လူတချို့ဆိုရင် ပြင်သစ်ဝိုင်ကို စွဲလန်းနေကြတယ်။
တချို့ကျတော့ ဂေါက်သီး ဒါမှမဟုတ်
စာပေကို မြတ်နိုးကြတယ်။
ကျွန်တော့ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်စရာကြီးက၊ တချို့အတွက်
အနည်းလေး ထူးဆန်းနိုင်တယ်။
ကောင်းကင် ထက်မှနေပြီး၊ လေယာဉ် ပြတင်းပေါက်မှ နေပြီး မြို့တွေကို
ကြည့်ရတာကို အရမ်းကြိက်ပါတယ်။
တချို့မြို့တွေဆိုရင် အေးချမ်းတဲ့ စက်မှုမြို့ကြီးတွေပါ၊
Dusseldorf လိုဟာမျိုး
ဒါမှမဟုတ် Louisville ဟာလိုပေါ့။
တချို့ကျတော့ မရှိနိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ စွမ်းအားမျိုးကို မီးမောင်းထိုးပြကြတယ်၊
နယူးယောက် လိုမျိုး
ဟောင်ကောင်လို မျိုးပေါ့။
ပြီးတော့ ပါရီမြို့ရှိတယ်
ဒါမှမဟုတ် Istanbul ရှိတယ်၊
သူတို့နဲ့အတူ သမိုင်းရှည်ကြီး ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ မြို့တွေကို သက်ရှိလို မြင်ပါတယ်။
အဝေးမှနေပြီး ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရှုနေချိန်မှာ
သူတို့ရဲ့ လေဟာပြင်ကို ဘောင်ခတ်ပေးကြတဲ့ အဓိကရ လမ်းတွေ လမ်းမကြီးတွေကို ရှာတတ်တယ်။
အထူးသဖြင့် ညအချိန်မှာပါ။
ပြေးနေကြတဲ့ ယဉ်ကျောတွေက လမ်းတွေကို နီမြန်းစေလျက် ရွှေရောင် ဆိုးပေးလိုက်လို့၊
မြို့ရဲ့ သွေးကြောစနစ်က ၎င်းရဲ့ အသက်ရှင်မှု လုပ်ငန်းစဉ် လုပ်ကိုင်မှုကို မျက်စိရှေ့မှာ
အထင်အရှား ပြသပေးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကားထဲ ထိုင်နေချိန်မှာ၊
တစ်နာရီခွဲလောက် နေ့စဉ် မောင်းသွားလျက် သွားလာနေချိန်မှာတော့၊
အရှိတရားဟာ လုံးဝကိုမတူ တစ်မျိုးကြီးပါ။
(ရယ်သံများ)
ဘာ တစ်ခုကမှ-
အများသုံး ရေဒီယိုဘဲ ဖြစ်ဖြစ်
အွန်လိုင်း ရေဒီယိုဘဲ ဖြစ်ဖြစ်
(ရယ်သံများ)
စိတ်ငြိမ်စေမယ့် ကမ္မဋ္ဌာန်းက တောင်မှ
အဲဒီအချိန်ကို တန်ဖိုးရှိအောင် လုပ်မပေးနိုင်ပါ။
(ရယ်သံများ)
ကျွန်တော်တို့ဟာ
တစ်နာရီ မိုင် ၁၃၀ နှုန်း မောင်းနိုင်တဲ့ ကားကို တီထွင်နိုင်ခဲ့ကြပေမဲ့
အခုတော့ ၁၉ ရာစုတုန်းက မြင်းလှည်းရဲ့ နှုန်းအတိုင်း မောင်နေတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိလဲ။
(ရယ်သံများ)
US တစ်ခုတည်းမှာကို ကျွန်တော်တို့ဟာ
ယာဉ်နဲ့ သွားလာရင်း ၂၀၁၄ ခုနှစ်မှာ နာရီ ၂၉.၆ ဘီလီယံ ကို ဖြုန်းခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီလောက် အချိန်နဲ့ဆိုရင် ရှေးခေတ်
အီဂျစ်တွေ Giza ပီရမစ် ၂၆ ခုကို ဆောင်ပြီးခဲ့မယ်။
(ရယ်သံများ)
ကျွန်တော်တို့က အဲဒါကို တစ်နှစ်နှင့် လုပ်ပြီးနေတယ်။
လူသားတွေရဲ့ ဧရာမ အချိန်၊ စွမ်းအား နှင့် အစွမ်းအစကြီးပါ။
ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင်
လမ်းပိတ်ဆို့မှု အတွက် ကုစားနည်းက ရိုးရိုးလေးပါ-
လမ်းအသစ်တွေကို ဖောက် ဒါမှမဟုတ် ရှိနေတာကို ချဲ့ရန် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အဲဒါ အလုပ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါဟာ ပါရီမှာ ကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ပို့ဆောင်ရေးအတွက် အဆင်ပြေတဲ့ ၈၅ မိုင်ရှည် လမ်းတွေကို
ဖောက်လုပ်ရန် သမိုင်းဝင် အဆောက်အဦ
ထောင်ချီကို ဖြိုဖျက်ခဲ့တဲ့ နောက်မှာပါ။
လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေကြတဲ့ ထွန်းသစ်စ မြို့တွေမှာ အဲဒါဟာ
ဆက်ပြီး အလုပ်ဖြစ်နေတုန်း ဆိုပေမဲ့၊ ပိုပြီး အသားကျနေကြတဲ့
ခေတ်မီမြို့ကြီးတွေမှာ ကွန်ရက်တွေကို သိသိသာသာ ချဲ့လို့ မရနိုင်တော့ပါ။
လူနေရပ်ကွက်တွေ သိပ်သည်းလှတယ်၊
လူနေအိမ်တွေ ဈေးကြီးလွန်းတယ်၊
အစိုးရ ဘဏ္ဍာငွေက နည်းလွန်းတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြို့တွေရဲ့ သွေးကြောစနစ်ဟာ ပိတ်ဆို့ လာနေကာ ပိတ်လာတယ်၊
ကျွန်တော်တို့ အလေးပေးရန် လိုလာပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ တွေးခေါ်မှုဟာ အလုပ် မဖြစ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တွေ စီးဆင်းရန်၊
လှုံ့ဆောင်ချက် အသစ် လိုအပ်ပါတယ်။
ပို့ဆောင်ရေးထဲမှာ ၁၆ နှစ်ကျော် လုပ်လာခဲ့တဲ့ နောက်မှာ၊
biotech ဖောက်သည် တစ်ဦးနဲ့ ဆွေးနွေး နေစဉ်မှာ ကျွန်တော့ အကြံရလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ကုသမှုက သွေးကြောစနစ်ရဲ့ အရည်အသွေး
အချို့အား ပြောင်းလဲ သုံးနိုင်ပုံကို ပြောပြနေခဲ့တာပါ။
ဟုတ်လိုက်တာ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက
သွေးလွှတ်ကြောတွေ၊ သွေးပြန်ကြော ဆိုတဲ့ စနစ်ကြီးဟာ
နေ့စဉ် ပို့ဆောင်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနေကြတယ်။
ဇီဝဗေဒဟာ ပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်
လာနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံချီ ရှိလာတာကို အဲဒီအချိန်တွင်
ကျွန်တော် နားလည်မိတယ်။
အာဟာရတွေ၊ ဓာတ်ငွေ့တွေ နဲ့ အသားဓာတ်တွေကို ပို့ဆောင်ပေးရန်
၎င်းဟာ ရေတွက် မရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။
၎င်းဟာ တကယ့်ကိုပဲ ကမ္ဘာ့ အရှုပ်ထွေးဆုံး ပို့ဆောင်ရေး စနစ်ကြီးပါ။
ဒီတော့ ယာဉ်ကျောဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှု အတွက် အဖြေက ကျွန်တော်တို့ထဲ ရှိနေရင်ကော။
