Niektórzy mają obsesję na punkcie francuskich win.
Inni lubią grać w golfa
lub pochłaniać literaturę.
Muszę przyznać, że moje ulubione zajęcie
jest trochę nietypowe.
Bardzo lubię oglądać miasta z nieba,
przez okno samolotu.
Niektóre miasta spokojnie pracują,
przykładowo Düsseldorf
czy Louisville.
Inne są pełne energii, która ledwie się w nich mieści,
na przykład Nowy Jork
czy Hong Kong.
Mamy też Paryż
oraz Istambuł,
zaśniedziałe od zabytków.
Patrzę na miasta jak na żywe istoty.
Gdy odkrywam je z wysoka,
lubię szukać głównych ulic i uporządkowanych autostrad.
Szczególnie nocą,
gdy samochody zmieniają te arterie w widowiskową czerwień i złoto.
Układ naczyń miasta wykonuje swoją główną funkcję
na naszych oczach.
Jednak gdy siedzę w samochodzie
po półtorej godzinie codziennych dojazdów do pracy,
wygląda to zupełnie inaczej.
(Śmiech)
Nic.
Ani radio,
żaden podkast...
(Śmiech)
Nawet medytacja uważności nie sprawi,
że w tym czasie będzie się chciało żyć.
(Śmiech)
Czy to nie absurd,
że stworzyliśmy samochody osiągające 200 kilometrów na godzinę,
a jeździmy nimi z prędkością zaprzęgu konnego z XIX wieku?
(Śmiech)
W samych Stanach
dojazdy zajęły w 2014 roku 29,6 miliarda godzin.
Mając tyle czasu,
starożytni Egipcjanie mogliby zbudować 26 piramid w Gizie.
(Śmiech)
Robimy tak w ciągu jednego roku.
Ogromne marnotrawstwo czasu, energii i ludzkiego potencjału.
Przez dekady nasze rozwiązanie na nadmierny ruch było proste:
budowaliśmy nowe drogi i poszerzaliśmy istniejące.
To działało.
Dobrze działało w Paryżu,
gdzie zrównano z ziemią setki zabytków,
żeby stworzyć 140 kilometrów
bulwarów przyjaznych transportowi.
To rozwiązanie nadal działa w szybko rozwijających się miastach.
Jednak w już istniejących centrach miast
znaczne rozbudowy dróg są prawie niemożliwe.
Zabudowa jest zbyt gęsta,
nieruchomości zbyt drogie,
a finanse publiczne zbyt delikatne.
Układ naczyniowy naszych miast zatyka się i choruje,
trzeba zwrócić na to uwagę.
Obecny sposób myślenia nie działa.
Żeby transport był wydajny,
trzeba znaleźć nowe źródło inspiracji.
Po 16 latach pracy w transporcie
olśniło mnie podczas rozmowy z klientem z branży biotechnologicznej.
Opowiedział mi,
jak leczenie wpływa na układ naczyniowy.
Pomyślałem: "Układ naczyniowy,
wszystkie żyły i tętnice w ciele
codziennie dokonują cudów logistyki".
W tym momencie zrozumiałem,
że biologia zajmuje się transportem
od miliardów lat.
Przetestowała niezliczoną liczbę rozwiązań
transferu gazów, białek i składników odżywczych.
To najbardziej skomplikowane laboratorium transportu na świecie.
A jeśli rozwiązanie problemów z transportem jest w nas?
Chciałem wiedzieć,
czemu krew sprawnie krąży w żyłach w ciągu życia,
podczas gdy duże miasta zatykają się właściwie codziennie?
Tak naprawdę mówimy o dwóch zupełnie różnych sieciach.
Nie wiem, czy wiecie,
ale każdy z nas ma 100 000 kilometrów naczyń krwionośnych w organizmie.
100 000 kilometrów.
To dwa i pół raza tyle, co średnica Ziemi,
ukryte wewnątrz nas.
Naczynia krwionośne są w każdym zakątku ciała,
nie tylko pod powierzchnią skóry.
Jeśli jednak popatrzymy na miasta,
to mamy trochę podziemnej kolei,
tunele i mosty,
parę helikopterów na niebie.
Jednak znaczna większość ruchu skupia się na ziemi,
na powierzchni.
Innymi słowy,
podczas gdy układ naczyniowy wykorzystuje trzy wymiary ciała,
transport miejski jest głównie dwuwymiarowy.
Musimy zdobyć pion.
Jeśli jeden wymiar jest przepełniony,
podnieśmy ruch uliczny.
Chiński koncept autobusu unoszącego się nad korkiem
otworzył oczy na nowy sposób myślenia o przestrzeni i ruchu
wewnątrz miast.
Możemy iść do góry
i zawiesić transport tak, jak sieci elektryczne.
Tel Awiw i Abu Dhabi prowadzą rozmowy nad testowaniem
futurystycznych sieci magnetycznie zawieszonych kapsuł.
Możemy piąć się w górę i latać.
Fakt, że firmy takie jak Airbus
poważnie traktują projekt latających taksówek miejskich,
coś nam mówi.
Latające samochody wreszcie przechodzą z déjà vu science-fiction
na atrakcyjny biznesowo teren.
To ekscytująca chwila.
Budowanie trójwymiarowej sieci transportu
to jeden ze sposobów, w jaki można zmniejszyć lub zlikwidować korki.
Jednak nie jedyny.
Trzeba zakwestionować inne podstawowe wybory,
jak wybór używanych pojazdów.
Wyobraźmy sobie znany scenariusz.
Jedziesz już od 42 minut.
