بیاید در مورد نحوه بیان داستان آفریقا صحبت كنیم،
و اینکه چه كسی این داستان را می‌گوید.
می‌خواهم با شما مجموعه آثاری را به اشتراک بگذارم
كه هنرمندان معاصر آفریقایی و آفریقاییان پراکنده در جهان كرده‌اند.
من عاشق این هنر هستم.
به نظرم این هنر زیبا و الهام‌بخش و وجدآور است،
و واقعا امیدوارم بتوانم نظر شما را جلب كنم.
می‌خواهم از خودم بگویم كه چرا هنر برایم مهم است.
من دختر یک هنرمند هستم یعنی وقتی بزرگ می‌شدم،
این شانس را داشتم كه پدرم را مشغول کار هنری در کارگاه ببینم.
خانه‌مان پر از كارهای هنری بود،
و خیلی زود درس هنر یاد گرفتم،
از تعطیلات تابستانی که به موزه و نمایشگاه‌ها می‌رفتیم.
چیزی كه آن زمان نفهمیدم،
این بود که این کار درک اولیه آن را نیز به من داد
كه چرا هنر مهم است،
و اینكه چگونه به آن نگاه كنم،
چطور دركش كنم و در عین حال، دوستش داشته باشم.
پس هنر برای من جنبه شخصی دارد،
نه فقط برای زیبا و الهام‌بخش و وجدآور بودنش،
بلکه چون هنر داستان‌های قدرتمندی را بازگو می‌كند.
تمام این هنرمندان داستانی برای گفتن دارند راجع به اینکه آفریقایی بودن یعنی چه،
داستان‌هایی که شخصیت آفریقایی ما را برایتان تعریف کرده و ادا می‌کند،
و نیز داستان‌هایی که بیانگر اصالت آفریقایی‌ ما است،
و داستان‌هایی که در مورد تاریخ پیچیده ما هستند.
اما هنر چطور می‌تواند داستان‌های قدرتمند را بازگو کند؟
من با شما این مجموعه را به اشتراک می‌گذارم
که هنرمند سنگالی «عمر ویکتور جاپ» خلق كرده.
این یک مجموعه از خودنگاره‌های او است،
و این هنرمند در این مجموعه‌ی خاص
بر نشان‌دادن آفریقایی‌ها در تاریخ هنر
بین قرون پانزدهم تا نوزدهم تمرکز دارد.
می‌خواهم به شما نشان دهم که چطور با یک عکس،
جاپ می‌تواند به هویت افریقایی‌مان،
به تمثیل‌های سیاسی‌مان،
و نیز به سیستم ارزش‌های اجتماعی‌مان نزدیک شود.
در این خودنگاره‌ی خاص،
جاپ به پرتره دیگری از «آنه‌‌لوی ژیروده» اشاره دارد.
این تصویری از پرتره‌ی «ژان بپتیست بلی» است.
ژان بپتیست بلی یک بومی سنگالی بود،
کسی که قبلا در هاییتی برده بوده،
ولی در عمر پر فراز و فرودش او همچنین بعنوان نماینده استعمار
در سومین حكومت انقلاب فرانسه انتخاب شد،
و با قدرت علیه برده‌داری جنگید.
چیزی كه در مورد جاپ اینجا بسیار هوشمندانه است
این است كه او به تاریخ بازگشت کرده است.
او این بار در این کسوت درآمده
با به نمایش‌گذاشتن این یونیفرم آبی اشرافی،
در این تصویر این ژست را نیز باز نشان می‌دهد،
این کار را کرده است تا به مسایلی تاكید کند
که امروز بر افراد رنگین‌پوست سایه انداخته.
هیچ چیز خاصی در این
پرتره‌ی ساده‌ی سیاسی در آن زمان نبود،
به جز این که برای اولین بار،
یک فرد سیاه‌پوست، در این مورد «ژان بپتیس بلی»،
در یک نقاشی نام برده و تصدیق شده بود.
چیزی كه جاپ اضافه كرده و اهمیت دارد، این عنصر حیاتی است،
که توپ زیر دستش باشد،
و با این کار،
جاپ در واقع به فرهنگ قهرمان دوستی ما
در ستاره‌های افریقایی فوتبال اشاره دارد،
کسانی که متاسفانه علیرغم شهرت‌،
استعداد بالا، و جایگاه اشرافی‌شان،
هنوز نامرئی هستند.
جاپ از ما می‌خواهد عمیق‌تر نگاه کنیم،
تا به فراسوی تاریخ و نوشته‌ها برویم،
و اساسا، ببینیم چگونه برای امروز ما تاثیرگذار هستند.
می‌خواهم این مجموعه زیبای دیگر را نیز به شما نشان دهم
اسمش «کش انجلز» است که حسن حجاج كشیده است.
خب در این مجموعه‌ جالب،
این هنرمند واقعا مرزهای
کلیشه و معمولی را شکافته است.
حسن حجاج یک دوست است،
و راستش من او را بسیار تحسین می‌کنم،
اما این مجموعه با من مثل زنی مسلمان مستقیما حرف می‌زند.
