บรูโน : ท่านกรรมาธิการ ขอบคุณที่มา TED นะครับ
แอนโตนิโอ : ด้วยความยินดีครับ
เรามาเริ่มที่เรื่องตัวเลขกันเลย
ระหว่างปี ค.ศ. 2015 ผู้ลี้ภัยและผู้อพยพ เกือบหนึ่งล้านคนเดินทางไปยังทวีปยุโรป
จากหลากหลายประเทศ
แน่นอน จากซีเรียและอิรัก รวมถึงอัฟกานิสถาน
บังคลาเทศ เอริเทรีย และประเทศอื่น ๆ
โดยมีผลตอบรับมาใน สองรูปแบบที่แตกต่างกัน
กลุ่มที่ต้อนรับ กับกลุ่มที่กีดกัน
แต่ผมอยากจะลองมองดูสักนิดหนึ่ง
จากมุมมองในระยะสั้น และระยะยาว
และคำถามแรกนั้นเรียบ ๆ มาก
ทำไมการเคลื่อนไหวของผู้ลี้ภัยจึงเกิดขึ้น อย่างรวดเร็วในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา
แอนโตนิโอ : ผมคิดว่า พื้นฐานแล้ว สิ่งที่กระตุ้นให้เพิ่มจำนวนครั้งใหญ่นี้
คือกลุ่มผู้ลี้ภัยที่มาจากประเทศซีเรีย
ที่ผ่านมามีจำนวนการเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้น ในทวีปยุโรป จากแอฟริกา จากเอเชีย
แต่เติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ และในฉับพลัน เราก็ได้มีการเติบโตขึ้นอย่างมหาศาล
ในช่วงเดือนต้น ๆ ของปีนี้
เพราะอะไรน่ะหรือ? ผมคิดว่ามีอยู่สามเหตุผล
คือ สองเหตุผลระยะยาว และตัวกระตุ้น
เหตุผลในระยะยาว เกี่ยวข้องกับประชากรซีเรีย
นั่นคือ ความหวังที่มีแต่น้อยลงไปทุกที เป็นที่ชัดเจนสำหรับประชาชน
พวกเขามองดูประเทศของตัวเอง
และแทบมองไม่เห็นความหวัง ที่จะกลับบ้านเกิด
เนื่องจาก ไม่มีวิธีแก้ปัญหาทางการเมือง
ดังนั้นจึงไม่มีทางออกของปัญหาอันมืดมนนี้
อย่างที่สองคือ สภาพความเป็นอยู่
ของคนซีเรียในแถบประเทศเพื่อนบ้าน ที่ผจญกับความเสื่อมโทรมมาโดยตลอด
เราได้ทำการวิจัยร่วมกับธนาคารโลก
พบว่าร้อยละ 87 ของประชากรซีเรียในจอร์แดน
และร้อยละ 93 ของประชากรซีเรียในเลบานอน
มีคุณภาพชีวิตต่ำกว่าเส้นแบ่งระดับความยากจน
มีเด็กจำนวนเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ที่ได้รับการศึกษา
ซึ่งหมายความว่าประชาชน อาศัยอยู่อย่างลำบากยากแค้นมาก
ไม่เพียงแต่พวกเขาเป็นผู้ลี้ภัยไร้ที่อยู่
ไม่เพียงแต่พวกเขาต้องทรมาน กับสิ่งที่ได้เผชิญ
แต่พวกเขายังต้องใช้ชีวิตอยู่ ในสภาพที่น่าเห็นใจอย่างมาก
และสิ่งที่กระตุ้นเกิดขึ้นในทันทีเมื่อ
ความช่วยเหลือจากนานาชาติลดลง
โครงการอาหารโลกถูกบีบบังคับ เนื่องจากการขาดแคลนทรัพยากร
ให้ลดความช่วยเหลือด้านอาหาร ลงร้อยละ 30 ที่ส่งให้ผู้ลี้ภัยซีเรีย
พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงาน
ดังนั้น พวกเขาจึงต้องพึ่งพา ความช่วยเหลือจากนานาชาติทั้งสิ้น
และทำให้พวกเขารู้สึกว่า "โลกนี้ กำลังจะทอดทิ้งเรา"
จากสิ่งนั้น ตามความเห็นของผม มันคือชนวนตัวกระตุ้น
ในทันใดนั้นเอง ก็มีความรีบเร่ง
ประชาชนเริ่มอพยพกันจำนวนมาก
และ ด้วยความสัตย์จริงเลยนะครับ
หากผมตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
หากผมกล้าหาญมากพอที่จะลี้ภัย
