امروزه، بیش از نیمی از جمعیت مردم جهان در شهرها زندگی می‌کنند.
روند شهرنشینی در اواخر قرن ۱۸ شروع شد،
و ازآن موقع درحال افزایش است.
پیش بینی شده که تا سال ۲۰۵۰،
۶۶ درصد جمعیت در شهرها زندگی خواهند کرد
و سازمان ملل، سازمان بهداشت جهانی،
انجمن جهانی اقتصاد، به ما هشدار می‌دهند،
اگر ما برای تراکم افزایش یافته برنامه ریزی نکنیم،
مشکلات فعلی در شهرهایمان، مانند نابرابری، ازدحام و جرم
تنها بدتر می‌شوند.
در نتیجه برنامه‌ریزان شهری و توسعه‌دهندگان شهری
تلاش و خلاقیت زیادی
در طراحی شهرهای بزرگ‌تر و متراکم تر آینده به خرج می‌دهند.
اما من نظر دیگری دارم.
فکر می‌کنم شهرنشینی در واقع به انتهای چرخه رسیده،
و در حال حاضر مردم درحال بازگشت به حومه شهر هستند.
و ممکن است فکر کنید: " اما درمورد روند چطور؟"
خب، اجازه دهید به شما بگویم
تمایلات اجتماعی-اقتصادی خیلی دوام ندارند.
می‌دانید، ۱۲٫۰۰۰ سال پیش
همه کاملا خوشحال بودند،
زندگی را با گشتن و شکار و دور هم جمع شدن می‌گذراندند.
وبعد، تمایلات عوض شد،
و آن چیز جدید زندگی در مزرعه و گله داری است،
تا زمانی که همه چیز دوباره تغییر کند.
وقتی ما به انقلاب صنعتی می‌رسیم.
در واقع این چیزی است که روند شهرنشینی را‌ شروع کرد.
و می‌دانید چه چیزی باعث آن شد؟
قدرت بخار، ماشین‌ها،
فرآیندهای شیمیایی جدید --
در دو کلمه نوآوری در فناوری.
و من معتقدم فناوری می‌تواند این چرخه را به پایان برساند.
من در بیشتر زندگی حرفه‌ایم روی نوآوری کار کرده‌ام.
عاشقش هستم. من عاشق کارم هستم.
به من این اجازه را می‌دهد تا با پهپادها، پرینترهای سه بعدی و عینک هوشمند کار کنم،
و نه فقط آنهایی که شما می‌توانید در فروشگاه بخرید بلکه نمونه‌های اولیه هم.
گاهی اوقات خیلی سرگرم کننده است.
حالا، بعضی از این فناورییهها
امکانات جدیدی را فراهم می‌کنند که
اساساً روشی که ما کارها را قبلاً
ودراین چند سال انجام می‌دادیم تغییربدهند،
آنها به ما این اجازه را خواهند داد که از همه جا
از مزایای زندگی شهرنشینی لذت ببریم.
درباره ش فکر کنید.
اگر شما بتوانید جایی زندگی کنید که آمار جرم پایین‌تری دارد،
فضای بیشتری دارد
و هزینه زندگی
و ترافیک کمتر است،
البته بیشترمردم چنین جایی را می خواهند،
اما احساس می‌کنند شانسی ندارند.
شما مجبورید در شهر زندگی کنید.
خب، در گذشته مردم به شهرها مهاجرت می‌کردند
نه بخاطر اینکه خود شهر را دوست داشتند
بلکه برای چیزهایی که شما می‌توانید درشهر داشته باشید،
فرصت‌های شغلی بیشتر،
دسترسی آسان‌تر به خدمات و کالاها
و زندگی اجتماعی غنی‌تر.
پس بیایید عمیق‌تر شویم.
شغل‌ها و فرصت‌‌‌های شغلی بیشتر.
آیا هنوزهم صدق می‌کند،
چون افراد کارمند، دارند می‌فهمند
که کار در اداره و بودن در اداره
ممکن است دیگر یکسان نباشد.
براساس یک تحقیق توسط موسسه جهانی تحلیل محل کار،
بیشتراز ۸۰ درصد نیروی کار آمریکا دوست دارند در خانه کار کنند.
و می‌دانید حتی داشتن یک دفتر کار برای یک شرکت چقدر خرج دارد؟
۱۱٫۰۰۰ دلار برای هر کارمند در سال.
اگر فقط نیمی از آن کارمندها
حتی ۵۰ درصد اوقات از راه دور کار کنند،
پس انداز در آمریکا به بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار می‌رسد،
و می‌تواند باعث کاهش ۵۴ میلیون تن گازهای گلخانه‌ای شود.
این معادل
۱۰ میلیون اتومبیل در خیابان‌ها در کل سال است.
