارند.
این وظیفهٔ ماست که دانش‌آموزان را
با ابزار و مهارت‌هایی که احتیاج دارند، تجهیز کنیم
تا روی جهانی عادلانه‌تر پافشاری کنیم --
و سپس گاهی، از سر راهشان کنار برویم،
و به آن‌ها اجازه دهیم آن مهارت‌ها را روی مسائلی که برایشان حائزِ اهمیت است، به کار گیرند.
زندگی کردن با این دیدگاه، مستلزم این است
که ما انعطاف‌پذیر باشیم،
و به این احتیاج خواهد داشت که خلَاق باشیم.
این مسئله مستلزم این است که به اندازهٔ کافی شجاع باشیم
تا در مقابل چهرهٔ کسانی بایستیم که سعی می‌کنند ساکت باشند
یا صدای مخالفان را محکوم کنند.
و سخت‌تر از همه،
این مسئله محتاجِ پذیرفتنِ این حقیقت خواهد بود که گاهی ما آن افرادی خواهیم بود که
دانش‌آموزانمان علیه‌شان شورش می‌کنند.
(خنده)
گاهی آن‌ها می‌خواهند به راه‌هایی اشاره کنند که در آن‌ها، سیستم‌ها‌یی که ما ایجاد کرده‌ایم،
یا در آن مسیرها مشارکت می‌کنیم،
در نابرابری مشارکت می‌کنند.
این ناراحت‌کننده و دردناک خواهد بود
که آن‌ها ما را تحت فشارِ بازخواست دربارهٔ مقاصد و عقایدمان بگذارند.
اما اگر روش فکر کردنمان دربارهٔ سرکشی بچه‌هایمان را تغییر دهیم چه؟
وقتی کودکانمان شورش می‌کنند --
وقتی آن‌ها متفکرانه عقایدمان را
یا روشی که کار می‌کنیم را پس بزنند،
اگر ما تصمیم گرفتیم آن را به عنوان نشانی ببینیم که کار درستی را انجام می‌دهیم
و نیز اگر آن‌ها رها شوند چه؟
می‌دانم این مسأله می‌تواند ساده‌تر باشد
اگر مهارت‌های تفکر انتقادیِ آن‌ها، در راه‌های آسان‌تری آشکار شود --
در مقالاتشان یا آزمون‌های استانداردشان --
متوجهِ این مطلب هستم --
اما آسایش و عدالت اغلب توأم نمی‌شوند.
و هنگامی‌که کودکانِ ما می‌آموزند که دربارهٔ جهانِ اطرافشان منتقدانه فکر کنند.
آن‌ها به نوعی از شهروندانِ متعهد تبدیل می‌شوند.
که ناعدالتی را هنگامی که آن را مشاهده می‌کنند، تشخیص دهند و زیرسوال ببرند
و سعی کنند کاری دربارهٔ آن انجام دهند.
استقبال از شورش در مدارس ما به برخی از تجدید نظرها نیاز دارد
دربارهٔ این که تدریس و یادگیری چگونه به نظر برسد،
زیرا این تصورِ غلط وجود دارد که
اگر به دانش آموزان هر فضای حرکتی را بدهیم، آن‌ها قصدِ زیرِ پا گذاشتنِ ما را خواهند داشت
و کلاس‌های درس و میز‌های شام به هرج و مرج کامل تبدیل خواهند شد.
و اگر ما انتظار داریم بچه‌ها با سکوت بنشینند و منفعلانه دانشِ ما را دریافت کنند،
سپس صدای آن‌ها همیشه احساسِ پایمال‌شدگی خواهد داشت.
اما اگر ما قبول کنیم که یادگیری گاهی اوقات آشفته است،
که برای آشفتگی فکری و بی نظمی به فرصت‌هایی نیاز دارد
و تلاشِ دوباره،
که کودکانمان هرج و مرج را دوست ندارند و می‌خواهند یاد بگیرند
وقتی آن‌ها به مدرسه می‌آیند،
آنگاه می‌توانیم مدارس را برای تسهیل این نوع یادگیری، راه‌اندازی کنیم.
