Bu bir motorbulans.
Bu ayrıca herhangi bir acil tıbbi vakaya en hızlı müdahale yöntemi.
Sedye dışında bir ambulansta bulunan her şeye sahip.
Burada defibrilatörü, ve burada da diğer ekipmanları görebilirsiniz.
Hepimiz Boston'da yaşanan faciaya tanık olduk.
Bu fotoğrafları gördüğümde,
onlarca yıl geriye;
çocukluğuma döndüm.
Kudüs'te küçük bir muhitte yetiştim.
Altı yaşımda bir cuma öğleden sonrası,
abimle birlikte okuldan dönüyorduk.
Otobüs durağının yanından geçerken,
bir otobüsün gözümüzün önünde infilak ettiğini gördük.
Otobüs yanıyordu ve birçok insan ölmüş, bir kısmı da yaralanmıştı.
Yaşlı bir adamın gözyaşları içerisinde bağırarak
bizden yardım istediğini hatırlıyorum.
Sadece birilerinin ona yardım etmesini istiyordu.
Halbuki abim ve ben çok korkmuştuk ve koşarak oradan uzaklaştık.
Büyürken, doktor olup hayat kurtamayı amaç edindim.
Belki de bunun sebebi çocukken şahit olduğum o manzaraydı.
15 yaşımdayken acil müdahale kursuna gittim,
sonrasında gönüllü olarak bir ambulansta çalışmaya başladım.
İki sene boyunca Kudüs'te bir ambulansta gönüllü olarak hizmet verdim.
Birçok insana yardım ettim,
Fakat ne zaman birileri, bir yerlerde gerçekten yardıma ihtiyaç duysa,
oraya asla zamanında yetişemedim. Hem de hiç.
Trafik gerçekten kötüydü; mesafe olsun, kalabalık olsun vb.
Birisi gerçekten yardıma ihtiyaç duyduğunda asla oraya yetişemedik.
Bir gün yediği sosisli sandviç yüzüden boğulmakta olan,
7 yaşında bir çocuk hakkında çağrı aldık.
Trafik gerçekten berbattı ve biz şehrin diğer ucundan,
Kudüs'ün kuzeyinden yola çıkmıştık.
20 dakika sonra oraya ulaştığımızda,
çocuğa suni teneffüs yapmaya başladık.
Bir sokak öteden bir doktor geldi ve bizi durdurdu,
çocuğun nabzını yokladı ve bize suni teneffüsü durdurmamızı söyledi.
Ve çocuğun öldüğünü açıkladı.
O anda anladım ki;
bu çocuk boş yere ölmüştü.
Eğer buraya 20 dakika önce gelebilseydik,
bir sokak ötede yaşayan bu doktor
ambulanstan gelen siren seslerini
daha önce duyacak,
ve eğer sireni daha erken duyabilseydi,
çocuğun da hayatını kurtarmış olacaktı.
Bir sokak öteden buraya hemen koşup,
çocuğun hayatını kurtarabilirdi.
Kendi kendime bunun daha etkili bir yöntemi olmalı diye düşündüm.
Hepsi acil tıp teknikeri olan
15 arkadaşımla beraber,
yaşadığımız muhitteki can kayıplarını önlemek için,
bir daha ne zaman böyle bir duruma şahit olursak
ambulanstan önce koşarak olay mahaline gitmeye karar verdik.
Bu amaçla çalıştığım ambulans firmasındaki müdürüme gittim
ve ona dedim ki: "Lütfen ne zaman bizim yaşadığımız
muhitten bir çağrı alırsan,
çağrı cihazlarımıza mesaj at,
biz 15 gönüllü kişi olarak, her ne yapıyorsak bırakacağız
ve olay mahaline koşup hayat kurtaracağız.
Biz bu çağrı cihazlarını alacağız, siz sadece acil çağrıları
bu cihazlara da yönlendirin ve biz koşup hayat kurtaralım.
Doğrusu ben bunları söylerken gülüyordu, 17 yaşındaydım, henüz çocuktum.
Ardından bana dedi ki, -Bunu daha dün gibi hatırlıyorum-
Gerçekten harika bir insandı, fakat bana dedi ki:
"Evlat okula git veya bir falafel (sebze köftesi) standı aç,
biz burada bu tür yeni maceralara meraklı değiliz,
senin çabalarınla da ilgilenmiyoruz açıkçası". Akabinde beni odasından kovdu.
"Senin yardımına ihtiyacım yok." diye ekledi.
Gerçekten inatçı bir çocuktum.
Şimdi görebileceğiniz üzere bir meshugenah(çılgın, çatlak) gibi etrafta koşturuyorum.
