Համալսարանական կրթություն ստանալը
20 տարվա ներդրում է:
Երբ դու աղքատ ես մեծանում,
սովոր չես հետագայի մասին մտածելուն:
Փոխարենը մտածում ես` որտեղ ես պատրաստվում սնվել հաջորդ անգամ
և ինչպես է ընտանիքդ վճարելու այդ ամսվա վարձը:
Բացի այդ, ծնողներիս և ընկերներիս ծնողների համար կարծես
վիճակը հրաշալի է տաքսի վարելով և դռնապան աշխատելով:
Երբ ես դեռահաս դարձա,
այդ ժամ հասկացա, որ չէի ուզում անել այդ ամենը:
Այդ ժամանակ ես կրթության ճանապարհի երկու երրորդն էի անցել,
և գրեթե չափազանց ուշ էր որևէ բան փոխել:
Երբ աղքատ ես մեծանում, ուզում ես հարուստ լինել:
Ես բացառություն չէի:
Ընտանիքում 7-ից 2-րդ երեխան եմ,
և միայն մայրս է մեծացրել ինձ
կառավարության տրամադրած օգնության միջոցներով
Նյու Յորքի Քուինս շրջանում:
Ցածր եկամտով մեծանալու առաքինությամբ`
իմ եղբայրները, քույրերը և ես գնացինք Նյու Յորքի
ամենախիստ պետական որոշ դպրոցները:
Ես ունեի ավելի քան 60 բացակայություն, երբ 7-րդ դասարանում էի,
որովհետև չէի ուզում գնալ դասի:
Իմ ավագ դպրոցի շրջանավարտների թիվը 55 տոկոս էր կազմում
և նույնիսկ ավելի վատ,
շրջանավարտների միայն 20 տոկոսն էր
պատրաստ համալսարան գնալ:
Երբ ես համալսարան ընդունվեցի,
պատմեցի ընկերոջս ՝ Բրենանին,
թե ինչպես էին ուսուցիչները միշտ ասում մեզ ձեռք բարձրացնել,
եթե պատրաստվում էինք համալսարան հաճախել:
Ես ապշած էի, երբ Բրենանն ասաց.
«Քարիմ, ինձ երբևէ այդ հարցը չեն տվել»:
Միշտ հարցնում էին. «Ո՞ր համալսարանն ես դիմելու»:
Թե ինչպես է հարցը ձևակերպված,
համալսարան չհաճախելը անընդունելի դարձրեց նրա համար:
Այժմ ինձ մեկ այլ հարց են տալիս.
«Ինչպե՞ս կարողացար գլխի բերել»:
Տարիներ շարունակ ես ասում էի, որ բախտս բերեց,
բայց միայն բախտի դերը չէ:
Երբ ես և իմ մեծ եղբայրը ավարտեցինք ավագ դպրոցը
հենց նույն ժամանակ,
ավելի ուշ նա դուրս եկավ համալսարանից,
ես ուզում էի հասկանալ, թե ինչու նա դուրս եկավ
և ես շարունակեցի սովորել:
Երբ ընդունվեցի Կոռնելի համալսարան՝
իբրև նախագահական ուսումնասիրության գիտնական,
հասկացա միայնակ մորը՝ կառավարության կողմից
տրամադրած օգնության միջոցներով մեծանալու հետևանքները
և հետևանքները հաճախելու այն դպրոցները,
որոնք ես եմ հաճախել:
Երբ ես լիովին հասկացա իմ մեծ եղբոր բռնած ուղին:
Ես նաև իմացա, որ մեր ամենասքանչելի կրթության բարեփոխողներ
Արնի Դանքանը` կրթության նախկին ԱՄՆ պետքարտուղարը,
կամ Վենդի Քափը` «Teach For America»-ի հիմնադիրը,
ի տարբերություն ինձ`երբեք չեն հաճախել պետական դպրոցներ:
Մեր կրթական բարեփոխումների մեծ մասը պայմանավորված է կարեկցական մոտեցմամբ,
որտեղ մարդիկ ասում են.
«Եկեք գնանք և օգնենք քաղաքի ներսի խեղճ երեխաներին
կամ այս խեղճ սևամորթ և լատինոս երեխաներին»:
Կարեկցական մոտեցման փոխարեն,
ինձ նման ինչ-որ մեկը, ով մեծացել է այս միջավայրում, կարող էր ասել.
