Përshëndetje të gjithëve.
Sawubona.
Në Afrikën e Jugut, nga unë vij.
"sawubona" është fjala Zulu për përshëndetje
Ka një qëllimi të bukur dhe të fuqishme prapa fjalës
sepse sawubona përkthyer fjalë për fjalë thotë
"Unë ju shoh, dhe duke parë ju, Unë ju sjell në ekzistencë ".
Kaq bukur, imagjinoni të përshëndeteni kështu.
Por çfarë na merr mënyra se si ne e shohim veten?
Mendimet tona, emocionet dhe tregimet tona
që na ndihmojnë të lulëzojmë
në një botë gjithnjë e më komplekse dhe të mbushur?
Kjo pyetje thelbësore ka qenë në qendër të punës sime të jetës.
Sepse si veprojmë me botën tonë të brendshme drejton gjithçka.
çdo aspekt se si duam, si jetojmë,
si ne prindërojmë dhe si udhëheqim.
Pamja konvencionale e emocioneve si të mira apo të këqija,
pozitive ose negative,
është e ngurtë.
Dhe ngurtësia përballë kompleksitetit është toksike.
Ne kemi nevojë për nivele më të mëdha të shkathtësisë emocionale
për reziliencë dhe lulëzim të vërtetë.
Thirrja për këtë udhëtim
nuk filloi në sallat e shenjta të universiteti,
por në jetën e përditshme kaotike.
Jam rritur në periferitë e bardha të Afrikës së Jugut aparteid
një vend dhe bashkësi të përkushtuar për të mos parë.
Të mohosh.
Ȅshtë mohimi që bën 50 vjet të legjislacionit racist të mundshëm
ndërsa njerëzit bindin veten e tyre se ata nuk po bëjnë asgjë të keqe.
Dhe megjithatë, kam mësuar së pari fuqinë shkatërruese të mohimit
në një nivel personal,
para se ta kuptoja se çfarë po bëhej në vendin e lindjes time.
Babai im vdiq një të Premte.
Ai ishte 42 vjeç dhe unë 15 vjeç.
Nëna ime më pëshpëriti të shkoj e t'i them lamtumire babait
para se të shkoja në shkollë.
Kështu që mora çantën e shpinës dhe eca nëpër kalimin që përshkoi
atje tek zemra e shtëpisë sonë babai im ka vdekur nga kanceri.
Sytë e tij ishin të mbyllur, por ai e dinte që isha atje.
Në prani të tij, unë gjithmonë ndihesha e parë.
Unë i thashë që e dua,
i thashë lamtumirë dhe u nisa për në ditën time.
Në shkollë, unë lëviza nga shkenca në matematikë në histori në biologji,
ndërsa babai im rrëshqiste nga bota.
Nga maji deri në korrik në shtator në nëntor,
Unë vazhdova me buzëqeshjen time të zakonshme.
Unë nuk lëshova një klasë të vetme.
Kur më pyetën si po bëja, Unë ngrija supet dhe thoja: "Në rregull"
U vlerësova për të fortë.
Unë kam qenë mjeshtër për të qenë në rregull.
Por përsëri në shtëpi, ne luftuam
babai nuk ishte në gjendje të vazhdonte biznesin e tij të vogël
gjatë sëmundjes së tij.
Dhe nëna ime, vetëm, pikëllohej për dashurinë e jetës së saj
përpiqej të rriste tre fëmijë,
dhe kreditorët po trokisnin.
Ne jemi ndjerë si familje, financiarisht dhe emocionalisht të shkatërruar
Dhe fillova të bija poshtë, e izoluar, shpejtë.
Fillova të përdor ushqim për të mpirë dhimbjen.
haja me qejf dhe pastroja.
Refuzoja të pranoja peshën e plotë të pikëllimit tim.
Askush nuk e dinte, dhe në një kulturë që vlerëson pozitivitetin e
pamëshirshëm. Mendova se askush nuk donte ta dinte.
Por një person nuk e bleu historinë time të triumfit mbi pikëllimin.
Mësuesja e Anglishtës në klasën e tetë më fiksoi me sy të kaltër
ndërsa ajo shpërndante fletore bosh.
Ajo tha: "Shkruaj çfarë po ndjen.
Thuaj të vërtetën.
Shkruaj sikur askush nuk do ta lexon".
