ลองจินตนาการนะคะ คุณอยู่ในซุเปอร์มาร์เก็ต
คุณซื้อของมาจำนวนหนึ่ง
แล้วตุณมีทางเลือก
ระหว่างถุงพลาสติกกับถุงกระดาษ
คุณจะเลือกอันไหน ถ้าคุณต้องการ
ทำสิ่งที่ดีให้กับสิ่งแวดล้อม
คนส่วนใหญ่จะเลือกถุงกระดาษ
โอเค ทำไมเป็นอย่างนั้น
เริ่มจาก ถุงกระดาษสีน้ำตาล
ดังนั้น มันน่าจะดีต่อสิ่งแวดล้อม
มันย่อยสลายได้ มันนำกลับมาใช้ได้
ในบางกรณี มันนำไปรีไซเคิลได้
ดังนั้น เวลาที่ผู้คนมองมาที่ถุงพลาสติก
พวกเขามักจะคิดประมาณนี้
ซื่งเราทุกคนรู้ว่ามันแย่มาก
และเราควรหลีกเลี่ยงการทำลายสิ่งแวดล้อม
แบบนี้ให้ สุดความสามารถของเรา
แต่ ผู้คนมักจะไม่ได้คิด
ถึงสิ่งนี้
ว่าในอีกด้านหนึ่ง
เมื่อเราผลิตวัสดุต่าง ๆ
เราต้องดึงมันมาจากสิ่งแวดล้อม
และเราจำเป็นต้องอยู่กับการเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อม
คุณเห็นไหมว่า เมื่อเราต้องตัดสินใจในเรื่องที่ซับซ้อน
คนเราชอบวิธีแก้ง่าย ๆ
ดังนั้นพวกเรามักจะถามหาวิธีแก้ง่าย ๆ
เพราะว่าฉันทำงานด้านการออกแบบ
ฉันให้คำปรึกษากับนักออกแบบ
และนักวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาที่ยั่งยืน
ทุกคนมักจะพูดกับฉันว่า "เลย์ล่า
ฉันเพียงต้องการวัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม"
ฉันตอบไปว่า "อืม มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากนะ
และเราจะต้องใช้เวลาสี่ชั่วโมงมาคุยกันว่า
จริง ๆ แล้ว วัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมหมายถึงอะไร
เพราะว่าทุกอย่างต้องมีจุด
ที่มันถูกนำมาจากสิ่งแวดล้อม
และวิธีที่คุณใช้วัสดุนั้นต่างหาก
ที่จะกำหนดผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม"
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เราต้องพึ่งพา
กรอบความคิดจากสัญชาตญาณของเรา
เมื่อเราทำการตัดสินใจ
ดังนั้น ฉันขอเรียกกรอบความคิดนั้นว่า
ความเชือทางสิ่งแวดล้อม
มันอาจจะเป็นเสียงเล็ก ๆ ในหัวของคุณ
หรือเป็นลางสังหรณ์
เวลาที่คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง
เช่น เมื่อคุณใช้ถุงกระดาษ
หรือซื้อรถที่ใช้น้ำมันอย่างคุ้มค่า
และความเชื่อทางสิ่งแวดล้อม
เพราะเราพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง
แต่เราจะรู้ได้ไง ว่าเรากำลัง
ลดผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม
ที่เรา ทั้งในฐานะบุคคล องค์กร
และสังคมโดยรวม กำลังทำอยู่กับ
สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ
ปัญหาเกี่ยวกับ ความเชือทางสิ่งแวดล้อมก็คือ
มันมักจะมาจากประสบการณ์ของเรา
สิ่งที่เราได้ยินมาจากคนอื่น
มันมักจะไม่ได้มาจากแนวคิดทางวิทยาศาสตร์
และเรื่องนี่แก้ได้ยากมาก เพราะพวกเราอยู่ใน
ระบบสังคมที่ซับซ้อนมาก
พวกเรามีระบบ
ของผู้คนที่สื่อสารและเชื่อมโยง
รวมทั้งมีสังคมที่สมบูรณ์และมีระเบียบ
เรามีระบบอุตสาหกรรม หรือก็คือระบบเศรษฐกิจทั้งหมด
แล้วทุกสิ่งในนั้นจะต้องทำงาน
อยู่ในระบบที่ใหญ่ที่สุด
และฉันขอพูดว่า ระบบสำคัญที่สุด
นั่นคือ ระบบนิเวศ
และอย่างที่คุณเห็น สิ่งที่พวกเราเลือก
ในฐานะคน ๆ หนึ่ง
แต่หนทางที่เราเลือก
ในปัญหาทุกอย่างที่เรามี
ไม่ว่าคุณจะอยู่สูงหรือต่ำแค่ไหนในระบบชนชั้น
ก็จะส่งผลกระทบต่อระบบเหล่านี้ทั้งหมด
และปัญหาคือ เราต้องหาหนทาง
ถ้าเราจะพูดถึงความยั่งยืน
ของระบบซับซ้อนเหล่านี้ที่เกี่ยวพันกัน
และเลือกสิ่งที่ดีกว่า
ที่จะส่งผลดีต่อสิ่งแวดล้อม
สิ่งที่เราต้องทำก็คือ เราต้องเรียนรู้ที่จะ
สร้างผลมากขึ้นด้วยต้นทุนน้อยลง
เรามีประชากรมากขึ้น
และทุกคนชอบมือถือของตัวเอง
โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้
ดังนั้น เราต้องประดิษฐ์หาทางแก้ไข ปัญหาบางอย่างที่เราเจอ
นั่นทำให้กระบวนการที่เรียกว่า ความคิดแบบวงจรชีวิต เข้ามา
นั่นก็คือ ทุกอย่างที่ถูกสร้างขึ้น
ผ่านช่วงชีวิตจำนวนหนึ่ง
และเราใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์นี้
ที่เรียกว่า การวิเคราะห์วงจรชีวิต (Life cycle assessment)
หรือในอเมริกา พวกคุณเรียกว่า Life cycle analysis
เพื่อที่จะเห็นภาพชัดขึ้นว่า
สิ่งที่เราทำในส่วนต่าง ๆ ของระบบพวกนี้
ส่งผลต่อสิ่งแวดล้อมยังไง
ดังนั้น เราจึงมองย้อนกลับไปถึง
การดึงวัตถุดิบจากธรรมชาติ
แล้วเราก็ดูที่การผลิต
เราดูการทำหีบห่อและการขนส่ง
นำไปใช้ และการย่อยสลาย
และในทุกช่วงชีวิตเหล่านี้
สิ่งที่เราทำ
มีความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ
และเราสามารถติดตามว่าความสัมพันธ์นั้น
ส่งผลต่อระบบและบริการ
ที่ทำให้เราอยู่บนโลกได้อย่างไร
และด้วยการทำเช่นนี้
เราได้เรียนรู้สิ่งที่น่าประทับใจหลายอย่าง
และเราได้ทำลายความเชื่อผิด ๆ หลายข้อ
ขอเริ่มด้วยเรื่องนี้ มีคำ ๆ หนึ่งที่ถูกใช้กันบ่อย
คำนี้ใช้กันบ่อยมากในการตลาด
และฉันคิดว่าคำนี้ใช้กันบ่อยเหมือนกันในการพูดคุย
เมื่อเราพูดถึงการพัฒนาอย่างยั่งยืน