ผมคิดว่าผมก็คงทำเฉกเช่นเดียวกัน
บรูโน : แต่ผมกลับคิดว่า สิ่งที่ทำให้คน ตกใจนั้นไม่ใช่แค่สิ่งที่เกิดโดยฉับพลัน
มันไม่น่าจะกะทันหันขนาดนั้น
สงครามในซีเรียนั้นกินระยะเวลา ยาวนานมาถึงห้าปีแล้ว
ผู้ลี้ภัยนับล้านคนอยู่ในค่ายพัก หมู่บ้าน และเมืองรอบ ๆ ซีเรีย
คุณต้องตื่นตัว กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
และยกตัวอย่างเช่น เกี่ยวกับผลของการล่มสลายในลิเบีย
และดูเหมือนว่ายุโรป ไม่ได้เตรียมพร้อมรับมืออะไรไว้เลย
แอนโตนิโอ : คือ ไม่ได้เตรียมรับมือ เพราะมีการแบ่งแยกครับ
เวลาที่คุณมีการแบ่งแยก คุณจะไม่อยากรับรู้ความเป็นจริง
คุณจะเลื่อนการตัดสินใจ ออกไปเสียมากกว่า
เพราะว่าคุณไม่สามารถตัดสินใจได้
หลักฐานก็คือ แม้แต่ในเวลาที่ การเพิ่มจำนวนเกิดขึ้น
ยุโรปก็ยังคงมีการแบ่งแยก
และไม่สามารถที่จะจัดวางกลไก ในการจัดการสถานการณ์ให้เข้าที่
เมื่อคุณพูดถึงประชากรหนึ่งล้านคน
มันอาจจะฟังดูใหญ่โตมโหฬาร
แต่ประชากรในสหภาพยุโรป มีจำนวนถึง 550 ล้านคน
ซึ่งหมายความว่า พวกเรากำลังพูดถึง อัตราส่วนหนึ่งต่อคนยุโรป 2,000 คน
ปัจจุบันในเลบานอน พวกเรามีจำนวน ผู้ลี้ภัยหนึ่งคน ต่อคนเลบานอนสามคน
ซึ่งเลบานอน แน่นอนกำลังเผชิญปัญหา แต่กำลังจัดการอยู่
ดังนั้น คำถามคือ นี่คือสิ่งที่ จัดการได้ใช่หรือไม่
ถ้าหาก ไม่ได้กล่าวถึงสิ่งที่สำคัญที่สุด
ซึ่งควรจะกล่าวถึงต้นตอของปัญหา
แต่ลืมเรื่องต้นตอของปัญหาไปก่อน
โดยมองในภาพรวมของ ปรากฎการณ์ที่เป็นอยู่
ถ้ายุโรปสามารถที่จะรวมกลุ่มกัน อย่างสมานสามัคคี
ในการสร้างสถานที่เข้าเมืองให้มี กำลังรับที่เพียงพอได้ล่ะ
ในประเด็นนั้น ประเทศที่เป็นจุดทางเข้า จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลืออย่างมาก
และคัดกรองประชาชนด้วย การตรวจสอบความปลอดภัย
และกลไกอย่างอื่นทั้งหมด
กระจายผู้คนที่กำลังเดินทาง ไปยังประเทศในยุโรป
เป็นไปตามความเป็นไปได้ ของแต่ละประเทศ
หากคุณพิจารณาถึงโครงการ ตั้งถิ่นฐานใหม่ของผู้ลี้ภัย
ที่คณะกรรมการธิการอนุมัติ มักจะสายไปหน่อยอยู่เสมอ
หรือที่คณะมนตรีฯ อนุมัติ ก็สายเกินไปสักนิด
บรูโน : มันพังทลายไปก่อนแล้ว
แอนโตนิโอ : ประเทศของผม ควรจะได้รับสี่พันคน
สี่พันคนในโปรตุเกส ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสักนิด
ฉะนั้น ประเด็นนี้สามารถจัดการได้ หากได้รับการจัดการ
แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน ความกดดันนั้นมาอยู่ที่จุดทางเข้า
หลังจากนั้น เมื่อประชาชนอพยพมา อย่างโกลาหลเช่นนี้ผ่านบอลข่าน
ไปยังเยอรมนี สวีเดน และออสเตรีย
เหล่านั้นเป็นสามประเทศที่ ได้รับผู้ลี้ภัยในท้ายที่สุด
ประเทศอื่นในยุโรปได้แต่มองดู โดยไม่ได้ทำอะไรนัก
บรูโน : ผมขอถามอะไรท่าน สักสามคำถามนะครับ
โดยรับบทเป็นทนายใจยักษ์
ผมจะลองถามพวกเขา แบบขวานผ่าซากหน่อย
แต่ผมคิดว่าคำถามนั้น ทันต่อเหตุการณ์มาก ๆ
