To jest motoambulans.
Najszybszy sposób, by dotrzeć na miejsce wypadku.
Ma wszystko to, co ambulans, prócz łóżka.
Widzicie defibrylator. Widzicie sprzęt.
Wszyscy widzieliśmy tragedię w Bostonie.
Widok tych zdjęć
przeniósł mnie wiele lat wstecz,
kiedy byłem dzieckiem.
Dorastałem w małej dzielnicy w Jerozolimie.
Gdy miałem 6 lat, w pewien piątek,
wracałem ze szkoły ze starszym bratem.
Mijaliśmy przystanek autobusowy.
Na naszych oczach autobus wyleciał w powietrze.
Autobus się palił, było wielu rannych i zabitych.
Pamiętam starszego pana
krzyczącego, żebyśmy mu pomogli wstać.
Potrzebował po prostu pomocy.
Byliśmy tak przerażeni, że uciekliśmy.
Dorastając zdecydowałem, że chcę zostać lekarzem i ratować ludzi.
Może powodem był ten widok z dzieciństwa.
Kiedy miałem 15 lat, zrobiłem kurs dla sanitariuszy,
i zacząłem pracować jako wolontariusz w pogotowiu.
Robiłem to przez dwa lata.
Pomogłem wielu ludziom,
ale gdy ktoś naprawdę potrzebował pomocy,
nigdy nie docieraliśmy na czas.
Przez korki uliczne. Odległość, wszystko.
Nie mogliśmy zdążyć, gdy ktoś naprawdę nas potrzebował.
Któregoś dnia wezwano nas do 8-latka,
dławiącego się hot dogiem.
Był okropny ruch. Jechaliśmy z drugiego skraju miasta
w północnej części Jerozolimy.
Dojechaliśmy w 20 minut
i rozpoczęliśmy resuscytację dziecka.
Przyszedł lekarz mieszkający ulicę dalej.
Zatrzymał nas, sprawdził stan dziecka i kazał przestać.
Stwierdził, że dziecko nie żyje.
Wtedy zrozumiałem,
że to dziecko umarło niepotrzebnie.
Gdyby ten lekarz z sąsiedztwa
przyszedł 20 minut wcześniej,
a nie dopiero zaalarmowany
syreną ambulansu,
gdyby usłyszał o zdarzeniu wcześniej,
uratowałby to dziecko.
Mógł przebiec tę jedną przecznicę.
Mógłby ocalić życie dziecka.
Powiedziałem sobie, że musi być lepszy sposób.
Z 15 kolegami-sanitariuszami
postanowiliśmy chronić swoją dzielnicę,
żeby w podobnych przypadkach
przybyć na miejsce wcześniej niż ambulans.
Przyszedłem do kierownika firmy ambulansowej
i powiedziałem, że w razie wezwania
do naszej dzielnicy
mamy 15 wspaniałych ludzi,
gotowych natychmiast biec, by ocalić komuś życie.
"Proszę zaalarmować nas pagerem.
Kupimy własne pagery, tylko niech dyspozytor
nas zawiadomi, a zaraz przybiegniemy".
Kierownik się śmiał. Miałem 17 lat. Byłem dzieckiem.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
To był wspaniały gość, ale powiedział:
"Dziecko, idź do szkoły albo otwórz bar.
Nie interesują nas takie przygody
ani wasza pomoc". I wyrzucił mnie z pokoju.
"Nie potrzebuję twojej pomocy", powiedział.
Byłem upartym dzieckiem.
Jak widzicie, chodzę w kółko jak szalony.
(Śmiech) (Brawa)
Postanowiłem użyć bardzo znanej izraelskiej techniki,
pewnie wszyscy ją znają: bezczelność. (Śmiech)
Następnego dnia kupiłem dwa policyjne radia.
"Do diabła z tobą, nie chcesz dać mi informacji,
sam je zdobędę".
Na zmianę słuchaliśmy komunikatów.
Następnego dnia przy odbiorniku
usłyszałem wezwanie od 70-latka,
potrąconego przez samochód przecznicę ode mnie
na głównej ulicy mojej dzielnicy.
Pobiegłem. Nie miałem sprzętu medycznego.
Kiedy tam dotarłem, 70-letni mężczyzna
leżał na ziemi, krew tryskała mu z szyi.
Był na warfarynie.
Wiedziałem, że muszę zatamować krwawienie albo umrze.
Nie miałem sprzętu, więc zdjąłem jarmułkę
i silnym uciskiem zatrzymałem krwawienie.
Krwawił z szyi.
Kiedy ambulans przyjechał po 15 minutach,
przekazałem im żywego pacjenta.
(Brawa)
Kiedy go odwiedziłem dwa dni później,
uścisnął mnie z płaczem,
dziękował mi za ocalenie życia.
Uświadomiłem sobie, że pierwszy raz
w ciągu 2 lat wolontariatu w pogotowiu uratowałem komuś życie.
Wiedziałem, że to moja życiowa misja.
Dziś, 22 lata później, mamy Zjednoczone Hatzalah.
(Brawa)
"Hatzalah" to po hebrajsku "ocalenie".
Zapomniałem, że nie jestem w Izraelu.
Mamy tysiące wolontariuszy,
którzy są oddanymi ratownikami życia
i którzy są wszędzie, więc przy każdym wezwaniu
rzucają wszystko i biegną ratować życie.
Dziś przeciętny czas reakcji w Izraelu
obniżył się do poniżej 3 minut.