คำนั้นก็คือ "ความสามารถในการย่อยสลาย"
"ความสามารถในการย่อยสลาย" คือสมบัติของวัตถุ
มันไม่ใช่คำนิยามของ ผลดีทางสิ่งแวดล้อม
ฉันขออธิบายจุดนี้ก่อน
เมื่อบางสิ่งที่เป็นธรรมชาติ
บางสิ่งที่ผลิตจากเส้นใยเซลลูโลส
เช่นขนมปังชิ้นหนึ่ง หรือ เศษอาหารสักอย่าง
หรือแม้กระทั่งกระดาษชิ้นหนึ่ง
เมื่ออะไรสักอย่างไปอยู่ใน
สิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติ มันจะย่อยสลายตามปกติ
โมเลกุลคาร์บอนชิ้นเล็ก ๆ ที่ถูกเก็บไว้
เมื่อที่มันเจริญเติบโตจะถูกปล่อยอย่างธรรมชาติ
กลับไปที่บรรยากาศในรูปคาร์บอนไดออกไซด์
แต่นี่คือสถาบการณ์โดยรวม
สิ่งของธรรมชาติส่วนใหญ่
มักจะไม่ได้จบลงในธรรมชาติ
ส่วนใหญ่แล้ว ขยะที่เราผลิตขึ้นมักจะจบลงในที่ถมขยะ
ที่ถมขยะเป็นสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน
ในที่ถมขยะ โมเลกุลคาร์บอนจะ
ย่อยสลายในอีกรูปแบบ
เพราะว่าที่ถมขยะเป็นสภาพแอนแอโรบิก (anaerobic)
มันไม่มีออกซิเจน มันบีบอัดกันแน่นและร้อน
โมเลกุลคาร์บอนนี้จะกลายเป็นก๊าซมีเทน
และมีเทนเป็นก๊าซเรือนกระจกที่รุนแรงกว่า
คาร์บอนไดออกไซด์ถึง 25 เท่า
ดังนั้นต่อให้ ผักกาดเก่า ๆ และสิ่งของของเรา
ที่เราทิ้งไปถูกผลิตมาจาก
วัสดุที่ย่อยสลายได้
ถ้ามันอยู่ในที่ถมขยะ
มันก็ยังส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
อย่างที่เห็น ตอนนี้มีโรงผลิตที่
สามารถดูดมีเทนพวกนั้น
แล้วนำมาผลิตไฟฟ้า
แทนความต้องการไฟฟ้าจากน้ำมัน
แต่เราด้องเริ่มฉลาดในเรื่องนี้
เราต้องค้นหาวิธี ที่พวกเราจะใช้ประโยชน์
จากสิ่งเหล่านี้ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่
และเริ่มที่จะออกแบบระบบและบริการ
ที่แก้ไขปัญหาเหล่านั้น
เพราะว่าในตอนนี้ สิ่งที่ผู้คนทำคือหันไปมาแล้วพูดว่า
"เรามาห้ามการใช้ถุงพลาสติกกัน มาใช้ถุงกระดาษแทน
เพราะมันจะดีกับสิ่งแวดล้อม"
แต่ถ้าคุณทิ้งมันลงในถัง
และไปยังที่ถมขยะในท้องที่
ผลก็จะเหมือนกัน
ดังนั้นเราจะมีสิ่งที่เรียกว่า การหักล้างกัน (double negative)
ฉันมีอาชีพเป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์ หลังจากนั้น
จึงศึกษาสังคมศาสตร์ (social science)
ฉันจึงสนใจอย่างมากกับ
ผลิตภัณฑ์และเรื่องที่ผลิตภัณฑ์
ที่เรามักจะไม่สนใจผลกระทบ
และทำให้เราอิ่มเอม
จะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
และพวกนี้ ประมาณว่า เป็นผู้กระทำผิดร้ายแรง