اما حتی اگر بیشتر مردم بخواهند دور کاری کنند،
فناوری فعلی این تجربه را گوشه‌گیرانه می‌کنند.
این راحت نیست.
احساس حضور به آدم نمی‌دهد.
اما این امر با همگرایی
دو فناوری تغییر می‌کند:
واقعیت افزوده و ربات‌های کنترل از راه دور.
واقعیت افزوده امروزه
به شما اجازه می‌دهد تا دفتر خود را هرجا که می‌خواهید باخود ببرید.
تمام چیزی که نیاز دارید یک کامپیوتر پوشیدنی ، یک عینک هوشمند است،
و شما میتوانید ایمیل‌ها و صفحه‌های گسترده خودتان را
باخودتان هرجا که خواستید ببرید.
و ویدئو کنفرانس و ویدئو تماس‌ها این روزها خیلی رایج شده است،
اما آنها هنوز نیاز به پیشرفت دارند.
منظورم اینه که شما گاهی حتی نمی‌دانید
آن کسانی که در صفحه نمایش صحبت می‌کنند چه کسی هستند.
حالا، ما راه بهتری از ویدئو تماس‌های ثابت داریم:
ربات‌های کنترل ازراه دور معمولی شما.
من به آن تبلت روی چوب می‌گویم.
(خنده حضار)
شما می‌توانید کنترل کنید، شما میتوانید حرکت کنید،
شما می‌توانید هرچیزی که دارید به آن نگاه می‌کنید را کنترل کنید.
این راه بهتری است، اما فراتر از کامل و بی‌عیب.
شنیده‌اید که می‌گویند
که بیشتر ارتباطات انسانی غیر کلامی است؟
خب، ارتباط رباتی اصلاً کلامی نیست.
مثل یک بیگانه به نظر می‌رسد.
اما با پیشرفت‌هایی در واقعی افزوده،
بسته‌بندی ربات در یک هلوگرام خوب که
واقعا مانند یک انسان به نظر می‌رسد و حرکت می‌کند آسان است
همین کار را انجام خواهد داد.
یا یک چیز دیگر، ربات را فراموش کنید.
ما به واقعیت مجازی کامل می رویم
و همه در فضای مجازی دیدار می‌کنند.
چند سال به آن وقت بدهید ومی‌بینید تفاوت واقعی احساس می‌شود
نمی‌توانید تفاوت را بگویید.
خب دلیل بعدی که مردم به شهرها مهاجرت می‌کنند چیست؟
دسترسی به خدمات و کالاها.
اما امروزه شما می‌توانید همه این ها رو آنلاین انجام بدهید.
براساس یک تحقیق که توسط کام اسکور انجام شده،
خریداران اینترنتی ایالات متحده درسال گذشته
بیشتر از نیمی از خرید‌های جزئی خود را به صورت آنلاین انجام داده‌اند،
و بازار جهانی تجارت الکترونیک
دو تریلیون دلار تخمین زده شده است.
و پیش بینی می‌شود تا پایان سال ۲۰۱۷ به ۲/۳۸ تریلیون دلار برسد،
براساس eMarketer.
حالا از یک دیدگاه منطقی،
تراکم برای تحویل کالاخوب است.
تامین کالا برای یک مرکز خرید راحت است.
شما می‌توانید یک محموله بزرگ را به فروشگاه بفرستید،
و مردم آنجا می‌روند، انتخاب می‌کنند و به خانه خود می‌برند،
تجارت الکترونیک به معنی این است که ما باید آنها را حمل کنیم
وآنها را در خانه تحویل دهیم.
این گران‌تر است.
مثل تفاوت بین داشتن یک جشن تولد برای ۲۰ نفر
یا بردن یک تکه کیک
برای هر یک از ۲۰ دوست شما در محل آنها است.
اما حداقل در شهر،
آنها نزدیک به یکدیگر زندگی می‌کنند.
تراکم کمک می‌کند.
حالا، تحویل‌های تجارت الکترونیک در حومه شهر،
خیلی طول می‌کشد.
کامیون باید کیلومترها بین دو آدرس رانندگی کند.
آنها گران‌ترین تحویل‌ها هستند.
اما ما یک راه‌حل برای آن داریم:
پهپادها.
یک خودرو که گروهی از پهپادها را حمل می‌کند.
راننده در حالی که پهپادها به عقب و جلو پرواز می‌کنند
بعضی از تحویل‌ها را انجام می‌دهد.
به این ترتیب، متوسط هزینه‌ها برای تحویل کاهش می‌یابد،
و هورا:
خدمات قابل حمل تجارت الکترونیک در اطراف شهرها.
شما خواهید دید:
خانه‌های جدید دورکاران ما
احتمالا دارای یک فروند هواپیمای بدون سرنشین در حیاط است.
