Bir üniversite eğitimi almak
20 yıllık bir yatırımdır.
Sen yoksul büyüyünce
çok ileriyi düşünmeye alışkın olmuyorsun.
Onun yerine, sonraki yemeğini nerede yiyeceğini
ve ailenin bu ay kirayı nasıl ödeyeceğini düşünüyorsun.
Bunun yanı sıra, benim ailem ve arkadaşlarımın aileleri
sadece iyi taksi sürücüleri ve kapıcı olarak çalışıyor gibi görünürdü.
Ben bir delikanlı olana kadar
bunları yapmak istemediğimin farkına varmamıştım.
O zamana kadar eğitimimin üçte ikisini tamamlamıştım
ve geriye dönmek için çok geçti.
Fakir büyüyünce zengin olmak istersin.
Ben farklı değildim.
Ben yedi kardeşin ikinci büyüğüyüm
ve bir anne tarafından devlet yardımıyla
New York, Queens'de yetiştirildim.
Düşük gelirle yetişmenin sayesinde
kardeşlerim ve ben New York şehrinin karışık
okullarından bazılarına gittik.
Yedinci sınıftayken 60'ın üzerinde devamsızlığım vardı
çünkü okula gitmek istemiyordum.
Benim lisemin yüzde 55 mezun oranı vardı
ve daha kötüsü,
mezun olan çocukların sadece yüzde 20'si
üniversiteye hazırdı.
Ben üniversiteyi kazandığımda
arkadaşım Brennan'a
eğer üniversiteye gidiyor olsaydık öğretmenlerimizin
nasıl ellerimizi kaldırmamızı isteyeceğini söyledim.
Brennan "Karim, bu soruyu daha önce hiç sormadım." dediğinde
şaşırıp kalmıştım.
Her zaman "Hangi üniversiteye gidiyorsun?"
Sadece bu sorunun ifade ediliş şekli
onun, üniversiteye gitmemiş olmasını kabul edilemez yaptı.
Bu günlerde farklı bir soru aldım.
"Nasıl başarabildin?"
Yıllarca şanslı olduğumu söyledim,
ama sadece şans değil.
Ağabeyim ve ben liseden aynı zamanda
mezun olduk
ve o iki yıllık bir üniversiteden ayrıldı,
niye bıraktığını anlamak istedim
ve okumaya devam ettim.
Cornell'a Araştırma Görevlisi Başkanı olarak gelene kadar
devlet yardımıyla bir tek anne tarafından yetiştirilmenin
ve gittiğim okullara katılım sağlamanın
önemini öğrenmeye başlamamıştım.
Ağabeyimin yolunun bana tam bir anlam ifade ettiği zamandı.
Ayrıca önceki Amerika eğitim sekreteri Arne Duncan,
veya Amerika İçin Öğret'in kurucusu Wendy Kopp gibi
takdire şayan eğitim reformcularının önceden benim katıldığım gibi
şehir içi okullara katılmadığını öğrendim.
Eğitim reformumuzun çoğu "Karşılaştığın olumsuzlukları biliyorum
ve onların üstesinden gelmene
yardım etmek istiyorum."
diyen yaklaşım yerine
"Hadi gidelim ve o şehir içi çocuklarına
ya da o zavallı siyah ve
Latin çocuklara yardım edelim."
diyen sempatik yaklaşım tarafından yönetiliyor.
Bugün nasıl başardığım hakkındaki soruları aldığımda
en büyük sebeplerden birini paylaşıyorum
ben soru sormaktan utanmazdım.
Tipik bir orta sınıf ya da zengin evde
eğer bir çocuk çabalıyorsa,
yardım istemeseler bile bir ebeveyn ya da öğretmen
büyük ihtimalle onların imdadına gelir.
Ama aynı çocuk yoksullukla büyüyorsa
ve yardım istemezse
büyük ihtimalle hiç kimse ona yardım etmeyecek.