ในความเข้าใจของผู้คน มากมายในยุโรปขณะนี้
คำถามแรก แน่นอน จะต้องเกี่ยวข้องกับตัวเลข
ท่านกล่าวว่า 550 ล้าน ต่อ 1 ล้าน นั้นไม่ค่อยมาก แต่ในความเป็นจริง
ยุโรปสามารถรองรับ คนได้มากแค่ไหนกัน
แอนโตนิโอ : นั่นเป็นคำถาม ที่ไม่มีคำตอบครับ
เนื่องจากผู้ลี้ภัยมีสิทธิ ที่จะได้รับการคุ้มครอง
แต่มันมีสิ่งที่เรียกว่า กฎหมายระหว่างประเทศ
ดังนั้นจึงไม่มีทางที่คุณจะกล่าวว่า "ผมรับไป 10,000 คน แล้วจบแค่นั้น"
ผมขอให้คุณนึกย้อนไปเรื่องหนึ่ง
ในตุรกี ช่วงที่วิกฤตการณ์เพิ่งจะเริ่มต้น ผมจำได้ว่ามีรัฐมนตรีท่านหนึ่งกล่าวไว้
ว่า "ตุรกีจะสามารถรองรับผู้ลี้ภัย ได้ถึง 100,000 คน"
ตอนนี้ ตุรกีมีประชากรสองล้าน สามแสนคน
หรือจำนวนประมาณนั้นหากคุณ นับรวมผู้ลี้ภัยทั้งหมด
ดังนั้นผมจึงไม่คิดว่ามันยุติธรรม หาก พูดว่า พวกเราสามารถรองรับได้กี่คน
แต่มันจะดีกว่าหากกล่าวว่า พวกเรา จะสามารถจัดการตัวเองได้อย่างไร
จึงจะถือว่า เป็นการรับผิดชอบระหว่างประเทศ
และยุโรปยังไม่สามารถทำเช่นนั้นได้
โดยพื้นฐานแล้ว เนื่องจากยุโรป มีการแบ่งแยกด้วยเหตุที่ไม่สามัคดี
ในโครงการของสหภาพยุโรป
และมันไม่ได้เกี่ยวเฉพาะกับผู้ลี้ภัย เท่านั้น มันยังมีหลายปัจจัยอื่น ๆ
หากพูดด้วยความสัตย์จริง เวลานี้ คือเวลาที่เราต้องการยุโรปมากขึ้น
ไม่ใช่ต้องการน้อยลง
แต่เนื่องด้วยประชาชนมีความเชื่อมั่น ในสถาบันของยุโรปลดน้อยลงไป
แต่ละครั้งมันจึงยากยิ่งกว่าเดิม ที่จะให้ความมั่นใจแก่ประชาชน
ว่าพวกเราต้องการยุโรปในการ แก้ไขปัญหานี้กันมากขึ้น
บรูโน : ดูเหมือนพวกเราจะมาถึง
จุดที่ตัวเลขต่าง ๆ ส่งผลต่อการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภายในประเทศ
เราจะเห็นได้อีกครั้ง เมื่อสุดสัปดาห์ ที่ผ่านมาจากที่ฝรั่งเศส
แต่เราก็เคยได้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในหลาย ๆ ประเทศ
โปแลนด์ เดนมาร์ก สวิตเซอร์แลนด์ และประเทศอื่น ๆ
ที่อารมณ์เปลี่ยนแปลงอย่างสุดเหวี่ยง เนื่องจากตัวเลขดังกล่าว
ถึงแม้ว่าตัวเลขจะไม่ค่อยสำคัญมากนัก ในเรื่องตัวเลขที่แท้จริง
นายกรัฐมนตรีของ ....
แอนโตนิโอ : แต่ ผมขออนุญาตในประเด็นนี้
สิ่งที่คนยุโรปเห็นในบ้านตน
ในหมู่บ้านที่ไม่มีผู้อพยพนั้นคืออะไร
สิ่งที่คนยุโรปเห็นก็คือ ในโทรทัศน์
เมื่อสองสามเดือนก่อน ในข่าวที่พวกเขาเปิดดูทุกวี่ทุกวัน
คนจำนวนมากกำลังหลั่งไหล เข้ามาอย่างควบคุมไม่ได้
เดินทางจากประเทศหนึ่ง ไปยังอีกประเทศ
และภาพในโทรทัศน์นั้น มีจำนวนเป็นร้อย ๆ
หรือเป็นพันคนที่กำลังอพยพ
และประเด็นคือไม่มีใครดูแลเรื่องนี้
นี่คือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น โดยไร้ซึ่ง การจัดการใด ๆ
ความคิดของพวกเขาคือ "พวกนั้นกำลังเข้ามาในหมู่บ้านเรา"
ดังนั้น จึงมีความคิดที่ผิดมหันต์ว่า ยุโรปกำลังถูกรุกราน
ชีวิตความเป็นอยู่ของเรากำลังเปลี่ยนไป และทุกอย่างก็จะ..