และฉันค่อนข้างมั่นใจว่าทุกคนในห้องนี้
มีตู้เย็นเครื่องหนึ่ง
เอาล่ะ อเมริกามีความสามารถสุดยอด
ในการผลิตตู้เย็นขนาดใหญ่ขึ้น
ไม่กี่ปีมานี้ พวกมันมีขนาดใหญ่ขึ้น 1 ลูกบาศก์ฟุต
โดยเฉลี่ย ในตู้เย็น
ขนาดปกติ
และปัญหาคือ มันใหญ่มากพอจนกระทั่ง
มันง่ายสำหรับเราที่จะซื้ออาหาร
ที่เรากินไม่ได้หรือหาไม่เจอมากขึ้น
ฉันหมายถึง ฉันมีของที่กองอยู่หลังตู้เย็น
ที่มันอยู่ตรงนั้นมาเป็นปี ๆ แล้ว นะคะ
และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เราเสียอาหารไปเปล่า ๆ มากขึ้น
และอย่างที่ฉันเพิ่งอธิบายไป ว่าเศษอาหารเป็นปัญหา
ที่จริงแล้ว ในสหรัฐฯ ร้อยละ 40
ของอาหารที่ถูกซื้อจะเสียโดยไม่ได้ใช้ประโยชน์
อาหารครึ่งหนึ่งที่ผลิตในโลก เสียไปเปล่า ๆ
นั่นมาจากสถิติของสหประชาชาติ (U.N.) อาหารครึ่งหนึ่งเลย
มันบ้ามาก มันหมายถึงอาหาร 1.3 พันล้านตันต่อปี
และฉันโทษตู้เย็นสำหรับเรื่องนั้น
โดยเฉพาะในวัฒนธรรมทางตะวันตก
เพราะมันทำให้เสียอาหารไปง่ายขึ้น
ฉันหมายถึง มันมีระบบซับซ้อนหลายอย่างในนี้
ฉันไม่อยากจะทำให้มันดูเรียบง่าย
แต่ตู้เย็นเป็นตัวการหลักกับการเสียอาหาร
และระบบของมันอันหนึ่งก็คือ
กล่องเก้บผัก
พวกคุณทุกคนมีกล่องเก็บผักกันอยู่ใช่ไหม
กล่องเก็บผักที่คุณใส่พวกผักกาดลงไป
ผักกาดมักจะแฉะ
เวลาอยู่ในกล่องเก็บผัก ใช่ไหม
จริงไหม ผักกาดแฉะ ๆ
ในสหราชอาณาจักร นี่เป็นปัญหา
ที่ทางการได้เผยแพร่รายงานเมื่อไม่กี่ปีก่อน
ที่กล่าวว่า ตัวการใหญ่ที่สุดอันดับสอง
ของอาหารเสียในสหราชอาณาจักร คือผักกาดแฉะ
มันถูกเรียกว่ารายงานผักกาดแฉะ
โอเค ดังนั้นนี้เป็นปัญหา
ผักกาดพวกนี้ถูกโยนทิ้งจากทาง
ซ้าย ขวา และตรงกลางเพราะว่ากล่องใส่ผัก
ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ผักสด
โอเค คุณต้องการสภาพแวดล้อมที่แน่น
คุณต้องการ แบบ ที่ ๆ ไม่มีอากาศเข้า
เพื่อป้องกันการเน่าเสียที่จะเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
แต่กล่องเก็บผัก มันก็เป็นแค่ลิ้นชัก
ที่ปิดได้แน่นกว่านิดหน่อย
อย่างไรก็ตาม ฉันหมกมุ่นกับเรื่องนี้
อย่าเชิญฉันไปที่บ้าน เพราะฉันเพิ่งแค่พูดถึงตู้เย็น
และฉันจะมองหาทุกอย่างที่คล้าย ๆ มัน
แต่โดยหลักแล้ว นี่เป็นปัญหาใหญ่
เพราะว่า เมื่อเราสูญเสียบางอย่าง เช่นผักกาดออกจากระบบ
ไม่เพียงแต่ เรามีผลที่ฉันอธิบายเรื่องตอนท้ายของชีวิต
แต่เราต้องปลูกผักกาดนั่นก่อน
ผลกระทบต่อวงจรชีวิตของผักกาดหอมเป็นเริ่องใหญ่
