Σήμερα θα ήθελα να -εντάξει, είναι πρωί ακόμα-
θα ήθελα να σας μιλήσω για το μέλλον των μεταφορών από ανθρώπους,
για το πώς μπορούμε να μειώσουμε τη συμφόρηση, τη μόλυνση και το παρκάρισμα
τοποθετώντας περισσότερα άτομα σε λιγότερα αυτοκίνητα·
και πώς μπορούμε να το κάνουμε με την τεχνολογία που είναι στη τσέπη μας.
Ναι, αναφέρομαι στα έξυπνα τηλέφωνα,
όχι σε αμάξια που πηγαίνουν μόνα τους.
Για να ξεκινήσουμε, πρέπει να μεταφερθούμε περισσότερα από 100 χρόνια πίσω.
Καθώς αποδεικνύεται ότι υπήρχε μια Uber μέθοδος πολύ πριν το Uber.
Αν είχε επιβιώσει,
το μέλλον των μεταφορών θα ήταν πιθανότατα ήδη εδώ.
Επιτρέψτε μου να σας συστήσω το Jitney.
Δημιουργήθηκε ή εφευρέθηκε το 1914 από ένα τύπο με όνομα Λ.Π. Ντρέιπερ.
Ήταν ένας πωλητής από το Λος Άντζελες που είχε μια ιδέα.
Έκανε βόλτες στο κέντρο του Λος Άντζελες, την πατρίδα μου,
και έβλεπε τα τρόλεϊ
γεμάτα με κόσμο που προσπαθούσε να φτάσει τον προορισμό του.
Σκέφτηκε, «γιατί δεν βάζω ένα σήμα στο αυτοκίνητό μου
ώστε να μεταφέρω τον κόσμο εκεί που θέλει για ένα Jitney;»,
τα 0,05 σεντς στην αργκό.
O κόσμος ανταποκρίθηκε,
όχι μόνο στο Λος Άντζελες, αλλά και σε όλη τη χώρα.
Μέσα σε έναν χρόνο, μέχρι το 1915,
γίνονταν 50.000 διαδρομές τη μέρα στο Σιάτλ,
45.000 την ημέρα στο Κάνσας
και 150.000 την ημέρα στο Λος Άντζελες.
Για να καταλάβετε καλύτερα,
η Uber στο Λος Άντζελες
κάνει σήμερα 157.000 διαδρομές τη μέρα σήμερα, 100 χρόνια μετά.
Αυτοί είναι οδηγοί των τρόλεϊ,
το μονοπώλιο των μεταφορών εκείνη την εποχή.
Φυσικά δεν χάρηκαν για το μεταφορικό μέσο Jitney.
Οπότε στρώθηκαν στη δουλειά
και επισκέφθηκαν πόλεις σε όλη τη χώρα
και πέρασαν ρυθμίσεις ώστε να περιορίσουν την ανάπτυξη του Jitney.
Υπήρχαν πολλά είδη κανονισμών.
Υπήρχαν άδειες, συχνά πολύ ακριβές.
Σε μερικές πόλεις, αν ήσουν οδηγός Jitney,
έπρεπε να είσαι στο Jitney 16 ώρες ημερησίως.
Σε άλλες πόλεις,
απαιτούνταν να υπάρχουν δύο οδηγοί για ένα jitney.
Ωστόσο, υπήρχε ένας πολύ ενδιαφέρων κανονισμός
που όριζε ότι έπρεπε να τοποθετηθεί ένα φως στο πίσω κάθισμα,
σε κάθε jitney,
για να σταματήσουν μια νέα ολέθρια καινοτομία, που ονόμασαν spooning.
(Γέλια)
Ωραία. Οπότε, τι συνέβη;
Μέσα σε ένα χρόνο η κατάσταση είχε απογειωθεί.
Ωστόσο το Jitney μέχρι το 1919, είχε ήδη οδηγηθεί σε αφανισμό.
Δυστυχώς...