من این مساله را همیشه تجربه می‌کنم،
می‌دانید؟ این که مردم انتظارات زیادی دارند،
افراد مذهبی و افراد پیروی فرهنگ،
اما دلیل علاقه‌ام به این هنرمند این است که همه چیز را در سر زن خلاصه کرده.
او در واقع هرگونه نمایش مرسوم از زن‌های مسلمان و عرب را
همه را به چالش کشیده.
حسن حجاج فرزند مهاجری آفریقایی است.
او در مراکش بین کالاهای برند تقلبی بزرگ شده است،
می‌دانید بین مارک‌های شبیه اصل که در بازار می‌فروشند.
خب پس دیدن این نشانه‌ها در کارهایش
بعنوان نمایش فرهنگ جهانی، نقد فرهنگ جهانی شهرنشینی،
جای تعجبی ندارد،
اما در بطن کارهایش میل به نمایش جزئیات ظریفی دیده می‌شود.
او از ما می‌خواهد از خودمان
و از تمام برداشتی كه می‌توانیم
از مردم، فرهنگ و محیط اطرافمان داشته باشیم دور شویم.
و برای مثال،
برداشت کلی شما از این تصویر می‌تواند این باشد،
که این برند تجاری خاصی است در خیابان معین برای یک مصرف‌كننده ظاهرا غربی.
خب او کل این تصور را درهم می‌کوبد،
وقتی او جرات می‌کند گروه موتورسواری زنان را تصور کند
در جایی که برند «چنل» یا «لوئیس ویتون» جلابا (ردای مراکشی) طراحی می‌کنند،
و نایکی، بابوش (پاپوش)،
و این در اصل یونیفرم استانداردی است. (لباس‌های ملی مراکش)
چیزی که در مورد زن‌ها در کش انجلز دوست دارم
این است که آنها نگاه‌تان را جلب می‌کنند.
ما کاملا در این تصویر حضور داریم،
اما این زن‌ها ما را به شیوه خود، به تصویر دعوت می‌كنند.
«کش انجلز» حسن حجاج یا «پروژه مهاجران» عمر ویکتور جاپ
برای من دو مثال مهم هستند که چرا هنر اینقدر مفید است.
مفید است چرا که ما را ترغیب به پرسش می‌کند،
و مفید است چون تفاوت را نشان می‌دهد.
دیدن تنوعات نژادی و اقلیت‌ها در هنر معاصر،
تنها راهی است که از طریق آن تغییر را در صنعت هنر،
و نیز در ارتباط بین هنر آفریقا و آثار برجسته غربی خواهیم دید.
چگونگی مشارکت‌ ما در این‌ها بستگی به خودمان دارد.
پیشرفت‌های زیادی باید انجام شود،
در حقیقت برای صداهای بلندتر نیاز به حمایت داریم،
چرا که آن‌ها باعث دگرگون شدن همه چیز و پدیدآمدن نگاهی نو می‌شوند.
می‌خواهم این نقاشی قدیمی زیبا را نشان شما بدهم
اثر هنرمند جوان تازه‌ کشف‌ شده کودزانای ویولت هوامی.
كه هرگاه آثارش را نگاه می‌كنم، آزادی را برایم تداعی می‌کند.
هوامی زیبا برداشت كرده كه آفریقایی بودن یعنی چه
و زندگی آفریقایی یعنی چه.
او در سه کشور مختلف زندگی کرده است:
زیمباوه، آفریقای جنوبی و بریتانیا،
و بنابراین تحت تاثیر لایه‌های مختلف از جوامع و فرهنگ‌ها
قرار داشته است،
از دگرباشان تا دوستدار محیط تا اقوام خوسایی تا ایمو تا فرهنگ‌های بریتانیایی.
و همانطور كه او می‌گوید خوبی فرزند دور از وطن بودن
این است كه توانایی بازسازی خود و هویت آفریقایی‌مان را
دارا هستیم.
با این تصویر قدرتمند و زیبا بحث را تمام می‌كنم
اثر هنرمند آفریقای جنوبی «لورنس لمائوانا».
لورنس لمایونا از تاثیر رسانه‌ها
بر آگاهی اخلاقی ما انتقاد كرده است،
و او این کار را با استفاده از پارچه‌ها شبیه بنرهای تظاهرات سیاسی انجام داده،
جایی که از ما می‌خواهد صدای‌مان را باز یابیم.
من به قدرت قابل تغییر هنر باور دارم،
چرا که تنها راه ما برای ترسیم تصویری دقیق از آفریقا،
و نیز آفریقایی‌های مهاجر است،
تصویری که توسط هنرمندانش و تولید کنندگان فرهنگی آن
با نگاهی افراطی در عین حال متفاوت و خاص به جهان
و جایگاه خودشان ترسیم می‌شود.
واقعا از طریق هنر است که می‌توانیم حس استعداد و قدرتمندی‌مان را
باز دست یابیم.
از طریق هنر می‌توانیم داستان‌مان را بازگو كنیم.
همانطور که لورنس لمایونا می‌گوید، قدرت نزد ما است.
تشكر.
(تشویق)