เราต้องถางที่
เราต้องปลูกเมล็ดพืช ฟอสฟอรัส
ปุ๋ย สารอาหาร น้ำ แสงแดด
ทั้งหมดนี้ส่งผลกระทบอญุ่ในผักกาดหอมที่
หายไปจากระบบ
ซึ่งทำให้มันสร้างผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมใหญ่กว่า
กว่าการสูญเสียพลังงานจากตู้เย็น
ดังนั้น เราจำเป็นต้องออกแบบสิ่งนี้ให้ดีขึ้น
ถ้าเราจะเริ่มจัดการกับปัญหาสิ่งแวดล้อมอย่างจริงจัง
เราอาจเริ่มต้น ด้วยกล่องเก็บผักและขนาด
สำหรับพวกคุณในห้องนี้ที่ได้ออกแบบตู้เย็น
นั่นคงจะดีมาก
ปัญหาคืิอ ลองนึกภาพว่าถ้าเราได้มาเริ่มคิดใหม่
ว่าเราออกแบบสิ่งต่าง ๆ ยังไง
ดังนั้น ฉันจึงดูตู้เย็นเหมือนศัญลักษณ์ของสมัยใหม่
แต่เราจะไม่ได้เปลี่ยนการออกแบบของตู้เย็น
อย่างจริงจังตั้งแต่ทศวรรษที 1950
แค่เล็กน้อย แต่จริง ๆ แล้วมันก็ยังเป็นกล่องใหญ่ ๆ
กล่องเย็น ๆ ที่เราเก็บของข้างใน
ดังนั้น สมมติว่าถ้าเราเริ่มต้น
มองหาปัญหาเหล่านี้ และใช้มัน
เป็นรากฐานสำหรับการหาทางออกแบบ
ทางแก้ที่แปลกใหม่และสวยงามสำหรับปัญหาเหล่านี้
นี่คือการเปลี่ยนระบบที่นำจากการออกแบบ
ซื่งทำให้เกิดทางที่ทำให้ระบบ
ยั่งยืนมากยิ่งขึ้น
การสูญเสียอาหาร 40 เปอร์เซนต์เป็นปัญหาใหญ่
ลองนึกภาพถ้าเราออกแบบตู้เย็นที่ลดผลเสียไปครึ่งหนึ่ง
ของอีกชิ้นที่ฉันสนใจ
คือกาชงชาไฟฟ้า
ซื่งฉันรู้มาว่า
คุณไม่ค่อยใช้มันในประเทศนี้ ใช่ไหมคะ
แต่มันมีมากในอังกฤษ
ร้อยละ 97 ของครัวเรือน
ในสหราชอาณาจักรมีกาชงชาไฟฟ้า
ดังนั้น ถือได้ว่ามันเป็นที่นิยมมาก
และ ฉันหมายถึง ถ้าฉันทำงานกับบริษัทออกแบบ
หรือนักออกแบบ และพวกเขาออกแบบของพวกนี้
และพวกเขาอยากทำเพื่อสิ่งแวดล้อม
พวกเขาจะมักจะฉันสองสิ่ง
พวกเขาจะถามว่า "เลย์ล่า ทำอย่างไรจึงมีประสิทธิภาพในทางเทคนิค"
เพราะ เห็นได้ชัดว่า พลังงานเป็นปัญหาของผลิตภัณฑ์นี้
หรือ "ทำอย่างไรถึงสร้างมันจากวัสดุรักษ์โลก
ทำอย่างไรวัตถุถึงจะดีต่อสิ่งแวดล้อม
ในการผลิต"
คุณจะถามคำถามพวกนี้กับฉันไหม
มันฟังดูมีเหตุผล ใช่ไหม
ฉันจะตอบว่า "คุณกำลังมองปัญหาผิด"
เนื่องจากปัญหาเกิดจากการใช้
มันขึ้นอยู่กับว่าผู้คนใช้มันยังไง
65 เปอร์เซนต์ของคนอังกฤษ
ยอมรับว่าใส่น้ำในกามากเกินไป
เวลาที่เขาอยากได้ชาเพียงแก้วเดียว
น้ำที่เหลือทั้งหมดที่ถูกต้ม
ต้องใช้พลังงาน และเคยมีการคำนวณไว้
ว่าพลังงานที่ใช้ต้มน้ำที่เกินมาจากกาต้มน้ำ
ในหนึ่งวัน
เพียงพอสำหรับไฟถนนทั้งหมด
ในประเทศอังกฤษในหนึ่งคืน
