Jestem dziennikarką,
więc lubię szukać nieopowiedzianych historii,
życia, które toczy się po cichu za krzykliwymi nagłówkami.
Interesują mnie również sprawy zapuszczania korzeni,
wyboru partnera, rodzenia dzieci,
Przez kilka ostatnich lat
próbowałam zrozumieć,
co składa się na dobre życie w XXI wieku,
bo jestem zafascynowana moralnymi i filozoficznymi konsekwencjami,
jak i sama desperacko potrzebuję odpowiedzi.
Żyjemy w niepewnych czasach.
Po raz pierwszy w historii Ameryki
większość rodziców uważa, że ich dzieci nie będą miały lepiej
niż oni.
Dotyczy to bogatych i biednych, mężczyzn i kobiet.
Niektórzy, słysząc to, mogą poczuć smutek.
Przecież Amerykę charakteryzuje
idea gospodarczej transcendencji,
zgodnie z którą nowe pokolenie ma się lepiej niż poprzednie,
więcej zarabiając, kupując, lepiej żyjąc.
Wyeksportowaliśmy to marzenie w świat,
więc dzieci w Brazylii i Chinach, a nawet w Kenii,
przejmują nasze nienasycone pragnienie,
by mieć więcej.
Kiedy po raz pierwszy przeczytałam ten historyczny sondaż,
właściwie mnie nie zasmucił.
Był niczym prowokacja.
"Lepiej", ale według czyich standardów?
Czy "lepiej" oznacza bezpieczną pracę,
na którą można liczyć do końca życia?
Takich już praktycznie nie ma.
Ludzie zmieniają pracę średnio co 4,7 lat
i szacuje się, że do 2020 roku
blisko połowa Amerykanów będzie wolnymi strzelcami.
Czy "lepiej" oznacza jedynie liczbę?
Czy chodzi o zarabianie jak najwięcej?
Według tej pojedynczej miary odnosimy porażkę.
Mediana dochodu na głowę jest stała od około 2000 roku,
uwzględniając inflację.
Czy "lepiej" to kupienie dużego domu z płotem z białych sztachet?
Coraz mniej z nas to robi.
Blisko pięć milionów ludzi straciło domy w trakcie Wielkej Recesji,
a jeszcze więcej z nas zrozumiało, do czego byliśmy w stanie się posunąć
lub jak nami zmanipulowano, w wielu przypadkach nadużyć,
aby utrzymać tę własność.
Wskażniki własności domów są najniższe od 1995 roku.
Zatem nie znajdujemy stabilnego zatrudnienia,
nie zarabiamy mnóstwa pieniędzy
i nie mieszkamy w dużych, drogich domach.
Bijcie w dzwony pogrzebowe temu,
co uczyniło Amerykę wielką.
Ale
czy to najlepsze wskaźniki potęgi kraju,
dobrze przeżytego życia?
Myślę, że Ameryka jest wspaniała dzięki jej duchowi odbudowy.
W wyniku Wielkiej Recesji
coraz więcej Amerykanów przedefiniowuje, co "lepiej" oznacza.
Ma więcej wspólnego ze wspólnotą i kreatywnością
niż dolarami i centami.
Chcę powiedzieć bardzo wyraźnie:
14,8 procent Amerykanów żyjących w biedzie potrzebuje pieniędzy,
to oczywiste.
Wszyscy potrzebujemy zasad chroniących nas przed wyzyskiem
przez pracodawców i instytucje finansowe.
Nie sugeruję, że przepaść między bogatymi i biednymi
nie jest głęboko niemoralna.
Jednak
zbyt często kończymy na tym dyskusję.
Traktujemy biedę jako jednolite doświadczenie,
a biednych jako tylko i wyłącznie ofiary.
Z moich badań i raportów nauczyłam się,
że sztuka dobrego życia
jest często najlepiej opanowana
przez najbardziej bezbronnych.
Jeśli potrzeba jest matką wynalazku,
to zaczęłam wierzyć,
że recesja może być ojcem świadomości.
