پس از دهه‌ها تحقیق
و میلیاردها دلار هزینه آزمایش‌های بالینی،
هنوز هم با رساندن داروی سرطان مشکل داریم.
هنوز هم برای بیماران شیمی‌درمانی تجویز می‌کنیم،
که آن‌قدر غیراختصاصی است
که با وجود اینکه سلول‌های سرطان را می‌کشد،
به نوعی باقی بدن شما را هم از بین می‌برد.
و بله، داروهای انتخابی بیشتری ساخته‌ایم،
اما هنوز هم رساندن آن‌ها به درون تومور چالشی است،
و در نهایت یا در اندام‌های دیگر انباشته می‌شوند،
یا با ادرار خارج می‌شوند،
که کاملاً بیهوده است.
و رشته‌هایی مثل رشته من ظهور پیدا کرده‌اند
تا این داروها را بسته بندی کنیم
و در سفرشان درون بدن از آنها محافظت کنیم.
اما این اصلاحات مشکلاتی به وجود می‌آورند
که برای رفع آنها باید اصلاحات بیشتری ایجاد کنیم.
پس چیزی که در واقع می‌خواهم بگویم این است که به سیستم دارورسانی بهتری احتیاج داریم.
و من پیشنهاد می‌کنم،
به جای اینکه صرفاً از ساخت دست بشر استفاده کنیم،
چرا از طبیعت استفاده نکنیم؟
سلول‌های ایمنی وسایل نقلیه همه‌کاره‌ای هستند که در تمام بدن حرکت می‌کنند،
و به دنبال بیماری می‌گردند
و کمی بعد از آسیب خود را به زخم می‌رسانند.
پس از شما می‌پرسم:
اگر سلول‌های ایمنی در بدن ما خود را
به محل صدمه یا آسیب می‌رسانند،
چرا مسافری اضافه سوار آنها نکنیم؟
چرا از سلول‌های ایمنی برای رساندن دارو
برای بهبود بعضی از بزرگترین مشکلاتمان
در بیماری استفاده نکنیم؟
من مهندس زیست‌پزشکی هستم،
و می‌خواهم داستانی برایتان بگویم از اینکه
چطور از سلول‌های ایمنی برای هدف قرار دادن
یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سرطان استفاده می‌کنیم.
آیا می‌دانید ۹۰٪ مرگ و میر ناشی از سرطان
به پخش شدن آن در بدن مربوط است؟
پس اگر بتوانیم جلوی حرکت سلول‌های سرطان
از تومر اولیه به جایی دور را بگیریم،
می‌توانیم جلوی سرطان را پیش از پیشروی بگیریم
و زندگی دوباره‌ای به مردم ببخشیم.
برای انجام این ماموریت خاص،
تصمیم گرفتیم ذرات نانویی از جنس چربی را ارائه دهیم،
که از همان جنس پوسته سلول ساخته شده‌اند.
و ما دو مولکول مخصوص اضافه کرده‌ایم.
اسم یکی «بخش e» است،
که مثل چسب عمل می‌کند
و ذرات نانو را به سلول ایمنی پیوند می‌دهد.
و دومی «دنباله» نام دارد.
دنباله همان بخش دارویی است که سلول‌های سرطان را می‌کشد
و با سلول‌های معمولی کاری ندارد.
خوب، وقتی این دوتا را با هم ترکیب می‌کنیم،
دستگاه کشتار مخوفی به راه می‌افتد.
برای آزمایش آن، تجربه‌ای روی موش‌ها انجام دادیم.
پس ذرات نانو را تزریق کردیم،
و آنها تقریباً بلافاصله به سلول‌های ایمنی در جریان خون چسبیدند.
و بعد سلول‌های سرطانی را تزریق کردیم تا فرآیندی را شبیه سازی کنیم
که در آن سلول‌های سرطان در بدن ما پخش می‌شوند.
و چیزی بسیار هیجان انگیز کشف کردیم.
دریافتیم که در گروه درمان شده ما،
بیش از ۷۵ سلول‌های سرطانی تزریق شده در همان ابتدا کشته شده یا در حال مرگ بودند،
در برابر تنها ۲۵ درصد که باقی ماندند.
پس فقط تصور کنید: در واقع فقط همین مقدار کم سلول باقی ماندند
که می‌توانستند در بدن ما پخش شوند و به نقاط مختلف بدن برسند.
و این تنها پس از دو ساعت مداوا بود.
نتایج ما عالی بود، و در مطبوعات بازتاب جالبی پیدا کرد.
عنوان مورد علاقه من این بود،
"توپ‌های چسبان ممکن است جلوی پخش شدن سرطان را بگیرند."
(خنده)
نمی‌دانید همکاران مرد من وقتی فهمیدند ممکن است
روزی توپ‌های چسبان‌شان سرطان را درمان کند،
چه بادی به غبغب انداختند.
(خنده)
اما می‌توانم بگویم تی شرت‌های خیلی خیلی جالب
و خیلی توپی درست کرده بودند.
همچنین این اولین باری بود که من با بیمارانی صحبت می‌کردم
که می‌پرسیدند کی روش درمان ما در دسترس خواهد بود.
و این داستان‌ها را با خودم نگه داشتم تا اهمیت دانش،
دانشمندان و بیماران را به من یادآوری کنند.
حال، نتایج زودبازده ما خیلی جالب بودند،
اما هنوز هم یک سوال تردید برانگیز داشتیم:
آیا توپ‌های چسبان ما،
ذراتی که در واقع به سلول‌های ایمنی می‌چسبند،
می‌توانند واقعاً جلوی پخش شدن سرطان را بگیرند؟
پس سراغ نمونه حیوانی‌مان رفتیم، و سه بخش مهم را پیدا کردیم.
در حیوانات درمان شده تومورهای اولیه کوچک‌تر شده بودند،
سلول‌های سرطانی کمتری در جریان خون بودند،
و تقریباً هیچ توموری در اندام‌های دورتر به وجود نیامده بود.
خوب، این فقط یک پیروزی برای ما و توپ‌های چسبان‌مان نبود.
به نظر من این پیروزی
در رساندن دارو بود
و نشان دهنده یک جنبش الگو بود،
یک انقلاب --
تا از مصرف داروی صرف، فقط با تزریق آنها
و به امید رسیدن آنها به جای درست نشستن،
به استفاده از سلول‌های ایمنی به عنوان رانندگان تحویل اختصاصی در بدن برسیم.
برای این نمونه ما از دو مولکول استفاده کردیم، بخش e و دنباله،
اما درواقع امکان داروهایی که می‌توان استفاده کرد پایانی ندارد.
و من از سرطان سخن گفتم،
اما هرجا که بیماری باشد، سلول‌های ایمنی هم هستند.
پس می‌توان از آن برای هر بیماری استفاده کرد.
تصور کنید از سلول‌های ایمنی برای رساندن واحدهای بهبود دهنده بحرانی
بعد از ایجاد ضایعات نخاعی استفاده کنیم،
یا از سلول‌های ایمنی استفاده کنیم و دارو را از سد خونی مغزی عبور دهیم
تا بیماری‌های پارکینسون یا آلزایمر را درمان کنیم.
این‌ها ایده‌هایی هستند که مرا درباره دانش به وجد می‌آورند.
و از جایی که من ایستاده‌ام، وعده‌ها و موقعیت‌های بسیاری پیداست.
متشکرم.
(تشویق)