แต่นี่คือปัญหา
นี่คือสิ่งที่ฉันเรียกว่าความล้มเหลว ระหว่างบุคคลกับผลิตภัณฑ์
แต่เรามีความล้มเหลวระหว่าง ผลิตภัณฑ์กับระบบเกิดกับของชิ้นนี้
และมันแพร่หลายมากจนคุณไม่รู้ว่ามันมีอยู่
แต่คน ๆ นี้ เขารู้ เขาชื่อว่า ไซม่อน
ไซม่อนทำงานให้บริษัทไฟฟ้าแห่งชาติในอังกฤษ
เขามีงานที่สำคัญมากในการตรวจสอบ
ไฟฟ้าทั้งหมดที่เข้ามาในระบบ
ให้แน่ใจว่ามันมีเพียงพอ
สำหรับบ้านของทุกคน
นอกจากนี้เขาจะดูโทรทัศน์
เหตุผลคือมันมีปรากฎการณ์ที่
ไม่เหมือนใครในสหราขอาณาจักร
ชั่วขณะหนึ่งที่รายการทีวีที่คนดูมากจบลง
ในนาทีทีโฆษณาตัดเข้ามา
คนนี้ต้องรีบ
ซื้อพลังงานนิวเคลียร์จากฝรั่งเศส
เนื่องจากทุกคนเปิดกาไฟฟ้าของพวกเขา
ในเวลาเดียวกัน
(เสียงหัวเราะ)
กา 1.5 ล้านกาเป็นปัญหาอย่างจริงจัง
ลองจินตนาการว่าถ้าคุณออกแบบกา
และคุณพบวิธีการแก้ความล้มเหลวของระบบเหล่านี้
เนื่องจากปัญหาส่งผลอย่างใหญ่หลวง
ต่อระบบ
เพียงเพราะผลิตภัณฑ์ไม่เคยคิดถึงปัญหาพวกนี้
ที่มันอาจมีเมื่อมันอยู่ในโลกแห่งความจริง
ตอนนี้ ฉันดูที่กาบางส่วนในตลาด
และพบเส้นเติมน้ำขั้นต่ำ
ดังนั้นมีข้อมูลชิ้นเล็ก ๆ ที่บอกคุณว่า
คุณควรใส่น้ำในกา
ระหว่างสองถ้วยถึงห้าถ้วยครึ่ง
เพื่อให้ได้ชาถ้วยหนึ่ง
ดังนั้น กาต้มน้ำนี้ที่นี่เป็นตัวอย่างหนึ่ง
มันมีที่เก็บน้ำสองที่
อันหนึ่งคือหอเดือด และอีกอันคือใส่น้ำ
ผู้ใช้ต้องกดที่ปุ่มนั้น
เพื่อที่จะต้มน้ำร้อน
ซึ่งหมายความว่า เพราะเราทุกคนขี้เกียจ
คุณก็เพียงแค่เติมน้ำเท่าที่คุณต้องการ
และนี่คือสิ่งที่ฉันเรียกว่าผลิตภัณฑ์ ที่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม:
ผลิตภัณฑ์ ระบบ หรือบริการ
ที่แทรกแซง และแก้ปัญหาเหล่านี้
เอาล่ะ นี่คือเวทีของเทคโนโลยี
ดังนั้นแน่นอนสิ่งเหล่านี้เป็นที่นิยมมาก
แต่ฉันคิดว่าถ้าเราจะ
ออกแบบ ซื้อ ใช้ และทิ้ง
ผลิตภัณฑ์พวกนี้ในอัตราเดียวกับที่พวกเราทำอยู่
ซึ่งสูงมาก
มีคนเจ็ดพันล้านคน
ที่อาศัยอยู่ในโลกขณะนี้
มีการสมัครสมาชิกโทรศัพท์มือถือ 6 พันล้าน ครั้ง
ในปีที่แล้ว
ทุก ๆ ปี โทรศัพท์มือถือ 1.5 พันล้านเครื่อง
ออกมาจากสายการผลิต
และบางบริษัทรายงานอัตราการผลิตของพวกเขา
มากกว่าอัตราการเกิดมนุษย์
โทรศัพท์ 152 ล้านเครื่อง ถูกโยนทิ้งในสหรัฐอเมริกาในปีที่แล้ว
เพียง 11 เปอร์เซ็นต์นำมารีไซเคิลได้
ฉันมาจากออสเตรเลีย เรามีประชากร 22 ล้านคน -อย่าหัวเราะ-
และมีรายงานว่ามีโทรศัพท์ 22 ล้านเครื่อง