Fiilen hiç aktif sosyal güvenlik ağı yok.
Yedi yıl önce,
eğitim sistemimizi yeniden benim kendi görüşümle
şekillendirerek düzenlemeye başladım.
Yaz okuluyla başladım.
Araştırma, zengin çocuklar ve fakir çocuklar ya da
siyah çocuklar ve beyaz çocuklar arasındaki
eğitim başarısındaki eşitsizlikte,
kazanım boşluğunun üçte ikisinin direkt olarak
yaz bilgi kaybına dayandırılabileceğini gösteriyor.
Düşük gelirli mahallelerde, çocuklar neredeyse
okul döneminde öğrendiklerinin üç ayını
yazın unutuyorlar.
Sonbaharda okula dönüyorlar
ve öğretmenleri onlara eski materyalleri
öğretmek için iki ay daha harcıyor.
Bu beş ay demek.
Birleşik Devletler'de okul yılı sadece 10 aydır.
Eğer çocuklar her sene öğrendiklerinin beş ayını unuturlarsa
bu eğitimin yarısı demektir.
Yarısı.
Eğer çocuklar yaz boyu okulda olsaydı, o zaman gerileyemezlerdi,
ama geleneksel yaz okulu kötü tasarlanmış.
Çocuklar için ceza gibi geliyor
ve öğretmenler için bebek bakıcılığı gibi geliyor.
Ama okul Haziran'ın son haftasında biterken
nasıl, başkanların etkili bir yaz programı uygulamasını bekleyebiliriz?
O zaman yaz okulu sadece bir hafta sonra başlar?
Doğru insanları bulmak için, lojistiği sınıflandırmak için
ve çocukları ve öğretmenleri heyecanlandıracak ilgi çekici müfredat
bulmak için yeterli zaman yok.
Ama ya yaz boyunca hevesli eğitmenler yetiştirmek için
öğretmenleri öğretim koçları haline getirecek
bir program yaratsaydık?
Ya üniversite eğitimli rol modelleri çocukların üniversite tutkularını
fark etmelerine yardım edecek
öğretim üyeleri haline getirseydik?
Ya yüksek başarılı çocukları
daha genç arkadaşlara eğitimlerine katkı yapmaları için
özel ders verecek ve ilham verecek danışmanlar haline getirseydik?
Ya çocukları bilgibler haline getirse,
hangi üniversitelere gideceklerini sorsa,
yaz öğrenme kaybını tamamen gidermek için
ve başarı açığının üçte ikisini kapatmak için
onların katılmak istedikleri bir yaz okulu tasarlasaydık?
Bu yaza kadar, benim takımım 4000'in üstünde düşük gelirli çocuğa hizmet etmiş,
300'ün üzerinde hevesli öğretmen eğitmiş
ve New York şehrinin en dezavantajlı mahallerinde
1000'den fazla sezonluk iş yaratmış olacak.
(Alkış)
Ve çocuklarımız başarıyor.
İki yıllık bağımsız araştırmalar
bize çocuklarımızın yaz öğrenme kaybını giderdiğini
ve matematikte bir aylık, okumada iki aylık
bir gelişme kaydettiğini söylüyor.
Yani okula sonbaharda üç ay geride dönmek yerine,
şu anda matematikte dört ay ileride
ve okumada beş ay ileride döndüler.
(Alkış)
On yıl önce bana sınıfımın en iyi yüzde 10'unda
bir Ivy Ligi kurumundan mezun olacağımı
ve sadece bir yılın iki ayında uğraşarak genel eğitim sistemimizde bir değişim
yapma fırsatım olacağını söyleseydiniz,
"Mümkün değil."
derdim.
Daha ilginci
sadece iki ayı tekrar tasarlayarak eğer beş aylık zaman
kaybını önleyebilirsek,
yılın geri kalanında uğraşarak kilidini açabileceğimiz
ihtimalleri hayal edin.
Teşekkür ederim.
(Alkış)