ကျွန်တော် သိချင်ခဲ့တာက-
သွေးကြောတွေထဲမှာ သွေးဟာ တစ်သက်လုံး စီးပြေးနိုင်ပေမဲ့၊
မြို့ကြီးတွေကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ နေ့စဉ် ပိတ်ဆို့ မိနေကြတာလဲ။
အမှန်တရားက ကျွန်တော်တို့ဟာ လုံးဝမတူတဲ့ ကွန်ရက် နှစ်မျိုးကို ကြည့်ရှုနေခြင်းပါပဲ။
ခင်ဗျားတို့ သိမလားမသိ၊ ကျွန်တော်တို့
လူတိုင်းထဲတွင် သွေးကြော မိုင် ၆၀၀၀၀ အထိ ရှိနေပါတယ်။
မိုင်ပေါင်း ၆၀၀၀၀ ကြီး။
အဲဒါက ကမ္ဘာကြီးကို ၂ ပတ်ခွဲအထိကို ရစ်ပတ်နိုင်ပါတယ်၊
ကျွန်ုပ်တို့ အထဲမှာ ရှိနေတယ်။
သွေးကြောတွေဟာ အရေပြား အောက်မှာတင်မက နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ
ရှိနေကြတာကို ဆိုလိုပါတယ်။
ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မြို့တွေကို ကြည့်ပါက၊
မြေအောက် ရထားလမ်း တချို့ရှိတာ မှန်ပါတယ်၊
တချို့သော လှိုဏ်ဂူတွေ၊ တံတားတွေ ရှိကြတာလည်း အမှန်ပါ၊
ကောင်းကင် ထက်တွင် ရဟတ်ယာဉ်တွေ ပျံဝဲနေတတ်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့၊ ယာဉ်အများစုကြီး ကျတော့ မြေမျက်နှာပြင် ပေါ်တွင်သာ
စုပြုံလျက် ရှိနေပါတယ်။
တမျိုး ပြောရလျှင်၊
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သွေးကြောစနစ်က ကိုယ်ထဲမှာ ရုပ်လုံးကြွအဖြစ် လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ၊
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပို့ဆောင်ရေး ကျတော့ မျက်နှာပြင် ပေါ်မှာသာ ရှိနေတယ်။
ဒီတော့ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အထက်အောက် အထက်အောက်နေရာ အားလုံးယူရမယ်။
မျက်နှာပြင်နေရာ ပြည့်ကျပ်နေပြီ ဆိုရင်
ကျွန်ုပ်တို့ ယာဉ်တွေကို မြှင့်ရပါမယ်။
ယာဉ်ကျောပိတ်မှုမှ ကယ်တင်ပေးမယ့် တရုတ် ဘတ်စ်ကားလိုဟာမျိုး-
အဲဒါက ဟင်းလင်းပြင် နှင့် မြို့ထဲက လှုပ်ရှားမှုတွေ အကြောင်း အမြစ်သစ်
ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ဟာ လျှပ်စစ် ဓာတ်အား
လိုင်းကြီးတွေလိုပဲ ပို့ဆောင်ရေးကိုလည်း လေထင် တိုင်ထိုးတင်ထားလို့ ရနိုင်ပါတယ်။
Tel Aviv နဲ့ Abu Dhabi မြို့တွေမှာ အနာဂတ်မှာ ပေါ်လာနိုင်ကြတဲ့
ဒီလို ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ သံလိုက် မှတ်တိုင်တွေကို စမ်းနေကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ မြင့်ရာသို့ တက်နိုင်ကာ ပျံသန်းနိုင်တယ်။
Airbus လို ကုမ္ပဏီကတောင် မြို့ကြီးတွေမှာ
သုံးနိုင်မယ့် ပျံသန်းကြမယ့် တက္ကစီကို လေးလေးနက်က်စမ်းနေခြင်းက
တစ်ခုခုကို ထောက်ပြနေပါတယ်။
