Όταν σχεδιάζουμε καινούργια προϊόντα,
υπηρεσίες ή επιχειρήσεις,
ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν είναι καλά,
αν ο σχεδιασμός τους είναι καλός,
είναι να δούμε πώς χρησιμοποιούνται σε ένα γενικότερο πλαίσιο στον κόσμο.
Το σκέφτομαι κάθε φορά που περνάω από το Χάιμπουρι Φιλντς
στο βόρειο Λονδίνο.
Είναι πάρα πολύ όμορφα.
Μεγάλος ανοιχτός χώρος με πράσινο.
Έχει κτήρια Γεωργιανής εποχής τριγύρω.
Αλλά μετά έχει μια λασποπαγίδα που κόβει το πάρκο στη μέση.
Ο κόσμος προφανώς δεν θέλει να κάνει τον κύκλο.
Προτιμούν να κάνουν μια παράκαμψη,
η οποία είναι αυτοτροφοδοτούμενη.
Αυτή η παράκαμψη ονομάζεται το επιθυμητό μονοπάτι,
και συχνά είναι ο δρόμος της μικρότερης αντίστασης.
Μου φαίνεται συναρπαστικό,
γιατί συχνά είναι το σημείο απόκλισης μεταξύ σχεδιασμού και εμπειρίας χρήστη.
Επιτρέψτε μου να απολογηθώ,
γιατί εσείς θα αρχίσετε να τα βλέπετε παντού.
Σήμερα, θα διαλέξω τρία ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μου
και θα μοιραστώ τι πραγματικά μου θυμίζουν
στο λανσάρισμα προϊόντων και υπηρεσιών.
Το πρώτο είναι στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας, τη Μπραζίλια.
Μου θυμίζει ότι μερικές φορές
πρέπει απλώς να επικεντρωνόμαστε
στο σχεδιασμό για πραγματικές ανάγκες με χαμηλό κόστος.
Η Μπραζίλια είναι υπέροχη.
Σχεδιάστηκε από το Νίεμαϊερ τη δεκαετία του 1950.
Ήταν η χρυσή εποχή των πτήσεων,
και τη σχεδίασε σαν αεροπλάνο, όπως βλέπετε κι εδώ.
Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη,
τοποθέτησε τα περισσότερα σημαντικά κυβερνητικά κτίρια στο πιλοτήριο.
Αν πλησιάσουμε, στο κέντρο της Μπραζίλια,
στο σημείο που βρίσκεται αυτή η κουκίδα,
είναι γεμάτη μονοπάτια επιθυμίας.
Βρίσκονται παντού.
Νόμιζαν πως ο σχεδιασμός αυτός θα άντεχε στο μέλλον.
Νόμιζαν πως στο μέλλον δεν θα χρειάζεται να περπατάμε καθόλου.
Θα μπορούμε να οδηγούμε.
Επομένως υπήρχε μικρή ανάγκη για πεζοδρόμια και πεζόδρομους.
Κι όμως, η ανάγκη είναι πραγματική.
Είναι επικίνδυνα μονοπάτια επιθυμίας.
Αν διαλέξουμε ένα στη μέση,
θα δείτε ότι διασταυρώνεται με 15 λωρίδες κυκλοφορίας.
Δεν θα σας ξαφνιάσει
το ότι η Μπραζίλια έχει πέντε φορές μεγαλύτερο δείκτη ατυχημάτων πεζών
από μια μέση πόλη των ΗΠΑ.
Οι άνθρωποι είναι πολυμήχανοι.
Πάντα βρίσκουν το πιο σύντομο μονοπάτι
ώστε να εξοικονομήσουν χρήματα και χρόνο.
Καθώς ερχόμουν, ενώ ήμουν στο Χίθροου,
θυμήθηκα ότι δεν είναι όλα τα μονοπάτια επιθυμίας επικίνδυνα.
Πολλοί από μας εκνευρίζονται όταν πρέπει να περάσουν
υποχρεωτικά από τα αφορολόγητα των αεροδρομίων.
Για μένα ήταν εκπληκτικό
το πόσοι αρνήθηκαν να πάρουν το μεγάλο, ελικοειδή δρόμο στα αριστερά,
και απλώς έκαναν την παράκαμψη από δεξιά,
πήραν το μονοπάτι της επιθυμίας.
Η ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι:
Τι σκέφτονται οι σχεδιαστές όταν βλέπουν αυτή τη συμπεριφορά μας;
Νομίζουν ότι είμαστε χαζοί;
Νομίζουν ότι είμαστε τεμπέληδες;
Ή αποδέχονται ότι αυτή είναι η μόνη αλήθεια;
Αυτό είναι το προϊόν τους.
Συμβάλλουμε δραστικά στον σχεδιασμό του προϊόντος τους.
Δουλειά μας είναι να σχεδιάσουμε προϊόντα για αληθινές ανάγκες με χαμηλό κόστος,
γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, θα το κάνει ο πελάτης.
Το δεύτερο μονοπάτι που θα μοιραστώ
βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.
Μου θυμίζει
ότι ο καλύτερος τρόπος για να καταλήξουμε σε ένα σπουδαίο σχέδιο
είναι το λανσάρισμά του.
Οι πανεπιστημιουπόλεις ενδείκνυνται για τον εντοπισμό μονοπατιών επιθυμίας.
Ίσως γιατί οι μαθητές αργούν πάντα και είναι επίσης αρκετά έξυπνοι.
Και τρέχουν στις διαλέξεις.
Βρίσκουν πάντα μια παράκαμψη.
Και οι σχεδιαστές το ήξεραν αυτό.