γιατί, όταν δεν μπορείς να μοιραστείς ένα αυτοκίνητο, πρέπει να έχεις το δικό σου.
Και η κτήση αυτοκινήτων εκτοξεύτηκε
και δεν είναι παράξενο ότι μέχρι το 2007,
υπήρχε ένα αυτοκίνητο για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί στην Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό το φαινόμενο έγινε παγκόσμιο.
Στην Κίνα, μέχρι το 2011,
γινόντουσαν περισσότερες πωλήσεις αυτοκινήτων απ' ό,τι στις ΗΠΑ.
Φυσικά, όλη αυτή η ιδιωτική κτήση είχε και δημόσιο κόστος.
Στις ΗΠΑ σπαταλάμε 7 δισεκατομμύρια ώρες ετησίως,
κολλημένοι στην κίνηση.
160 δισεκατομμύρια δολάρια χαμένης παραγωγικότητας
επίσης κολλημένοι στην κίνηση,
και το ένα πέμπτο του αποτυπώματος άνθρακα
εκπέμπεται στον αέρα από τα αυτοκίνητα μας.
Και αυτό είναι μόνο το 4% του συνολικού προβλήματος.
Γιατί το να πρέπει να έχετε αυτοκίνητο
σημαίνει ότι το 96% του χρόνου το αμάξι σας παραμένει ανενεργό.
Επομένως, το 30% της έκτασης και του χώρου μας
χάνεται για την αποθήκευση αυτών των ατσάλινων όγκων.
Έχουμε ακόμα και ουρανοξύστες κατασκευασμένους για αυτοκίνητα.
Σε τέτοιον κόσμο ζούμε σήμερα.
Οι πόλεις αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα εδώ και δεκαετίες.
Ονομάζεται μαζική μεταφορά.
Ακόμα και σε μια πόλη σαν τη Νέα Υόρκη,
από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις παγκοσμίως
με ένα από τα πιο εξεζητημένα συστήματα μαζικής μεταφοράς παγκοσμίως,
υπάρχουν ακόμα 2,5 εκατομμύρια αυτοκίνητα να διασχίζουν αυτές τις γέφυρες κάθε μέρα.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Επειδή η μαζική μεταφορά δεν έχει βρει έναν τρόπο
για το πώς να μας προσεγγίσει όλους.
Στο Σαν Φρανσίσκο, όπου μένω,
η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Για την ακρίβεια χειρότερη από παντού.
Έτσι το ξεκίνημα της Uber το 2010 ήταν -
λοιπόν, θέλαμε να μεταφερόμαστε
με το πάτημα ενός κουμπιού. Δεν είχαμε μεγάλες φιλοδοξίες.
Όμως, αποδείχτηκε ότι πολύς κόσμος
ήθελε να μεταφέρεται με το πάτημα ενός κουμπιού
και τελικά αρχίσαμε να παρατηρούμε πολλές επαναλαμβανόμενες διαδρομές.
Είδαμε πολλούς ανθρώπους
να πατάνε το ίδιο κουμπί, την ίδια στιγμή και να πηγαίνουν κατά βάση στο ίδιο μέρος.
Κι έτσι αρχίσαμε να αναλογιζόμαστε
το πώς μπορούμε να μετατρέψουμε αυτές τις δύο κούρσες σε μία.
Γιατί αν το καταφέρναμε,
η κούρσα θα ήταν πολύ φτηνότερη, έως και 50%,
και φυσικά και για την πόλη
θα είχαμε πολύ περισσότερο κόσμο και πολύ λιγότερα αυτοκίνητα.
Επομένως, για εμάς η σημαντική ερώτηση ήταν:
θα λειτουργούσε κάτι τέτοιο;
Θα μπορούσαμε να έχουμε μια φτηνότερη διαδρομή,
αρκετά φτηνή ώστε ο κόσμος να είναι πρόθυμος να τη μοιραστεί;
Ευτυχώς η απάντηση είναι ένα βροντερό ναι.
