คนบางคนอาจรู้สึกดื่มด่ำไปกับไวน์ฝรั่งเศส
ในขณะที่บางคนอาจชอบเล่นกอล์ฟ
หรือหมกมุ่นไปกับการอ่านวรรณกรรม
แต่ผมต้องสารภาพกับพวกคุณว่า หนึ่งในสิ่งที่ผมโปรดปรานมากที่สุดในชีวิต
อาจจะแตกต่างออกไปสักหน่อย
ผมอธิบายไม่ถูกเลยว่าผมชอบดูเมืองต่าง ๆ จากบนท้องฟ้ามากแค่ไหน
ผ่านทางหน้าต่างบนเครื่องบิน
เมืองบางเมืองนั้นแข็งขันกันอย่างสงบ
เช่น ดึสเซลดอร์ฟ
หรือ หลุยส์วิลล์
ในขณะที่บางเมืองนั้นเอ่อล้นไปด้วย ชีวิตชีวาที่มากเกินกว่าจะเก็บกักไว้
เช่น นิวยอร์ก
หรือ ฮ่องกง
จากนั้นก็มีปารีส
หรือ อิสตันบูล
ที่มาพร้อมกับผืนแผ่นดินสีน้ำเงินเขียว แห่งประวัติศาสตร์
ผมมองเมืองต่าง ๆ เป็นเหมือนสิ่งมีชีวิต
และเมื่อผมมองพวกมันลงมาจากด้านบน
ผมมักจะมองหาถนนสายหลักและทางหลวงต่าง ๆ ที่ทำให้เมืองเหล่านั้นเกิดเป็นโครงร่างขึ้น
โดยเฉพาะในยามค่ำคืน
ยามที่ผู้ใช้เส้นทางต่างทำให้เส้นเลือดของ เมืองเหล่านี้สว่างไสวไปด้วยสีแดงและสีทอง
ยามที่ระบบไหลเวียนโลหิตที่หล่อเลี้ยงเมือง กำลังปฏิบัติหน้าที่อันแสนสำคัญ
ต่อหน้าคุณ
แต่เมื่อใดก็ตามที่ผมนั่งอยู่ในรถของผม
หลังจากเวลาผ่านไปแล้วชั่วโมงครึ่ง ในระหว่างการเดินทางทุก ๆ วัน
ภาพนั้นกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
(เสียงหัวเราะ)
ไม่มีอะไรเลย
ไม่ว่าจะวิทยุสาธารณะ
หรือพอดแคสต์
(เสียงหัวเราะ)
หรือแม้กระทั่ง การทำสมาธิเจริญสติ
ที่จะทำให้ช่วงเวลานี้ ควรค่าแก่การมีชีวิตอยู่
(เสียงหัวเราะ)
ไม่ใช่เรื่องน่าขำหรอกหรอครับ
ที่เราสร้างรถที่สามารถขับได้เร็วถึง 130 ไมล์ต่อชั่วโมง
ในขณะที่จริง ๆ แล้วตอนนี้เรากลับขับพวกมัน ด้วยความเร็วเท่ากับรถม้าในศตวรรษที่ 19
(เสียงหัวเราะ)
ลำพังอเมริกาเพียงประเทศเดียว
เราใช้เวลาไปถึง 29.6 พันล้านชั่วโมง ในการเดินทางไปกลับในปี ค.ศ. 2014
และด้วยเวลาที่ยาวนานขนาดนั้น
ชาวอียิปต์โบราณสามารถสร้าง พีระมิดแห่งกีซ่าได้ถึง 26 แห่ง
(เสียงหัวเราะ)
แต่เราทำแบบนั้นในหนึ่งปี
ซึ่งเป็นการเสียเวลา พลังงาน และ ศักยภาพของมนุษย์ไปอย่างมหาศาล
ตลอดเวลาหลายทศวรรษ
การแก้ปัญหาการจราจรคับคั่ง ของเรานั้นง่ายนิดเดียว
ไม่สร้างถนนใหม่ ก็ขยายถนนที่มีอยู่แล้ว
และมันก็ได้ผลซะด้วย
มันได้ผลอย่างดีเยี่ยมกับกรุงปารีส
ในตอนที่เมืองนั้นรื้อถอน อาคารทางประวัติศาสตร์นับร้อยหลัง
เพื่อสร้างถนนหลวงยาว 85 ไมล์
ที่เป็นมิตรกับการคมนาคม
และมันก็ยังคงได้ผลจวบจนทุกวันนี้ กับเมืองที่กำลังเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว
แต่กับใจกลางเมืองต่าง ๆ ที่มีอยู่แล้วนั้น
การเพิ่มเครือข่ายทางคมนาคม ที่สำคัญ ๆ นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ที่อยู่อาศัยนั้นแออัดจนเกินไป
อสังหาริมทรัพย์มีราคาสูงเกินไป
และการคลังสาธารณะก็อ่อนแอเกินไป
ระบบไหลเวียนโลหิตของเมืองเรานั้น กำลังอุดตัน และกำลังล้มป่วยลงเรื่อย ๆ
และพวกเราก็ควรให้ความใส่ใจกับเรื่องนี้
วิธีคิดแบบที่เราใช้กันอยู่นั้น กำลังไม่ได้ผล
เพื่อให้การคมนาคมเป็นไปอย่างราบรื่น
เราจำเป็นต้องมีแหล่งกำเนิด แรงบันดาลใจใหม่ ๆ
จากการทำงานในด้าน การคมนาคมขนส่งมา 16 ปี
วินาทีที่ผม "ปิ๊ง" ขึ้นมาคือตอนที่ผม คุยกับลูกค้านักเทคโนโลยีชีวภาพคนหนึ่ง
เธอเล่าให้ผมฟังว่าการบำบัดของเธอนั้น
ใช้ประโยชน์จากคุณสมบัติเฉพาะ ของระบบไหลเวียนโลหิตของเราอย่างไร
"ว้าว" ผมคิด "ระบบไหลเวียนโลหิตของเรา
เส้นเลือดดำและแดงทั้งหมด ในร่างกายของเรา
ก่อให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ในด้านการขนส่งอยู่ทุก ๆ วัน
ณ จุดนี้เองที่ทำให้ผมเข้าใจ
ว่าชีววิทยานั้นมีความเกี่ยวข้อง กับธุรกิจการคมนาคมขนส่ง
มาเป็นเวลานับพันล้านปี
มันได้ทำการทดสอบ วิธีการแก้ไขปัญหามานับครั้งไม่ถ้วน
ในการเคลื่อนย้ายสารอาหาร แก๊ส และโปรตีน
ที่จริงแล้วมันคือห้องปฏิบัติการวิจัย ด้านการขนส่งที่ล้ำสมัยที่สุดในโลก
ดังนั้น จะเกิดอะไรขึ้นหากทางออกสำหรับ ปัญหาการจราจรที่เรามีอยู่นั้น อยู่ในตัวเรา
ผมเคยสงสัย
ว่าทำไมเลือดจึงไหลเวียนอย่างราบรื่น อยู่ในหลอดเลือดดำแทบตลอดชีวิตของเรา
ในขณะที่เมืองใหญ่ ๆ ของเรานั้นอุดตัน อยู่ทุกวันเป็นปกติ
และความจริงก็คือว่าคุณกำลังมองไปที่ เครือข่ายสองแบบที่แตกต่างกันมาก
ผมไม่มั่นใจว่าพวกคุณรู้ไหม
ว่าพวกเราแต่ละคนนั้นมีเส้นเลือดที่ยาว รวมกันกว่า 60,000 ไมล์ในร่างกายเรา
ตั้ง 60,000 ไมล์
ซึ่งคิดเป็นความยาวสองเท่าครึ่ง ของเส้นรอบวงของโลก
ที่อยู่ในร่างกายของคุณ
นั่นแสดงว่าเส้นเลือดของเรานั้น อยู่ทุกหนทุกแห่งในตัวเรา
ไม่ใช่แค่ใต้ผิวหนังของเรา
แต่เมื่อคุณมองไปที่เมืองของเรา
จริงอยู่ เรามีระบบรถไฟใต้ดิน
มีอุโมงค์ มีสะพาน
แล้วก็มีเฮลิคอปเตอร์บนท้องฟ้าอยู่บ้าง
แต่การจราจรของเราส่วนใหญ่นั้น แท้จริงอยู่ที่ภาคพื้นดิน
บนพื้นผิว
พูดอีกอย่างก็คือ
ในขณะที่ระบบไหลเวียนโลหิตของเรานั้น ใช้ทั้งสามมิติภายในร่างกายเรา
การคมนาคมในเมืองของเรานั้น ส่วนใหญ่แล้วเป็นแบบสองมิติ
ดังนั้นสิ่งที่เราจำเป็นต้องทำก็คือ การนำแนวตั้งเข้ามาใช้ร่วมด้วย
