[به زبان یوروبایی: پسر آزادهٔ ایجبو اوده،]
[از قبیلهٔ راستین اوگ بوگ بو]
[که ثروتش از تمام آن چه که اروپا به خود دیده است، پیشی می‌گیرد.]
[کسی که محراب‌‌اش با طلا پر شده است.]
این شعر، اوریکی نام دارد.
مادربزرگم آن را در دوران کودکی‌ام در نیجریه، برایم می‌خواند.
ببینید، اوریکی آهنگ ستایش مردم یوروبا است.
و به طور ویژه از گنجینه‌ها‌یی که در غرب وجود ندارند، صحبت می‌کند.
من مادربزرگم را «ماما» صدا می‌کردم.
او داستان‌های بسیاری دربارهٔ افسانهٔ یوروبا می‌گفت.
یوروبایی‌ها یک گروه قومی از جنوب غربی نیجریه هستند،
و من همیشه مجذوب و فریفتهٔ
این داستان‌ها می‌شدم.
و از کودکی تا به حال، فرهنگ یوروبا الهام بخش هنر من بوده است.
هنر آفریقایی تنها آن چیزی نیست که در بازار‌های هارلم نیویورک خریداری می‌کنید.
هر هنرمند نامی دارد،
هر هنرمند داستانی دارد.
این داستان من است.
ببینید، مادربزرگم خالکوبی ها‌یی بر روی بازوها و پاهایش داشت.
بچه که بودم فکر می‌کردم او با آن‌ها متولد شده است،
با خطوط سیاه زیبا و نمادها‌یی پر از جزئیات.
و او برایم گفت که آن‌ها
در واقع نماد‌هایی از افسانهٔ یوروبا بودند.
من هرگز نمی‌دانستم که آن نمادها چگونه از من یک هنرمند خواهند ساخت.
به عنوان یک کودک خردسال، همه جا هنر را می‌دیدم.
به یاد می‌آورم که خانه‌مان در جادهٔ استادیوم در شهر ایلورین بود.
ما کفپوش‌های مرمر داشتیم.
و من به آن‌ها نگاه می‌کردم،
و درونشان انواع الگوها و طرح‌ها را می‌دیدم،
و فکر می‌کردم همه آنها را می‌بینند.
پس برادرم را صدا زدم و گفتم،
«ایکلو، بیا و این طرح مرمر و این الگو و ماسک را ببین.»
و او گفت، «لاولو، من هیچ چیز نمی‌بینم.»
پس، از جوهر استفاده کردم تا ردیابی‌شان کنم.
و زمانی که مادرم فهمید، بسیار ناراحت شد.
(خنده)
ولی این موضوع سد راهم نشد.
به جای جوهر از گچ استفاده کردم،
چون با معلم و والدینم زیاد به مشکل برمی‌خوردم.
یادم می‌آید که مادرم می‌گفت، «لاولو، ما مسیحی هستیم،
چرا مانند بقیهٔ مردم نقاشی نمی‌کنی؟
چرا مناظر طبیعی و یا صندلی و مبل نمی‌کشی؟
و یا حتی عیسی مسیح را؟»
اگر فرصت داشتم، می‌توانستم کل خانه را نقاشی کنم.
ولی زمانی که بزرگ شدم، فهمیدم که هنرمند بودن جزء گزینه‌ها نیست،
پس خواستم کسی بشوم که والدینم دوست داشتند،
بنابراین به دانشگاه حقوق رفتم.
البته، این پدر من است. او آن روز بسیار مفتخر بود.
و این وضعیت دفتر‌های من در دانشگاه بود.
(خنده)
البته من کلاس‌ها را نمی‌رفتم،
و برای نرفتن، بهانه تراشی می‌کردم.
اما زمانی که به عنوان وکیل مدافع در کمیسیون حقوق بشر
شروع به کار کردم،
ذهنم جایی دیگر بود.
با واقعیت بسیار سختی مواجه شدم.