Επομένως έχτισαν τα κτίρια
και περίμεναν μερικούς μήνες για να σχεδιαστούν τα μονοπάτια.
Στη συνέχεια τα έστρωσαν.
(Γέλια)
Απίστευτα έξυπνη προσέγγιση.
Συχνά, και μόνο το δοκιμαστικό λανσάρισμα μιας υπηρεσίας
μπορεί να σου διδάξει τι θέλει ο κόσμος.
Για παράδειγμα ο Ερ Μουίρ στη Βοστώνη ήξερε ότι ήθελε να ανοίξει ένα εστιατόριο.
Αλλά πού να το άνοιγε;
Πώς θα έπρεπε να είναι το μενού;
Λάνσαρε μια υπηρεσία,
σε αυτή την περίπτωση ένα φορτηγό με τρόφιμα,
και άλλαζε την τοποθεσία του κάθε μέρα.
Κάθε μέρα έφτιαχνε ένα διαφορετικό μενού στο πλάι, πάνω σε ασπροπίνακα,
ώστε να καταλάβει τι ήθελε ο κόσμος.
Τώρα έχει μια αλυσίδα εστιατορίων.
Μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό
το να λανσάρεις κάτι ώστε να βρεις τα μονοπάτια επιθυμίας.
Το τρίτο και τελευταίο μονοπάτι επιθυμίας που θέλω να μοιραστώ
είναι το UNIH.
Μου θυμίζει ότι «τα πάντα ρει»,
και ότι πρέπει να ανταποκρινόμαστε στις αλλαγές.
Πρόκειται για νοσοκομείο, όπως καταλάβατε.
Σημείωσα για σας στα αριστερά το Τμήμα Ογκολογίας.
Συνήθως οι ασθενείς μένουν στα ξενοδοχεία κάτω δεξιά.
Ήταν ένας πελατοκεντρικός οργανισμός,
και παρείχαν αυτοκίνητα για τους ασθενείς.
Αλλά αυτό που κατάλαβαν όταν ξεκίνησαν να κάνουν τις χημειοθεραπείες
είναι ότι οι ασθενείς σπάνια ήθελαν να μπουν σε αυτοκίνητα.
Λόγω της έντονης ναυτίας προτιμούσαν να γυρίζουν περπατώντας στο ξενοδοχείο.
Έτσι δημιουργήθηκε το μονοπάτι επιθυμίας που βλέπετε διαγώνια.
Οι ασθενείς το ονόμασαν «Μονοπάτι Χημειοθεραπείας».
Όταν το νοσοκομείο το είδε αρχικά,
προσπάθησε να φυτέψει ξανά γκαζόν, να το αγνοήσει.
Αλλά σύντομα συνειδητοποίησαν ότι ήταν μια σημαντική ανάγκη
των ασθενών τους που θα κάλυπταν,
κι έτσι το έστρωσαν.
Συχνά η δουλειά μας είναι να στρώνουμε τα μονοπάτια επιθυμίας που προκύπτουν.
Αν ξαναρίξουμε μια ματιά σε αυτό στο Βόρειο Λονδίνο,
αυτό το μονοπάτι δεν βρισκόταν πάντα εκεί.
Ο λόγος που ξεφύτρωσε
είναι ο κόσμος που ταξίδευε στο γνωστό γήπεδο της Άρσεναλ
τις μέρες των αγώνων,
από το σταθμό του μετρό που βλέπετε κάτω δεξιά.
Βλέπετε το μονοπάτι επιθυμίας.
Αν γυρίσουμε τα ρολόγια μας μερικά χρόνια πίσω,
όταν ακόμα κατασκευαζόταν το γήπεδο,
το μονοπάτι δεν υπήρχε.
Επομένως η δουλειά μας είναι να βλέπουμε πότε προκύπτουν αυτά τα μονοπάτια,
και πότε πρέπει να τα στρώνουμε,
όπως κάποιος έκανε εδώ.
Κάποιος έβαλε μια μπάρα,
ο κόσμος άρχισε να την παρακάμπτει όπως βλέπετε,
και μετά το έστρωσαν.
(Γέλια)
Νομίζω ότι αυτό είναι επίσης μια άριστη υπενθύμιση
ότι «τα πάντα ρει».
Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς.
Αν κοιτάξετε στην κορυφή αυτής της εικόνας,
υπάρχει ένα ακόμα μονοπάτι επιθυμίας.
Τα τρία μονοπάτια επιθυμίας μου θυμίζουν
την ανάγκη επίλυσης πραγματικών αναγκών.
Νομίζω ότι η κατανόηση του τι θέλουν οι καταναλωτές
είναι μάλλον η μεγαλύτερη ένδειξη της επιχειρηματικής επιτυχίας.
Σχεδιάστε για αληθινές ανάγκες
και σχεδιάστε με χαμηλό δείκτη τριβής,
γιατί αν δεν προσφέρονται με χαμηλό δείκτη τριβής,
θα τις προσφέρει ο ίδιος ο πελάτης.
Δεύτερον, συχνά ο καλύτερος τρόπος του να μάθεις τι θέλει ο κόσμος
είναι να λανσάρεις την υπηρεσία σου.
Η απάντηση σπάνια βρίσκεται μέσα στο σχεδιαστήριο.
Βγες έξω και δες τι πραγματικά θέλει ο κόσμος.
Τέλος, εν μέρει εξαιτίας της τεχνολογίας,
ο κόσμος βρίσκεται σε μια συνεχή ροή τώρα.
Αλλάζει συνέχεια.
Αυτά τα μονοπάτια ξεφυτρώνουν πιο γρήγορα από ποτέ.
Εμείς πρέπει να διαλέξουμε τα κατάλληλα
και να τα στρώσουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)