Stawia nas wobec dogłębnych pytań,
których nie zadajemy sobie z lenistwa lub nieuwagi
w czasach względnego komfortu.
Jak powinniśmy pracować?
Jak powinniśmy żyć?
Wszyscy, świadomie lub nieświadomie,
szukamy odpowiedzi na te pytania,
a przodkowie szepczą nam do ucha.
Mój pradziadek był pijakiem w Detroit,
któremu czasem udawało się utrzymać pracę w fabryce.
Miał, co może zabrzmieć niewarygodnie,
21 dzieci,
z jedną kobietą, moją prababcią,
która umarła na raka jajnika w wieku 47 lat.
Po raz drugi jestem w ciąży
i nie mogę wyobrazić sobie, przez co przeszła.
Jeśli próbujecie to obliczyć, to było sześć par bliźniąt.
Więc ich syn, mój dziadek,
został komiwojażerem
i żył od hossy do bessy.
Mój tata dorastał, otwierając drzwi windykatorom
i udająć, że rodziców nie ma w domu.
Zdjął sobie aparat ortodontyczny przy pomocy kombinerek, w garażu,
gdy ojciec przyznał, że nie ma pieniędzy,
aby pójść ponownie do ortodonty.
Mój tata, co było do przewidzenia,
został prawnikiem upadłościowym.
Nie można tego napisać w powieści, prawda?
Miał obsesję, aby zapewnić dobry start
mojemu bratu i mnie.
Pytam w imieniu kilku borykających się z tym pokoleń.
Moi rodzice zadbali, żebym dorosła na stabilnym gruncie,
który pozwala kwestionować, ryzykować i próbować.
Jak na ironię, a czasami ku ich frustracji,
to ich niezłomne oddanie bezpieczeństwu
pozwala mi kwestionować jego wartość,
a przynajmniej jego wartość zdefiniowaną
w XXI wieku.
Rozważmy pierwsze pytanie:
"Jak powinniśmy pracować?".
Powinniśmy pracować jak nasze matki.
Poświęciliśmy dekady,
próbując wpasować kobiety w świat pracy zbudowany dla mężczyzn pracoholików.
Wiele napociło się, żeby się dopasować,
ale inne wytyczyły nietypową ścieżkę,
łącząc sens i zarobek
z wystarczającą elastycznością, żeby robić to, co trzeba
dla tych, których kochają.
Mama nazywała to "spraw, aby to działało".
Trenerzy życiowi nazywają to "karierą typu portfolio".
Jakkolwiek by to nazwać,
coraz więcej mężczyzn chce pełnego, a nawet zabieganego, życia.
Chcą i czują się w obowiązku, aby być obecnymi ojcami i synami.
Artystka Anna Hamilton powiedziała:
"Praca jest sposobem poznania".
Praca jest sposobem poznania.
Innymi słowy, to nad czym pracujemy,
jest tym, co wiemy o świecie.
Jeśli to prawda, a tak myślę,
kobiety, które niewspółmiernie dbają o najmłoszych,
chorych i osoby starsze,
niewspółmiernie czerpią
z najbardziej gruntownej wiedzy:
wiedzy o kondycji człowieka.
Traktując opiekę priorytetowo,
mężczyźni zgłaszają roszczenie
do pełnego zakresu ludzkiej egzystencji.
Praca od 9 do 5 nikomu już nie służy.
Odbijanie karty staje się przestarzałe, tak jak szczeble kariery.
Branże powstają i zanikają każdego dnia.
Od teraz wszystko jest nieliniowe.
Musimy więc przestać pytać dzieci:
"Kim chcesz być, kiedy dorośniesz?"
i zapytać: "Jak chcesz żyć?".
Ich praca będzie się ciągle zmieniała.
Wspólnym mianownikiem są oni.
Im lepiej poznają swoje talenty,
i zostaną idealnymi współpracownikami,
tym będą miały lepiej.
Wyzwaniem jest zreformowanie zabezpieczeń społecznych,
aby dopasować je do coraz bardziej rozdrobnionej gospodarki.