من با کودکانی کار می‌کردم
که مجبور بودند بین تحصیل
و ازدواج اجباری یکی را انتخاب کنند.
من از دیدن تمام بی عدالتی‌های اطرافم بسیار ناامید شده بودم،
و تنها راه ر‌هایی‌ام هنر بود،
پس نقاشی را شروع کردم.
نام این قطعه «صحنهٔ رویا» است.
وقتی این قطعه را بزرگ نمایی کنید،
یک دختربچه
و تولدی اتفاقی خواهید دید.
حقیقتی که نشان می‌دهد آیندهٔ ما تحت تاثیر مکانی است که در آن متولد می‌شویم.
و مورد بعدی، دو مرد هستند که دست هم را گرفته‌اند،
و دو زن که دست در دست هستند.
ببینید، در نیجریه هم‌جنس‌گرایی جرم شناخته می‌شود.
و چهارده سال حبس دارد.
من دوست دارم با هنرم داستان بگویم.
و از طریق هنرم گفت‌وگو راه بیندازم.
در این یکی، نقشهٔ آفریقا را می‌بینید،
سوالاتی می‌بینید، و همچنین اشک ریختن،
و آن جا سرنگ‌های وصل شده به آفریقا را می‌بینید
و منابع طبیعی از بین رفته.
پس از خودم پرسیدم که این‌ها کجا می‌روند؟
چه کسی از این‌ها سود می‌برد؟
شیوه‌ای که من هنرم را با
الگوها، ماسک‌ها و داستان‌ها درهم می‌بافم،
و طریقهٔ استفاده‌ام از خطوط،
همگی از فرهنگ یوروبا می‌آید.
بنابراین در سال ۲۰۱۳، قماری بزرگ کردم.
شغلم را ترک کردم و برای فعالیت تمام وقت هنری به شهر نیویورک رفتم.
البته عکس‌العمل والدینم این بود،
«اوه، [این فقط یک هوس است.] او برمی‌گردد.»
اما زندگی یک هنرمند در نیویورک آسان نبود،
چرا که من ورشکست شده بودم،
نه سرمایه‌ای، نه مدیر برنامه‌ای، نه اجرایی.
بنابراین، گالری‌ها آثارم را به نمایش نمی‌گذاشتند.
با خودم گفتم که باید زنده بمانم.
پس شروع کردم به نقاشی روی لباس تا امرار معاش کنم.
شروع کردم به نقاشی روی کفش.
شروع کردم به ساخت وسایل سفارشی برای مردم.
و سریعاً قدرت را حس کردم،
چون مردم به پوشیدن داستان‌شان افتخار می‌کردند.
پس شروع به نقاشی روی همهٔ وسایل کردم.
روی گیتار نقاشی کشیدم،
نقاشی دیواری انجام دادم،
هر چیزی که پیدا می‌شد را نقاشی می‌کردم،
و همه چیز به بوم نقاشی من تبدیل شد.
یک روز پست‌های اینستاگرام را مرور می‌کردم،
که این عکس را دیدم.
او رین بود. مقابل نقاشی من عکس گرفته بود،
و لحظه‌ای که این عکس را دیدم،
اتفاقی درونم رخ داد.
در حقیقت می‌توانستم اثر هنری‌ام را به معنای واقعی کلمه در ظاهر و باطن او ببینم،
این شد که نقاشی بر بدن آدم‌ها را شروع کردم.
در کودکی‌ام هنر را روی کفپوش‌های مرمر می‌دیدم،
و یا روی دیوار‌ها،
اما الان هنر را در چهره و بدن مردم می‌بینم.
به یاد مادربزرگم می‌افتم،
و متوجه می‌شوم که اکثر غرایز هنری من
در واقع به خاطرات کودکی‌ام برمی‌گشت
و به هنری که روی پوست مادربزرگم بود.
حالا تمام کسانی که نقاشی‌شان کرده‌ام را می‌بینم و با خودم می‌گویم،
چه می‌شد اگر همگی
مثل خدایان و الهه‌های افسانه‌های یوروبا بودیم؟
و بَنگ، اینگونه بود که هنر مقدس «اوری» متولد شد.