Dhe ashtu si kjo;
Më ftuan të paraqitem në mënyrë autentike për pikëllimin dhe dhimbjen time
Ishte një veprim i thjeshtë
por asgjë më pak se një revolucion për mua
Ishte ky revolucion që filloi në këtë fletore bosh
30 vjet më parë
që formësoi punën e jetës sime.
Sekreti, korrespodencë e heshtur me veten time.
Si një gjimnaziste,
Fillova të lëviz përtej ngurtësisë së mohimit
në atë që tani kam ardhur për të thënë
shkathtësi emocionale.
Bukuria e jetës është e pandashme nga brishtësia e saj.
Ne jemi të rinj deri sa nuk jemi.
Ne ecim nëpër rrugë sexy
derisa një ditë ta kuptojmë se jemi të padukshëm.
Ne bezdisim fëmijët dhe një ditë e kuptojmë
se ka heshtje aty ku dikur ishte ai fëmijë,
tani bëjn rrugën e tij ose saj në botë.
Ne jemi të shëndetshëm deri sa një diagnozë na sjell në gjunjë.
E vetmja siguri është pasiguria,
ende ne nuk po drejtojm këtë dobësi me sukses ose mënyrë të qëndrueshme
Organizata Botërore e Shëndetit na tregon se depresioni
tani është shkaku i vetëm kryesor i paaftësisë globale
duke tejkaluar kancerin,
duke tejkaluar sëmundjen e zemrës.
Dhe në një kohë me një kompleksitet më të madh,
teknologji të paparë, ndryshimi politik dhe ekonomik,
ne po shohim sesi tendenca e njerëzve
është gjithnjë e më shumë të mbyllura në përgjigje të ngurtë
ndaj emocioneve të tyre.
Nga njëra anë mund të rrisim në mënyrë obsesive ndjenjat tona
Të mbërthyer brenda kokave tona.
I përkulur të ketë të drejtë.
Ose viktimizohet nga burimi ynë i lajmeve.
Nga tjetra, ne mund konservojm emocionet,
duke i shtyrë ato mënjanë
dhe lejimi i vetëm atyre emocioneve që konsiderohen legjitime.
Në një studim që bëra kohët e fundit me mbi 70,000 njerëz,
Kam zbuluar se një e treta nga ne -
një e treta
ose gjykoni veten sepse kemi të ashtuquajturat "emocione të këqija",
si trishtim,
zemërimi apo edhe hidhërimi.
Ose përpiqeni aktivisht të shtyni mënjanë këto ndjenja.
Ne e bëjmë jo vetëm për veten tonë
por edhe për njerëzit që i duam, si fëmijët tanë
ne mund t'i turpërojmë pa dashje ata jashtë emocioneve që shihen si negative
hidhemi në një zgjidhje,
nuk arrijnë t'i ndihmojnë ata
për të parë këto emocione si natyrë e vlefshme.
Normale, emocionet natyrore tani shihen si të mira apo të këqija.
Dhe të qenit pozitiv është bërë një formë e re e korrektësisë morale.
Njerëzit me kancer u thuhet automatikisht të qëndrojn vetëm pozitiv.
Grave, për të mos u zemëruar kaq shumë.
Dhe lista vazhdon.
Ȅshtë një tirani.
Ȅshtë një tirani e pozitivitetit.
Dhe është mizore.
E pasjellshme.
Dhe joefektive.
Dhe ne e bëjmë atë vetë,
dhe ne ua bëjmë të tjerëve.
Nëse ka një veçori të përbashkët
E konservimit, ose pozitiviteti i rremë , është kjo:
ato janë të gjitha përgjigje të ngurtë
nëse ka një mësim të vetëm mund të mësojmë
nga rënia e pashmangshme e aparteidit
është se mohimi i ngurtë nuk funksionon.
Ȅshtë e paqëndrueshme.
Për individët, për familjet,
për shoqëritë.
Dhe ndërsa shohim që shkopinjtë e akullit shkrihen,
është e paqëndrueshme për planetin tonë.
Studimi mbi shtypjen emocionale tregon
që kur emocionet shtyhen mënjanë ose injorohen,
ata bëhen më të fortë.
Psikologët e quajnë këtë përforcim.
Si ajo tortë e shijshme çokollate në frigorifer -
sa më shumë që përpiqeni ta injoroni atë
(Të qeshura)
aq më e mirë të duket.
