Annem bana bir şeyi açıklamaya çalışıyordu,
büyükannem ve büyüdükleri dönem hakkında
ama ona dikkatimi verememiştim
çünkü beş yaşındaydım ve çok korkmuştum.
"Yeşil Kadın"ı daha az önce görmüştüm.
Bir hafta kadar önce, "Godzilla" filmini izlemiştim,
koca bir şehre saldıran, kertenkelemsi dev bir canavar hakkında olan
ve yeşil bir canavarın beni almaya geleceğini düşünüp duruyordum.
Ama işte oradaydım; annemle, Aşağı Manhattan'ın ucundan
ona bakıyordum:
tacının sivri uçlarına,
kaslarına --
hepsi beni korkutuyordu.
Ve onun bir canavar mı yoksa bir kahraman mı olduğunu bilmiyordum.
O zamanın Google'ına danışmaya karar verdim --
"Anne! Anne!"
(Kahkaha)
Annem, Yeşil Kadın'ın aslında Özgürlük Heykeli olduğunu
ve eliyle göçmeleri ülkeye davet ettiğini açıkladı.
Şimdi, bu açıklamanın benim çocuk kafamı karıştıran kısmı,
anneme göre,
bizden çok uzun zaman önce,
Yeşil Kadın'ın aslında kahverengi olmasıydı,
benim gibi kahverengi
ve yıllar içinde renk değiştirmiş olması,
tıpkı Amerika gibi.
Bunun en şaşırtıcı kısmı da
onun renk değiştirmesi
bana kendimi düşündürttü.
Her şey mantıklı geliyordu,
çünkü birinci nesil Amerikalı olarak
etrafım göçmenlerle çevriliydi.
Aslında, yakın sosyal çevremde bana destek olan,
hayatımı zenginleştirenlerin
en az ikisi başka bir ülkede doğmuş.
Bir ABD vatandaşı olarak birçok açıdan hayatımı, buraya
yeni gelenler şekillendiriyor
ve muhtemelen sizinki de öyle.
ABD'de 40 milyondan fazla göçmen var.
Nüfus sayım verilerine göre, ülkedeki çocukların
çeyreğinin en az bir ebeveyni başka bir ülkede doğmuş.
Bu istatistikleri biliyorum çünkü küresel göç kalıpları üzerinde çalışıyorum.
Ben bir gazeteciyim ve son birkaç yıldır,
yakınları sınır dışı edilmiş ABD vatandaşlarının
hayatlarını belgeliyorum.
Rakamlar inanılmaz yüksek.
2008'den 2016'ya,
üç milyondan fazla insana "ülkeden çıkmaları" emredilmiş --
bu, sınır dışı edilmenin teknik adı.
Bu sınır dışı edilmelerin ekonomik, politik, psikolojik
ve duygusal bedelleri var --
bu halkaların koptuğu anlar.
Bir keresinde, bir ABD askerine sordum,
"Neden bu savaşta savaşmak için gönüllü oldun?"
Bana dedi ki,
"Çünkü ülkemi savunmaktan gurur duyuyorum."
Ama öğrenmek için zorluyordum --
"Gerçekten, üsdeyken
ve uzaklarda bombaların patladığını duyduğunda
ve askerlerin ağır bir şekilde yaralanmış geri geldiğini gördüğünde,
o anda, sırada senin olabileceğini bildiğinde,
'ülkem' ne demek oluyor senin için?"
Bana baktı.
"Ülkem, benim karım,
ailem,
arkadaşlarım, askerlerim."
Bana diyordu ki
"ülkem" bu güçlü ilişkilerin bir arada olması;
bu sosyal çevreler demekti.
Bu sosyal çevreler zayıfladığında,
ülkenin kendisi daha zayıf hale gelir.
Göçmenlik politikası hakkında tartışırken, çok önemli bir noktayı kaçırıyoruz.
Bireylere odaklanmak yerine,
onların etrafındaki çevrelere odaklanmalıyız,
çünkü geride kalanlar onlar:
seçmenler, vergi ödeyenler,
bu kayıptan zarar görenler.
Ve bundan etkilenenler yalnızca,
sınır dışı edilenlerin çocukları değil.
Ülke sınırlarıyla sizden ayrılmış kardeşleriniz var.
Sınıf arkadaşları, öğretmenler, polisler,
teknologlar, bilim insanları, doktorlar var,
sosyal çevreleri dağıtıldığında
yeni gerçeklikleri anlamlandırmak için uğraşıp duran...
Bunlar, göçmenlik politikası tartışmalarında öne çıkan
tüm istatistiklerin ardındaki gerçek hayatlar.
