မာက တစ်ခုခု ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားနေတယ်၊
အဖွားနဲ့ သူတို့ကြီးပြင်းလာပုံပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး
အကြောင်းက ကျွန်တော်က ငါးနှစ်သားဖြစ်ပြီး မှင်တက်နေတာကြောင့်ပါ။
ကျွန်တော်က The Green Lady ကို ကြည့်ဖူးထားတယ်။
အရင်တစ်ပတ်စောစောက "Godzilla," ကားကို ကြည့်ခဲ့တယ်။
ဧရာမ အိမ်မြှောင်လို အကောင်ကြီးက အဓိကမြို့တစ်မြို့ကို တိုက်နေတာပါ။
အစိမ်းရောင် အကောင်ကြီး ကျွန်တော့ဆီလာနေတယ် ဆိုတဲ့အတွေးက စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတယ်။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော်က အမေနဲ့အတူ Manhattan အောက်ဖျားပိုင်းမှာ
သူမကို ငေးကြည့်နေတာပါ၊
သူမရဲ့ ဦးချိုတွေ၊
သူမရဲ့ ကြွက်သားတွေ၊
ဒါအားလုံးက လှန့်နေတယ်။
သူမဟာ မကောင်းဆိုးဝါးလား၊ သူရဲကောင်းလား မသိခဲ့ပါဘူး။
ဒါနဲ့ တစ်နေ့တာ Google ကို အကြံယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
"မာ၊ မာ"
(ရယ်သံများ)
The Green Lady ဟာ တကယ်က Liberty ရုပ်ထုကြီးဖြစ်ပြီး သူမဟာ ဝင်လာသူတွေကို
လက်ပြနေတာလို့ အမေကရှင်းပြတယ်။
ကဲ အမေ့ရဲ့ ရှင်းလင်းချက်က​ေ ကျွန်တော့ ခေါင်းနုနုလေးမှာ
ရှုပ်ထွေးခဲ့တဲ့အချက်က မာရဲ့ အဆိုအရ
ကျွန်တော်တို့မ တိုင်ခင် ကာလအကြာက
The Green Lady ဟာ တကယ်တော့ အညိုရောင်၊
ကျွန်တော်လို့ ညိုပြီး
ကြာလာတော့ အရောင်တွေ ပြောင်းသွားတာတဲ့၊
အမေရိကနဲ့ အများကြီးတူတာပေါ့။
ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ အပိုင်းက
သူမ အရောင်တွေပြောင်းသွားတဲ့အခါ
သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေးမိစေတယ်၊
ကျွန်တော့ကို နားလည်သွာစေတယ်၊
အကြောင်းက ပထမဆုံး အမေရိကန်မျိုးဆက်အနေနဲ့
ဝင်လာသူတွေနဲ့ ဝန်းရံနေခဲ့တယ်။
တကယ်က ကိုယ့်ကို ပံ့ပိုးတဲ့၊ ကိုယ့်ကို ကြွယ်ဝစေတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့
ရင်းနှီးတဲ့ လူမှုအဝန်းမှာ
အနည်းဆုံး နှစ်ယောက် နိုင်ငံခြားမှာမွေးတာ
အမေရိကန်နိုင်ငံသားအဖြစ် ကျွန်တော့ဘဝဟာ အသစ်ဝင်လာသူတွေရဲ့ ပုံသွင်းတာခံခဲ့ရတယ်။
ဖြစ်နိုင်တာတော့
ခင်ဗျားတို့ရောပါ။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာ ဝင်လာသူတွေက သန်း ၄၀ ကျော်ရှိတယ်။
လူဦးရေစာရင်း အချက်အလက်အရ
နိုင်ငံရဲ့ကလေးတွေရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံမှာ နိုင်ငံခြားမှာမွေးတဲ့ မိဘတစ်ဦးရှိတယ်။
ဒီစာရင်းတွေ သိတာက ကျွန်တော်က ကမ္ဘာ့ ပြောင်းရွှေ့မှု ပုံစံတွေကိုလေ့လာလို့ပါ။
ကျွန်တော်က သတင်းစာသမားပါ နှစ်အနည်းငယ်က