Στο Σαν Φρανσίσκο,
πριν το uberPOOL είχαμε -
λοιπόν, όλοι έπαιρναν τα αυτοκίνητά τους για να πάνε εκεί που ήθελαν.
Τα φωτεινά χρώματα δείχνουν τα μέρη με τα περισσότερα αυτοκίνητα.
Μόλις εισάγαμε τα uberPOOL,
όπως βλέπετε, σταμάτησαν τα πολλά φωτεινά χρώματα.
Περισσότεροι άνθρωποι κυκλοφορούν στην πόλη σε λιγότερα αυτοκίνητα,
μειώνοντας τα αυτοκίνητα στο δρόμο.
Φαίνεται, λοιπόν, πως το uberPOOL δουλεύει.
Οπότε, το βάλαμε μπροστά στο Λος Άντζελες,
οκτώ μήνες πριν.
Από τότε έχουμε αφαιρέσει 7,9 εκατομμύρια μίλια από τους δρόμους
και έχουμε μειώσει κατά 1,4 χιλιάδες μετρικούς τόνους το διοξείδιο του άνθρακα.
Αλλά ο λόγος για τον οποίο είμαι -
(Χειροκρότημα)
Το αγαπημένο μου στατιστικό αποτέλεσμα -
θυμηθείτε είμαι από το Λος Άντζελες, ξόδεψα χρόνια στο τιμόνι
να αναλογίζομαι, «πώς θα λύσουμε το πρόβλημα».
Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι οκτώ μήνες μετά
έχουμε 100.000 επιπλέον άτομα να μοιράζονται κούρσες κάθε βδομάδα.
Σήμερα στην Κίνα τα πάντα είναι υπερμεγέθη
κι έτσι γίνονται 15 εκατομμύρια κούρσες uberPOOL το μήνα,
δηλαδή 500.000 τη μέρα.
Φυσικά παρατηρούμε πως υπάρχει ραγδαία ανάπτυξη.
Το ίδιο συμβαίνει και στο Λος Άντζελες.
Όταν συζητώ με την ομάδα μου
δεν λέμε, «100.000 άτομα τη βδομάδα και ξεμπερδέψαμε».
Πώς θα φτάσουμε το ένα εκατομμύριο;
Και αντίστοιχα στην Κίνα, μερικά εκατομμύρια.
Το uberPOOL είναι μια σημαντική λύση για την κοινή χρήση αυτοκινήτων στην πόλη.
Αλλά τι γίνεται στα προάστια;
Αυτός είναι ο δρόμος που μεγάλωσα στο Λος Άντζελες,
είναι ένα προάστιο, το Νόρθριτζ της Καλιφόρνια,
κοιτάξτε αυτά τα γραμματοκιβώτια, είναι τόσο πολλά.
Κάθε πρωί περίπου την ίδια ώρα,
τα αυτοκίνητα βγαίνουν από τα γκαράζ,
και στα περισσότερα, υπάρχει μόνο ένας,
και όλοι πηγαίνουν στη δουλειά, στο μέρος που εργάζονται.
Επομένως η ερώτηση είναι:
πώς θα μετατρέψουμε
όλα αυτά τα αυτοκίνητα των προαστίων
-και όντως υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια-
πώς τα μετατρέπουμε σε κοινόχρηστα αυτοκίνητα;
Έχουμε μια λύση την οποία πρόσφατα παρουσιάσαμε ως uberCOMMUTE.
Ξυπνάς το πρωί, ετοιμάζεσαι για τη δουλειά, πίνεις καφέ,
πηγαίνεις στο αυτοκίνητό
και ενεργοποιείς την εφαρμογή Uber,
και ξαφνικά,
γίνεσαι Uber οδηγός.
Σε αντιστοιχούμε με κάποιον από τους γείτονές σου
ενώ πηγαίνεις στη δουλειά
και είναι κάτι πολύ σημαντικό.
Υπάρχει μόνο ένα εμπόδιο,
και ονομάζεται κανονισμός.