(Kahkaha)(Alkış)
Böylece İsrail'e özgü ünlü bir tekniği uygulamaya karar verdim
birçoğunuzun muhtemelen bildiği üzere; chutzpah (inatçılık). (Kahkaha)
Böylece ertesi gün iki adet polis telsizi satın aldım,
ve kendi kendime dedim ki: "Müdür, umrumda değilsin, eğer gerekli bilgiyi
paylaşmak istemiyorsan, ben de kendi bilgimi kendim elde ederim."
Ve böylece telsizi dinlemek için arkadaşlarımla vardiyalı olarak çalışmaya başladık.
Ertesi gün telsizi dinlerken,
benden bir sokak ötede, kendisine araba çarpmış
70 yaşındaki bir kişinin çağrısıyla ilgili anonsu duydum;
yaşadığım yerin ana caddesinde.
Oraya yanımda hiçbir medikal ekipman olmadan koştum.
Olay yerine vardığımda, 70 yaşındaki adam
boynundan kan fışkırır bir halde yatıyordu.
Komadin (kan pıhtılaşmasını önleyen ilaç) kullanmıştı.
Bir şekilde kanamayı durdurmam gerektiğini biliyordum yoksa adam ölecekti.
Başka hiçbir ekipmanım olmadığından takkemi çıkardım,
ve çok fazla basınç uygulayarak adamın kanamasını durdurmayı başardım.
Boynundan kanaması vardı.
15 dakika sonra ambulans geldiğinde,
onlara yaşayan bir kazazede teslim etmiştim.
(Alkış)
İki gün sonra kazazedeyi ziyarete gittiğimde,
bana ağlayarak sarıldı
ve hayatını kurtardığım için teşekkür etti
O anda farkettim ki, bu kişi benim iki yıllık gönüllü ambulans
teknirkerliği maceram sırasında kurtardığım ilk hayattı.
Bu benim hayatımın amacıydı.
Bu sebeple bugün, 22 yıl sonra, Birleşik Hatzalah ekibine sahibiz.
(Alkış)
İbranice bilmeyenler için söyleyeyim; hatzalah, kurtarmak demektir.
Bir an için İsrail'de olmadığımı unuttum.
Şu an hayat kurtarma idealiyle çalışan
dört bir yana dağılmış
binlerce gönüllümüz var, ne zaman bir çağrı gelse,
her şeyi bırakıp hayat kurtarmak adına yardıma koşuyorlar
Bügun İsrail'de, bir çağrı sonucu harekete geçme süremiz
ortalama olarak 3 dakikanın altına düştü.
(Alkış)
Müdahalelerimiz kalp krizleri olabilir,
araba kazaları olabilir,
Tanrı korusun bombalı saldırılar, silahla yaralanmalar, her ne olursa olsun;
hatta bir kadının gecenin 3'ünde evinde düşüp
birilerinin yardımına ihtiyaç duyması bile olabilir.
3 dakika içinde pijamalarından sıyrılıp, kadının yardımına
koşup kalkmasına yardım eden gönüllülerimiz var.
Bu denli başarılı olmamızın 3 anahtar sebebi var.
İlk olarak o an her ne yapıyor olursa olsun her şeyi bırakıp
ve bir anda hiç tanımadığı bir insanın yardımına koşabilecek
binlerce tutkuyla çalışan gönüllülerimiz var.
Biz burada ambulansların yerine geçmiyoruz,
biz sadece acil durum çağrısıyla
ambulansın ulaşma süresi arasındaki zamanı dolduruyoruz.
Diğer türlü kurtarılamayacak hastaları kurtarıyoruz.
İkinci sebep ise sahip olduğumuz teknoloji.
Bildiğiniz üzere İsrail teknoloji açısından iyi bir noktada.
Tüm gönüllülerimizin markası farketmeksizin hepsinin telefonunda,
NowForce tarafından sağlanan GPS sistemi bulunmakta;
ve ne zaman bir çağrı gelse,
çağrı noktasına en yakın 5 gönüllüye bu çağrı yönlendiriliyor,
GPS bu gönüllüleri trafiğe yakalanmaksızın bu noktaya yönlendiriyor
ve gönüllüler de bu noktaya gerçekten çok hızlı bir şekilde ulaşıyorlar.
Bu tüm ülkede kullandığımız gerçekten harika bir teknoloji
ve çağrılara cevap verme süremizi oldukça kısaltıyor.
Ve son olarak üçüncü sebep ise bu motorbulanslar.
Bunlar iki tekerlekli ambulanslarımız.
Belki kazazedeyi taşımıyoruz, ancak durumlarını stabilize ediyor,
ve hayatlarını kurtarıyoruz.
Asla trafiğe yakalanmıyorlar, gerekirsse kaldırımdan dahi gidebiliyorlar.
Gerçekten ama gerçekten trafik sıkışıklığı nedir bilmiyorlar.
Bu, bu kadar hızlı müdahale edebilmemizin anahtar koşulu.
