Po dziesiątkach lat badań
i milionach dolarów wydanych na próby kliniczne
wciąż mamy problem z podawaniem leków na raka.
Nadal stosujemy chemioterapię,
która jest tak niespecyficzna,
że choć zabija komórki raka,
w pewnym sensie zabija również resztę ciała.
Oczywiście opracowaliśmy także bardziej selektywne leki,
lecz dostarczenie ich do guza nadal stanowi wyzwanie
i akumulują się także w innych organach
lub wydalane są z moczem,
co jest wielkim marnotrawstwem.
Powstały dziedziny takie jak moja,
zajmująca się zabezpieczaniem leków
podczas ich podróży przez ciało.
Modyfikacje te stwarzają jednak problemy,
które próbujemy naprawić kolejnymi modyfikacjami.
Dlatego potrzeba lepszego systemu podawania leków.
Moja propozycja:
zamiast opierać się tylko na ludzkich pomysłach,
dlaczego nie zainspirować się naturą?
Komórki immunologiczne to wszechstronne pojazdy podróżujące przez ciało,
patrolujące je w poszukiwaniu oznak chorób
i docierające do rany w ciągu kilku minut od zranienia.
Skoro komórki odpornościowe
i tak docierają do miejsc chorych i zranionych,
czemu nie miałyby zabrać dodatkowego pasażera?
Dlaczego nie użyć ich do dostarczania leków
i rozwiązać części głównych problemów
z chorobą?
Jestem inżynierem biomedycznym
i chcę wam opowiedzieć o tym, jak używam komórek odpornościowych
przeciw jednemu z największych problemów w leczeniu raka.
Wiedzieliście, że ponad 90% przypadków śmierci na raka
ma związek z jego rozprzestrzenianiem?
Gdyby udało się powstrzymać komórki nowotworowe
od przerzutów z guza pierwotnego do oddalonych obszarów,
można by zatrzymać raka w przedbiegach
i przedłużyć ludziom życie.
Żeby wykonać tę specjalną misję,
postanowiliśmy dostarczyć nanocząstkę zbudowaną z lipidów,
budulca błony komórkowej.
Dodaliśmy dwie szczególne molekuły.
Jedna to E-selektyna,
która działa jak klej
wiążący nanocząstkę z komórką odpornościowa.
Druga to TRAIL.
TRAIL jest lekiem, który zabija komórki nowotworowe,
ale omija zdrowe.
Ich połączenie daje nam
prawdziwą maszynę do zabijania.
Przetestowaliśmy to na myszy.
Dostała zastrzyk z nanocząstkami,
które niemal natychmiast związały się z komórkami immunologicznymi w krwiobiegu.
Wtedy wstrzyknęliśmy komórki nowotworowe,
imitując przerzut raka.
Odkryliśmy coś fascynującego.
Okazało się, że 75% wstrzykniętych komórek rakowych
umarło lub umierało
w porównaniu do zaledwie 25% w grupie kontrolnej.
Wyobraźcie sobie: o tyle mniej komórek mogło
dać przerzuty do innych części organizmu,
po zaledwie dwugodzinnym zabiegu.
Nasze wyniki były niesamowite i ciekawie je opisywano.
Mój ulubiony nagłowek:
"Lepkie jajka mogą powstrzymać raka".
(Śmiech)
Nie wyobrażacie sobie, jacy dumni byli moi koledzy
wiedząc, że ich lepkie jajka mogą kiedyś leczyć raka.
(Śmiech)
W każdym razie zrobili intrygujące, jajcarskie koszulki.
Wtedy też po raz pierwszy odpowiadałam pacjentom,
kiedy terapia zostanie udostępniona.
Te historie przypominają mi,
jak ważna jest nauka, naukowcy i pacjenci.
Nasze błyskawiczne rezultaty były interesujące,
ale pozostawało jedno pytanie:
czy nasze lepkie jajka,
cząsteczki przyczepione do komórek odpornościowych,
rzeczywiście powstrzymują przerzuty raka?
Wróciliśmy więc do modelu zwierzęcego i odkryliśmy trzy ważne kwestie.
Guzy pierwotne były mniejsze u grupy badawczej,
w obiegu było mniej komórek,
a przerzuty do oddalonych organów nie występowały wcale lub rzadko.
To nie było zwycięstwo tylko dla nas i naszych lepkich jajek.
Odniosłam też zwycięstwo
w dziedzinie dostarczania leków.
Reprezentuje to zmianę paradygmatu,
rewolucję,
przejście od zwyczajnego używania leków,
wstrzykiwania ich w nadziei, że trafią w odpowiednie miejsce,
do używania komórek immunologicznych jako doręczycieli przesyłek w organizmie.
W tym przykładzie użyliśmy dwóch molekuł, E-selektyny i TRAIL,
ale potencjalnych substancji jest mnóstwo.
Mówię wciąż o nowotworach,
ale wszędzie, gdzie jest choroba, są komórki immunologiczne.
Może to być więc dowolna choroba.
Wyobraźcie sobie użycie komórek odpornościowych
do dostarczania niezbędnych środków gojących
przy uszkodzeniach rdzenia kręgowego
albo do dostarczania leków przez barierę krew-mózg
przy leczeniu choroby Parkinsona lub Alzheimera.
Takie pomysły najbardziej lubię w nauce.
Z mojego punktu widzenia szanse rozwoju są obiecujące.
Dziękuję.
(Brawa)