برخی افراد عاشق شراب فرانسوی هستند.
دیگران دوست دارند گلف بازی کنند
یا غرق ادبیات شوند.
بایذ اقرارکنم کخ یکی از بزرگترین لذت های من در زندگی،
کمی خاص است.
نمی توانم بگویم که چقدر از تماشای شهرها از آسمان،
از پنجره یک هواپیما لذت می برم.
برخی شهرها آرام اما سخت کوش هستند،
مانند دوسلدورف
یا لویی ویل.
برخی دیگر آنقدر انرژی دارند که به سختی قادر به کنترل آن هستند،
مثل نیویورک
یا هنگ کنگ.
و بعد می رسید به پاریس
یا استانبول،
و گنجینه تاریخ آن ها.
من به شهرها مانند موجودات زنده نگاه می کنم.
و هنگامی که از ارتفاع نگاهشان می کنم،
دوست دارم خیابانهای اصلی و بزرگراههایی را پیدا کنم که به آنها شکل فضایی داده.
به ویژه شب،
وقتی این شاهرگها در اثر عبور و مرور به وضوح قرمز و طلایی می شوند:
سامانه عروقی شهر در حال انجام وظیفه حیاتی خود
درست جلوی چشمان شما.
اما وقتی داخل ماشین نشسته ام
هر روز پس از یک ونیم ساعت راه،
منظره بسیار متفاوت است.
(خنده)
هیچ چیز--
نه رادیو دولتی،
نه پادکست--
(خنده)
نه حتی تمرکز و تمدد اعصاب
می تواند به این زمان ارزش زندگی بدهد.
(خنده)
مضحک نیست
که ماشین‌هایی ساخته‌ایم که سرعت آنها می تواند به ٢٠٠ کیلومتر در ساعت برسد
اما اکون آنها را با سرعت درشکه های اسبی قرن ١٩ می‌دانیم؟
(خنده)
تنها در ایالات متحده،
٢٠١٤ میلیارد ساعت در سال ٢٠١٤ در راه بودیم.
با آن مقدار وقت،
مصریان باستان ٢٦ هرم جیزه می ساختند.
(خنده)
این کار هر سال ماست.
یک اتلاف استثنایی وقت، انرژی و توان بشر.
تا دهه ها،
راه حل ما برای ازدحام ساده بود:
ساخت جاده های تازه یا توسعه جاده های موجود.
و این مؤثر بود.
بی شک در پاریس مؤثر بود،
وقتی صدها بنای تاریخی شهر فرو ریخت
تا ١٣٧ کیلومتر بلوار
برای آمدوشد راحت ساخته شود.
و این روش امروز هم در شهرهای در حال رشد سریع مؤثر است.
اما در مراکز شهری قدیمی تر،
توسعه قابل توجه شبکه تقریباً غیرممکن است:
منطقه بیش از حد متراکم است،
زمین خیلی گران است
و منابع دولت، خیلی محدود.
سامانه عروقی شهرهای ما مسدود شده، بیمار شده،
و نیاز به توجه ما دارد.
روش تفکر فعلی ما مؤثر نیست.
برای اینکه حمل و نقل راه بیفتد،
نیاز به ایده جدید داریم.
من پس از ١٦ سال کار در حمل و نقل،
وقتی با یک مشتری زیست فناوری حرف میزدم این ایده به سرم زد.
داشت به من میگفت چگونه روش درمانی او
خصوصیات ویژه رگهای بدن ما را تغییر می دهد.
فکر کردم، "وای، رگهای بدن ما--
این همه ورید و شریان در بدن ما
که هر روز در حمل و نقل معجزه می کنند."
این لحظه ای بود که فهمیدم
زیست شناسی میلیاردها سال
در کار حمل نقل بوده است.
راه حل های بیشماری را آزموده
تا مواد مغذی، گازها و پروتئین ها را حمل کند.
این واقعاً پیچیده ترین آزمایشگاه ترابری در جهان است.
پس اگر راه حل چالش های ترافیک ما داخل خود ما باشد چه؟
می خواستم بدانم:
چرا آن خون در بیشتر زمان حیات ما در داخل رگ های ما جریان دارد
در حالی که در شهرهای بزرگ ما هر روز راهها بسته است؟
و واقعیت این است که دو شبکه بسیار متفاوت می بینید.