Dzieci z tyłu zaczynają się wiercić.
Jesteś spóźniony.
Widzisz przed sobą ten powolny samochód?
Pojawia się, gdy tylko ci się śpieszy.
(Śmiech)
Ten kierowca szuka miejsca parkingowego.
Tu nie ma wolnych miejsc,
ale skąd on może o tym wiedzieć?
Szacuje się, że około 30% korków tworzą ludzie
szukający miejsca parkingowego.
Czy widzisz 100 samochodów dookoła?
85 z nich ma jednego pasażera.
Tych 85 osób zmieściłoby się w jednym londyńskim autobusie.
Pytanie brzmi:
czemu marnujemy tyle miejsca, którego tak bardzo potrzebujemy?
Czemu to sobie robimy?
Biologia by tego nie zrobiła.
Przestrzeń wewnątrz tętnic jest całkowicie wykorzystana.
Przy każdym uderzeniu serca
wysokie ciśnienie krwi zbija miliony czerwonych krwinek
w ogromne tlenowe pociągi,
które szybko płyną przez ciało.
Mała przestrzeń wewnątrz czerwonej krwinki też się nie marnuje.
W zdrowych warunkach
wykorzystywanych jest ponad 95% jej pojemności tlenowej.
Wyobraźcie sobie miejskie pojazdy
w 95% pełne,
i całą tę dodatkową przestrzeń do chodzenia, jazdy na rowerze
i cieszenia się miastem.
Powodem, dla którego krew jest tak niewiarygodnie skuteczna
jest to, że czerwone krwinki
nie są ograniczone do określonych narządów lub tkanek;
w przeciwnym razie prawdopodobnie mielibyśmy korki w żyłach.
Nie, są współdzielone.
Dzielą się nimi wszystkie komórki ciała.
Ponieważ sieć jest tak rozbudowana,
każda z 37 bilionów komórek otrzymuje własne dostawy tlenu
właśnie wtedy, gdy ich potrzebuje.
Krew jest zarówno kolektywną, jak i indywidualną formą transportu.
Ale jeśli chodzi o miasta
- utknęliśmy.
Utknęliśmy w niekończącej się debacie
społeczeństwa zorientowanego na samochody i rozległe systemy transportu masowego.
Powinniśmy być ponad to.
Myślę, że można stworzyć pojazdy, które łączą wygodę samochodów
z efektywnością pociągów i autobusów.
Wyobraźcie to sobie.
Siedzicie wygodnie w szybkim i wygodnym pociągu miejskim
razem z 1200 pasażerami.
Problemem pociągów miejskich jest to,
że muszą zatrzymać się pięć, dziesięć czy piętnaście razy
zanim dotrą do celu.
A gdyby pociąg nie musiał stawać?
W takim pociągu
wagony mogłyby odczepiać się podczas jazdy
i stawać ekspresowymi, autonomicznymi autobusami
jeżdżącymi po mniejszych drogach.
Bez przystanków,
bez długich przesiadek,
siedzicie w autobusie jadącym na przedmieścia.
Gdy jesteście blisko,
sekcja, w której siedzicie, się odłącza
i odwozi was pod dom.
To pociąg równocześnie indywidualny i kolektywny.
To może być współdzielony, modułowy, autonomiczny pojazd przyszłości.
Więc...
Jakby chodzenie po mieście pełnym dronów,
latających taksówek, modułowych autobusów i magnetycznie zawieszonych kapsuł
nie było wystarczająco egzotyczne,
myślę, że wejdzie do akcji inna siła,
która zrewolucjonizuje ruch.
Pomyślcie tylko.
Dzisiejsze autonomiczne samochody próbują znaleźć sobie drogę
w świecie ruchu stworzonym przez ludzi i dla ludzi.
Próbują uczyć się zasad ruchu drogowego, co jest stosunkowo proste,
i walczyć z nieprzewidywalnością ludzi,
co jest bardziej wymagające.
Co by było, gdyby całe miasto było autonomiczne?
Czy potrzebowalibyśmy świateł?
Pasów na jezdni?
Limitów prędkości?
Czerwone krwinki nie płyną w pasach.
Nie zatrzymują się na czerwonym świetle.
W pierwszych autonomicznych miastach
nie byłoby pasów ani czerwonych świateł.
A gdyby wszystkie autonomiczne samochody się komunikowały,
wszystko byłoby przewidywalne, a czas reakcji minimalny.
Wszystkie mogłyby jechać szybciej,
podejmować decyzje o przyspieszeniu siebie
lub pojazdów wokół nich.
Zamiast sztywnych przepisów drogowych,
przepływ byłby regulowany
przez dynamiczne, ciągle ulepszane algorytmy.
Rezultatem jest dziwny ruch miejski,
łączący szybkość i wygodę rygoru niemieckich autostrad
z kreatywną witalnością skrzyżowań w Bombaju.
(Śmiech)
Ruch będzie funkcjonalnie energiczny.
Będzie płynem takim jak nasza krew.
Paradoksalnie,
im bardziej zrobotyzowany będzie ruch,
tym będzie bardziej naturalny i żywy.
Więc tak,
biologia ma wszystkie cechy geniusza transportu.
Ten proces zajął jednak miliardy lat,
przeszedł wiele iteracji i mutacji.
Nie możemy czekać miliardów lat, aby system transportowy ewoluował.
Teraz mamy marzenia,
koncepcje
i technologię,
aby tworzyć trójwymiarowe systemy transportu,
wymyślać nowe pojazdy
i zmieniać ruch w naszych miastach.
Zróbmy to.
Dziękuję.
(Brawa)