ပျံသန်းနိုင်ကြတဲ့ ကားတွေဟာ သိပ္ပံဝတ္ထု များထဲမှ နေပြီး
လုပ်ငန်းတွေ ရှိရာ ဒေသထဲကို ဝင်လာ နေကြပါပြီ။
ဒါဟာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကာလပါပဲ။
ခုနက 3-D ပို့တောင်ရေး ကွန်ရက်မျိုးကို ဆောက်လုပ်မှုဟာ
ယာသ်ကျော ပိတ်ဆို့မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရေး နည်းလမ်း တစ်ခုပါ။
အဲဒါဟာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ ရွေးကြတဲ့ အခြားသော
အခြေခံ ရွေးချယ်မှုများ၊ ဥပမာ၊ ယာဉ်များအတွက်လည်း မေးခွန်းထုတ်ရမယ်။
အားလုံးသိကြတဲ့ မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ကြပါ-
ခင်ဗျား ကားမောင်းနေတာ ၄၂ မိနစ် ကြာသွားပါပြီ။
နောက်မှာ လိုက်ပါလာတဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်ဟာ အငြိမ် မနေနိုင်ဘူး။
ခင်ဗျားဟာ နောက်ကျနေတယ်။
ရှေ့မှာ ဖြည်းဖြည်းလေး မောင်းနေတဲ့ ကားကိုမြင်လား။
ခင်ဗျား နောက်ကျတိုင်း လာနေကျ ကားလား။
(ရယ်သံများ)
အဲဒီယာဉ်မောင်းဟာ ကားရပ်ဖို့ နေရာကို ရှာနေတယ်။
ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ ကားရပ်လို့ရမယ့် နေရာ မရှိပါ၊
ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲ။
မြို့ကြီးတွေမှာ ယာဉ်တွေရဲ့ ၃၀ % ဟာ ကားရပ်ရန် နေရာရှာနေကြတဲ့
ယာဉ်မောင်းတွေလို့ ခန့်မှန်းရတယ်။
ခင်ဗျားကို ဝန်းရံနေတဲ့ ကားတွေ ​တွေ့လား။
၎င်းတို့ထဲက ရှစ်ဆယ့်ငါးခုထဲမှာ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်။
အဲဒီ ယာဉ်မောင်း ၈၅ ယောက်စလုံးဟာ လန်ဒန် ဘတ်စ်ကား တစ်စီးစာပါ။
ဒီတော့ မေးခွန်းက-
နေရာလွတ်ကို လိုအပ်နေချိန်မှာ ဘာဖြစ်လို့ နေရာကို ဖြုန်းနေကြတာလဲ။
ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြဿနာကို ဖန်တီးနေတာ။
ဇီဝဗေဒ ဆို ဒါမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ သွေးကြောများထဲက နေရာကို အပြည့်အဝ သုံးနေတယ်။
နှလုံး ခုန်တိုင်းမှာ၊
ဖိအားဖြင့် သွေးဟာ သွေးနီဥ သန်းချီကို အောက်ဆီဂျင်
ရထားကြီးများထဲသို့ ပစ်သွင်းနေရာ
အဲဒါတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ် တလျှောက် ပြေးနေတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ သွေးနီဥထဲက သေးငယ်တဲ့ နေရာဟာလည်း အလဟဿ မဖြစ်စေရပါ။
ကျန်းမာနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ၊
၎င်းတို့ရဲ့ အောက်ဆီဂျင် ဆိုင်ရာ လုပ်နိုင်စွမ်း ၉၅ % ကျော်ကို သုံးဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော်တို့က မြို့ထဲမှာ သုံးကြတဲ့ ယာဉ်တွေ
၉၅ % ပြည့်နေမှာကို စိတ်ကူးနိုင်လား။