နှင်ထုတ်လို့ လူတွေ ဆုံးရှုံးနေသူ US နိုင်ငံသားတွေ
ဘဝတွေကို မှတ်တမ်းပြုနေခဲ့တယ်။
ကိန်းဂဏန်းတွေက ကြီးမားပါတယ်။
၂၀၀၈ ကနေ ၂၀၁၆ ထိ
လူသုံးသန်းကျော်ကို "ဖယ်ရှားဖို့ အမိန့်" ချခံရတယ်။
ဒါက နိုင်ငံကနေ နှင်ခြင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စကားရပ်ပါ။
ဒီနှင်ထုတ်ခြင်းတွေအတွက် စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့
ခံစားမှုဆိုင်ရာ နစ်နာမှုရှိတယ်၊
ဒီအသိုင်းအဝိုင်းတွေ ပြိုကွဲသွားတဲ့ ကာလတွေပါ။
တစ်ခါက အမေရိကန် စစ်သားကို မေးဖူးတယ်။
"ဘာလို့ စစ်တိုက်ဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့တာလဲ"
သူမက ပြောတာက
"တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဂုဏ်ယူလို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ အတင်း သိလိုတာက
"တကယ်ပါ၊ သင်က အခြေစိုက်စခန်းမှာ၊
အဝေးမှာ ဗုံးတွေ ပေါက်ကွဲနေတာ ကြားပြီး
ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရရတဲ့ စစ်သားတွေ ပြန်လာလာ မြင်ရတဲ့အခါ၊
ဒီအခိုက် သင်ဟာ နောက်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်တာ သိတဲ့အခါ
"ကိုယ့်တိုင်းပြည်"ဆိုတာ တာလဲ။
သူ ကျွန်တော့ကိိုကြည့်တယ်
"ကိုယ့်တိုင်းပြည်က ကိုယ့်ဇနီး၊
ကိုယ့်မိသားစု၊
ကိုယ့်မိတ်ဆွေတွေ၊ကိုယ်စစ်သားတွေ"
သူမပြောနေတာက
"ကိုယ့်တိုင်းပြည်"ဆိုတာက ဒီအားကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံမှုတွေရဲ့ အစုအဝေးပါ၊
ဒီလူမှုရေး စက်ဝန်းတွေပါ။
ဒီလူမှုရေး အသိုင်းအဝိုင်းတွေ အားနည်းတဲ့အခါ
တိုင်းပြည်ကိုယ်၌က ပိုအားနည်းလာတယ်။
လူဝင်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးရာမှာ အရေးပါတဲ့ ကဏ္ဍတစ်ခုလွဲနေတယ်။
တစ်ဦးချင်းကို အာရုံစိုက်တာထက်
၎င်းတို့ကို ဝန်းရံတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတွေ ကို အာရုံစိုက်သင့်တယ်၊
အကြောင်းက ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေဟာ
မဲပေးသူတွေ၊ အခွန်ဆောင်သူတွေ၊
ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားနေရသူတွေမို့ပါ။
နိုင်ငံမှ နှင်ခံရသူတွေရဲ့ကလေးတွေတင်
သက်ရောက်တာမဟုတ်ပါဘူး။
နယ်မြေတွေက ခြားသွားတဲ့ အကိုတွေ၊ အမတွေရှိပါတယ်။
အတန်းဖော်တွေ၊ ဆရာတွေ၊ ဥပဒေ စိုးမိုးရေး အရာရှိတွေ၊
နည်းပညာရှင်တွေ၊ သိပ္ပံပညာရှင်တွေ၊ ဆရာဝန်တွေ၊
သူတို့အားလုံးဟာ သူတို့ အသိုင်းအဝိုင်းတွေ ပြိုကွဲတဲ့အခါ တည်ရှိမှုအသစ်တွေကို
အဓိပ္ပာယ်ရှိဖို့ ရောမွှေနေသူတွေပါ။
ဒီကိန်းဂဏန်းတွေနောက်မှာ လူဝင်မှု မူဝါဒအကြောင်း
ဆွေးနွေးမှုတွေကို လွှမ်းမိုးတဲ့ တကယ့် ဘဝတွေရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအကြောင်း သူတို့မတွေးမိကြဘူး။
ဒါကိုပြောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတယ်
ဒါက ကျွန်တော် စုထားတဲ့ တကယ့် ဘဝတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော့ကို ခြောက်လှန့်ဆဲပါ
Ramon နဲ့ သူ့သားကို ၂၀၁၆ မှာဆုံခဲ့တယ်၊
ဒီနှစ်မှာပဲ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တိုင်းပြည်က ထွက်ဖို့ အမိန့်ပေးခံနေရတယ်။
Ramon ကို Latin America ကို အနှင်ခံရတုန်းမှာ
အမေရိကန်စစ်တပ်မှာ တပ်ကြပ်ကြီးဖြစ်သူ သူ့သားဟာ
တပ်ပြောင်းခံရတယ်။
အနှင်ခံရတယ်၊
တပ်ပြောင်းခံရတယ်၊
Ramon ရဲ့အဖြစ်ကိုကြည့်ရင်
တိုင်းပြည်မှာ သူဘယ်လို နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်သွယ်နေတာ ရှင်းလင်းမှာမဟုတ်ဘူး
ဒါပေမဲ့ သားကို စဉ်းစားကြည့်
သူ့အဖေကို နှင်ထုတ်တဲ့ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်နေတဲ့ အမေရိကန်နိုင်ငံသားလေ။
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဟာ ဟောဒီမှာ အဓိကျတယ်။
ဒီအရေးပါတဲ့ အနှောင်အဖွဲ့တွေကို သရုပ်ဖော်တဲ့ နောက် သာဓကတစ်ခုပါ။
Philadelphia က နိုင်ငံသားတစ်စုဟာ အလုပ်တွေအတွက် ပူပန်နေတဲ့အကြောင်းက
သူတို့အလုပ်လုပ်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ တရားဝင် ပိုင်ရှင်ဟာ
အထောက်အထားမဲ့ ရွှေ့ပြောင်းသူဖြစ်ပြီး
လူဝင်မှု အာဏာပိုင်တွေက သူ့ကို ဖမ်းတယ်။
သူ့နောက်မှာ ဝိုင်းလာတယ်။
သူ့ကို နှင်ထုတ်ဖို့က
သူဟာ ဒေသတွင်း ရပ်ရွာအတွက် အရေးပါလွန်းတယ်လို့
လူဝင်မှု ရှေ့နေက စောဒကတက်တယ်။
ကြားနာမှုမှာ စားသောက်ဆိုင် သုံးသပ်ချက်တွေတင်ပြကြတယ်။
စားသောက်ဆိုင် သုံးသပ်ချက်တွေ
အဆုံးမှာ တရားသူကြီးက "တရားရေးဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်"ဆိုတာကို ကျင့်သုံးကာ
သူ့ကို တိုင်းပြည်တွင်း နေခွင့်ပြုခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို သူတို့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားတာကြောင့်ပါ။
အတည်ပြုနိုင်တဲ့ ပြည်ထောင်စု အချက်အလက်တွေအရ
USA မှာ နိုင်ငံသားမဟုတ်သူ ၂၃ သန်းရှိပါတယ်၊
ဒါက အထောက်အထားမရှိတာ မပါဝင်ဘူး၊
လူဦးရေ ကိန်းဂဏန်းတွေဟာ အရှုပ်ထွေးဆုံး ခန့်မှန်းမှုတွေဖြစ်လို့ပါ။
ကိုယ့်မှာရှိတာနဲ့ လုပ်ကြပါစို့။
ဒါ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း ၂၃ သန်း၊
တစ်ဦးချင်း သန်း ၁၀၀ ခန့်ပါ။
နိုင်ငံမှ နှင်ခြင်းကနေ ထိခိုက်နိုင်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေပါ။
ဒါအားလုံးရဲ့ ဖိစီးမှုက လူထုထဲကို လှိမ့်စီးနေပါတယ်။