ปัญหาคือ หากเรื่องนี้มีการ จัดการอย่างเหมาะสม
หากผู้คนได้รับการรองรับอย่างดี
มีการต้อนรับ ให้ที่พักพิง อีกทั้ง มีการคัดกรองที่จุดทางเข้า
และเคลื่อนย้ายพวกเขาทางอากาศ ไปยังประเทศในยุโรปต่าง ๆ
คงไม่ทำให้ประชาชนตื่นตระหนก
แต่น่าเสียดาย ที่ประชาชน ได้หวาดผวากันไปหมดแล้ว
เพียงเพราะว่ายุโรปไม่สามารถจะ ปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเหมาะสม
บรูโน : แต่ในเยอรมนีก็มีหมู่บ้าน
ที่มีผู้อาศัย 300 คน และผู้ลี้ภัย 1,000 คน
ท่านมีความเห็นว่าอย่างไรครับ
ท่านนึกภาพว่า ประชาชนจะโต้ตอบอย่างไร
แอนโตนิโอ : หากมีการจัดการ สถานการณ์ที่เหมาะสม
และมีการกระจายผู้คน ทั่วยุโรปอย่างเหมาะสม
คุณก็จะได้อัตราร้อยละ ตามที่ผมได้กล่าวไว้
หนึ่ง ต่อ 2,000 คน
เพราะสถานการณ์ไม่ได้ มีการจัดการอย่างเหมาะสม
ท้ายที่สุดพวกเราก็จะพบเจอ กับเหตุการณ์
ที่ไม่มีทางจะทนอยู่กับมันได้ และแน่นอน หากมีสักหมู่บ้านหนึ่ง..
ในเลบานอนมีหมู่บ้านอยู่หลายแห่ง
ที่มีคนซีเรียมากกว่าเลบานอน ประเทศเลบานอนก็อยู่มาแบบนั้น
ผมไม่ได้เรียกร้องให้เกิดเหตุการณ์ แบบเดียวกันนี้ขึ้นในยุโรป
ที่หมู่บ้านทุกแห่งในยุโรป จะมีจำนวนผู้ลี้ภัยมากกว่าผู้อยู่อาศัย
สิ่งที่ผมร้องขอยุโรปคือ การปฏิบัติหน้าที่อย่างเหมาะสม
และสามารถที่จะจัดการตนเอง เพื่อรองรับผู้คน
ดังเช่นประเทศอื่น ๆ ในโลก ถูกบีบคั้นให้ทำ ในอดีตที่ผ่านมา
บรูโน : เช่นนั้นแล้ว หากท่านมอง สถานการณ์โลกไม่เพียงแต่ในยุโรป
(เสียงปรบมือ)
บรูโน : ครับ!
(เสียงปรบมือ)
บรูโน : หากท่านมองสถานการณ์ โลกไม่เพียงแต่ในยุโรป
ผมรู้ว่าคุณสามารถบอก ชื่อประเทศได้ยาวเหยียด
ประเทศที่ไม่ก้าวออกมาเต็มตัว
แต่ผมสนใจอีกด้านมากกว่า
มีใครบ้างไหมที่กำลังทำ ในสิ่งที่ถูกต้อง
แอนโตนิโอ : ร้อยละ 86 ของผู้ลี้ภัยในโลก
อยู่ในโลกที่กำลังพัฒนา
และหากคุณมองไปที่ประเทศ อย่างเอธิโอเปีย
เอธิโอเปียรองรับผู้ลี้ภัย มากกว่า 600,000 คน
ทั่วทั้งเขตแดน ของเอธิโอเปียนั้นเปิดรับ
และพวกเขามีนโยบาย
ที่เรียกว่า "ประชาชนถึงประชาชน" ที่ผู้ลี้ภัยทุกคนจะต้องได้รับ
พวกเขามีผู้คนมาจากซูดานใต้
มาจากซูดาน มาจากโซมาเลีย
พวกเขารองรับเพื่อนบ้านทั้งหมด
พวกเขามีคนเอริเทรีย
และ โดยทั่วไป
ประเทศในทวีปแอฟริกานั้นต้อนรับ ผู้ลี้ภัยที่เดินทางมาเป็นอย่างมาก
ผมอาจพูดได้ว่า ในตะวันออกกลาง
และในเอเชีย พวกเราได้เห็นแนวโน้มที่ เขตแดนต่าง ๆ ได้เปิดรับ
ตอนนี้ พวกเราเห็นปัญหาบางอย่าง กับสถานการณ์ของชาวซีเรีย
ดังสถานการณ์ของชาวซีเรียที่กำลังก่อตัวขึ้น ในวิกฤตการณ์ด้านความมั่นคงที่สำคัญ
แต่ในความเป็นจริงนั้น เป็นเวลานานทีเดียว
ที่เขตแดนในตะวันออกกลางนั้นได้เปิดรับ
จริง ๆ แล้วสำหรับชาวอัฟกานิสถาน
เขตแดนในปากีสถานและอิหร่าน ได้เปิดรับ ในเวลาที่
ชาวอัฟกานิสถานหกล้านคนลี้ภัยมา
ดังนั้น ผมจะขอกล่าวว่า แม้แต่ในวันนี้ แนวโน้มในประเทศที่กำลังพัฒนา
ได้เปิดเขตแดนเพื่อรองรับ
แนวโน้มในประเทศที่กำลังพัฒนา นั้นมีไว้สำหรับคำถามที่ยิ่ง
ซับซ้อนและซับซ้อนขึ้นไปเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความเห็นของประชาชน ในเวลาที่มี