ببینید، اوری در افسانهٔ یوروبا
به معنای روح، ذات وغرایز فرد است.
و من پی بردم که اگر شخص، اوری خود را به کار بگیرد،
می‌تواند حتی کوه‌ها را هم جابه‌جا کند.
بنابراین نکته‌ای کاملاً غریزی درمورد نقاشی روی بدن انسان‌ها وجود دارد.
چیزی مانند هنر در حرکت،
و یا یک تجربهٔ سه بعدی.
بنابراین یک روز در حال انجام کار روزانه‌ام در بروکلین بودم،
که ایمیلی با این مضمون برایم آمد،
«سلام، من طرفدار دو آتیشهٔ کارهای تو هستم.
دوست داری برای موزیک ویدئوی من نقاشی بکشی؟
امضا، بیانسه.»
بیانسه به من ایمیل زده بود.
من مات و مبهوت بودم.
(خنده)
من حتی نمی‌دانستم که چگونه من را می‌شناخت؟
به این فکر کردم که شاید کلاهبرداری باشد.
روح نیجریه‌ای درونم باور نمی‌کرد.
(خنده)
(تشویق)
اما ماجرا به صورت کاملاً باورنکردنی، واقعی بود.
و همه چیز به سرعت اتفاق افتاد.
بیانسه قصد ادای احترام به شهر نیواورلئان را داشت،
و هنر من برای او یادآور نژاد ترکیبی‌اش بود.
بنابراین زمانی که آلبوم «لیموناد» بیانسه منتشر شد،
همه چیز از صفر تا صد به سرعت پیش رفت.
در مجلات برجسته‌ام کردند،
مصاحبه‌ها.
من را در خیابان‌ها نگه می‌داشتند.
مردم اسم من را می‌دانستند --
گاهی مجبور به عقب ایستادن می‌شدم
تا آرام بگیرم و همه چیز را هضم کنم.
ما هنرمند‌ان تمام طول عمرمان را سخت کار می‌کنیم
تا هنرمان شناخته شود،
و من از این باب بسیار خرسندم.
هرچند، وکیل درونم هنوز آنجاست،
پس هنرم را برای مبارزه در راه عقایدم به کار می‌گیرم.
میراث من از یوروبا همیشه آن جاست.
می‌خواهم امشب بعضی از آثار در حرکت‌ام را با شما به اشتراک بگذارم.
لطفا تشریف بیاورید روی صحنه.
(موسیقی)
(تشویق)
و حالا، این جلی است و این رین است.
این دو نفر اولین کسانی بودند که من در زندگی‌ام نقاشی‌شان کردم،
و همچنین دیروز را به نقاشی کردنشان اختصاص دادم.
آن‌ها امشب امیدها و ترس‌های من را به نمایش می‌گذارند.
اکنون، من ترس‌هایم را پشت سر،
و امیدهایم را پیش رو می‌گذارم.
امیدها‌ی من چه هستند؟
آرزو می‌کنم که مردم بدانند
که آفریقا فقط یک قارهٔ بزرگ بی‌نام و نشان نیست
که همه جایش شبیه هم باشد.
همچنین آرزومندم که مردم
مطلع شوند که در نیجریه، بالغ بر ۳۵۰ گروه و زبان قومی وجود دارد،
و من تنها یک هنرمند از یکی از آن‌ها هستم.
(تشویق)
و نیز امیدوارم که بتوانم در کل قاره و همچنین این جا
طرز تفکر مردم دربارهٔ هنر آفریقا را تغییر بدهم،
و آرزو دارم بدانید که هنر آفریقایی
فقط آن چیزی نیست که در بازار‌های هارلم در نیویورک خریداری می‌کنید
و اینکه هر قطعه هنری، داستانی دارد،
و هر هنرمند، نامی.
بسیار سپاسگزارم.
(تشویق)