LA ကောင်တီ ဒေသခံတွေရဲ့၂၀၁၇ မဲဆန္ဒမှာတွေ့ရှိတာက
LA ကောင်တီက နိုင်ငံသား ၃၀% ဟာ နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်မှုအတွက်
စိတ်ဖိစီးနေတယ်၊
သူတို့ကိုယ်တိုင် အဖယ်ခံ ရနိုင်တာကြောင့်မဟုတ်ပဲ
သူတို့ရဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဝင်တွေ ဘေးမကင်းတာကြောင့်ပါ။
တစ်ယောက်မှ ပြန်မပို့သင့်ဘူးလို့ အဆိုပြုနေတာမဟုတ်ပါဘူး၊
ဒါနဲ့ ကျွန်တော့ကို ရောထွေးမသွားပါနဲ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ပြောနေတာက ပိုကြီးမားတဲ့ ရုပ်ပုံကို ကြည့်ဖို့လိုတာကိုပါ။
ကျွန်တော့ စကားသံ ကြားနိုင်တဲ့ အတွင်းမှာဆိုရင်
သင်တို့ မျက်လုံးတွေ ခဏမှိတ်ပြီး
သင်တို့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို စစ်ဆေးစေချင်တယ်။
ဘယ်သူတေွက နိုင်ငံခြား မွေးသူလဲ။
ဒီအသိုင်းအဝိုင်း ပြိုကွဲရင် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ။
သင့်ဇာတ်လမ်းကို မျှဝေပါ။
ကျွန်တော့ ပထမနာမ်စား မှတ်တမ်းရဲ့ ကမ္ဘာ့မော်ကွန်းဆောက်ကာ
ဒီအသိုင်းအဝိုင်းတွေ ပြိုကွဲရာ အတိအကျ
ကြည့်နိုင်အောင်ဒါတွေကို မြေပုံချတဲ့ နည်းပညာနဲ့ ဆက်သွယ်နေပါတယ်။
အကြောင်းက ဒါဟာ အမေရိကန် ပြဿနာပဲမဟုတ်ဘူး၊
တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ပြောင်းရွေ့သူတွေ ဘီလီယံရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံရှိတယ်။
လူတွေဟာ သူတို့မမွေးခဲ့တဲ့ တိုင်းပြည်တွေမှာ နေထိုင်၊ ချစ်ခင်၊ သင်ယူနေကြတယ်။
ကျွန်တော့အလုပ်၊ ဘဝမှာ သူတို့ထဲက တစ်ဦးဖြစ်ဖူးတယ်။
တရုတ်မှာ၊ အာဖရိကမှာ၊ ဉရောပမှာပါ။
ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေထဲက တစ်ဦးဖြစ်ချိန်တိုင်း
နယ်မြေသစ်မှာ ဒီထူးခြား ပုံပေါက်တဲ့ ဒီလူတွေထဲက တစ်ဦးပေါ့၊
Manhattan အောက်ပိုင်းမှာ အမေနဲ့အတူ
ရှိခဲ့တုန်းကနေ့ကို ပြန်မတွေးပဲ မနေနိုင်ဘူး။
ဒီဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်း
ကျွန်တော် လန့်နေခဲ့ပြီး
ဒီ အစိမ်းရောင် အမျိုးသမီးကို တွေ့ချိန်ပေါ့
အရှင်းကြီး အညိုရောင်ဖြစ်နေတဲ့သူမနဲ့ သူမရဲ့ ပုစံငယ်တွေကို
တွေ့တဲ့အခါ
ဆက်ဆက်တွေးနေမိတဲ့ မေးခွန်းကို မှန်းဆမိတာက
အစတုန်းက မှန်ဘီရိုမှာပြထားတဲ့ သူမပန်းချီကားတွေတောင်
သိပ်မစိမ်းကြဘူး၊
ဒါအားလုံးကို ကြည့်လိုက်တော့
ကျွန်တော့ သုတေသနက ဖြေဖို့ရှာတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့အတွက်တော့
လွန်ခဲ့သောနှစ်တွေအားလုံးမှာ ကျွန်တော့ကို ဝေခွဲမရဖြစ်စေတာနဲ့ တစ်ထပ်တည်းဖြစ်လာတယ်။
သူမဟာ မကောင်းဆိုးဝါးလား၊
သူရဲကောင်းလား။
ကျေးဇူးပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)