การผสมผสานข้อหารือระหว่าง การคุ้มครองผู้ลี้ภัยจากฝ่ายหนึ่ง
กับเรื่องความมั่นคง ในความเห็นของผม คือการตีความที่ผิด ในอีกแง่หนึ่ง
บรูโน : เราจะกลับมาต่อกันในประเด็นนั้น
แต่ท่านกล่าวถึงการตัด แหล่งเงินทุนและผู้ค้ำประกัน
จากโครงการอาหารโลก
ซึ่งสะท้อนถึงการขาดแคลนเงินทุน ขององค์กรต่าง ๆ
ที่กำลังดำเนินการในปัญหานั้นอยู่
ตอนนี้ดูเหมือนว่าโลกได้ตื่นตัวขึ้นแล้ว
ท่านจะได้รับเงินทุน และการสนับสนุนเพิ่มมากขึ้น
หรือเท่าเดิมครับ
แอนโตนิโอ : เรากำลังได้รับการสนับสนุนเพิ่มขึ้น
ผมพูดได้ว่า เรากำลังเข้าใกล้ ระดับในปีที่แล้ว
มันแย่กว่ามากในช่วงฤดูร้อน
แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เพียงพอต่อ การจัดการความต้องการของประชาชน
และความต้องการของประเทศต่าง ๆ
ที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ประชาชน
และตอนนี้ เรามีการตรวจสอบพื้นฐาน ทางด้านบรรทัดฐาน วัตถุประสงค์
ลำดับความสำคัญของการพัฒนา ความร่วมมือที่จำเป็น
ยกตัวอย่างเช่น เลบานอนและจอร์แดน เป็นประเทศที่มีรายได้ปานกลาง
และเนื่องจากพวกเขามีรายได้ ระดับปานกลาง
จึงไม่ได้รับเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำหรือ เงินช่วยเหลือจากธนาคารโลก
ณ วันนี้ อาจจะฟังดูไร้เหตุผล
เพราะพวกเขากำลังให้สิ่งที่ดี แก่โลกของเรา
พวกเขามีผู้ลี้ภัยจำนวนนับล้านที่นั่น
และด้วยความสัตย์จริง พวกเขาเป็น เสาหลักของความเสถียรภาพในภูมิภาค
ด้วยความยากลำบากที่พวกเขาพบเจอ
และเป็นด่านป้องกันแรก ในความมั่นคงร่วมกัน
มันจึงไม่มีเหตุผลสมควร
ที่จะไม่ใช่ ประเทศที่สำคัญลำดับต้น ๆ
ในนโยบาย ความร่วมมือการพัฒนา
แล้วพวกเขาไม่ได้เป็น
ไม่เพียงแต่ผู้ลี้ภัยจะใช้ชีวิตอยู่ใน สภาวะน่าสลดใจอย่างมาก
ในประเทศเหล่านั้นเท่านั้น
แต่ชุมชนท้องถิ่นเองก็ กำลังประสบความลำบาก
เนื่องจากรายได้ลดลง
เนื่องจาก มีการว่างงานกันมากขึ้น
เนื่องจากราคาสินค้าและ ค่าเช่าเพิ่มสูงขึ้น
และแน่นอน หากคุณมอง สถานการณ์ในวันนี้
ที่บ่งชี้ถึงประเทศเหล่านั้น
มันชัดเจนแล้วว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มประชาชนภาคคนจน
กำลังมีวิถีชีวิตย่ำแย่ลงไปทุกที เพราะวิกฤตที่พวกเขากำลังเผชิญ
บรูโน : เช่นนั้น ใครควรจะเป็นผู้ให้การสนับสนุน
ประเทศต่อประเทศ องค์กรระหว่างประเทศ สหภาพยุโรป
ใครควรเป็นผู้ให้การสนับสนุนนี้ครับ
แอนโตนิโอ : เราทั้งหมดต้องร่วมแรงร่วมใจกัน
เป็นที่ชัดเจนว่าการร่วมมือ ในรูปแบบทวิภาคีนั้นจำเป็น
เป็นที่ชัดเจนว่าการร่วมมือ ในรูปแบบพหุภาคีนั้นจำเป็น
เป็นที่ชัดเจนว่าสถาบันทางการเงิน ระหว่างประเทศควรมีความยืดหยุ่น
เพื่อที่จะสามารถลงทุนได้ใหญ่โตยิ่งขึ้น
ในการสนับสนุนประเทศเหล่านั้น
เราต้องรวมเครื่องมือทั้งหมด เข้าด้วยกันและทำความเข้าใจว่าวันนี้
ในเหตุการณ์ที่ยืดเยื้อ ณ ปัจจุบัน
ว่ามันฟังไม่ขึ้นอีกต่อไป ที่จะทำให้เกิดความแตกต่าง
ระหว่างความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม กับความช่วยเหลือด้านการพัฒนา