อยู่ในลิ้นชักของผู้คน
เราต้องหาวิธีแก้ปัญหานี้
เนื่องจากเครื่องนี้ซับซ้อนมาก
มันมีหลายอย่างอยู่ในนี้
ทอง คุณทราบหรือไม่ว่าเดี๋ยวนี้มันราคาถูกกว่า
ที่จะเอาทองออกจากกองโทรศัพท์มือถือเก่า ๆ
เทียบกับการเอาทองออกจากแร่ทอง
มันมีวัสดุหลายอย่างที่ซับซ้อนและมีค่า
ฝังตัวอยู่ในเครื่อง ๆ นี้
ดังนั้นเราต้องหาวิธีที่ส่งเสริมการถอดชิ้นส่วน
ไม่เช่นนั้นสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
นี้เป็นชุมชนในประเทศกานา
และขยะอิเล็กทรอนิกส์
ถูกรายงานโดย U.N. ว่า
มีปริมาณถึง 50 ล้านตัน
นี่คือวิธีที่พวกเขาได้รับทอง
และวัสดุสำคัญอื่น ๆ ออกมา
พวกเขาเผาขยะอิเล็กทรอนิกส์
ในพื้นที่เปิด
นี่คือมีชุมชน และสิ่งนี้เกิดขึ้นทั่วโลก
และเนื่องจากเราไม่เห็นผลเสีย
ในทางเลือกในฐานะนักออกแบบ
นักธุรกิจ ผู้บริโภค
แล้วมลภาวะเหล่านี้ก็เกิดขึ้น
และนี่คือชีวิตของผู้คน
ดังนั้นเราต้องค้นหาอย่างชาญฉลาด มีนวัตกรรมใหม่ ๆ
ที่คิดถึงระบบ เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้
ถ้าเรากำลังเริ่มอยู่อย่างยั่งยืนในโลกนี้
จินตนาการนะคะ ถ้าคุณซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ของคุณ
เพื่อแทนโทรศัพท์เครื่องเก่า
ซื่งโดยเฉลี่ยแล้วใช้เวลา 15 - 18 เดือนต่อครั้ง
ที่ผู้คนเปลี่ยนโทรศัพท์
ดังนั้นถ้าเรายังจะใช้มือถืออย่างฟุ่มเฟือย
อย่างที่เป็นอยู่นี้ เราควรจะหาหนทาง
ที่จะหยุดวังวนของระบบนี้
ผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือเหล่านี้
ที่ฉันแน่ใจว่าบางคนอยู่ในห้องนี้
อาจจะดูในระบบวังวนนี้
หรือผลิตภัณฑ์ ระบบ บริการ
ดังนั้นระบุว่า มีอุปสงค์ตลาด
และอุปสงค์ตลาดจะไม่ไปไหน
ดังนั้น คุณออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อแก้ปัญหา
ออกแบบสำหรับถอดชิ้นส่วน ออกแบบให้น้ำหนักเบา
เราได้ยินบางกลยุทธ์ต่าง ๆ เหล่านั้น
ใช้ในรถยนต์ของเทสล่า มอร์เตอร์ (Tesla Motors) ในทุกวันนี้
วิธีต่าง ๆ เหล่านี้ไม่ยาก
แต่ความเข้าใจของระบบ
และจากนั้น ค้นหาได้ ขับ เคลื่อนตลาด
ทางเลือกความต้องการของผู้บริโภค
คือว่าเราสามารถเริ่มต้นเปลี่ยน
นโยบายความยั่งยืน
เพราะฉันเกลียดแบ่งให้คุณทั้งหมด:
การใช้เป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุด
แต่การออกแบบเป็นหนึ่งในทางออกที่ดีที่สุด
ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ แบบนี้มีอยู่ทุกที่
การระบุทางเลือกวิธีการทำ