အဲလို့ဆိုရင် လမ်းလျှောက်ဖို့၊ စက်ဘီးစီးဖို့၊ ပျော်ပါးဖို့
မြို့ထဲမှာ အများကြီး ပေါ်လာမှာ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးနီဥတွေ ဒီလို ထိရောက်မှု ရှိကြတာက
၎င်းတို့ဟာ အထူးသတ်မှတ်ထားတဲ့ အင်္ဂါများ သို့မဟုတ် အသားမျှင်များ
အတွက် ရည်ရွယ်မထားလို့ပါ၊
ဒီလိုသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် တချိန်လုံး သွေးကြောတွေ ပိတ်မိနေကြမှာ။
အဲဒါကို မျှဝေ မသုံးပါဘူး။
၎င်းတို့ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆဲလ်တွေ အားလုံး မျှဝေသုံးတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကွန်ရက်က ကြီးမားလွန်းလို့၊
၃၇ ထရီလီယံ ရှိကြတဲ့ ဆဲလ် တစ်ခုချင်းဟာ ၎င်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ အောက်ဆီဂျင်ကို
လိုအပ်ချိန်မှာ အတိအကျ ရနိုင်တယ်။
သွေးစာ အားလုံးအတွက် နှင့် တစ်ခုချင်းအတွက် ပို့ဆောင်ရေး စနစ်ကြီးပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြို့တွေ
ကျတော့ ပိတ်ဆို့မိနေကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ ကားဗဟိုပြု လူ့အဖွဲ့အစည်း
ဒါမှမဟုတ် အများသုံး ပို့ဆောင်ရေး စနစ် အကြား ရွေးမရ ငြင်းခုံနေကြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ကျော်ရမယ်။
ကားတွေရဲ့ အဆင်ပြေမှု နှင့် ရထား နဲ့ ဘတ်စ် တွေရဲ့ ထိရောက်မှုကို ပေါင်းစပ်ပေးမယ့်
ယာဉ်မျိုးကို ကျွန်တော်တို့ တီထွင်နိုင်မယ်ထင်တယ်။
စိတ်ကူးကြည့်ကြပါ။
ခင်ဗျားဟာ မြန်ဆန် ချောမွေ့တဲ့ မြို့ပြ ရထားကို စီးလာနေတယ်၊
ခရီးသည် ၁၂၀၀ တို့နဲ့ အတူပါ။
မြို့ပြရထားတွေရဲ့ ပြဿနာက
မကြာခဏဆိုသလို ကိုယ်သွားမယ့် နေရာကို မရောက်ခင် ၅၊ ၁၀၊ ၁၅ မှတ်တိုင်
သွားဖို့ လိုအပ်ခြင်းပါပဲ။
လုံးဝ ရပ်နားခြင်း မရှိဘဲ ရထား စီးသွားနိုင်မယ် ဆိုရင်ကော။
အဲဒီလို ရထားထဲမှာ တွဲတွေဟာ
မောင်းနေစဉ်မှာကို ပြုတ်ထွက်သွားကာ ဘေးလမ်းအတိုင်း
ရွေ့ရှားသွားတဲ့ ယာဉ်မောင်းမဲ့
ဘတ်စ်ကား အဖြစ် ပြောင်းသွားမယ်။
အဲဒါကြောင့်မို့လို့ တစ်နေရာမှာမှ ရပ်ရန်
မလိုဘဲ အချိန်ကြာစွာ ကူးရန်မလိုဘဲ၊
ခင်ဗျား စီးနေတတဲ့ ဘတ်စ်ကားဟာ ခင်ဗျားနေရာ ဆင်ခြေဖုံးကို သွားနေပြီ။
အနီးကို ရောက်တာနဲ့
ခင်ဗျား ထိုင်နေတဲ့ အကန့်ဟာ ပြုတ်ထွက်လျက်
ခင်ဗျားရဲ့ တံခါးဝဆီကို မောင်းပို့ပေးမယ်။
အဲဒါ အားလုံးအတွက် ဖြစ်သလို တစ်ဦးချင်း အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။
အဲဒါဟာမျှသုံးနိုင်မယ့် မော်ဂျူးလာ ယာဉ်မောင်းမဲ့ အနာဂတ် ယာဉ်ပါပဲ။
ဆက်ပြီး...