«Ես գիտեմ` ինչ դժվարությունների եք հանդիպում,
ուզում եմ օգնել ձեզ հաղթահարել դրանք»:
Երբ այսօր հարցնում են,թե ոնց կարողացա գլխի բերել ամենը,
ես ասում եմ, որ ամենամեծ պատճառներից մեկն այն է,
որ ես չէի ամաչում օգնություն խնդրել:
Մի տիպիկ միջին խավում կամ հարուստ ընտանիքում,
երբ երեխան մեծ ջանք է գործադրում,
շանս կա, որ ծնողը կամ ուսուցիչը կգա օգնության,
եթե նրանք օգնություն չեն խնդրում:
Սակայն, եթե այդ նույն երեխան աղքատ է մեծանում
և օգնություն չի խնդրում,
հնարավոր է, որ ոչ ոք չօգնի նրան:
Ըստ էության սոցիալական ապահովության ցանցեր չկան:
Այսպիսով 7 տարի առաջ
ես սկսեցի բարեփոխել մեր հանրակրթական համակարգը,
որը ձևավորվել էր
փորձի արդյունքում առաջացած տեսանկյունից:
Եվ ես սկսեցի ամառային դպրոցից:
Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ նվաճումների բացը,
որն անհավասարությունն է կրթվածության մակարդակում
հարուստ և աղքատ
կամ սևամորթ և սպիտակամորթ երեխաների միջև,
կարող է ուղղակիորեն վերագրվել ամռանը:
Ցածր եկամտով թաղամասներում երեխաները ամռանը
մոռանում են ուսումնական տարվա ընթացքի
գրեթե երեք ամսվա անցածը:
Նրանք վերադառնում են դպրոց աշնանը,
նրանց ուսուցիչները ծախսում են ևս երկու ամիս
կրկին դասավանդելով անցած նյութը:
Դա լինում է հինգ ամիս:
ԱՄՆ-ում ուսումնական տարին տևում է 10 ամիս:
Եթե երեխաները կորցնում են հինգ ամիս
յուրանքանչյուր տարում,
ստացվում է կիսով չափ կրթություն են ստանում:
Կիսով չափ:
Եթե երեխաները դպրոց գնային ամռանը, նրանք չէին հետադիմի,
ավանդական ամառային դպրոցները անհաջող են մշակված:
Երեխաներին թվում է, թե դա պատիժ է,
ուսուցիչներին թվում է`դայակություն անել է:
Բայց ինչպե՞ս կարող ենք ակնկալել տնօրեն- ներից արդյունավետ ամառային ծրագիր կազմել,
երբ ուս. տարին ավարտվում է հունիսի վերջին շաբաթը,
իսկ ամառային դպրոցը սկսվում է մեկ շաբաթ ա՞նց:
Ուղղակի չկա բավարար ժամանակ ճիշտ մարդկանց գտնելու,
համակարգումը կազմակերպելու
և գրավիչ ուսումնական պլան մշակելու, որը կհետաքրքրի երեխաներին և ուսուցիչներին:
Իսկ ի՞նչ կլիներ, եթե ստեղծեինք մի ծրագիր ամռան համար,
որը կլիազորեր ուսուցիչներին որպես դասավանդող մարզիչներ`
ձգտում ունեցող կրթողներին զարգացնելու:
Ի՞նչ կլիներ, եթե լիազորեինք
բարձրագույն կրթությամբ մարդկանց,
ովքեր կծառայեին
որպես դասավանդող`
օգնել երեխաներին հասկանալ իրենց ձգտումները
համալսարանի հետ կապված:
Ի՞նչ կլիներ, եթե լիազորեինք
բարձր առաջադիմությամբ երեխաներին
որպես մենթոր` սովորեցնելու իրենցից փոքր հասակակիցներին
և ոգեշնչելու նրանց ներդնել իրենց կրթությունում:
Ի՞նչ կլիներ, եթե լիազորեինք բոլոր երեխաներին որպես սովորողներ,
հարցնեինք նրանց որ համալսարաններն էին ուզում գնալ,
մշակեինք ամառային դպրոցներ, որոնք նրանք ուզում են հաճախել,
որպեսզի ամբողջովին վերացնեինք ամռանը չուսուցանելու
կորուստը և լրացնեինք նվաճումների բացը:
Մինչ այս ամառ իմ թիմը սպասարկած կլինի ավելի քան 4000 ցածր եկամտով երեխաների,
վերապատրաստած կլինի ավելի քան 300 ձգտում ունեցող ուսուցիչների
և կստեղծի 1000ից ավելի սեզոնային աշխատանքներ
Նյու Յորք քաղաքի որոշ ամենաանապահով թաղամասերում:
(Ծափահարություն)
Եվ մեր երեխաները հաջողության են հասնում:
Երկու տարվա անկախ գնահատումները
ասում են, որ երեխաները վերացնում են ամառային ուս. կորուստը
և բարելավում մաթեմատիկան մեկ ամսում,
ընթերցանությունը 2 ամսում:
Այսպիսով երեք ամիս ետ մնալով աշնանը դպրոց վերադառնալու փոխարեն,
նրանք վերադառնում են՝ լինելով 4 ամիս առաջ մաթեմատիկայում
և 5 ամիս առաջ ընթերցանությունում:
(Ծափահարություն)
Տասը տարի առաջ, եթե ինձ ասեին,
որ ավարտելու եմ Ivy League հաստատությունը լինելով դասարանիս լավագույն 10 տոկոսի մեջ
և հնարավորություն եմ ունենալու բարեփոխելու մեր հանրակրթական համակարգը
լուծում տալով օրացուցային տարվա երկու ամիսներին,
ես կասեի.
«Հնարավոր չէ»:
Ավելի ցնցող է այն,
որ եթե կարող ենք կանխել հինգ ամսվա ժամանակի կորուստը
միայն վերափոխելով երկու ամիսները,
պատկերացրեք հնարավորությունները, որ մենք կարող ենք բաց
անել լուծում տալով օրացուցային տարվա մնացած ամիսներին:
Շնորհակալ եմ:
(Ծափահարություն)