Możliwość prznoszenia świadczeń zdrowotnych.
Potrzebujemy zasad uznających, że każdy ma prawo na bycie bezbronnym,
albo opiekę nad bezbronnymi,
bez zostania nędzarzem.
Trzeba rozważyć bezwarunkowy dochód podstawowy.
Trzeba zreformować organizację pracy.
Obietnica świata pracy dopasowanego
do naszych XXI wiecznych wartości,
a nie archaicznej idei sukcesu,
jest bardzo zapóźniona,
zapytaj o to swoją matkę.
Teraz drugie pytanie:
"Jak powinniśmy żyć?".
Powinniśmy żyć
jak nasi przodkowie imigranci.
Kiedy przybyli do Ameryki,
często dzielili się mieszkaniami, sposobami przetrwania, opieką na dziećmi,
zawsze umieli nakarmić kolejną osobę,
niezależnie jak mało mieli jedzenia.
Powiedziano im, że sukces to opuszczenie wioski
i pogoń za kultowym symbolem amerykańskiego marzenia,
czyli płotem z białych sztachet.
Nawet dzisiaj, kiedy widzimy taki płot,
myślimy o sukcesie, poukładaniu.
Ale kiedy odrzucimy sentymenty,
to naprawdę oznacza to podziały.
Wielu Amerykanów odrzuca płot z białymi sztachetami
i swego rodzaju sprywatyzowane życie rozgrywające się za nim,
i przywraca życie wspólnotowe,
przywraca zamiast tego współzależność.
Na przykład, 50 milionów z nas
żyje w domach międzypokoleniowych.
Ta liczba gwałtownie wzrosła wraz z Wielką Recesją,
ale okazało się, że ludzie lubią tak żyć.
Dwie trzecie żyjących pod jednym dachem z wieloma pokoleniami
twierdzi, że poprawiło to ich relacje.
Niektórzy dzielą dom nie z rodziną,
ale z ludźmi, którzy rozumieją zdrowotne i ekonomiczne korzyści
życia we wspólnocie.
CoAbode, internetowa platforma dla samotnych mam chcących dzielić dom
z innymi samotnymi mamami,
ma 50 000 użytkowniczek.
Ludzie po 65 są szczególnie skłonni
do szukania alternatywnych sposobów na życie.
Rozumieją, że jakość ich życia
zależy od mieszanki samotności i jedności.
Dotyczy to nas wszystkich,
zarówno młodych, jak i starych.
Zbyt długo udawaliśmy, że szczęście jest naszym władcą.
Ale wszystkie badania temu zaprzeczają.
Pokazują, że najzdrowsi, najszczęśliwsi oraz najbezpieczniejsi,
jeśli chodzi o zmianę klimatu, przestępczość itd,
są Amerykanie, których życia są splecone z ich sąsiadami.
Sama tego doświaczyłam.
Przez ostatnich kilka lat żyję we wspólnocie typu "cohousing".
To 1.5 akra śliwodaktyli,
wybornych krzaków jeżyn wijących się wokół wspólnego ogrodu,
w samym centrum miejskiego Oakland.
Każdy z dziewięciu budynków jest zbudowany inaczej,
w innym rozmiarze i kształcie,
ale wszystkie są jak najbardziej ekologiczne.
Duże, czarne baterie słoneczne na dachach
sprawiają, że rachunki za prąd
rzadko przekraczają pięć dolarów miesięcznie.
Mieszka tam 25 osób w różnym wieku, o różnych poglądach politycznych,
i wykształceniu,
a nasze domach mają to, co typowe domy.
Ale dodatkowo
dzielimy ogromną kuchnię i jadalnię,
gdzie wspólnie jemy dwa razy w tygodniu.
Kiedy mówię ludziom, że tak żyję,
często mają dwie ekstremalne reakcje.
Pytają: "Dlaczego każdy tak nie mieszka"?
Albo mówią: "To przerażające.
Nigdy bym tego nie zrobiła".