เราสามารถเริ่มสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ จริง ๆ
และฉันบอกว่าเริ่มต้นสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ จริง ๆ
ผมมั่นใจว่า ทุกคนในห้องนี้เป็นเป็นคนที่สร้างสรรค์
แต่ในการใช้อย่างยั่งยืน
เป็นตัวแปร เป็นเกณฑ์
สำหรับเติมไฟให้ทางออกที่อิงกับระบบ
เนื่องจากฉันแสดงให้เห็นเพิ่งแค่ผลิตภัณฑ์ที่เรียบง่าย
พวกเขากำลังเข้าร่วมในปัญหาเหล่านี้สำคัญ
ดังนั้น เราต้องมองผ่านวงจรชีวิตทั้งชีวิต
ถึงทุกสิ่งที่เราทำ
ถ้าคุณมีเพียงกระดาษหรือพลาสติก-
เห็นได้ชัดว่าการนำกลับมาใช้เป็นประโยชน์กว่า -
ดังนั้นกระดาษจะแย่กว่า
และกระดาษก็ไม่ดี เพราะมันมีน้ำหนัก
ถึง 4 ถึง 10 เท่ามากกว่าพลาสติก
และเมื่อเราจะเปรียบเทียบ จากมุมมองวงจรชีวิต
กระดาษและพลาสติกหนึ่งกิโลกรับ
กระดาษจะดีกว่ามาก
แต่การใช้งานของถุงพลาสติกหรือถุงกระดาษ
เพื่อขนของชำกลับบ้านไม่ได้ใช้วัสดุอย่างละหนึ่งกิโลกรัม
มันใช้พลาสติกน้อยมาก
และกระดาษที่มากกว่า
เนื่องจากการใช้งานกำหนดผลต่อสิ่งแวดล้อม
และอย่างที่กล่าวก่อนหน้านี้ว่า นักออกแบบมักจะถามฉันเกี่ยวกับวัสดุสิ่งแวดล้อม
ฉันตอบ มีเพียงวัสดุบางอย่าง ที่คุณควรหลีกเลี่ยงอย่างสิ้นเชิง
ส่วนที่เหลือ ขึ้นอยู่กับการใช้งาน
และสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างที่เราออกแบบ และผลิตในเศรษฐกิจ
หรือซื้อในฐานะผู้บริโภคล้วนเกิดขึ้นมาเพื่อใช้งาน
เราต้องการบางอย่าง ดังนั้น เราซื้อมัน
ดังนั้นลองมาแยกแยะและมาสร้าง
ทางออกที่ฉลาด หรูหรา ซับซ้อน
ที่คิดถึงระบบทั้งระบบ
และวงจรชีวิตทั้งหมดของทุกสิ่งทุกอย่าง
ตั้งแต่การสกัดจนกระทั่งมันสูญสลาย
เราสามารถเริ่มค้นหานวัตกรรมที่ใหม่จริง ๆ
และฉันจะจบด้วยคำพูดสั้น ๆ
ที่นักออกแบบระดับสูง ที่ทำงานกับฉันบอกฉันเมื่อเร็ว ๆ นี้
ฉันถามว่า "ทำไมไม่ทำเพื่อความยั่งยืน ฉันรู้ว่าคุณรู้อย่างนี้"
และเขาตอบว่า "เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันคิดโครงการพัฒนาอย่างยั่งยืนให้ลูกค้า
เสนอเขา เขาตอบกลับมาว่า
'ฉันรู้ว่าต้นทุนมันน้อยกว่า
ฉันรู้ว่ามันจะขายได้เพิ่มขึ้น
แต่เราจะไม่บุกเบิก เนื่องจากผู้บุกเบิกจะได้ลูกธนูบนหลังของพวกเขา"
ฉันคิดว่า เราได้ผู้บุกเบิกเต็มห้องนี้
และฉันหวังว่า จะมีผู้บุกเบิกมากกว่านี้อีกเยอะ เพราะเราต้องแก้ปัญหาพวกนี้
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)