54 σεντ για κάθε μίλι, τι είναι αυτό;
Λοιπόν, η κυβέρνηση των ΗΠΑ
αποφάσισε ότι αυτό είναι το κόστος ανά μίλι για την κατοχή αυτοκινήτου.
Μπορείς να πάρεις οποιονδήποτε στις ΗΠΑ
και να τον πας οπουδήποτε μόλις σε καλέσει,
για 54 σεντ ανά μίλι ή και λιγότερο.
Αλλά αν χρεώσεις 60 σεντ το μίλι, θεωρείσαι παραβάτης.
Αλλά τι θα γινόταν αν για 60 σεντ το μίλι
μπορούσαμε να μεταφέρουμε μισό εκατομμύριο περισσότερους ανθρώπους στο Λος Άντζελες;
Και τι θα γινόταν αν για 60 σεντ το μίλι
μπορούσαμε να μεταφέρουμε 50 εκατομμύρια ανθρώπους στις ΗΠΑ;
Αν μπορούσαμε,
είναι φανερό ότι θα έπρεπε να το κάνουμε.
Επανερχόμαστε στο μάθημα του jitney.
Αν είχε τόση επιτυχία μέχρι το 1915,
φανταστείτε τι θα συνέβαινε χωρίς όλους αυτούς τους κανονισμούς,
αν αυτό συνεχιζόταν.
Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι πόλεις μας σήμερα;
Θα είχαμε περισσότερα πάρκα αντί για χώρους στάθμευσης;
Χάσαμε εκείνη την ευκαιρία.
Όμως η τεχνολογία μας έδωσε μια άλλη ευκαιρία.
Είμαι τόσο ενθουσιασμένος όσο όλοι για τα αυτο-οδηγούμενα αυτοκίνητα
αλλά πρέπει, όντως, να περιμένουμε 5, 10 ή και 20 χρόνια
για να γίνουν οι νέες μας πόλεις μια πραγματικότητα;
Με την τεχνολογία που διαθέτουμε σήμερα,
και λίγο έξυπνους κανονισμούς,
μπορούμε να μετατρέψουμε κάθε αυτοκίνητο σε κοινόχρηστο αυτοκίνητο
και να εξυγιάνουμε τις πόλεις μας ξεκινώντας από σήμερα.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Κρις Άντερσον: Τράβις, ευχαριστώ.
Τράβις Κάλανικ: Ευχαριστώ.
ΚΑ: Ξέρεις, η εταιρία που δημιουργήσατε είναι πραγματικά εκπληκτική.
Μίλησες μόνο για ένα μικρό μέρος της εδώ
-ένα πολύ δυνατό μέρος-
η ιδέα της μετατροπής αυτοκινήτων σε δημόσια συγκοινωνία,
είναι φοβερή.
Όμως, έχω μερικές ερωτήσεις
που ξέρω ότι βρίσκονται στο μυαλό των θεατών.
Πρώτα απ' όλα, την περασμένη βδομάδα,
ενεργοποίησα το κινητό μου και προσπάθησα να καλέσω ένα Uber
αλλά δεν μπορούσα να βρω την εφαρμογή.
Είχατε αυτό το πολύ ριζοσπαστικό, πολύ έντονο και περίεργο νέο σχέδιο.
ΤΚ: Σίγουρα.
ΚΑ: Πώς πήγε;
Υπήρχαν κι άλλοι που δεν έβρισκαν την εφαρμογή;
Θα κερδίσετε περισσότερους ανθρώπους με το νέο σχέδιο;
ΤΚ: Λοιπόν, πρώτα θα πρέπει ίσως να πω,
τι ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε.
Νομίζω πως αν γνωρίζετε λίγα πράματα για την ιστορία μας,
όλα θα αποκτήσουν περισσότερο νόημα.
Όταν ξεκινήσαμε,
είχαμε μόνο μαύρα αμάξια.
Πατούσες το κουμπί κι ερχόταν μια Mercedes S-class.
