การวิจัยหลายทศวรรษ
และเงินกว่าพันล้าน ที่ถูกใช้ไปกับการทดลองทางคลีนิค
เรายังคงประสบปัญหา การส่งยามะเร็งไปยังเป้าหมาย
เรายังให้เคมีบำบัดกับผู้ป่วย
ซึ่งมันไม่จำเพาะเจาะจงเลย
แม้ว่ามันจะฆ่าเซลล์มะเร็ง
มันฆ่าร่างกายของเราด้วยเหมือนกัน
และแน่นอน เราได้พัฒนา ยาที่มีความจำเพาะมากกว่า
แต่การนำยาไปยังเนื้องอก ก็ยังคงเป็นความท้าทาย
และสุดท้ายแล้ว พวกมันก็ไปสะสมอยู่ในอวัยวะ
หรือถูกส่งไปยังปัสสาวะ
ซึ่งถือเป็นการสูญเปล่า
และวิทยาการในสาขาที่ฉันสนใจก็เกิดขึ้น
เราพยายามที่จะหุ้มยาเหล่านี้
เพื่อป้องกันพวกมัน ในขณะที่พวกมันเดินทางผ่านร่างกาย
แต่การพัฒนาเหล่านี้ทำให้เกิดปัญหา
ที่เราต้องทำการปรับปรุงอีกมาก เพื่อแก้ปัญหานั้น
ที่ฉันพยายามจะบอกก็คือ เราต้องการระบบการส่งยาที่ดีกว่านี้
และฉันขอเสนอว่า
แทนที่เราจะใช้สิ่งประดิษฐ์เพียงอย่างเดียว
ทำไมเราไม่ใช้ธรรมชาติ
เซลล์ภูมิคุ้มกันคือพาหนะ ที่เดินทางไปทั่วร่างกาย
ตระเวนหาสัญญาณของโรคร้าย
และไปถึงแผลในเวลาเพียงไม่ถึงนาที
ฉันขอถามคุณหน่อยค่ะว่า
ถ้าเซลล์ภูมิคุ้มกันเดินทางไปยังบริเวณ ที่เกิดการบาดเจ็บหรือเป็นโรค
ในร่างกายของเรา
ทำไมเราจะไม่เพิ่มผู้โดยสารให้กับมัน
ทำไมเราถึงไม่ให้เซลล์ภูมิคุ้มกันส่งยา
เพื่อจัดการกับปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเรา
ที่เกี่ยวกับโรค
ฉันเป็นนักวิศวกรรมชีวการแพทย์
ฉันอยากเล่าว่าเซลล์ภูมิคุ้มกัน
จัดการกับปัญหาใหญ่ที่สุด ปัญหาหนึ่งในเรื่องของมะเร็งได้อย่างไร
คุณรู้ไหมว่าประมาณร้อยละ 90 ของการเสียชีวิตจากมะเร็ง
เป็นผลมาจากการแพร่กระจาย
ถ้าคุณสามารถยับยั้ง การแพร่กระจายของเซลล์มะเร็ง
จากเนื้องอกเฉพาะที่ไปยังบริเวณที่ห่างออกไป
เราสามารถหยุดวิถีของแพร่กระจายของมะเร็งได้
และคืนชีวิตให้กับผู้ป่วย
เพื่อปฏิบัติภาระกิจนี้
เราตัดสินใจส่งอนุภาคนาโนที่ทำจากไขมัน
ซึ่งเป็นวัสดุเดียวกัน กับที่เป็นองค์ประกอบของเยื่อหุ้มเซลล์
และเราก็เติมโมเลกุลพิเศษลงไปอีกสองโมเลกุล
โมเลกุลแรก อี-ซีเล็กทิน
ทำหน้าที่เป็นกาว
ที่จะยึดอนุภาคนาโนไว้กับเซลล์ภูมิคุ้มกัน
และโมเลกุลที่สอง ที่เรียกว่า เทรล
เทรลเป็นยาเพื่อการบำบัดที่ฆ่าเซลล์มะเร็ง
แต่ไม่ฆ่าเซลล์ปกติ
ที่นี้ เมื่อคุณนำทั้งสองโมเลกุลมารวมกัน
คุณก็จะได้เครื่องจักรสังหารสุดโหดแบบติดล้อ
เพื่อเป็นการทดสอบ เราทำการทดลองในหนู
เมื่อเราทำการฉีดอนุภาคนาโนเข้าไป
พวกมันจับกับเซลล์ภูมิคุ้มกัน ในกระแสเลือดแทบจะทันที
และจากนั้นพวกเราฉีดเซลล์มะเร็ง เพื่อเลียนแบบกระบวนการ
ที่เซลล์มะเร็งแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย
เราพบบางสิ่งนี่น่าสนใจมาก
เราพบว่ากลุ่มที่ได้รับการบำบัด
มากกว่าเซลล์มะเร็งที่เราฉีดเข้าไป ร้อยละ 75 ตายหรือกำลังตาย
เมื่อเทียบกับเพียงประมาณร้อยละ 25
ลองนึกดู นั่นหมายถึงจำนวนเซลล์ ที่มีความสามารถในการแพร่กระจาย
ไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายมีจำนวนน้อยลง
และนั่นเกิดขึ้นเพียงสองชั่วโมง หลังจากการบำบัด
ผลลัพธ์ที่เราเห็นช่างน่าทึ่ง และหัวข้อในสื่อก็ช่างน่าสนใจ
อันที่ฉันชอบคือ
"ก้อนหนึบอาจหยุดการแพร่ของมะเร็ง"
(เสียงหัวเราะ)
ฉันไม่อยากจะบอกว่า เพื่อน ๆ ผู้ชายดีใจแค่ไหน
ที่รู้ว่าก้อนหนึบ ๆ ของพวกเขา จะช่วยรักษามะเร็งได้
(เสียงหัวเราะ)
แต่ฉันบอกได้ว่า พวกเขาผลิตเสื้อยืด
สุดโต่งตื่นเต้นออกมา
นี่เป็นครั้งแรกสำหรับฉันเช่นกัน ที่ได้พูดกับผู้ป่วย
ที่ถามว่าการบำบัดแบบนี้ จะถูกนำมาใช้จริงเมื่อไร
และฉันก็เก็บเรื่องนี้ไว้ เพื่อบอกตัวเองว่า
วิทยาศาสตร์สำคัญแค่ไหน ต่อนักวิทยาศาสตร์และผู้ป่วย
ตอนนี้ ผลลัพธ์ที่ให้ผลฉับไว เป็นอะไรที่น่าสนใจมาก
แต่เรายังคงเหลือคำถามคาใจอีกอย่าง
ก้อนหนึบของเรา
อนุภาคที่จับกับเซลล์ภูมิคุ้มกันได้
จะหยุดการแพร่กระจายของมะเร็งได้จริง ๆ
เรากลับไปที่แบบจำลองสัตว์ของเรา และพบสิ่งที่น่าสนใจสามอย่าง
เนื้องอกเฉพาะที่มีขนาดเล็กลง ในสัตว์ที่ได้รับการบำบัด
มีเซลล์น้อยลงในการแสเลือด
และมีเนื้องอกในอวัยวะน้อยลงหรือไม่มีเลย
ทีนี้ นี่ไม่ได้เป็นแค่ชัยชนะสำหรับเรา และสำหรับก้อนหนึบของเรา
สำหรับแล้ว มันยังเป็นชัยชนะ
ของการส่งยา
และมันแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงทัศนะ
การปฏิวัติ
จากการใช้ยา จากแค่ฉีดมันเข้าไป
และหวังว่ามันจะไปยังจุดที่ถูกต้องในร่างกาย
ไปเป็นการใช้เซลล์ภูมิคุ้มกัน ที่เป็นผู้ขับการขนส่งอย่างจำเพาะในร่างกาย
ยกตัวอย่างเช่น เราใช้สองโมเลกุล อี-ซีเล็กทิน และเทรล
แต่ความจริงแล้ว ความเป็นไปได้ ที่เราจะนำยาไปใช้นั้นไม่มีที่สิ้นสุด
และถึงแม้ว่าฉันจะพูดถึงมะเร็ง
แต่ไม่ว่าโรคจะไปไหน เซลล์ภูมิคุ้มกันก็ตามไปที่นั่นด้วย
ฉะนั้น มันสามารถถูกนำไปใช้ได้ไม่ว่ากับโรคใด
ลองนึกถึงเซลล์ภูมิคุ้มกัน ที่จะส่งสารรักษาบาดแผล
ไปให้กับไขสันหลังที่บาดเจ็บ
หรือใช้เซลล์ภูมิคุ้มกันในการส่งยา ผ่านแนวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง
เพื่อรักษาโรคพาคินสันหรืออัลไซเมอร์
แนวคิดทางวิทยาศาสตร์เหล่านี้ ทำให้ฉันตื่นเต้นมากที่สุด
และจากจุดยืนของฉัน ฉันเห็นว่ามันมีความหวังมาก ๆ
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)