ဒရွန်းတွေ၊ ပျံသန်းနေကြတဲ့ တက္ကစီတွေ၊
မော်ဂျူးလား ဘတ်စ်တွေ နဲ့ အမိုးချိတ် သံလိုက် မှတ်တိုင်တွေဟာ
သိပ် အံ့ဩစရာ မဟုတ်သေးပါက၊
မြို့ပြ ယာဉ်တွေကို ညှို့ယူဖမ်းစားမယ့်
နောက် လုပ်နိုင်စွမ်း တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။
စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင်၊
လက်ရှိ ယာဉ်မောင်းမဲ့ ကားတွေဟာ လူတွေက လူတွေအတွက် တီထွင်ခဲ့ကြတဲ့
သွားလာမှု စနစ်ထဲကို ခြေချဝင်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေခြင်းပါပဲ။
၎င်းတို့ဟာ အတော်လေး ရှင်းတဲ့ ယာဉ်သွားလာမှု စည်းကမ်းတွေကိုသင်ယူနေကြတယ်၊
ပိုပြီး စိန်ခေါ်သလို ရှိနေတဲ့ လူသားကို
ခန့်မှန်းနားလည်ရန် အားထုတ်ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ မြို့တမြို့လုံး ယာဉ်မောင်းမဲ့ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။
အချက်ပြမီးတွေ လိုဦးမလား။
ယာဉ်ကျောတွေ လိုဦးမလား။
မိုင်နှုန်း ကန့်သတ်ချက်ကော။
သွေးနီဆဲလ်တွေဟာ စီးဝင်နေကြတာ ယဉ်ကျော မရှိပါ။
၎င်းတို့ဟာ ရပ်ပေးရတဲ့ အချက်ပြမီး မရှိပါ။
ယာဉ်မောင်းမဲ့ ပထမဦးဆုံး မြို့တွင်၊
မီးနီလည်း မရှိ၊ ယာဉ်ကျော်တွေ ရှိမှာ မဟုတ်ပါ။
ပြီးတော့ ယာဉ်မောင်းမဲ့ ကားတွေ အားလုံးကို ချိတ်ဆက်ပေးထားမယ်ဆိုရင်၊
အားလုံးကို ခန့်မှန်းလို့ ရနိုင်ကာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန် အနည်းဆုံး လိုပါမယ်။
သူတို့ဟာ ပိုပြီးမြန်ဆန်စွာ မောင်းနိုင်ကာ
သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ဒါမှမဟုတ် အနီးရှိကားတွေရဲ့ အရှိန်မြှင့်ရန်
စီစဉ် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြမယ်။
ဒီတော့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းများ အစား
တချိန်လုံး ပြောင်းလဲနေကြတဲ့
မိမိဘာသာ မြှင့်တင်ရေး အယ်လဂိုရီသမ် နှင့်အညီ ညှိသွားမှာပါ။
ရလဒ်က ဂျာမန် ကားလမ်းမကြီးတွေရဲ့ ချောမွေ့ မြန်ဆန်မှုကို
Mumbai ရဲ့ တီထွင်ဉာဏ်ပါတဲ့ လမ်းဆုံတွေရဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်း
ပေါင်းစပ်မှုကြီး ဖြစ်လာမှာပါ။
(ရယ်သံများ)
ယာဉ်များရဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်း အရမ်းကောင်းမယ်။
၎င်းသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးလို အရည်နဲ့ တူပါလိမ့်မယ်။
ရိုဘော့တွေ ပိုပို တပ်ဆင်ပေးလေလေ၊
ယာဉ်စနစ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုဟာ ပိုပြီး သဘာဝကျလာကာ
ပိုပြီး အသက်ဝင်တဲ့ ပုံစံကို ဆောင်လာမှာပါ။
ဟုတ်ပါတယ်၊
ဇီဝဗေဒဆီမှာ ဒီနေ့ရဲ့ ပို့ဆောင်ရေးထဲမှာ ပါရမီရှင် ဖြစ်ရန် အချက်တွေ လုံလောက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်စဉ်ကို နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံချီ အချိန်ယူကာ
အမှားအယွင်များကို ထပ်တလဲ စမ်းသပ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပါတယ်။
ပို့ဆောင်ရေး စနစ်ကို မြှင့်တင်ရန် ဘီလီယံနှစ်ချီ စောင့်မရနိုင်ပါ။
3-D ပို့ဆောင်ရေး ကွန်ရက်တွေဖန်တီးဖို့၊
မြို့တွေထဲက ယာဉ်တွေ စီးဆင်းမှုကို
ပြောင်းလဲပစ်ဖို့၊ ယာဉ်အသစ်တွေကို ဖန်တီးဖို့
လိုအပ်တဲ့ စိတ်ကူးတွေ၊ အယူအဆတွေ၊
ကျွန်တော်တို့ထံတွင်
ဒီနေ့ အားလုံး ရှိနေပြီ။
အဲဒါကို လုပ်ကိုင်ကြပါစို့။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)