پس وقتی تحویل کیلومتر نهایی مشکلی نیست
شما دیگر نیاز ندارید که برای خرید چیزی در شهر باشید.
با این شد دو تا.
حالا دلیل سوم مهاجرت مردم به شهرها چیست؟
یک زندگی اجتماعی غنی.
آنها این روزها نیاز دارند برای آن در شهر باشند.
چون مردم این روزها،
دوست پیدا می‌کنند، چت می‌کنند، گپ می‌زنند، غیبت می‌کنند و لاس می‌زنند
از روی همون مبل راحتی.
(خنده حضار)
و درحالی که پیژامه مورد علاقه‌شان را پوشیده‌اند
(خنده حضار)
بیشتر از دو میلیارد کاربر فعال رسانه‌های اجتماعی در جهان وجود دارد.
به طریقی که باعث میشود فکر کنیم که متصل هستیم.
مهم نیست کجا هستیم.
اما خوب، نه کاملا.
گاهی اوقات شما هنوز هم نیاز به تماس واقعی با انسان دارید.
جالب اینجاست که شهر، با تراکم جمعیت آن،
هميشه برای آن بهترین نيست.
در واقع، به عنوان گروه‌های اجتماعی کوچکتر می‌شوند،
آنها قوی‌تر می‌شوند.
یک مطالعه اخیر در بریتانیا
توسط دفتر آمار ملی،
رضایت بالاتر زندگی افراد زیادی که
در مناطق روستایی زندگی می‌کنند را نشان داد.
پس از آنجایی که مردم در حومه شهر زندگی می‌کنند،
خب، آنها سبزیجات محلی،
مواد غذایی تازه، خواربار،
خدمات نگهداری را خواهند خرید.
بنابراین فراش‌ها، کارگاه‌های کوچک، شرکت‌های خدماتی رشد خواهند کرد.
شاید بعضی از کارگران صنعتی از شهرهایی
که به وسیله اتوماسیون تغییر کردند
یک کار جایگزین خوب اینجا پیدا خواهند کرد،
و آنها هم مهاجرت خواهند کرد.
و از آنجایی که مردم به حومه شهرها مهاجرت می‌کنند،
چگونه خواهد شد؟
به خود مختاری فکر کنید،
خانه‌های خارج از شبکه با پانل‌های خورشیدی،
با توربین‌های بادی و تاسیسات بازیافت زباله،
خانه‌های جدید ما که انرژی خود را می‌سازند و از آن در ماشین خانواده استفاده می‌کنند.
منظورم این است که شهرها همیشه در مصرف انرژی پربازده‌ تر به نظر می‌رسند،
اما بگذارید به شما بگویم،
بازسازی روستاها هم می تواند سازگار با محیط زیست باشد
در حال حاضر، احتمالا به همه مزایای زندگی در حومه فکر می‌کنید.
(خنده حضار)
من خودم انجامش دادم.
شش سال قبل، من و همسرم، وسایلمان را جمع کردیم،
آپارتمان کوچکمان در اسپانیا را فروختم،
و با همان پول یک خانه با یک باغچه خریدیم
و پرندگان کوچکی که صبح ها آواز می خواندند.
(خنده حضار)
آنجا خیلی زیباست.
و ما دریک روستای کوچک زندگی می کردیم نه دقیقا درحومه شهر.
این حرکت بعدی من خواهد بود:
یک خانه مرمت شده،
نه خیلی دور از شهر نه خیلی نزدیک.
و اکنون ما مطمئن هستیم که جایی مناسب برای فرود پهپادها داریم.
(خنده حضار)
اما، این من هستم.
لازم نیست که شما باشید،
زیرا شاید به نظر برسد که من تلاش می‌کنم کسی را متقاعد کنم
تا در روستا به ما بپیوندد.
من این کار را نمی‌کنم.
(خنده حضار)
من به مردم بیشتری نیاز ندارم.
(خنده حضار)
من فقط فکر می‌کنم آنها می‌خواهند اینکار را بکنند
وقتی که بفهمند که می‌توانند همان مزایایی که شهر دارد را داشته باشند.
اما اگر شما روستا را دوست نداشته باشید،
من خبر خوبی هم برای شما دارم،
شهرها از بین نخواهند رفت.
اما هر چقدر مردم از شهر بیرون می‌روند،
تراکم پایین‌تر به آنها کمک می‌کند که جریان و تعادل بیشتری داشته باشند
به هر حال، من حدس می زنم حالا شما فکرهایی برای اجرا دارید.
آیا هنوز هم فکر می‌کنید باید در شهر زندگی کنید؟
و خیلی مهم‌تر،
آیا هنوز هم می‌خواهید؟
خیلی ممنونم.
(تشویق حضار)