(Brawa)
Mówię o atakach serca,
o wypadkach samochodowych,
Nie daj Boże, atakach bombowych, strzelaninach,
nawet o kobiecie dzwoniącej o 3 nad ranem,
bo upadła w domu i potrzebuje pomocy.
W 3 minuty wyślemy faceta w piżamie,
który pobiegnie i pomoże jej wstać.
Podstawą naszego sukcesu są trzy rzeczy:
tysiące oddanych wolontariuszy,
którzy rzucą wszystko, co akurat robią,
i pobiegną pomóc nieznajomym.
Nie jesteśmy po to, by zastąpić karetki.
Jesteśmy po to,
by wypełnić lukę między wezwaniem a przyjazdem pogotowia.
Ratujemy tych, których inaczej by nie uratowano.
Drugi powód to technologia.
Izraelczycy celują w nowinkach technicznych.
Każdy z nas ma własny telefon, nieważne jaki,
technologię GPS zapewnioną przez NowForce,
i gdy przychodzi wezwanie
odbiera je 5 najbliższych wolontariuszy
i szybko zjawiają się na miejscu,
korzystając bez zwłoki z nawigacji.
Tej wspaniałej technologii używamy w całym kraju
i zmniejszamy czas oczekiwania na pomoc.
Trzecią rzeczą są motoambulansy.
Motoambulansy to karetki na dwóch kołach.
Nie przewozimy ludzi, ale stabilizujemy ich stan
i ratujemy im życie.
Motoambulansy nie tkwią w korku. Mogą nawet jeździć po chodniku.
Nigdy nie tkwią w korku.
Dlatego docieramy na miejsce tak szybko.
Kilka lat po założeniu organizacji
w społeczności żydowskiej,
zadzwoniło do mnie dwóch muzułmanów ze wschodniej Jerozolimy.
Poprosili o spotkanie.
Muhammad Asli i Murad Alyan.
Muhammad opowiedział mi osobistą historię,
jak jego 55-letni ojciec upadł w domu,
miał nagłe zatrzymanie akcji serca.
Przyjazd karetki zabrał godzinę,
a ojciec umierał na jego oczach.
Poprosił, żeby rozszerzyć działalność na wschodnią Jerozolimę.
Widziałem tyle tragedii, tyle nienawiści,
a nie chodzi o ratowanie Żydów czy ratowanie muzułmanów,
ani chrześcijan. Chodzi o ratowanie ludzi.
Pełną parą wziąłem się do pracy...
(Brawa)
i założyłem Zjednoczone Hatzalah we wschodniej Jerozolimie,
stąd nazwa Zjednoczone
i Hatzalah pasuje bardzo dobrze.
Zaczęliśmy ręka w rękę ratować Żydów i Arabów.
Arabowie ratowali Żydów. Żydzi ratowali Arabów.
Stało się coś niezwykłego.
Arabowie i Żydzi nie zawsze sobie pomagają,
ale w tej sytuacji,
w co aż trudno uwierzyć,
wspólnoty nagle miały wspólny cel:
ratujmy razem ludzi.
Osadnicy ratowali Arabów i Arabowie ratowali osadników.
Ten niewiarygodny pomysł mógł się udać
tylko dla tak ważnej sprawy.
Wszyscy są wolontariuszami.
Nikt nie zarabia pieniędzy.
Wszyscy robią to, by ratować komuś życie.
Kiedy mój własny ojciec upadł parę lat temu
z powodu zatrzymania akcji serca, jeden z pierwszych wolontariuszy
który przyjechał na ratunek,
był muzułmańskim wolontariuszem ze wschodniej Jerozolimy,
który brał udział w pierwszym arabskim kursie Hatzalah.
I uratował mojego ojca.
Wyobrażacie sobie, jak się wtedy czułem?
Kiedy założyłem tę organizację miałem 17 lat.
Nie przyszło mi do głowy, że będę przemawiać na TEDMED.
Wtedy nawet o TEDMED nie słyszałem.
Pewnie go nie było. Nie wyobrażałem sobie,
że rozprzestrzeni się to
na cały świat.
W tym roku rozpoczęliśmy działalność w Panamie i Brazylii.
Potrzeba mi tylko partnera równie szalonego jak ja,
z pasją ratowania życia i gotowością.
Niedługo zaczynamy działać w Indiach
z nowym kolegą z Harvardu.
Właściwie Hatzalah zapoczątkował na Brooklynie pewien Hasyd,
na wiele lat przed nami, w Williamsburgu.
Teraz działa w całej wspólnocie żydowskiej w Nowym Jorku,
a także w Australii, Meksyku i innych żydowskich społecznościach.
Ale można to wprowadzić wszędzie.
To bardzo proste.
Wolontariusze w Nowym Jorku
ratowali ludzi podczas ataku na World Trade Center.
W zeszłym roku pomogliśmy 207 tys. ludzi w Izraelu.
42 tys.z nich było w sytuacjach zagrożenia życia.
Odmieniliśmy ich los.
Można by to nazwać flash mobem ratowania życia
i to by pasowało.
Kiedy rozglądam się dookoła,
widzę mnóstwo ludzi gotowych poświęcić się,
dołożyć wszelkich starań, aby ratować innych,
nieważne kim są, nieważne jakiego wyznania
ani pochodzenia.
Wszyscy chcemy być bohaterami.
Potrzebujemy tylko dobrego pomysłu, motywacji
i bezczelności,
i możemy ratować miliony ludzi,
którzy inaczej nie zostaliby ocaleni.
Dziękuję bardzo.
(Brawa)