Een universitair diploma behalen
vergt een twintig jaar lange investering.
Wanneer je in armoede opgroeit,
ben je niet gewend om zo ver vooruit te denken.
Je denkt eerder aan je volgende maaltijd
en hoe de huur betaald zal worden die maand.
Overigens konden mijn ouders en de ouders van mijn vrienden prima rondkomen,
ze werkten als taxi-chauffeurs en conciërges.
Pas toen ik een tiener was,
realiseerde ik me dat ik die richting niet wilde opgaan.
Tegen die tijd had ik mijn opleiding voor tweederde afgerond
en was het bijna te laat om het roer om te gooien.
Als je in armoede opgroeit, wil je rijk zijn.
Zo dacht ik er ook over.
Ik ben de tweede van zeven kinderen
en groeide op met een bijstandsmoeder in Queens, New York.
Omdat we een laag inkomen hadden,
zaten wij op sommige van de meest hopeloze scholen van New York City.
In groep acht was ik meer dan zestig keer afwezig,
omdat ik geen zin had in school.
Mijn middelbare school had een slaagpercentage van 55%
en wat nog erger is,
slechts 20% van de geslaagden
kon het hoger onderwijs echt aan.
Toen ik zelf eindelijk zover was,
vertelde ik mijn vriend Brennan
dat onze leraren altijd vroegen onze handen op te steken
als we naar de universiteit zouden gaan.
Ik was verbaasd toen Brennan zei:
"Karim, deze vraag is mij nog nooit gesteld."
De vraag luidde altijd: "Naar welke universiteit ga je?"
Die vraag was zo geformuleerd,
dat hij het niet kon maken niet te gaan studeren.
Tegenwoordig wordt mij een andere vraag gesteld.
"Hoe heb jij dit kunnen doorstaan?"
Jarenlang zei ik dat ik mazzel had,
maar het is niet alleen mazzel.
Toen mijn oudere broer en ik tegelijk slaagden voor de middelbare school
en hij vervolgens een tweejarige opleiding afbrak,
wilde ik weten waarom hij van school af ging
en ik bleef doorstuderen.
Pas toen ik een beurs kreeg voor Cornell University,
kwam ik erachter wat de werkelijke gevolgen zijn voor je onderwijs
als je opgroeit met een bijstandsmoeder
en naar achterstandsscholen gaat.
Toen vond ik het leerpad dat mijn oudere broer volgde volkomen logisch.
Ik leerde ook dat onze meest admirabele onderwijshervormers,
zoals Arne Duncan, de voormalige VS onderwijssecretaris,
of Wendy Kopp, oprichtster van Teach For America,
nooit op zo'n openbare binnenstadsschool hadden gezeten.
Onze onderwijshervorming is grotendeels gebaseerd op sympathie --
mensen die zeggen:
"Laten we deze arme stadskinderen helpen
of deze arme donkergetinte en latino-kinderen,"
in plaats van op empathie,
waabij iemand zoals ik, die in hetzelfde schuitje zat, zegt:
"Ik ken de tegenslagen die jij tegenkomt
en ik wil je helpen ze te overwinnen."
Als mij nu wordt gevraagd hoe ik het heb doorstaan,
vertel ik dat een van de belangrijkste redenen
was dat ik me niet schaamde om hulp te vragen.
Als er in een middenklasse of welvarend gezin
een kind in moeilijkheden verkeert,
bestaat er een grote kans dat een ouder of leraar te hulp schiet
zelfs als het niet om hulp vraagt.
Maar als ditzelfde kind in armoede opgroeit
en niet om hulp vraagt,
bestaat er een grote kans dat niemand helpt.
Er zijn nagenoeg geen sociale vangnetten voorhanden.
Zeven jaar geleden
begon ik met de hervorming van ons openbaar onderwijs,
wat ik uit eerste hand heb vormgegeven.
Ik begon met de zomerschool.
Uit onderzoek blijkt dat tweederde van de prestatiekloof,
het verschil in onderwijsniveau tussen rijke en arme kinderen
of donkergetinte en blanke kinderen,
te wijten was aan de leerachterstand opgelopen in de zomer.
In lage-inkomenswijken vergeten kinderen bijna
drie maanden lesstof van een geheel schooljaar
tijdens de zomer.
Terug op school in de herfst,
herhalen de leraren twee maanden lang alleen maar oude lesstof.
Dat is vijf maanden.
Een schooljaar in de VS duurt maar tien maanden.
Als kinderen jaarlijks vijf maanden achterlopen,
is dat de helft van hun onderwijs.
De helft.
Als kinderen in de zomer naar school gaan, voorkomen ze een terugval,
maar de traditionele zomerschool is slecht opgezet.
Kinderen ervaren het als straf
en leraren als een oppasservice.
Maar hoe kunnen we ook een effectief zomerprogramma verwachten,
als het schooljaar de laatste week van juni eindigt
en de zomerschool een week later al begint?
Er is niet genoeg tijd om de juiste mensen te werven,
logistiek te regelen,
en een boeiend leerplan te creëren dat kinderen en leraren enthousiast maakt.
Maar wat als we een programma zouden creëren tijdens de zomer,
waarbij we docenten inzetten als coaches
die aspirant-leerkrachten helpen?
Wat als we rolmodel studenten zouden inzetten als onderwijsassistenten
die kinderen helpen hun ambities waar te maken?
Wat als we excellente scholieren zouden inzetten als mentoren
die jongere kinderen bijles geven
en inspireren om te investeren in hun opleiding?
Wat als we alle kinderen zouden behandelen als wetenschappers,
ze zouden vragen naar welke universiteiten ze gaan
en de zomerschool zouden opzetten waar ze naar toe willen
om de zomerdip volledig weg te werken
en tweederde van de prestatiekloof te dichten?
Na deze zomer heeft mijn team meer dan 4.000 bijstandskinderen geholpen,
meer dan 300 aspirant-leraren begeleid,
en meer dan 1.000 seizoensbanen gecreëerd
in sommige van de ergste achterstandswijken van New York.
(Applaus)
Onze kinderen zijn succesvol.
Uit twee jaar van onafhankelijke evaluaties
blijkt dat onze kinderen de zomerdip wegwerken,
één maand vooruitgang boeken in wiskunde
en twee maanden in lezen.
In plaats van dat ze drie maanden achterlopen in de herfst,
gaan ze terug met een voorsprong van vier maanden in wiskunde
en vijf maanden in lezen.
(Applaus)
Had je tien jaar geleden gezegd dat ik zou afstuderen als topstudent
aan een Ivy League-universiteit
en de kans zou krijgen ons openbaar onderwijs te ontwikkelen
door slechts twee maanden van een kalenderjaar aan te pakken,
dan had ik gezegd:
"Nee, echt niet."
Maar wat nog veel mooier is,
is dat als wij vijf maanden achterstand kunnen voorkomen
door slechts twee maanden te hervormen,
stel je dan eens voor wat we kunnen bereiken
als we ook de rest van het kalenderjaar aanpakken.
Bedankt.
(Applaus)