Mund mendoni se jeni në kontroll të emocioneve të padëshiruara kur i injoron
por në fakt ata ju kontrollojnë juve.
Dhimbja e brendshme gjithmonë del.
Gjithmonë.
Dhe kush e paguan çmimin?
Ne e bëjmë.
Fëmijët tanë,
kolegët tanë,
komunitetet tona.
Tani, mos më keqkupto.
Unë nuk jam kundër lumturisë.
Më pëlqen të jem e lumtur.
Unë jam një person mjaft i lumtur
Por kur shtyjmë mënjanë emocionet normale për të
përqafuar pozitivitetin e rremë
ne e humbim aftësinë tonë për të zhvilluar aftësi të merremi me botën
ashtu siç është, jo ashtu siç e dëshirojmë.
Unë kam pasur qindra njerëz të më thonë ato që nuk duan të ndiejnë.
Ata thonë gjëra të tilla si,
"Nuk dua ta provoj sepse Nuk dua të ndihem i zhgënjyer ”.
Ose, "Unë thjesht dua që kjo ndjenjë të largohet".
"Unë e kuptoj", u them atyre.
Por ju keni qëllimet e njerëzve të vdekur.
(Të qeshura)
(Duartrokitje)
Vetëm njerëzit e vdekur
kurrë nuk bëhen të padëshiruar ose të pakënaqur nga ndjenjat e tyre.
(Të qeshura)
Vetëm të vdekurit nuk stresohen kurrë,
kurrë nuk ju thyhen zemrat
kurrë nuk e përjetojnë zhgënjimin që vjen me dështim.
Emocionet e vështira janë pjesë të kontratës sonë me jetën.
Ju nuk do të keni një karrierë të rëndësishme
ose të rrisni një familje
ose ta lëm botën një vend më të mirë
pa stres dhe parehati.
Parehatia është çmimi i pranimit të një jete domethënëse.
Pra, si fillojmë të çmontojmë ngurtësinë
dhe përqafojmë aftësinë emocionale?
Si ajo nxënëse e re e shkollës,
kur u mbështeta në ato faqe boshe,
Fillova të largohem nga ndjenjat
të asaj që duhet të përjetoja.
Dhe përkundrazi fillova të hapja zemrën time ndaj asaj që ndjeva
Dhimbje.
Dhe pikëllim
Dhe humbje.
Dhe pendim.
Studimi tani tregon
që pranimi radikal i të gjitha emocioneve tona
edhe ato të çrregullt, të vështira
është gurthemeli në reziliencë, lulëzim,
dhe lumturi e vërtetë, autentike.
Por shkathtësia emocionale është më shumë që thjesht .
një pranim i emocioneve
Ne gjithashtu e dimë se saktësia ka rëndësi
Në hulumtimin tim, Kam konstatuar se fjalët janë thelbësore.
ne përdorim etiketa të shpejta dhe lehta të përshkruajm ndjenjat
"Jam i stresuar" është më e zakonshmja që dëgjoj
Por ka një botë ndryshimesh midis stresit dhe zhgënjimit
ose stresi dhe se njohja e frikës "Unë jam në karrierë të gabuar".
Kur emërtojmë emocionet tona me saktësi,
ne jemi më të aftë të dallojmë shkakun e saktë të ndjenjave tona.
atë shkencëtarët quajnë potencial i gatishmërisë në trurin tonë
aktivizohet, duke na lejuar për të ndërmarrë hapa konkret.
Por jo vetëm çdo hap - hapat e duhur për ne.
Sepse emocionet tona janë të dhëna.
Emocionet tona përmbajnë drita ndezëse për gjërat që na interesojnë
Ne priremi të mos ndiejmë emocione të forta
për gjëra që nuk do të thotë çdo gjë në botët tona.
Nëse ndiheni tërbim kur lexoni lajmet,
se tërbimi është një pikë referimi, ndoshta, që ju vlerësoni
barazinë dhe drejtësinë
dhe mundësi për të ndërmarrë hapa aktiv
për të formuar jetën tuaj në atë drejtim.
Kur jemi të hapur te emocionet e vështira
ne jemi në gjendje të gjenerojmë përgjigje që janë
në përputhje me vlera
Por ka një vërejtje të rëndësishme.
Emocionet janë të dhëna, ato nuk janë udhëzime.