ในเมื่อทางบนพื้นผิวของเรานั้นอิ่มตัวแล้ว
เช่นนั้น เราก็จะต้องหันมา ยกระดับการจราจรของเรา
แนวคิดของจีนที่ว่าให้รถประจำทาง สามารถแล่นคร่อมผ่านรถที่ติดอยู่ได้
เป็นการเปิดมุมมองวิธีคิดใหม่ ๆ ในเรื่องของช่องว่างและการเคลื่อนที่
ภายในเมืองของเรา
และเราก็ยังสามารถขึ้นสูงขึ้นไปได้อีก
ด้วยการแขวนเส้นทางการคมนาคมของเรา เหมือนกับที่เราเชื่อมโยงเสาไฟฟ้าแรงสูง
เมืองเทลอาวีฟและอาบูดาบี กำลังหารือกันในเรื่องการทดลองใช้
โครงข่ายพอดโดยสารล้ำอนาคต ที่แขวนไว้ด้วยแม่เหล็ก
และเราก็ยังสามารถปีน ขึ้นไปสูงกว่านั้น และบินได้เช่นกัน
ความจริงที่ว่าบริษัทอย่างแอร์บัส
กำลังพยายามอย่างหนักในการ สร้างแท็กซี่บินได้ในย่านกลางเมือง
กำลังบอกอะไรบางอย่างกับเรา
ในที่สุด รถบินได้ก็กำลังจะออกมาจาก นิยายวิทยาศาสตร์ที่เราคุ้นเคยกันดี
มาสู่สมรภูมิแห่งการลงทุนทางธุรกิจ ที่มีความน่าสนใจ
และนั่นก็เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่น่าตื่นเต้น
ดังนั้น การสร้างเครือข่ายคมนาคมสามมิตินี้
จึงเป็นหนึ่งในวิธีการบรรเทาและแก้ปัญหา การจราจรติดขัดที่มีอยู่ดาษดื่นได้
แต่มันไม่ใช่เพียงวิธีเดียว
เราต้องตั้งคำถาม
ถึงการตัดสินใจขั้นพื้นฐานอื่น ๆ ด้วย เช่น ยานพาหนะที่เราใช้
ลองจินตนาการถึงภาพที่ เห็นกันจนชินตาดูสิครับ
ขณะนี้คุณขับรถมาได้ 42 นาทีแล้ว
เด็ก ๆ สองคนข้างหลังคุณเริ่ม รู้สึกกระสับกระส่าย
และคุณก็สายแล้วด้วย
คุณเห็นรถคันที่ขับช้า ๆ ข้างหน้าคุณนั่นไหมครับ
ชอบมาเวลาที่คุณจะสายเสมอใช่ไหมล่ะ
(เสียงหัวเราะ)
คนที่ขับรถคันนั้นกำลังมองหาที่จอดอยู่
แต่แถวนั้นไม่มีจุดจอดรถเหลืออยู่เลย
แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรล่ะ
มีการประเมินไว้ว่าร้อยละ 30 ของการจราจรติดขัดในเมืองเกิดจาก
บรรดาคนขับที่มองหาที่จอด
คุณเห็นรถเป็นร้อยคัน ที่อยู่รอบ ๆ คุณไหม
85 คันจากทั้งหมด มีผู้โดยสารเพียงแค่คนเดียว
คนขับทั้ง 85 คนนั้น สามารถรวมอยู่ ในรถประจำทางลอนดอนได้ในคันเดียว
ดังนั้นคำถามก็คือ
ทำไมเราถึงใช้เนื้อที่เปลืองมากเช่นนั้น ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อเรามากที่สุด
ทำไมเราถึงทำแบบนี้กับตัวเราเองได้ลง
ชีววิทยาจะไม่มีวันทำแบบนี้แน่
เนื้อที่ภายในหลอดเลือดแดงของเรานั้น ได้ใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่
ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ
ความดันโลหิตที่สูงขึ้นกำลังบีบอัด เซลล์เม็ดเลือดแดงนับล้าน ๆ เซลล์
ให้กลายเป็นขบวนรถไฟออกซิเจนขนาดมหึมา