Ama genelde bunları hiç düşünmüyoruz.
Ve ben bunu değiştirmeye çalışıyorum.
Bu, biriktirdiğim gerçek hayat hikaylelerinden yalnızca biri.
Ve hiç aklımdan çıkmaz.
Ramon ve oğluyla 2016'da tanıştım,
ikisinin de ülkeden çıkması için bildirinin geldiği yıl.
Ramon, Latin Amerika'ya sınır dışı ediliyordu.
ABD ordusunda çavuş olan oğlu ise,
başka bir yere sevk ediliyordu.
Sınır dışı edilmek...
başka bir yere sevk edilmek.
Sadece Ramon'un durumuna bakarsanız,
ülkeye ne kadar derinden bağlı olduğunu pek de net göremezsiniz.
Ama oğlunu düşünün:
babasını sürgün eden ülkeyi savunan bir ABD vatandaşı.
Buradaki anahtar nokta sosyal çevre.
Bu kritik bağları gösteren başka bir örnek vereyim.
Philadelphia'daki bir grup vatandaş, işleri için endişeliydi
çünkü çalıştıkları restoranın yasal sahibi
belgesiz bir göçmendi
ve göçmenlik memurları onu gözaltına almıştı.
Çalışanlar, peşlerinden gitti.
Bir göçmenlik avukatı,
onun, yerel halk için sınır dışı edilemeyecek kadar
önemli olduğunu ileri sürdü.
Duruşmada restoran değerlendirmelerini bile teslim ettiler --
restoran değerlendirmeleri!
Sonunda, hakim "takdir yetkisini" kullandı ve restoran sahibinin
ülkede kalmasına izin verdi,
yalnızca sosyal çevreyi göz önüne aldıkları için.
ABD'de 23 milyon ABD vatandaşı olmayan insan var,
kanıtlanabilir federal verilere göre.
Ve bu rakam belgesizleri kapsamıyor,
çünkü o nüfus için rakamlar en iyi ihtimalde bile karışık tahminler.
Yalnızca elimizde olanlarla ilerleyelim hadi.
Bu 23 milyon sosyal çevre demek --
sınır dışı uygulamasından hayatı etkilenebilecek
yaklaşık 100 milyon birey demek.
Ve beraberinde gelen stres, tüm nüfusta yavaşça ilerliyor.
UCLA tarafında 2017'de yapılan LA bölge sakinleri anketi,
LA bölgesindeki vatandaşların %30'unun sınır dışı uygulaması nedeniyle
stres altında olduğunu,
kendileri ülkeden çıkarılabilir diye değil,
daha çok, kendi çevrelerindeki insanlar tehlikede olduğu için.
Hiç kimse kesinlikle sınır dışı edilmesin demiyorum;
beni yanlış anlamayın.
Demek istediğim, daha büyük resme bakmamız gerek.
Eğer beni duyabiliyorsanız,
kısa bir süreliğine gözlerinizi kapatmanızı
ve kendi sosyal çevrenizi irdelemenizi istiyorum.
Kim başka ülkede doğmuş?
Bu çevrenin dağılması nasıl bir his olurdu?
Hikâyenizi paylaşın.
Birinci ağızdan hikâyelerin küresel bir arşivini oluşturuyorum
ve haritalama teknolojisiyle aralarında bağ kuruyorum
böylece çevrelerin tam olarak nerede dağıldığını görebiliyoruz,
çünkü bu yalnızca Amerikalıların yaşadığı bir sorun değil.
Dünyada çeyrek milyar göçmen var;
doğmadıkları ülkelerde yaşayan, orayı seven ve orada öğrenen insanlar.
Ve kariyerimde, kendi hayatımda ben de onlardan biriyim:
Çin'de, Afrika'da, Avrupa'da.
Ve ne zaman bu yabancılardan biri olsam --
yeni bir yerde, garip görünümlü kişilerden biri --
o günü düşünmeden edemiyorum:
yıllar önce annemle,
Aşağı Manhattan'da
korktuğum günü,
o yeşil kadını gördüğüm günü...
Sanırım, üzerinde düşünüp durduğum soru,
onu gördüğümde
ve açıkça kahverengi olan daha eski kopyalarını,
hatta ilk halinin o kadar da yeşil olmadığını gösteren
resimlerde bile --
bütün bunlara baktığımda,
araştırmamın yanıt aradığı soru, benim için,
tüm bu yıllar boyunca kafamı karıştıran sorunun aynısı haline geliyor:
Bu kadın bir canavar mı,
yoksa bir kahraman mı?
Teşekkür ederim.
(Alkış)