Zapewniam was, że szanujemy prywatność,
ale także przywiązanie do czegoś, co nazywamy "radykalną gościnnością",
nie taką reklamowaną przez Four Seasons,
zgodnie z którą każdy zasługuje na życzliwość,
koniec i kropka.
Największe zaskoczenie z mieszkania w takiej wspólnocie?
Dzielimy się obowiązkami domowymi, naprawami, gotowaniem, pieleniem,
ale również pomocą emocjonalnom.
Zamiast polegać na wyidealizowanej jednostce rodzinnej,
żeby zaspokoić potrzeby emocjonalne,
masz dwa tuziny ludzi
do rozmowy o trudnym dniu w pracy
albo o sposobie na obelżywego nauczyciela.
Nastolatkowie we wspólnocie często idą do dorosłego, który nie jest ich rodzicem,
żeby zapytać o poradę.
To coś, co bell hooks nazwała "rewolucyjnym rodzicielstwem",
skromnie potwierdzając,
że dzieci są zdrowsze, kiedy otaczają ich różni dorośli,
których mogą naśladować i na których mogą liczyć.
Okazuje się, że dorośli też są zdrowsi.
Dużo stresu
koszuje próba bycia idealną rodziną za płotem z białych sztachet.
W "nowym lepiej", jak to nazywam,
nie chodzi o inwestycję w idealną rodzinę,
a raczej o inwestycję w niedoskonałą wioskę,
o krewnych żyjących pod jednym dachem,
wspólnotę jak moja,
czy po prostu grupę sąsiadów, którzy zobowiązują się znać
i dbać o siebie.
To zdroworozsądkowe, prawda?
Pieniądze nas jednak często ogłupiły,
jeśli chodzi o wspólnotę.
Najbardziej pewne bogactwo
znajduje się w relacjach.
W "nowym lepiej" nie chodzi o indywidualną szansę.
Jeśli jesteś chodzącą porażką, albo tak o sobie myślisz,
mam dla ciebie dobre wiadomości:
możesz odnosić sukces według standardów, których jeszcze nie uznałeś.
Może i nie zarabiasz najlepiej, ale jesteś wspaniałym ojcem.
Może nie stać cię na wymarzony dom,
ale urządzasz legendarne, sąsiedzkie imprezy.
Jeśli odnosisz podręcznikowy sukces,
konsekwencje tego, o czym mówię, mogą być groźniejsze dla ciebie.
Możesz być do niczego według drogich ci standardów,
których świat nie nagradza.
Tylko ty to wiesz.
Wiem, że nie składam hołdu
mojej prababci,
która przeżyła krótkie i brutalne życie,
jeśli zarobię tyle, by stać mnie było na zapewnienie każdemu komfortu.
Nie można wykupić się od cierpienia albo kupić sensu życia.
Nie ma odpowiednio dużego domu,
żeby wymazać ból, jakiego doświadczyła.
Składam jej hołd,
jeśli żyję najlepiej jak to możliwe, społecznie i dzielnie.
Pośrodku rozpowszechnionej niepewności
możemy czuć się niepewnie.
Niepewność może uczynić nas kruchymi
albo giętkimi.
Możemy zamknąć się w sobie, stracić wiarę w zdolność instytucji do zmiany,
a nawet stracić wiarę w siebie.
Albo możemy się otworzyć,
kultywować wiarę w nasze możliwości do pomagania, łączenia, tworzenia.
Okazuje się, że największym zagrożeniem
nie jest nieosiągnięcie amerykańskiego marzenia.
Największe zagrożenie to spełnienie marzenia,
w które samu się nie wierzy.
Więc nie rób tego.
Rób rzeczy trudniejsze, bardziej interesujące,
takie jak tworzenie życia, w którym to, co robisz każdego dnia,
ludzie, których obdarzasz miłością, pomysłami i energią,
współgrali najlepiej z tym, w co wierzysz.
To, a nie prozaiczne zarabianie pieniędzy,
jest hołdem wobec twoich przodków.
To piękny wysiłek,
Dziękuję.
(Brawa)