หรือกระบวนการพัฒนา
เนื่องจากว่าคุณกำลังพูดถึงเด็ก ๆ ในโรงเรียน
คุณกำลังพูดถึงเรื่องสุขภาพ
คุณกำลังพูดถึงโครงสร้างพื้นฐาน ที่มีอยู่อย่างเอ่อล้น
คุณกำลังพูดถึงสิ่งที่ ต้องใช้มุมมองในระยะยาว
มุมมองด้านการพัฒนา
และไม่เพียงแต่มุมมองความช่วยเหลือ ฉุกเฉินทางด้านมนุษยธรรม
บรูโน : ผมอยากขอความเห็น จากท่านในบางประเด็น
สิ่งนี้ปรากฏบนหนังสือพิมพ์เมื่อเช้านี้
มีประโยคที่พูดโดย ผู้ที่มีคะแนนนำในการเข้าชิงตำแหน่ง
เป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา จากพรรครีพับลิกัน โดนัลด์ ทรัมพ์
เมื่อวานนี้ เขาได้กล่าวว่า
(เสียงหัวเราะ)
ไม่ ฟังก่อนครับ มันน่าสนใจ
ขอยกคำพูดที่ว่า "ผมขอ เรียกร้องให้ปิดกั้นชาวมุสลิม
จากการเข้ามาในสหรัฐฯ ไปอย่างสิ้นเชิงและถาวร
จนกว่าผู้แทนในประเทศของเรา จะสามารถหาคำตอบได้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร ต่อคำพูดนั้นครับ
แอนโตนิโอ : มันไม่ใช่แค่เฉพาะ โดนัลด์ ทรัมพ์
เราได้เห็นผู้คนมากมายมาทั่วโลก
ที่เป็นผู้รับผิดชอบทางการเมือง พูดว่า ยกตัวอย่างเช่น
ผู้ลี้ภัยชาวมุสลิม ไม่สมควรได้รับการคุ้มครอง
และเหตุผลที่พวกเขาพูดแบบนั้น
เพราะพวกเขาคิดว่าจาก การทำแบบนั้นหรือพูดแบบนี้
เขากำลังทำเพื่อป้องกันความมั่นคง ภายในประเทศของตัวเองอยู่
เวลานี้ ผมได้เข้าไปเป็น ส่วนหนึ่งของภาครัฐ
ผมเข้าใจอย่างยิ่ง ถึงความจำเป็นของรัฐบาล
ที่จะปกป้องความมั่นคงภายในประเทศ
และประชาชนของพวกเขา
แต่ถ้าคุณพูดแบบนั้น
ในสหรัฐฯ หรือในประเทศทวีปยุโรป
"พวกเรากำลังจะปิดประตู ใส่ผู้ลี้ภัยชาวมุสลิม"
สิ่งที่คุณกำลังพูด คือ ความช่วยเหลือที่เป็นไปได้ดีที่สุด
ในการโฆษณาชวนเชื่อ ให้แก่องค์กรก่อการร้าย
เพราะสิ่งที่คุณกำลังพูด
(เสียงปรบมือ)
สิ่งที่คุณกำลังพูดนั้น ชาวมุสลิม ทั้งหมดจะรับฟังในประเทศตัวคุณเอง
และมันจะปูทางสำหรับการสรรหา
และการใช้กลไกผ่านทางเทคโนโลยี
กลุ่มดาอิช อัลนุสรา อัลกออิดะห์ และกลุ่มอื่น ๆ ทั้งหมด
ที่กำลังขยายอิทธิพลในสังคมเรา อยู่เวลานี้
และเป็นการพูดกับพวกเขาว่า "ถูกแล้วล่ะ เราต่อต้านคุณ"
ดังนั้น เป็นที่ชัดเจนว่าสิ่งนี้ ในสังคมที่มีหลากชนชาติ
หลากศาสนา หลากวัฒนธรรม
มันจะสร้างสถานการณ์ที่จริง ๆ แล้ว
ทำให้โฆษณาชวนเชื่อได้ง่ายขึ้น สำหรับองค์กรก่อการร้ายเหล่านี้
ที่จะเชิญชวนผู้คนอย่างได้ผล ให้มาก่อการร้ายร่วมกัน
ในประเทศที่มีการแสดงออกมา ถึงคำพูดประมาณนี้
บรูโน : ล่าสุดมีการโจมตีในปารีส และการตอบโต้ต่อพวกเขา
ทำให้งานของคุณยากขึ้นไหมครับ
แอนโตนิโอ : ยากอย่างไม่สงสัยเลย
บรูโน : ในด้านใดบ้างครับ
แอนโตนิโอ : ในด้านมาตรการ ตอบโต้ขั้นแรกสำหรับใครหลายคน
ที่เกี่ยวข้องกับการก่อการร้ายประเภทนี้ คือ การปิดกั้นเขตแดนทั้งหมด
โดยไม่เข้าใจว่าปัญหาก่อการร้าย ในยุโรปนั้นส่วนใหญ่เกิดขึ้นภายใน
เรามีทหารชาวยุโรปหน่วยจู่โจมเป็นพัน ๆ ในประเทศซีเรียและอิรัก
ดังนั้น มันจึงไม่ใช่สิ่งที่คุณจะแก้ปัญหา โดยการไม่อนุญาตให้ชาวซีเรียเข้าประเทศ
และผมต้องพูดว่า ผมเชื่อว่า
หนังสือเดินทางที่ปรากฎ
ผมเชื่อว่า มาจากคนที่ระเบิด...
