Λοιπόν, η μαμά προσπαθούσε να μου εξηγήσει κάτι
για τη γιαγιά και όταν μεγάλωσαν,
αλλά δεν μπορούσα να της δώσω προσοχή
γιατί ήμουν πέντε χρονών, και ήμουν αποσβολωμένος.
Μόλις είχα δει την Πράσινη Κυρία.
Μία βδομάδα νωρίτερα, είχα δει την ταινία «Γκοτζίλα»,
για το τεράστιο τέρας που μοιάζει με σαύρα και καταστρέφει μία μεγάλη πόλη,
και είχε κολλήσει στο μυαλό μου η σκέψη ενός πράσινου θηρίου να με κυνηγάει.
Κι όμως να 'μαι εκεί, στην άκρη του Κάτω Μανχάταν με τη μαμά μου,
απλώς κοιτάζοντάς την:
τα κέρατα της,
τους μύες της -
όλο αυτό απλά με φόβιζε.
Και δεν ήξερα αν ήταν τέρας ή ηρωίδα.
Έτσι αποφάσισα να συμβουλευτώ το Google της εποχής-
«Μαμά! Μαμά!»
(Γέλια)
Η μητέρα μου εξήγησε ότι η Πράσινη Κυρία είναι στη πραγματικότητα
το Άγαλμα της Ελευθερίας και ότι γνέφει στους μετανάστες.
Τώρα, το σημείο της εξήγησης που αλήθεια προβλημάτισε το νεαρό κεφάλι μου
ήταν το γεγονός ότι, σύμφωνα με τη μαμά,
πολύ πριν από εμάς,
η Πράσινη Κυρία ήταν καφέ στο χρώμα,
καφέ όπως εγώ,
και άλλαξε χρώμα με τα χρόνια,
όπως και η Αμερική.
Τώρα, το πραγματικά ενδιαφέρον σημείο σε αυτό
είναι ότι όταν άλλαξε χρώμα,
με έκανε να σκεφτώ για τον εαυτό μου.
Όλα είχαν νόημα για εμένα,
διότι ως πρώτης γενιάς Αμερικάνος,
περιτριγυριζόμουν από μετανάστες.
Για την ακρίβεια, στον άμεσο κοινωνικό κύκλο των ανθρώπων που με στηρίζουν,
που εμπλουτίζουν τη ζωή μου,
δύο τουλάχιστον έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα.
Η ζωή μου ως πολίτης των ΗΠΑ
έχει διαμορφωθεί ποικιλοτρόπως από νεοφερμένους,
και πολύ πιθανόν και οι δικές σας.
Υπάρχουν περισσότερα από 40 εκ. μετανάστες στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία απογραφής,
το 1/4 των παιδιών του έθνους έχουν τουλάχιστον έναν αλλοδαπό γονιό.
Ξέρω όλα αυτά τα στατιστικά γιατί μελετώ τα παγκόσμια πρότυπα μετανάστευσης.
Είμαι δημοσιογράφος και τα τελευταία χρόνια
καταγράφω τις ζωές Αμερικάνων πολιτών
που έχουν χάσει ανθρώπους λόγω απέλασης.
Και οι αριθμοί είναι τεράστιοι.
Από το 2008 στο 2016,
για πάνω από 3 εκ. ανθρώπους «διατάχθηκε απομάκρυνση» -
αυτός είναι ο τεχνικός όρος για την απέλαση.
Υπάρχει ένα οικονομικό, πολιτικό, ψυχολογικό και ένα συναισθηματικό κόστος
σε αυτές τις απελάσεις -
οι στιγμές που αυτοί οι κύκλοι σπάνε.
Κάποτε ρώτησα μια Αμερικάνα στρατιώτη,
«Γιατί πήγατε εθελοντικά στον πόλεμο;»
και μου είπε,
«Γιατί είμαι περήφανη που υπερασπίζομαι τη χώρα μου».
