Sommige mensen zijn geobsedeerd door Franse wijnen.
Anderen houden van golf
of verslinden boeken.
Een van mijn grootste hobby's is eerlijk gezegd
een beetje bijzonder.
Ik hou er enorm van om steden te bekijken vanuit de lucht,
vanuit een vliegtuigraam.
Sommige steden zijn ijverig maar kalm,
zoals Düsseldorf
of Louisville.
Andere steden laten een energie zien die ze nauwelijks kunnen beheersen,
zoals New York
of Hong Kong.
En dan is er Parijs,
of Istanbul,
met hun illustere geschiedenis.
Ik zie steden als levende wezens.
En wanneer ik ze van bovenaf ontdek,
wil ik de hoofdwegen vinden die hun ruimte structureren.
Vooral 's nachts,
wanneer forensen deze aderen overweldigend rood en goud kleuren:
het vaatstelsel van de stad oefent zijn vitale functie uit
vlak voor je ogen.
Maar als ik in de auto zit
en anderhalf uur naar mijn werk rij
dan ziet het er toch heel anders uit.
(Gelach)
Niets --
radio,
podcast --
(Gelach)
Zelfs niet een mindfulness-meditatie
maakt het waard om deze reistijd mee te maken.
(Gelach)
Is het niet absurd
dat we auto's hebben gemaakt die 200 kilometer per uur kunnen
en waarmee we nu even snel rijden als met een 19e-eeuwse paard-en-wagen?
(Gelach)
Alleen al in de Verenigde Staten
werd 29,6 miljard uur gereisd van en naar het werk in 2014.
Met die hoeveelheid tijd
hadden de oude Egyptenaren 26 Piramides van Gizeh kunnen bouwen.
(Gelach)
Wij doen dat in een jaar.
Een ongelooflijke verspilling van tijd, energie en menselijk potentieel.
Tientallen jaren
was onze oplossing voor verkeersopstoppingen simpel:
leg nieuwe wegen aan of verbreed bestaande.
En dat werkte.
Het werkte uitstekend voor Parijs,
dat honderden historische gebouwen afbrak
om 140 kilometer
vervoersvriendelijke boulevards aan te leggen.
En het werkt nog steeds in snelgroeiende opkomende steden.
Maar in de meer gevestigde steden
is uitbreiding van het wegennet vrijwel onmogelijk:
het is er te volgebouwd,
gebouwen zijn te duur
en publieke financiering is te broos.
Het vaatstelsel van onze stad raakt verstopt, het wordt ziek
en we zouden moeten opletten.
Onze huidige manier van denken werkt niet.
Om ons vervoer soepel te laten lopen
hebben we een nieuwe inspiratiebron nodig.
Dus na 16 jaar in het vervoer te hebben gewerkt
kreeg ik mijn 'aha-moment' toen ik met een biotech-klant praatte.
Zij vertelde mij hoe haar behandeling
bepaalde eigenschappen van ons vaatstelsel versterkte.
Wauw, dacht ik toen, ons vaatstelsel --
alle aderen in ons lichaam
zijn elke dag weer een logistiek wonder.
Op dat moment realiseerde ik me
dat biologie al miljarden jaren
in de vervoersbusiness zit.
Talloze oplossingen zijn al getest
om voedingsstoffen te verplaatsen, en gassen en proteïnen.
Het is 's werelds meest geavanceerde vervoerslaboratorium.
Dus, wat als de oplossing voor ons vervoersprobleem
zich in ons bevindt?
Ik wilde het weten:
waarom blijft bloed levenslang in onze aderen stromen,
terwijl onze steden dagelijks verstopt raken?
De realiteit is dat het zeer verschillende netwerken zijn.
Ik weet niet of je het je realiseert,
maar ieder van ons heeft 100.000 kilometer bloedvaten in ons lichaam --
100.000 kilometer.
Dat is tweeënhalve keer de omtrek van de aarde,
binnenin jou.
Dit betekent dat bloedvaten overal in ons lichaam zitten,
niet alleen direct onder de huid.
Maar als je naar onze steden kijkt,
dan hebben we weliswaar enkele ondergrondse metro's
en tunnels en bruggen,
en een enkele helikopter in de lucht,
maar het leeuwendeel van ons verkeer speelt zich af op de grond,
aan de oppervlakte.
Met andere woorden,
terwijl ons vaatstelsel de drie dimensies in ons gebruikt,
is ons stedelijke vervoerssysteem vooral tweedimensionaal.
Wat we dus moeten doen, is die verticaliteit omarmen.
Als ons oppervlaktenetwerk verzadigd is,
laten we dan ons verkeer de hoogte in brengen.
Dit Chinese concept van een bus die files als het ware omarmt --
dat opende de ogen voor nieuwe manieren om te denken over ruimte en beweging
in onze steden.
En we kunnen hoger gaan,
en ons vervoer ophangen zoals we deden met ons elektriciteitsnetwerk.
Tel Aviv en Abu Dhabi denken erover
om deze futuristische netwerken van magnetische capsules te testen.
En we kunnen omhoog blijven gaan, en gaan vliegen.
Dat een bedrijf zoals Airbus
serieus werkt aan vliegende stadstaxi's
zegt ons wel iets.
Vliegende auto's gaan eindelijk van sciencefiction
naar het terrein van interessante businesscases.
En dat is een spannend moment.
Het bouwen van dit 3D-vervoersnetwerk
is een van de manieren waarop we files kunnen verminderen en oplossen.
Maar het is niet de enige manier.
We moeten kritisch zijn
op andere fundamentele keuzes die we gemaakt hebben, zoals onze voertuigen.
