خب سرمایه‌داری چیست؟
سرمایه‌داری، اساسا مجموعه‌ای از بازارها است.
می‌توانید بازار برای لیموناد داشته باشید،
بازار برای لیمو،
بازار برای کامیون‌هایی که لیموها را جابجا می‌کنند،
بازاری که سوخت این کامیون‌ها را دارد،
بازارهایی که چوب برای ساخت غرفه‌های لیمو می‌فروشد.
هرچند، سرمایه‌داری البته همانطور که می‌دانیم
یا این عبارت متعالی است
یا محکوم.
یا محبوب است یا دهشتناک.
و من اینجا هستم تا بگویم که سرمایه داری
در بازگویی جدید شدیداً دچار سوءتفاهم شده است.
از دیدگاه من،
سرمایه‌داری را نباید یک ایدلوژی دانست.
باید آن را به چشم یک سیستم عامل دید.
به آیفون خود فکر کنید،
آیفون شما سخت‌افزار را به نرم افزار پیوند می‌دهد.
اپ‌ها با سخت‌افزار.
حال به کل سخت‌افزارها بعنوان حقیقت فیزیکی در اطراف خود فکر کنید،
و به اپ‌ها بعنوان فعالیت کارآفرینی،
انرژی خلاقانه.
و در این بین، شما یک سیستم عامل دارید.
در حالیکه پیشرفتهایی در سخت‌افزار دارید
نرم افزار هم پیشرفت می‌کند.
و سیستم عامل باید پا به پای آنها پیش برود.
نیاز به ترمیم و به روز‌ رسانی دارد،
عرضه‌های جدید لازم است.
و همه اینها باید با رعایت همزیستی رخ دهد.
سیستم عامل باید بیشتر و بیشتر پیشرفته شود
تا به پای نوآوری برسد.
و برای همین اساساً
وقتی به آن بعنوان سیستم عاملی فکر می‌کنید
زبان ایدئولوژی را
از آنچه مدافعان سنتی سرمایه‌داری فکر می‌کنند تغییر می‌دهد.
اما حتی اگر سراغ قانون اساسی بروید
متوجه خواهید شد، حتی قبل از اینکه بنیانگذاران به اولین متمم بپردازند --
با آزادی بیان، آزادی مذهب، آزادی مطبوعات،
آنها به مالکیت معنوی و حق امتیاز فکر کردند.
آنها درباره نقش دولت در ترویج هنر و علم صحبت کردند.
برای همین است که من نمی‌توانم موتور جستجویی بنام گاگل را راه بیندازم.
(خنده)
گوگل مالک Gs نیست،
اما نمی‌توانم چون احتمال سردرگمی زیاد است.
بنابراین حتی حقوق مالکیت دارای ابهام هم در ساختارش است.
و غیره و ذلک.
و تا ۱۹۰۰، شما انواع دیگر مالکیت را دارید که صاحب وجود شده‌اند.
برای مثال، تصور کنید که در ۱۹۰۰ شما صد جریب زمین داشتید
در جایی از غرب میانه.
راحت بود ببینید آخر حصارکشی شما کجاست،
ملک همسایه شما از کجا شروع می‌شد.
حال از شما می‌پرسم
ملک شما درکجای آسمان تمام می‌شود؟
در ارتفاع ۱،۰۰۰ پایی،
۵،۰۰۰ پایی یا ۱۰،۰۰۰ پایی؟
فرقی ندارد،
چون بغیر از تازگی معدودی بالون هوای داغ
انسان پرواز نمی‌کند.
اما ظرف سه سال، توانست پرواز کند.
حال به یکباره، موضوع خیلی مرتبطی بود
اگر انتهای زمین شما در ارتفاع ۱،۰۰۰ پایی آسمان باشد،
یا ۵،۰۰۰ پایی و ۱۰،۰۰۰ پایی.
و در واقع فردی را لازم دارید که آن را حکمیت کند.
و در واقع، این اتفاقی است که افتاد.