Αλλά επέμενα να μάθω --
«Αλήθεια, όταν είστε στη βάση,
κι ακούτε βόμβες να εκρήγνυνται κάπου κοντά,
και βλέπετε στρατιώτες να επιστρέφουν σοβαρά τραυματισμένοι,
εκείνη τη στιγμή, όταν ξέρετε ότι μπορεί να είστε η επόμενη,
τι σημαίνει «η χώρα μου»;
Με κοίταξε.
«Η χώρα μου είναι η γυναίκα μου,
η οικογένειά μου,
οι φίλοι μου, οι στρατιώτες μου».
Αυτό που μου έλεγε είναι
ότι «η χώρα μου» είναι ο συνδυασμός από αυτές τις δυνατές σχέσεις,
αυτούς τους κοινωνικούς κύκλους.
Όταν οι κοινωνικοί κύκλοι αποδυναμωθούν,
η χώρα η ίδια γίνεται πιο αδύναμη.
Μας διαφεύγει μία κρίσιμη πτυχή στη συζήτηση για τη μεταναστευτική πολιτική.
Αντί να εστιάζουμε στα άτομα,
θα έπρεπε να εστιάσουμε στον κύκλο γύρω τους,
γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι που μένουν πίσω:
οι ψηφοφόροι, οι φορολογούμενοι,
αυτοί που υποφέρουν από αυτή την απώλεια.
Και δεν είναι μόνο τα παιδιά των απελαθέντων
που επηρεάζονται.
Έχετε αδελφούς και αδελφές οι οποίοι χωρίζονται από τα σύνορα.
Έχετε συμμαθητές, καθηγητές, αξιωματικούς επιβολής του νόμου,
τεχνολόγους, επιστήμονες, γιατρούς,
που αγωνίζονται να κατανοήσουν τις νέες πραγματικότητες
όταν οι κοινωνικοί κύκλοι τους σπάνε.
Αυτές είναι οι πραγματικές ζωές πίσω από όλα αυτά τα στατιστικά
που κυριαρχούν στις συζητήσεις για τη μεταναστευτική πολιτική.
Αλλά δεν τους σκεφτόμαστε συχνά.
Και προσπαθώ να το αλλάξω αυτό.
Αυτή είναι μόνο μία από τις πραγματικές ιστορίες που έχω συλλέξει.
Και ακόμα με στοιχειώνει.
Γνώρισα τον Ραμόν και τον γιο του το 2016,
το ίδιο έτος και οι δύο διατάχθηκαν να φύγουν από τη χώρα.
Ο Ραμόν απελάθηκε στη Λατινική Αμερική,
ενώ ο γιος του, ο οποίος ήταν λοχίας στο στρατό των ΗΠΑ,
πήγε σε αποστολή.
Απελάθηκε...
πήγε σε αποστολή.
Άμα κοιτάξετε την υπόθεση του Ραμόν,
δεν θα ήταν σαφές πόσο βαθιά συνδεδεμένος με τη χώρα είναι.
Αλλά εξετάστε τον γιο του:
ένα πολίτη των ΗΠΑ που υπερασπίζεται μια χώρα που έχει εξορίσει τον πατέρα του.
Ο κοινωνικός κύκλος είναι το κλειδί εδώ.
Ένα ακόμα παράδειγμα που απεικονίζει αυτούς τους κρίσιμους δεσμούς.
Μια ομάδα πολιτών στη Φιλαδέλφεια ανησυχούσαν για τη δουλειά τους,
επειδή ο νόμιμος ιδιοκτήτης του εστιατορίου όπου εργάζονταν
ήταν ένας μετανάστης χωρίς έγγραφα,
και το Τμήμα Αλλοδαπών τον είχε συλλάβει.
Συσπειρώθηκαν πίσω του.
Ένας δικηγόρος μετανάστευσης υποστήριξε
ότι ήταν πολύ σημαντικός για την τοπική κοινότητα
για να απελαθεί.
Κατά την ακρόαση, υπέβαλαν ακόμη και κριτικές του εστιατορίου --
κριτικές του εστιατορίου!