บรูโน : ระเบิดฆ่าตัวตายใช่ไหมครับ
แอนโตนิโอ : [ผมเชื่อว่า] มัน เป็นความจงใจ
เพราะกลยุทธิ์ส่วนหนึ่งของดาอิช คือ การต่อต้านผู้ลี้ภัย
เพราะพวกเขามองผู้ลี้ภัยเป็นคน ที่ควรจะไปอยู่กับพระเจ้ากาหลิบ
และกำลังหลบหนีไปหา ผู้ทำสงครามศาสนา
และผมคิดว่าส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ ที่ดาอิชใช้คือให้ยุโรปตอบโต้
โดยการปิดประตูใส่ผู้ลี้ภัยชาวมุสลิม
ทำให้เป็นปฏิปักษ์ต่อชาวมุสลิม ในทวีปยุโรป
ซึ่งเป็นการทำให้งานของดาอิช ง่ายขึ้นมาก
ความเชื่อลึก ๆ ของผมคือ ไม่ใช่ เพราะความเคลื่อนไหวของผู้ลี้ภัย
ที่กระตุ้นให้เกิดการก่อการร้าย
ดังที่ผมกล่าวไปแล้ว ผมคิดว่า
การก่อการร้ายในยุโรปนั้น ก่อตัวจากการเคลื่อนไหวในยุโรปเอง
ซึ่งสอดคล้องกับสถานการณ์โลก ที่พวกเรากำลังเผชิญ
และสิ่งที่พวกเราจำเป็นต้องทำ คือ การพิสูจน์ว่าคนกลุ่มนี้ผิด
ด้วยการต้อนรับ และรวมตัวกันอย่างมีประสิทธิภาพ
กับผู้ที่กำลังเดินทางมาจากอีกซีกโลก
อีกสิ่งหนึ่งที่ผมเชื่อก็คือ ส่วนใหญ่แล้ว
สิ่งที่พวกเรากำลังจ่ายให้ยุโรปในวันนี้
คือความล้มเหลวของแบบอย่าง การรวมตัวเข้าด้วยกัน
ซึ่งไม่เกิดผลในยุค 60 ยุค 70 ยุค 80
ที่เกี่ยวพันถึงการไหลบ่าของการ อพยพครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในเวลานั้น
และมันทำให้เกิดสิ่งที่เป็นในวันนี้ กับผู้คนมากมาย ยกตัวอย่างเช่น
คนรุ่นลูกในแหล่งชุมชน
สถานการณ์ ที่ทำให้รู้สึกไร้ความสำคัญ
การไม่มีงานทำ
มีการศึกษาที่ไม่เหมาะสม
อาศัยอยู่ในพื้นที่ ที่ไม่มีการจัดสรรอย่างเพียงพอ
ในด้านโครงสร้างพื้นฐานของรัฐ
ความยากลำบากเหล่านี้ บางครั้ง แม้แต่ความโกรธ
ที่มีอยู่ในคนรุ่นลูกนี้
ส่วนใหญ่เกิดจากความล้มเหลว ในนโยบายการบูรณาการ
เกิดจากความล้มเหลวของสิ่งที่ควร จะมีการลงทุนที่แข็งแกร่งมากขึ้น
ในการสร้างความเป็นอยู่ให้กับคนที่ อาศัยด้วยกันและเคารพซึ่งกันและกัน
สำหรับผมแล้ว มันชัดเจน
(เสียงปรบมือ)
สำหรับผมมันชัดเจนว่าทุกสังคมจะมี ความหลากหลายทางเชื้อชาติ วัฒนธรรม
ทั้งความหลากหลายทางศาสนาในอนาคต
การที่จะหลีกเลี่ยงจากสิ่งนี้ ตามความเห็นของผม มันเป็นไปไม่ได้
สำหรับผมมันเป็นสิ่งดี ที่จะเป็นในลักษณะอย่างนั้น
แต่ผมยอมรับว่าในการที่จะให้มัน เป็นไปได้อย่างเหมาะสม
คุณจะต้องลงทุนอย่างมหาศาล
ในด้านการเชื่อมต่อกันในสังคม กับสังคมของคุณเอง