ที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเรา อย่างรวดเร็ว
และพื้นที่เล็กจิ๋วในเซลล์เม็ดเลือดแดงนั้น ก็ไม่ได้ถูกทิ้งไว้ให้เปล่าประโยชน์เช่นกัน
เมื่อสุขภาพดี
ออกซิเจนมากกว่าร้อยละ 95 จะถูกนำไปใช้ประโยชน์
คุณพอจะนึกภาพออกไหมว่า ถ้าหาก ยานพาหนะที่เราใช้กันในเมืองต่าง ๆ
มีคนเต็มถึง 95 เปอร์เซ็นต์
แล้วพื้นที่ส่วนที่เหลือก็มีไว้ให้ คุณเดิน ขี่จักรยาน
หรือรื่นรมย์ไปกับเมือง
เหตุผลที่เลือดมีประสิทธิภาพมาก จนน่าเหลือเชื่อ
ก็คือเซลล์เม็ดเลือดแดงของเรานั้น ไม่ได้ถูกใช้ไปกับแค่
อวัยวะหรือเนื้อเยื่อส่วนใดส่วนหนึ่ง
มิฉะนั้น เส้นเลือดดำของเรา ก็คงมีการติดขัดเกิดขึ้น
เปล่าเลย พวกมันถูกใช้ร่วมกัน
พวกมันถูกใช้ร่วมกันโดย เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกาย
และเนื่องจากเครือข่ายของเรานั้น ครอบคลุมเป็นอย่างมาก
เซลล์แต่ละเซลล์ทั้ง 37 ล้านล้านเซลล์นั้น จึงได้รับออกซิเจนของมันเอง
ทันทีที่มันต้องการ
เลือดเป็นรูปแบบการคมนาคม เพื่อส่วนรวมและเพื่อส่วนตัว
แต่สำหรับเมืองของเรานั้น
เรากำลังติดหล่มอยู่
เรากำลังติดหล่มอยู่ใน การโต้แย้งที่ไม่สิ้นสุด
ระหว่างการสร้างสังคมที่มีรถเป็นศูนย์กลาง กับการขยายระบบขนส่งสาธารณะ
และผมคิดว่าเราควรจะก้าวข้ามสิ่งนี้ไป
ผมคิดว่าเราสามารถสร้างยานพาหนะ ที่ผสานความสะดวกสบายของรถยนต์
และประสิทธิภาพของรถไฟ และรถประจำทางเข้าไว้ด้วยกันได้
ลองจินตนาการดูสิครับ
คุณกำลังนั่งอย่างสุขสบายอยู่บนรถไฟ กลางเมืองขบวนหนึ่งที่เร็วและราบรื่น
พร้อมไปกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ อีก 1,200 คน
ปัญหาของรถไฟกลางเมืองนั้น
ก็คือ บางครั้งคุณต้องหยุด 5 ครั้ง 10 ครั้ง หรือ 15 ครั้ง
ก่อนที่จะถึงที่หมายของคุณ
แล้วจะเป็นอย่างไรถ้าคุณไม่ต้องหยุด เมื่อนั่งบนรถไฟขบวนนี้
รถไฟขบวนนี้
ตู้โดยสารต่าง ๆ สามารถแยกออกได้เรื่อย ๆ ในขณะที่คุณกำลังเคลื่อนที่ไป
และกลายเป็นรถประจำทางด่วนพิเศษไร้คนขับ
ที่เคลื่อนที่อยู่บนเครือข่ายถนนสายรอง
และเมื่อไม่มีการหยุดแม้แต่จุดเดียว
รวมถึงไม่มีการย้ายขบวนที่ยืดเยื้อ
ตอนนี้คุณกำลังนั่งอยู่ในรถประจำทาง ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังชานเมืองของคุณ
และเมื่อคุณใกล้ถึง
ส่วนที่คุณนั่งอยู่นั้นก็จะแยกออกไป
และขับพาคุณตรงไปยัง บันไดหน้าบ้านของคุณ
มันมีไว้เพื่อส่วนรวมและ ส่วนบุคคลในคราวเดียวกัน
นี่อาจเป็นยานพาหนะอย่างหนึ่งในอนาคตที่ ใช้ร่วมกันได้ แยกชิ้นส่วนได้ และไร้คนขับ