Αυτό που κάναμε
ήταν αυτό που ονομάζω μια ανώριμη εκδοχή μιας πολυτελούς μάρκας
που έμοιαζε με έμβλημα πολυτελούς αυτοκινήτου.
Αποκτώντας παγκόσμια εμβέλεια
και φτάνοντας από τις S-class στα τρίκυκλα της Ινδίας,
έγινε πολύ σημαντικό για μας
να είμαστε πιο προσβάσιμοι,
να μην περιοριζόμαστε τοπικά,
να προσαρμοστούμε στις πόλεις που είμαστε
και γι' αυτό βλέπετε όλα αυτά τα σχέδια και χρώματα.
Να γίνουμε παραστατικοί,
γιατί το U δεν σημαίνει τίποτα στη σανσκριτική,
όπως ούτε και στη μανδαρινική.
Επομένως, αυτός ήταν πάνω κάτω ο λόγος.
Όταν ξεκινάς πρώτη φορά κάτι τέτοιο,
τα χέρια σου ιδρώνουν,
έχεις, ξέρεις, ανησυχείς λίγο.
Αυτό που είδαμε σε πολύ κόσμο,
βασικά, στην αρχή, είδαμε πολλούς να ανοίγουν την εφαρμογή
επειδή ήταν περίεργοι για το τι θα δουν σε αυτήν.
Τα νούμερά μας ήταν λίγο υψηλότερα από αυτά που περιμέναμε.
ΚΑ: Ωραία, τέλεια.
Οπότε εσύ, προσωπικά, είσαι κάτι σαν αίνιγμα, θα έλεγα.
Οι υποστηρικτές και επενδυτές που ήταν πάντα μαζί σου,
πιστεύουν πως η μόνη ευκαιρία
για να τα βάλουν με τα ισχυρά και παγιωμένα συμφέροντα
της βιομηχανίας των ταξί,
είναι να έχουν έναν σκληρό και αμείλικτο ανταγωνιστή,
που απέδειξες ότι είσαι.
Πολλοί θεωρούν ότι το προχώρησες πολύ,
και ξέρεις ένα με δύο χρόνια πριν
υπήρχε μια τεράστια διένεξη κατά την οποία πολλές γυναίκες αναστατώθηκαν.
Πώς ήταν τα πράγματα στην εταιρεία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου;
Μειώθηκε η δουλειά σας;
Μάθατε κάτι από αυτό;
Τ.Κ: Κοίτα, νομίζω...
Ήμουν επιχειρηματίας από το σχολείο
και έχεις...
Με πολλούς διαφορετικούς τρόπους ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζει δυσκολίες
και για μας,
αυτό συνέβηκε περίπου ενάμιση χρόνο πριν,
ήταν μια δύσκολη περίοδος και για μας.
Μες στην εταιρία νιώσαμε σαν -
Νομίζω ότι στο τέλος της μέρας
νιώθαμε ότι ήμαστε καλοί άνθρωποι που κάναμε καλή δουλειά,
αλλά αυτό δεν ήταν εμφανές και στους έξω.
Επομένως, ήταν πολλά που έπρεπε να γίνουν.
Ξεκινήσαμε από πολύ μικρή εταιρεία.
Εννοώ ότι στην κυριολεξία δυόμιση χρόνια πριν,
η εταιρεία αποτελούταν από 400 μέλη
και σήμερα από 6.500.
Όταν βιώνεις αυτή την ανάπτυξη,
πρέπει να θεμελιώσεις τις αξίες σου
και να μιλάς γι' αυτές συνεχώς.
Να εξασφαλίσεις ότι οι άνθρωποι συνεχώς αναρωτιούνται,
«είμαστε καλοί άνθρωποι που κάνουν μια καλή δουλειά;»
Και αν αυτό επιβεβαιώνεται,
το επόμενο βήμα είναι να σιγουρευτείς ότι λες την ιστορία σου.
Νομίζω ότι πήραμε πολλά μαθήματα,
αλλά ότι στο τέλος βγήκαμε δυνατότεροι.