Beeld je het volgende, gebruikelijke tafereel in:
je hebt al 42 minuten gereden.
De kinderen op de achterbank worden onrustig.
En je bent laat.
Zie je die langzame auto voor je?
Dat zul je altijd zien als je laat bent, toch?
(Gelach)
Die bestuurder zoekt een parkeerplek.
Er is geen parkeerplek in de buurt,
maar hoe had hij dat kunnen weten?
Naar schatting tot 30 procent van het stedelijke verkeer
wordt veroorzaakt door bestuurders die op zoek zijn naar een parkeerplek.
Zie je de honderd auto's om je heen?
85 daarvan hebben maar één inzittende.
Die 85 bestuurders zouden met z'n allen in een Londense bus passen.
De vraag is dus:
waarom verspillen we zoveel tijd, wat we juist zoveel nodig hebben?
Waarom doen we dit onszelf aan?
De biologie zou dit nooit doen.
De ruimte in onze aderen is volledig nuttig gebruikt.
Bij elke hartslag
perst een hogere bloeddruk miljoenen rode bloedcellen samen
in een gigantische zuurstoftrein
die snel door ons lichaam stroomt.
En de ruimte in onze rode bloedcellen wordt ook goed gebruikt.
Bij gezonde omstandigheden
wordt meer dan 95 procent van hun zuurstofcapaciteit benut.
Kun je je voorstellen dat de voertuigen die we in steden gebruiken
voor 95 procent vol zouden zijn?
Al die extra ruimte die je zou hebben, om te wandelen, te fietsen
en te genieten van onze steden?
De reden dat bloed zo enorm efficient is,
is dat onze rode bloedcellen niet per se
naar één specifiek orgaan hoeven;
anders zouden we waarschijnlijk alsnog files in onze aderen hebben.
Nee, ze worden gedeeld.
Ze worden gedeeld door alle cellen in ons lichaam.
En omdat ons netwerk zo uitgebreid is,
krijgt elk van onze 37 biljoen cellen haar eigen levering van zuurstof,
precies op het moment dat het nodig is.
Bloed is zowel een collectieve als een individuele vervoersvorm.
Maar bij onze steden
zitten we vast.
We zitten vast in eindeloze discussies
over het creëren van een op auto's gebaseerde maatschappij
of juist uitgebreide systemen voor massa-vervoer.
Ik denk dat we dat moeten ontstijgen.
Ik denk dat we voertuigen kunnen maken die het gemak van auto's
combineren met de efficiëntie van treinen en bussen.
Stel je eens voor.
Je zit comfortabel in een snelle stadstrein,
samen met 1.200 passagiers.
Het probleem met stadstreinen
is dat je soms wel vijf, tien, vijftien keer stopt
voordat je je bestemming bereikt.
Wat als je met deze trein niet zou hoeven stoppen?
Bij deze trein
worden de wagons tijdens het rijden losgekoppeld
en worden het zelfrijdende bussen
op een secundair wegennetwerk.
Zo zit je, zonder een enkele stop,
of lange overstaptijd,
in een bus die naar jouw wijk rijdt.
En wanneer je vlakbij bent,
splitst het deel waarin jij zit zich af
en zet het je voor de deur af.
Het is tegelijkertijd collectief en individueel.
Dit kan een van de gedeelde, zelfrijdende voertuigen van de toekomst zijn.
Alsof het lopen in een stad vol drones,
vliegende taxis, deelbare bussen en magnetische capsules
nog niet exotisch genoeg is...
Ik denk dat er nog een andere kracht speelt
die stadsverkeer magisch zal maken.
Als je er over nadenkt,
zijn de huidige zelfrijdende auto's pas net hun weg aan het vinden
op een verkeersnetwerk dat is gemaakt voor en door mensen.
Ze proberen verkeersregels te leren, wat relatief eenvoudig is,
en met menselijke onvoorspelbaarheid om te gaan, wat uitdagender is.
Maar wat zou er gebeuren, als de hele stad bestuurderloos zou zijn?
Zouden we stoplichten nodig hebben?
Zouden we rijstroken nodig hebben?
Snelheidsbeperkingen?
Rode bloedcellen hebben geen rijstroken.
Ze stoppen nooit voor het rode licht.
In de eerste bestuurderloze steden
zou je geen stoplichten en rijstroken hebben.
En als alle auto's zelfrijdend en verbonden zijn,
is alles voorspelbaar en zijn reactietijden minimaal.
Ze kunnen veel sneller rijden
en kunnen rationele beslissingen nemen
die hen of omringende auto's versnellen.
Dus in plaats van door rigide verkeersregels
wordt de verkeersstroom gereguleerd
door een netwerk van dynamische algoritmes.
Het resultaat: een bijzondere verkeerssituatie
die de snelle stijfheid van de Duitse autobahn
combineert met de creative vitaliteit van de kruisingen in Mumbai.
(Gelach)
Verkeer wordt functioneel uitbundig.
Het wordt vloeibaar als bloed.
En paradoxaal genoeg:
hoe meer gerobotiseerd ons verkeersnetwerk wordt,
hoe organischer haar bewegingen voelen.
Dus ja,
biologie heeft tegenwoordig alle kenmerken van een vervoersgenie.
Maar dat proces heeft miljarden jaren geduurd
en is door allerlei iteraties en mutaties gegaan.
We kunnen niet miljarden jaren wachten tot ons vervoerssysteem ontwikkeld is.
We hebben nu de dromen,
de concepten
en de technologie
om een 3D-vervoersnetwerk te maken,
nieuwe voertuigen uit te vinden
en de stromen in onze stad te veranderen.
Laten we het doen.
Dankjewel.
(Applaus)