ทีนี้
ราวกับว่าการท่องไปในเมือง ที่รายล้อมไปด้วยโดรน
แท็กซี่บินได้ รถประจำทางระบบโมดูลาร์ และพอดโดยสารที่แขวนไว้ด้วยแม่เหล็ก
ยังแปลกประหลาดไม่พอ
ผมคิดว่ายังมีแรงผลักดัน อีกแรงหนึ่งกำลังดำเนินอยู่
ที่จะทำให้การจราจรในเมืองนั้น งดงามราวกับต้องมนต์สะกด
หากคุณลองนึกดู
รถยนต์ไร้คนขับรุ่นปัจจุบันนั้น กำลังพยายามเบิกทาง
ไปสู่เส้นทางการจราจรที่สร้างขึ้น โดยฝีมือมนุษย์และเพื่อมนุษย์
พวกมันกำลังพยายามเรียนรู้ กฎการจราจรต่าง ๆ ที่ค่อนข้างง่าย
และรับมือกับความไม่แน่นอนของคน
ซึ่งเป็นเรื่องที่ท้าทายยิ่งกว่า
แต่อะไรจะเกิดขึ้นล่ะ ถ้าเมืองทั้งเมืองไร้ซึ่งคนขับ
เราจะยังจำเป็นต้องมีไฟจราจรอยู่ไหม
เราจะยังต้องการเลนถนนอีกไหม
แล้วการจำกัดความเร็วล่ะ
เซลล์เม็ดเลือดแดงนั้นไม่ได้ไหล ไปตามเลนต่าง ๆ
พวกมันไม่เคยหยุดที่จุดไฟแดง
ในเมืองที่ปราศจากคนขับ เมืองแรก ๆ นั้น
คุณจะไม่มีไฟแดงและเลนถนน
และเมื่อรถทุกคันไม่มีคนขับและ เชื่อมโยงถึงกัน
ทุกสิ่งก็จะสามารถคาดการณ์ได้ และลดเวลาในการตอบสนองให้เหลือน้อยที่สุด
พวกมันสามารถขับได้เร็วขึ้นกว่าเดิมมาก
และสามารถตัดสินใจอย่างมีเหตุผล ในการเร่งความเร็วของตัวมันเอง
หรือรถรอบ ๆ ด้าน
ดังนั้น แทนที่จะใช้กฎจราจรที่เคร่งครัด
การเคลื่อนที่จะถูกกำหนด
โดยโครงข่ายอัลกอริทึมที่เปลี่ยนแปลง ตลอดเวลาและพัฒนาตนเองอยู่เสมอ
ผลที่ได้ก็คือ การจราจรที่ดูแปลกตา
ที่ผสมผสานทั้งความเร็วและความราบรื่น ในความตายตัวแบบทางด่วนเยอรมัน
และความมีชีวิตชีวาแบบสร้างสรรค์ ของสี่แยกในมุมไบ
(เสียงหัวเราะ)
การจราจรนั้นจะมีชีวิตชีวา และมีประสิทธิภาพ
มันจะเป็นดั่งของเหลว เฉกเช่นเลือดของเรา
และด้วยความขัดแย้ง ที่ออกจะแปลกอยู่สักหน่อย
ยิ่งการจราจรของเราทำงาน ด้วยเครื่องจักรกลมากเท่าใด
ก็ยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของมัน แลดูเป็นธรรมชาติและมีชีวิตมากขึ้นเท่านั้น
ฉะนั้น ใช่แล้วครับ
ทุกวันนี้ ชีววิทยามีคุณสมบัติทุกอย่าง ของอัจฉริยะทางด้านการคมนาคม
แต่กระบวนการนี้ ใช้เวลามาหลายพันล้านปี
และได้ผ่านการทำซ้ำ และการเปลี่ยนแปลงในทุกรูปแบบ
เราไม่สามารถรอเวลานับพันล้านปี เพื่อพัฒนาระบบการคมนาคมของเรา
ในตอนนี้ เราต่างมีความฝัน
มีแนวคิด
และมีเทคโนโลยี
เพื่อสร้างเครือข่ายคมนาคมสามมิติ
สร้างสรรค์ยานพาหนะแบบใหม่ ๆ
และเปลี่ยนแปลงการเดินทาง ในเมืองของเรา
เรามาเริ่มลงมือกันเถอะครับ
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)