Ήταν σίγουρα μια δύσκολη περίοδος.
ΚΑ: Μου φαίνεται πως οπουδήποτε γυρνάς
συναντάς ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά σας δυσκολότερη.
Πολλοί οδηγοί Uber, τόσο στη Νέα Υόρκη όσο και αλλού,
είναι εξοργισμένοι επειδή αλλάξατε τις χρεώσεις
και ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν πια.
Πώς -
Ξέρεις, είπες ότι αυτό αρχικά ξεκίνησε -
ήταν απλά η άνεση του να πατάς ένα κουμπί και να κλείνεις μια διαδρομή.
Και πήγε τόσο καλά,
που αυτήν τη στιγμή επηρεάζετε την παγκόσμια οικονομία.
Είτε το θέλεις είτε όχι, είσαι αναγκασμένος να είσαι
ένας παγκόσμιος οραματιστής που αλλάζει τον κόσμο.
Θέλω να πω, ποιος είσαι;
Το θέλεις αυτό;
Είσαι έτοιμος να προσαρμοστείς και να το ακολουθήσεις;
ΤΚ: Υπάρχουν αρκετά πράγματα μέσα σ' αυτήν την ερώτηση.
(Γέλια)
Πρώτα απ' όλα από τη μεριά των χρεώσεων,
να το έχουμε υπόψη μας, σωστά;
Τα UberX, όταν το αρχίσαμε,
ήταν κυριολεκτικά 10 ή και 15% φτηνότερο από τα μαύρα αυτοκίνητά μας.
Και τώρα σε πολλές πόλεις,
η τιμή είναι η μισή από των ταξί.
Και έχουμε όλα τα στοιχεία για να δείξουμε
ότι οι οδηγοί βγάζουν περισσότερα χρήματα ανά ώρα από τους οδηγούς των ταξί.
Αυτό που συμβαίνει είναι, πως όταν οι τιμές πέφτουν
ο κόσμος καλεί περισσότερα Uber
σε διάφορες ώρες μέσα στη μέρα απ' ό,τι θα έκαναν διαφορετικά
και έχουν πιο πολλές πιθανότητες να τα χρησιμοποιήσουν και αλλού.
Aυτό σημαίνει για τον οδηγό ότι όπου και να αφήσει κάποιον,
έχει πολλές πιθανότητες να βρει κάποιον άλλον επιβάτη.
Aυτό σημαίνει περισσότερες κούρσες ανά ώρα,
περισσότερος παραγωγικός χρόνος
κι έτσι, τα κέρδη ανεβαίνουν.
Yπάρχουν πόλεις στις οποίες μειώσαμε πέντε ή έξι φορές τις τιμές
και είδαμε αυτές τις μειώσεις να αποφέρουν πιο πολλά κέρδη.
Ακόμα και στη Νέα Υόρκη.
Έχουμε μια ιστολογική ανάρτηση που ονομάζουμε «4 Σεπτέμβριοι»,
συγκρίνουμε τα κέρδη μας
αδιάλειπτα κάθε Σεπτέμβρη.
Κάθε χρόνο τον ίδιο μήνα.
Και βλέπουμε τα κέρδη μας διαχρονικά να αυξάνονται
καθώς μειώνουμε τις τιμές.
Υπάρχει όμως μια κατώτατη τιμή, δεν μπορείς να τη μειώνεις συνέχεια.
Σε εκείνα τα σημεία όταν ρίχνουμε την τιμή
αλλά δεν αυξάνονται τα κέρδη,
ανεβάζουμε πάλι τις τιμές.
Αυτό αφορά το πρώτο μέρος.
Τώρα, σχετικά με το αίνιγμα και όλο αυτό,
είμαι το είδος του επιχειρηματία
που ενθουσιάζεται με το να λύνει δύσκολα προβλήματα.
Μου αρέσει να το περιγράφω με το παράδειγμα του καθηγητή μαθηματικών.
Αν ένας καθηγητής μαθηματικών δεν έχει δύσκολα προβλήματα να λύσει,
είναι ένας πολύ δυστυχισμένος καθηγητής.