نمی دانم متوجه می شوید،
اما هر کدام از ما ٩٦٠٠٠ کیلومتر رگ خونی در بدن خود داریم--
٩٦٠٠٠ کیلومتر.
این یعنی دو و نیم برابر محیط زمین،
داخل شما.
معنی اش این است که رگ های خونی همه جا در داخل ما هستند،
نه فقط زیر سطح پوست ما.
اما اگر به شهرهای ما ناه کنید،
البته بعضی جاها مترو داریم
و تعدادی تونل و پل،
و چند هلیکوپتر در آسمان.
اما بیشتر حمل و نقل ما جاده ای است،
زمینی است.
پس به عبارتی،
در حالی که سامانه عروقی ما از هر سه بعد درون ما استفاده می کند،
حمل و نقل شهری ما حداکثر دوبعدی است.
و بنابراین لازم است به بعد عمودی توجه کنیم،
وقتی شبکه سطحی اشباع شده،
خب، بیایید ترافیک را بالا ببریم.
ایده چینی ها درباره اتوبوسی که قادر به عبور از ترافیک است--
که شگفت‌آور بود و فکری جدید درباره فضا و حرکت
در داخل شهرهای ماست.
و می توان بالاتر رفت،
و حمل و نقل را مانند کابل های برق معلق کرد.
تل آویو و ابوظبی از آزمایش
شبکه نوین ترن هوایی صحبت می کنند.
و می توان بالاتر رفت و پرواز کرد.
این واقعیت که شرکتی مثل ایرباس
به طور جدی روی تاکسی های شهری پرنده کار می کند
پیامی برای ما دارد.
بالاخره ماشین های پرنده از آشناپنداری داستان های علمی تخیلی
وارد قلمرو جذاب تجاری می شوند.
و این لحظه هیجان انگیزی است.
پس ساخت این شبکه سه بعدی
یکی از راه های گشودن گره های ترافیکی ماست.
اما تنها راه نیست.
باید به دنبال سؤال از گزینه های
اساسی دیگری باشیم که ساخته ایم، مانند وسایل نقلیه که استفاده می کنیم.
فقط این صحنه بسیار آشنا را تصور کنید:
٤٢ دقیقه است که رانندگی می کنید.
دو کودک در صندلی پشتی حوصله شان سر رفته است.
و شما دیرتان شده است.
آن ماشین جلویی را میبینید که به کندی حرکت میکند؟
همیشه وقتی دیرتون شده پیداش میشه،درسته؟
(خنده)
آن راننده دنبال جای پارک است.
آن طرف ها جای پارک نیست،
اما از کجا باید بداند؟
برآورد شده تا ٣٠ درصد ترافیک شهری ناشی از راننده هایی است
که دنبال جای پارک هستند.
آن ١٠٠ ماشین اطراف خود را می‌بینید؟
هشتاد و پنج تای آنها فقط یک مسافر دارند.
آن ٨٥ راننده همگی در یکی از این اتوبوسهای قرمز دوطبقه لندن جا می‌شوند.
پس سؤال این است:
چرا این همه فضا را که این همه لازم داریم تلف می کنیم؟
چرا این کار را با خود می کنیم؟
زیست شناسی هرگز این کار را نمی کند.
از فضای درون شریانهای ما کاملاً استفاده می شود.
با هر ضربان قلب،
فشارخون بالاتر در واقع میلیونها گلبول قرمز را فشرده
به شکل قطارهای بزرگ اکسیژن در می آورد
که به سرعت در سراسر بدن ما حرکت می کنند.
و فضای کوچک درون گلبول های قرمز نیز تلف نمی شود.
در حالت سلامت،
بیش از ٩٥ درصد ظرفیت اکسیژن آنها مصرف می شود.
می توانید تصور کنید اگر وسایل نقلیه شهری ما
٩٥ درصد پر باشند،
چقدر فضای اضافی برای پیده روی، دوچرخه سواری
و لذت بردن از شهر خواهید داشت؟
علت این که خون این قدر کارآمد است
این است که گلبولهای قرمز ما مخصوص
ضو یا بافت خاصی نیستند؛
وگرنه ممکن بود داخل رگهای ما ترافیک شود.
خیر، آنها مشترک هستند.
بین همه سلولهای بدن ما مشترک هستند.
و چون شبکه ما بسیار گسترده است،
هریک از ٣٧ تریلیون سلول ما سهم اکسیژن خود را دریافت می کند
درست وقتی که به آن نیاز دارد.