و پنج یا ده سال از الان،
وقتی آمازون می‌خواهد بسته‌ای را از فراز خانه شما به همسایه شما
از کامیون UPS تحویل دهد
باید تصمیم بگیریم که آیا ملک شما در پنج پایی، ۱۰ پایی، ۵۰ پایی
یا ۱۰۰ پایی تمام می‌شود؟
نقطه پایان آن کجاست؟
و هیچ ایدئولوژی نیست
که به شما بگوید آخر این ملک کجاست.
یک سیستم عامل است.
و بهمین ترتیب شاهد
این اتفاق با اتومبیل‌ها خواهیم بود.
چند سال بعد از این که برادران رایت پرواز را حل کردند،
بشر شروع به استفاده از خودروهای بیشتری کرد،
و به یکباره
سیستم تنظیم کننده مقررات -- سیستم عامل --
باید ترمیم می‌شد تا به یکباره ایمنی مصرف کنندگان را در نظر بگیرد.
که مصرف‌کنندگان خودروها خطری بودند برای اسبها،
عابران پیاده و چرخ دستیهایی که داشتید.
و به یکباره
رانندگان این اتومبیلها باید گواهینامه می‌گرفتند، معاینه چشم،
پلاک‌دار شدن خودروها، محدویت سرعت
و قوانین جاده‌ای وضع شدند،
تا اسبها، عابران پیاده بتوانند با خودروها همزیستی داشته باشند.
تطبیق‌پذیری معکوس لازم بود.
بنابراین یک اختراع تازه باید در خور پیشرفتهای گذشته باشد.
بهمین ترتیب، ۵ یا ۱۰ سال دیگر،
شاهد این اتفاق با خودروهای بدون راننده هستیم --
برای همزیستی با خودروهای با راننده.
دلیل اهمیت آن در ۱۰ سال آینده این است
که چیز دیگری ورای خودروهای بدون راننده و پهپادها اتفاق میفتد،
اما شما شاهد آن خواهید بود که باارزشترین اقتصاد جهان --
بزرگترین اقتصاد جهان --
کشوری خواهد بود که کمونیست‌ها اداره می‌کنند.
به نظر می‌رسد که چینی‌ها در سرمایه‌داری خیلی خوب هستند.
و این با مشکلات بنیادی توام خواهد شد
و ایالات متحده را دچار بحران هویتی می‌کند.
چون برای مدت طولانی،
بازارهای آزاد با آزادیهای همچون آزادی بیان، آزادی مطبوعات و آزادی مذهب
مطابقت داشت.
و یکباره، این توازن بهم می‌ریزد،
و وقتی این گسست رخ دهد،
شاید آن دموکراسی، صدای جمعیت را بیابیم
که درواقع سرمایه داری را قریب‌الوقوع می‌کند
چون دولتی که تظاهر به حکومت محدود کننده ندارد
خیلی سریع می‌تواند چارچوب تنظیم کننده مقررات برای پهپادها،
خودروهای برقی، اتومبیلهای بدون راننده
و هر نوع نوآوری که حس کند
باعث پیشی گرفتن جوامع غربی شود را وضع کند.
و این مورد خیلی استثنایی در تجربه آمریکایی است.
و برای همین خیلی مهم است که فکر کنیم سرمایه‌داری آمریکایی را
یک سیستم عامل در نظر بگیریم و نه یک ایدئولوژی.
چون وقتی به آن بعنوان یک ایدئولوژی فکر کنیم
می‌توانیم سیاست‌های خوبی داشته باشیم، که به خط مشی خیلی، خیلی بدی منجر شود.
نتایج آن بازار و صداهای دمکراتیک
و مبارزات برای رای دادن
می‌تواند به پیشرفت خفقان‌آوری منتهی شود.
بنابراین طی چندین سال آتی،
در حالی که این چرخه سیاسی دوران دارد
شاهد این خواهید بود که دموکراسی آمریکایی
برای مواجهه با چالشهای سرمایه‌داری و مدرنیته برخواهد خواست.
و از سیاستگذاران می‌خواهم که در این باره فکر کنند --
ایدئولوژی را از اقتصاد جدا کنند،
و به این که چطور خط مشی خوب می‌تواند نهایتا منجر به سیاست‌های خوب شود فکر کنند.
متشکرم.
(تشویق)