Στην Uber μας αρέσουν τα δύσκολα προβλήματα
και ενθουσιαζόμαστε με το να βρίσκουμε λύση σ' αυτά.
Δεν θέλουμε ένα μαθηματικό πρόβλημα, αλλά τα δυσκολότερα που μπορεί να βρεθούν,
θέλουμε αυτό που αν το λύσεις, θα προκληθεί αίσθηση.
ΚΑ: Σε μερικά χρόνια, ίσως σε πέντε, δεν ξέρω πότε,
θα παρουσιάσετε τα απίστευτα αυτο-οδηγούμενα αυτοκίνητά σας,
και ίσως και με χαμηλότερο κόστος από αυτό που πληρώνεις για το Uber.
Τι θα πείτε τότε στο ένα εκατομμύριο οδηγούς που διαθέτετε;
ΤΚ: Εξηγήσέ το πάλι, πότε ακριβώς;
ΚΑ: Όταν εμφανιστούν τα αυτο-οδηγούμενα αυτοκίνητα.
ΤΚ: Σίγουρα, ναι, ναι. Συγγνώμη, αφαιρέθηκα.
ΚΑ: ...τι θα πείτε στους οδηγούς;
ΤΚ: Κοίτα, νομίζω ότι θα χρειαστεί -
μάλλον θα χρειαστεί πιο πολύς καιρός
απ' ό,τι πολλοί διαφημιστές και τα MME μπορεί να πιστεύουν.
Αυτό είναι το πρώτο θέμα.
Το δεύτερο θέμα είναι ότι η μετάβαση θα πάρει πολύ χρόνο.
Αυτά τα αυτοκίνητα θα μετακινούνται μόνο σε συγκεκριμένα μέρη.
Για μας είναι μια ενδιαφέρουσα πρόκληση, δεν νομίζεις;
Η Google επενδύει σ' αυτό από το 2007,
το ίδιο θα κάνει και η Tesla, το ίδιο και η Apple,
και οι κατασκευαστικές εταιρείες θα το κάνουν.
Αυτός είναι ένας κόσμος που θα υπάρξει και, μάλιστα, για καλό λόγο.
Ένα εκατομμύριο άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο σε αυτοκίνητα.
Yπολογίσαμε ήδη τα δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια ωρών παγκοσμίως
που περνάν οι άνθρωποι καθισμένοι σε αυτά, οδηγώντας εκνευρισμένοι και ανήσυχοι.
Και σκεφτείτε πόσο μπορεί να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής
όταν επιστρέψεις στον κόσμο το χρόνο του
χωρίς να επικρατεί τόσο άγχος.
Νομίζω πως είναι πολύ καλό.
Επομένως, το βλέπουμε σαν μια πρόκληση,
πρόκληση για αισιόδοξη ηγεσία,
στην οποία αντί να αντιδρούμε στην τεχνολογία
-όπως συμβαίνει στη βιομηχανία των ταξί, ή σε αυτή των τρόλεϊ-
θα πρέπει να την αγκαλιάσουμε ώστε να γίνουμε μέρος του μέλλοντος.
Πώς θα πετύχουμε την αισιόδοξη ηγεσία;
Μπορούμε να συνεργαστούμε με τις πόλεις;
Μπορούμε να έχουμε εκπαιδευτικά συστήματα, επαγγελματική κατάρτιση, κλπ,
για τη μεταβατική περίοδο;
Θα πάρει περισσότερο καιρό απ' όσο περιμένουμε,
ειδικά η μεταβατική περίοδος.
Αλλά θα γίνει κάποια στιγμή
και θα κάνει τον κόσμο καλύτερο.
ΚΑ: Τράβις, αυτό που κάνεις είναι πραγματικά απίθανο
και είμαι πραγματικά ευγνώμων που ήρθες στο TED και μοιράστηκες όλα αυτά.
Ευχαριστώ πολύ. ΤΚ: Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)