پس لطف کنید و برای یک ثانیه چشمانتان را ببندید
و مدارسی را تصور کنید که در آن‌ها معلمان شریک فکری هستند،
در‌حالی که اجازه می‌دهند دانش‌آموزان با مسائل پیچیده و سخت دست و پنجه نرم کنند
و لزومآ به آن‌ها پاسخ‌های درست نمی‌دهند.
و مدارسی را تصور کنید که ما به دانش‌آموزان اجازهٔ انتخاب کردن می‌دهیم --
ما به اندازهٔ کافی به آن‌ها اعتماد داریم که این کار را انجام دهند
و به آن‌ها اجازه می‌دهیم که تبعاتِ آن انتخاب‌ها را تجربه کنند.
مدارسی را تصور کنید که به دانش‌آموزان اجازه می‌دهیم انسان باشند،
با تمامِ آشفتگی و عدم قطعیتی که
همراه آن است.
هرچه اندکی پیش تصور کردید،
افسانه نیست،
به طرز غیرواقع‌بینانه‌ای ایده‌آل‌گرایانه نیست،
زیرا معلمانِ سراسر جهان هم اکنون در حال هل دادن مرزهای
آن‌چه آموزش و یادگیری ممکن است به نظر برسد، هستند
با نتایجی خارق‌العاده برای کودکان.
آن‌ها در حال انجام این کار در تمامی انواع مدارس هستند.
و تعدادِ بی شماری نمونه از معلمانی وجود دارد که
می‌خواهند در زمینهٔ کمک به دانش‌آموزان در مسیری که صحیح‌تر،
تعهدساز و توانمندکننده‌تر است، بهتر عمل کنند.
من اخیراً کتابی می‌خواندم،
که نامش "دانش‌آموزان در حالِ نگاه کردن‌اند" بود،
و نوشتهٔ تد و نانسی سیزِر بود،
و در این کتاب، آن‌ها می‌گفتند که کارِ آموزش
اغلب به عنوان یک سری اسامی توصیف می‌شود،
مانند "احترام"، "صداقت"، "درستی".
و آن‌ها می‌گویند این اسامی واقعاً چشم‌گیر به نظر می‌رسند.
اما اغلب، در این‌که حقیقتاً در عمل هیچ معنایی داشته باشند، شکست می‌خورند.
اما افعال، طبقِ گفتهٔ آن‌ها، فعال هستند.
نه سهل‌گیرانه‌تر
اما به تداوم پایدار احتیاج دارند.
افعال، ساختمان نیستند بلکه موتور هستند.
و همانطور که من آن را خواندم، متعجب شدم که:
چگونه ما عدالت را به موتوری مبدل می‌کنیم که کارمان را به عنوان معلمان پیش ببرد؟
شکلِ فعلِ عدالت چیست؟
من فکر می‌کنم باید پاسخی باشد که بتواند در کلماتِ کرنل وست یافت شود،
که این سخنِ معروف را گفت که "عدالت چیزی است که عشق در بین عموم به نظر می‌رسد."
و تمامِ معلمانِ انگلیسیِ اجتماع گریزِ من در جمع
می‌دانند که عشق می‌تواند هم یک اسم و هم یک فعل باشد.
مدرسه باید وسیع‌تر شود.
این بیش‌تر از معنایِ "من مبحثِ خود را تدریس می‌کنم" است.
مدرسه باید دربارهٔ آموزش مردم باشد
تا جهان را به‌شکل بهتری تغییر دهند.
اگر ما به آن معتقد باشیم،
پس آموزش همیشه یک فعالیت سیاسی خواهد بود.
ما نمی‌توانیم از قدرت دانش‌آموزانمان بترسیم.
قدرتشان به آن‌ها کمک خواهد کرد که فردا را بهتر بسازند.
اما پیش از آن‌که آن‌ها قادر به انجامش باشند،
ما باید امروز به آن‌ها شانس تمرین کردن را بدهیم.
و آن تمرین باید از مدارس ما شروع شود.
خیلی ممنون.
(تشویق)