Στο τέλος, ένας δικαστής έκανε χρήση της «διακριτικής ευχέρειας»
και του επέτρεψε να μείνει στη χώρα,
αλλά μόνο επειδή εξέτασαν τον κοινωνικό κύκλο.
Υπάρχουν 23 εκατομμύρια μη πολίτες εντός των ΗΠΑ,
σύμφωνα με επαληθεύσιμα ομοσπονδιακά δεδομένα.
Και δεν περιλαμβάνονται όσοι δεν έχουν χαρτιά,
γιατί οι αριθμοί για αυτόν τον πληθυσμό είναι στην καλύτερη πολύπλοκες εκτιμήσεις.
Ας δουλέψουμε μόνο με όσα έχουμε.
Αυτό είναι 23 εκατομμύρια κοινωνικοί κύκλοι --
περίπου 100 εκατομμύρια άτομα
των οποίων η ζωή θα μπορούσε να επηρεαστεί από την απέλαση.
Και το άγχος από όλα αυτά διαχέεται στον πληθυσμό.
Από δημοσκόπηση που έκανε το UCLA το 2017 για τους κατοίκους του Λος Άντζελες
βρέθηκε ότι το 30% των πολιτών στην κομητεία του Λος Άντζελες
αγχώνονται για την απέλαση,
όχι επειδή αυτοί οι ίδιοι μπορεί να απομακρυνθούν,
αλλά περισσότερο, επειδή μέλη του κοινωνικού κύκλου τους ήταν σε κίνδυνο.
Δεν υπονοώ ότι κανένας δεν πρέπει ποτέ να απελαθεί,
μη με συγχέετε με αυτό.
Αλλά λέω ότι χρειάζεται να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα.
Εάν ακούτε τον ήχο της φωνής μου,
θέλω να κλείσετε τα μάτια σας για μια στιγμή
και να εξετάστε τον δικό σας κοινωνικό κύκλο.
Ποιοι είναι οι ξένοι σας;
Πώς θα ήταν αν έσπαγε ο κύκλος;
Μοιραστείτε την ιστορία σας.
Δημιουργώ ένα παγκόσμιο αρχείο αφηγήσεων πρώτου προσώπου
και τα συνδέω με την τεχνολογία χαρτογράφησης,
έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε ακριβώς πού οι κύκλοι αυτοί σπάνε,
γιατί αυτό δεν είναι απλώς ένα ζήτημα της Αμερικής.
Υπάρχουν 250 δισεκατομμύρια μετανάστες σε όλον τον κόσμο,
άνθρωποι που ζουν, αγαπούν και μαθαίνουν σε χώρες όπου δεν γεννήθηκαν.
Και στην καριέρα μου, στη ζωή μου, ήμουν ένας από αυτούς:
στην Κίνα, στην Αφρική, στην Ευρώπη.
Και κάθε φορά γίνομαι ένας από αυτούς τους αλλοδαπούς
-- ένα από αυτά τα περίεργα παιδιά σε μια νέα γη --
δεν γίνεται να μην σκεφτώ εκείνη την ημέρα
όταν ήμουν στο Κάτω Μανχάταν με τη μαμά μου,
τόσες δεκαετίες πριν,
όταν φοβόμουν,
και μόλις είχε εντοπίσει εκείνη την πράσινη κυρία.
Και υποθέτω η ερώτηση που συνεχίζω να σκέφτομαι
όταν την βλέπω,
και όλα τα νεότερα αντίγραφα της που είναι προφανώς καφέ,
και ακόμη και τα έργα ζωγραφικής που την προβάλλουν στην αρχή
όχι τόσο πράσινη --
όταν κοιτάω όλα αυτά,
το ερώτημα που η έρευνά μου ζητά να απαντήσει
γίνεται, για μένα, η ίδια που με ενοχλούσε όλα αυτά τα χρόνια πριν:
Είναι ένα τέρας
ή μία ηρωίδα;
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)