และทวีปยุโรป ส่วนใหญ่ของ ความล้มเหลวในการลงทุนนั้น
ในสองสามทศวรรษที่ผ่านมา
บรูโน : มีคำถามครับ ท่านกำลังจะ หมดวาระหน้าที่ในปลายปีนี้
หลังจากที่ดำรงตำแหน่งมา 10 ปี
หากท่านมองย้อนไปใน ค.ศ. 2005
วันที่ท่านเข้าไปในสำนักงานครั้งแรก ท่านเห็นอะไรบ้างครับ
แอนโตนิโอ : ครับ ก็คือ
ปี ค.ศ. 2005 พวกเรากำลังช่วยคน หนึ่งล้านคนให้ได้กลับบ้าน
อย่างปลอดภัยและมีเกียรติ เนื่องจากความขัดแย้งยุติลงแล้ว
ปีที่แล้ว พวกเราได้ช่วยไป 124,000 คน
ค.ศ. 2005 มีคนประมาณ 38 ล้านคนที่ ต้องพลัดถิ่นเนื่องจากความขัดแย้งในโลก
ปัจจุบัน มีคนจำนวนมากกว่า 60 ล้านแล้ว
ตอนนั้น ที่พวกเราได้ทำเมื่อไม่นานมานี้
ความขัดแย้งได้รับการสะสางแล้ว
เวลานี้ พวกเรามองเห็นความขัดแย้งใหม่ เป็นเท่าทวีคูณ
และความขัดแย้งเดิมที่ไม่เคยหายสนิท
ประเทศอัฟกานิสถาน โซมาเลีย สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
เป็นที่ชัดเจนว่าโลกในปัจจุบัน อันตรายกว่าในอดีตมาก
เป็นที่ชัดเจนว่าความสามารถ ของสังคมระหว่างประเทศ
ในการป้องกันความขัดแย้งและ ในการแก้ไขในเวลาที่เหมาะสม
น่าเสียดายที่มันเลวร้ายยิ่งกว่า เมื่อ 10 ปีที่แล้วมากนัก
ตอนนี้มันไม่มีอำนาจความสัมพันธ์ ที่ชัดเจนในโลก
ไม่มีกลไกโลกาภิบาลที่ใช้งานได้
ซึ่งหมายความว่าพวกเรากำลังตกอยู่ ในสถานการณ์
ที่การนิรโทษกรรมและความไม่แน่นอน อยู่เหนือกว่า ซึ่งหมายถึง
ผู้คนจะเผชิญกับ ปัญหานี้มากขึ้นเป็นทุกข์เท่าทวี
กล่าวคือ ผู้คนที่ต้องพลัดถิ่น เนื่องด้วยความขัดแย้ง
บรูโน่ : เป็นธรรมเนียม ในการเมืองของอเมริกา
เมื่อประธานาธิปดีออกจาก ห้องทำงานรูปไข่ในครั้งสุดท้าย
เขาจะทิ้งข้อความเขียนด้วยลายมือ ไว้ให้แก่ผู้สืบทอดตำแหน่งบนโต๊ะทำงาน
ที่จะเดินเข้ามาในสองสามชั่วโมงถัดไป
ถ้าท่านสามารถเขียนข้อความนั้นแก่ ผู้สืบทอดตำแหน่ง ฟิลิปโป แกรนดิ
ท่านจะเขียนว่าอะไรครับ
แอนโตนิโอ : ผมไม่คิด ที่จะเขียนข้อความอะไรทั้งนั้น
คุณรู้ไหม สิ่งหนึ่งที่แย่มากเมื่อ คุณต้องออกจากที่ทำงาน
คือการพยายามจะเป็น คนควบคุมสั่งการอยู่เบื้องหลัง
คอยบอกคนที่มาใหม่ ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง
ดังนั้น ผมคงจะไม่ทำครับ
หากผมมีสิ่งใดอยากพูดกับเขา
มันคงจะเป็น "เป็นตัวของตัวเอง และทำให้ดีที่สุด"
บรูโน่ : ท่านกรรมาธิการครับ ขอบคุณในงานที่ท่านทุ่มเท
ขอบคุณที่มา TED นะครับ
(เสียงปรบมือ)