Ne mund të shfaqemi dhe miniera emocionale për vlerat e tyre
pa qenë nevoja t’i dëgjosh.
Ashtu si unë mund të tregoj për djalin tim në zhgënjimin e tij
me motrën e tij të vogël
por jo të miratojë idenë e tij që ai duhet ta dhurojë
tek i huaji i parë që ai sheh në qendrën tregtare
(Të qeshura)
Ne i zotërojmë emocionet tona, ato nuk na zotërojnë neve.
Kur përvetësojm ndryshimin midis mënyrës sesi ndjehem
në gjithë diapazonin tim
dhe atë që unë bëj në një veprim të lidhur me vlerat,
ne gjenerojmë shtegun deri tek vetja më e mirë
përmes emocioneve tona.
Pra, si duket kjo në praktikë?
Kur ndjeni emocion të fortë, të ashpër
mos garoni për daljet emocionale.
Mësoni konturet e saj, paraqituni në ditarin e zemrave tuaja.
Çfarë po ju tregon emocioni?
Dhe përpiquni të mos thoni "Unë jam"si "Unë jam i zemëruar"
ose "Jam i trishtuar"
Kur thua "Unë jam"
kjo ju bën të tingëlloni sikur të jeni emocioni.
Ndërsa ju jeni ju, dhe emocioni është burim i të dhënave.
më mirë përpiquni të vini re ndjenja për atë që është
"Po vërej që ndjehem i trishtuar"
ose " po vërej se jam ndjerë e zemëruar".
Këto janë aftësi thelbësore për ne,
familjet tona, komunitetet tona.
Ata janë gjithashtu kritike për vendin e punës.
Në hulumtimin tim,
kur shikova çfarë ndihmon njerëzit të sjellin më të mirën nga vetja në punë
gjeta një kontribim të fuqishëm kyç
konsideratë e individualizuar.
Kur njerëzit lejohen të ndiejnë të vërtetën e tyre emocionale,
angazhimi, kreativiteti dhe inovacioni lulëzojnë në organizatë.
Diversiteti nuk është vetëm njerëz
është gjithashtu ajo që ka brenda njerëzve
Përfshirë larminë e emocionit.
Më të shkathët, individë rezilient , ekipe,
organizata, familje, komunitete
janë ndërtuar në hapje tek emocionet normale të njeriut
Ȅshtë kjo që na lejon të themi,
" Çfarë po më thotë emocioni?"
"Cili veprim do të më sjellë drejt vlerave të mia? "
"Cila do të më largojë nga vlerat e mia?"
Shkathtësia emocionale është aftësia të jesh me emocionet e tua
me kuriozitet, dhembshuri,
e sidomos guximi për të ndërmarrë hapa të lidhur me vlerat.
Kur isha e vogël,
zgjohesha natën e tmerruar nga ideja e vdekjes.
Babai im do të më ngushëllonte me përkëdhelje dhe puthje të buta
Por ai kurrë nuk do gënjente.
"Të gjithë vdesim, Susie," do të thoshte ai.
"Ȅshtë normale të frikësohesh".
Ai nuk u përpoq të shpikte një barrierë midis meje dhe realitetit.
M’u desh kohë për ta kuptuar
fuqinë se si ai më udhëzoi nëpër ato netë.
Ajo që ai më tregoi është që guximi nuk është mungesë frike;
guximi është frika duke ecur.
Asnjëri nga ne nuk e dinte që në 10 vjet
ai do të kishte vdekur.
Dhe atë kohë për secilin nga ne është gjithçka shumë e çmuar
dhe gjithçka e shkurtër.
Por kur të vijë momenti ynë
të përballemi me brishtësinë tonë,
në atë kohë të fundit,
do të na pyesë,
"A jeni i shkathët?"
Le të jetë momenti një "po" i pakufizuar.
Një "po" e lindur nga një jetë e përjetshme korrespodencë me zemrën tuaj
Dhe duke parë veten.
Sepse kur e shihni veten,
ju jeni në gjendje të shihni të tjerët, gjithashtu:
e vetmja mënyrë e qëndrueshme përpara
në një botë të brishtë, të bukur.
Sawubona.
Dhe faleminderit.
(Të qeshura)
Faleminderit.
(Duartrokitje)
Faleminderit.
(Duartrokitje)