Bu organizasyonu Yahudi toplumunda başlattıktan
birkaç yıl sonra,
Kudüs'ün doğusundan iki müslüman beni aradı.
Benimle görüşmek istediklerini söylediler.
Muhammad Asli ve Murad Alyan
Muhammad bana 55 yaşındaki babasının
evde bir anda yere yığılıp
kalp krizi geçirdiği esnada
bir saat boyunca gelmeyen ambulans yüzünden
gözlerinin önünde nasıl öldüğünü anlattı,
ve benden rica etti: "Lütfen bu organizasyonu Doğu Kudüs'te de başlatalım."
Kendi kendime dedim ki: "Çok fazla dram gördüm,
mesele musevileri, müslümanları veya hristiyanları kurtarmak değil,
mesela insan hayatını kurtarmak."
Bu sebeple tüm gücümle bu işe odaklandım--
(Alkış)--
ve Birleşik Hatzalah'ı Doğu Kudüs'te de kurdum,
bu yüzden Birleşik Hatzallah ismi bu organizasyona
çok yakışıyor.
El ele verip Arapları ve Yahudileri kurtarmaya başladık.
Araplar Yahudiler için seferber oluyordu, Yahudiler de Araplar için.
Ardından çok özel bir şey oldu,
Araplar ve Yahudiler genellikle pek anlaşamazlar,
fakat bu durumda,
gerçekten de bu topluluklar adına,
inanılmaz bir durum gerçekleşti,
bu insanlar tüm farklılıklarını bir kenara bırakıp, ortak bir amaca yöneldiler:
Hep birlikte nice hayatlar kurtarmaya.
Yahudi göçmenler Arapları, Araplar da onları kurtarıyorlardı.
Sadece müthiş bir amaç uğrunda gerçekleşebilecek
bir oluşumdu bu adeta.
Ve bu insanların tümü gönüllü.
Hiçbiri para almıyor.
Bu işi sadece hayat kurtarmak adına yapıyorlar.
Gönüllülerden biri birkaç yıl önce kendi babam
kalp krizinden fenalaştığında,
babamı kurtarmak için olay yerine koşmuştu,
o gönüllü Hatzallah'a katılmak için ilk eğitim alanlardan biriydi
ve aynı zamanda Doğu Kudüs'ten gelen bir müslüman gönüllüydü.
Babamı kurtardı.
O an nasıl hissettiğimi hayal edebiliyor musunuz?
17 yaşımda bu yola çıkarken,
TEDMED'de konuşmacı olabileceğim aklımın ucundan geçmezdi.
TEDMED'in ne olduğunu bilmiyordum.
TEDMED'in varolduğundan bile haberim yoktu, ama daha da ilginci
bu organizasyonun dünya çapında
bu kadar yayılabileceğini hiç tahmin edemezdim.
En son, geçen sene Panama ve Brezilya'da da bu organizasyonu başlattık.
Tek ihtiyacım olan şey benim gibi hafif meshugenah(çatlak) bir iş arkadaşı;
kendini hayat kurtarmaya adamış ve bunu büyük bir istekle gerçekleştiren bir kişi.
Hatta geçenlerde Harvard'da tanıştığım bir arkadaşımla
çok yakında Hindistan'da da bu organizasyonu başlatacağız.
Aslında Williamsburg'da bizden çok daha önce Hatzalah
Hasidik Yahudiler sayesinde Brooklyn'de de çalışmaya başladı
ve şu an New York'taki tüm Yahudi toplumuna yayılmış bir halde.
Hatta Avustralya ve Meksika'daki diğer Yahudiler arasında dahi yayıldı.
Aslında bu organizasyon dünyanın her yerine yayılabilir.
Uygulaması gayet kolay.
Gönüllülerimizi Dünya Ticaret Merkezi saldırısında
hayat kurtarırken bile gördünüz.
Geçen yıl tek başımıza İsrail'de 207.000 insana müdahale ettik.
42.000 tanesi yaşamla ölüm arasındaki ince çizgideydi.
Ve biz fark yaratmayı başardık.
Sanırım bunu hayat kurtaran bir toplumsal tepki olarak görebilirsiniz
ve işe yarıyor da.
Ne zaman etrafıma baksam,
Sırf insan hayatı kurtarabilmek adına,
kim olduğu, ne olduğu,
hangi dine mensup olduğu, nereden geldiği farketmeksizin,
fazladan 1.5 kilometre gidebilecek birçok insan görüyorum.
Bizler gerçek hayat kahramanları olmak istiyoruz.
Tek ihtyiacımız olan şey güzel bir fikir, iyi bir motivasyon,
fazlaca chutzpah(inatçılık),
ve birlikte başka türlü hayatta kalamayacak
milyonlarca insanın hayatını kurtarabiliriz.
Çok teşekkürler.
(Alkış)