خون نوعی وسیله حمل و نقل عمومی و در عین حال شخصی است.
ولی ما در شهرهای خود،
گرفتار شده ایم.
گرفتار بحث بی پایان
بین ایجاد جامعه ماشین محور یا سامانه های گسترده نقلیه عمومی.
فکر می کنم باید این را رها کنیم.
فکر می کنم می توان وسیله ای ساخت که ترکیبی از راحتی ماشین
و کارآمدی قطار و اتوبوس باشد.
فقط تصور کنید.
درون یک قطار سریع و روان شهری راحت نشسته اید،
در کنار ١٢٠٠ مسافر.
مشکل قطارهای شهری
این است که باید پنج، ده، پانزده بار متوقف شوید
پیش از مقصد نهایی.
اگر در این قطار مجبور نباشید توقف کنید، چه؟
در این قطار،
واگن ها در حال حرکت جدا می شوند
و مانند یک قطار اکسپرس بدون راننده
وارد مسیر دوم می شوند.
پس بدون یک لحظه توقف،
یا طی مسیر طولانی تر،
حال شما در اتوبوسی نشسته اید که به سمت محله تان می رود.
و وقتی نزدیک می شوید،
بخشی که نشسته اید جدا می شود
و بدون راننده شما را درست تا آستانه در می رساند.
این یک وسیله نقلیه عمومی و در عین حال شخصی است.
این شاید یکی از وسایل نقلیه عمومی، با بخشهای جدا شدنی، و بی راننده فردا باشد.
حال--
اگر قدم زدن در یک شهر پر از پهپاد،
تاکسی پرنده، اتوبوس مدولار (دارای بخشهای جداشدنی) و ترن هوایی
به حد کافی عجیب نباشد،
فکر می کنم عامل دیگری در کار است
که ترافیک شهری را متحول خواهد کرد.
اگر درباره اش فکر کنید،
نسل فعلی ماشین های بدون راننده تلاش می کند تا راه خود را باز کند
در کلاف ترافیکی که توسط انسان و برای انسان ایجاد شده است.
این ماشین ها سعی می کنند قواعد ترافیک را که نسبتاً ساده است بیاموزند،
و با ذات پیش بینی ناپذیر انسان
که چالش بزرگتری است سازگار شوند.
اما وقتی همه شهرها بدون راننده شوند چه رخ خواهد داد؟
آیا به چراغ راهنمایی نیاز خواهیم داشت؟
آیا به خط کشی نیاز خواهیم داشت؟
محدودیت سرعت چه؟
گلبول های قرمز در میان خطوط حرکت نمی کنند.
هرگز در چراغ قرمز نمی ایستند.
در اولین شهرهای بدون راننده،
خبر از هیچ چراغ قرمز یا خطی نخواهد بود.
و وقتی همه ماشین ها بدون راننده و متصل شوند،
همه چیز قابل پیش بینی است و زمان واکنش حداقل است.
می توانند بسیار سریع تر برانند
و دست به هر ابتکار منطقی بزنند برای افزایش سرعت خود
یا ماشین های اطراف.
پس به جای قوانین ترافیکی سفت و سخت،
جریان توسط
شبکه ای از الگوریتم های پویا تنظیم می شود که پیوسته در حال ارتقای خود است.
نتیجه: ترافیک عجیبی
که ترکیبی از نظم سریع و نرم اتوبان های آلمان
و نشاط خلاق تقاطع های بمبئی است.
(خنده)
عملکرد ترافیک بهبود خواهد یافت.
مثل خون ما سیال خواهد بود.
و به طور متناقض و عجیب،
هر چه ترافیک روباتیک تر شود،
حرکت آن طبیعی‌تر و زنده تر حس خواهد شد.
پس بله،
امروز زیست شناسی تمام شاخص های حمل و نقل نبوغ آمیز را دارد.
اما این فرآیند میلیاردها سال طول کشیده،
و دستخوش انواع تکرار و جهش شده است.
ما برای ارتقای سامانه ترابری خود نمی توانیم میلیاردها سال منتظر بمانیم.
ما هم اکنون رؤیاها،
ایده ها
و فناوری خود را داریم
تا شبکه‌های نقلیه سه بعدی ایجاد کنیم،
وسایل نقلیه جدید اختراع کنیم
و جریان را در شهرهای خود تغییردهیم
بیایید این کار را بکنیم.
متشکرم.
(تشویق)