Μπρούνο Τζιουσάνι: Επίτροπε, ευχαριστώ που ήρθατε στο TED.
Αντόνιο Γκουτέρες: Ευχαριστώ.
ΜΤ: Ας δούμε ένα στατιστικό.
Το 2015, σχεδόν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες έφτασαν στην Ευρώπη
από πολλές διαφορετικές χώρες,
όπως η Συρία και το Ιράκ αλλά και από το Αφγανιστάν
και το Μπανγκλαντές και την Ερυθραία και άλλες χώρες.
Και είχαμε δύο ειδών αντιδράσεις:
ομάδες υποδοχής και φράχτες στα σύνορα.
Όμως θέλω να κοιτάξουμε το θέμα
από τη βραχυπρόθεσμη και τη μακροπρόθεσμη οπτική.
Και η πρώτη μου ερώτηση είναι πολύ απλή:
Γιατί αυξήθηκε τόσο πολύ η ροή των προσφύγων τους τελευταίους έξι μήνες;
ΑΓ: Λοιπόν, πιστεύω ότι αυτό που πυροδότησε αυτή την τεράστια αύξηση
ήταν οι Σύροι πρόσφυγες.
Υπήρξε αυξημένη κινητικότητα στην Ευρώπη από την Αφρική και την Ασία,
όμως αυξανόταν αργά, και ξαφνικά είχαμε αυτή την τεράστια αύξηση
τους πρώτους μήνες του έτους.
Γιατί; Πιστεύω ότι υπάρχουν τρεις λόγοι,
δύο μακροπρόθεσμοι και το έναυσμα.
Οι μακροπρόθεσμοι, σε σχέση με τους Σύρους,
είναι ότι η ελπίδα χάνεται σιγά σιγά για αυτούς ανθρώπους.
Εννοώ ότι κοιτάζουν τη χώρα τους
και δεν βλέπουν να υπάρχει ελπίδα επιστροφής,
επειδή δεν υπάρχει μια πολιτική λύση,
και έτσι δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ.
Δεύτερον, οι συνθήκες διαβίωσης των Σύρων
στις γειτονικές χώρες επιδεινώνεται.
Κάναμε μια έρευνα με την Παγκόσμια Τράπεζα
και το 87% των Σύρων στην Ιορδανία
και το 93% των Σύρων στον Λίβανο
ζουν κάτω από το εθνικό όριο της φτώχειας.
Μόνο τα μισά παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο,
που σημαίνει ότι οι άνθρωποι ζουν κάτω από πολύ κακές συνθήκες.
Όχι μόνο είναι πρόσφυγες, μακριά από τη χώρα τους,
όχι μόνο υπέφεραν αυτά που υπέφεραν,
αλλά ζουν και κάτω από άθλιες συνθήκες.
Και τότε δόθηκε το έναυσμα, όταν ξαφνικά
η διεθνής βοήθεια μειώθηκε.
Το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα, εξαιτίας έλλειψης πόρων,
μείωσε κατά 30% τα τρόφιμα στους Σύρους πρόσφυγες.
Δεν επιτρέπεται να εργάζονται,
και έτσι είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τη διεθνή βοήθεια,
και αισθάνονται ότι ο κόσμος τους εγκαταλείπει.
Αυτό κατά την άποψη μου ήταν το έναυσμα.
Ξαφνικά υπήρξε ανησυχία,
και ο κόσμος άρχισε να κινείται μαζικά
και, για είμαι ειλικρινής,
αν βρισκόμουν σε παρόμοια κατάταση
και αν ήμουν αρκετά γενναίος για να το κάνω,
νομίζω ότι θα έκανα το ίδιο.
ΜΤ: Όμως πιστεύω ότι αυτό που εξέπληξε πολλούς είναι ότι δεν ήταν απλώς ξαφνικό,
αλλά το ότι δεν έπρεπε να είναι ξαφνικό.
Ο πόλεμος στη Συρία μαίνεται εδώ και πέντε χρόνια.
Εκατομμύρια πρόσφυγες βρίσκονται σε καταυλισμούς γύρω από τη Συρία.
Είχατε προειδοποιήσει ο ίδιος για την κατάσταση
και για τις συνέπειες μια κατάρρευσης της Λιβύης για παράδειγμα,
και όμως η Ευρώπη φάνηκε εντελώς απροετοίμαστη.
ΑΓ: Απροετοίμαστη επειδή είναι διαιρεμένη,
και όταν είσαι διαιρεμένος, δεν θέλεις να δεις την πραγματικότητα.
Προτιμάς να αναβάλλεις τις αποφάσεις,
επειδή δεν μπορείς να τις πραγματοποιήσεις.
Και η απόδειξη είναι ότι ακόμα και όταν ξέσπασε η κρίση,
η Ευρώπη έμεινε διαιρεμένη
και ήταν ανίκανη να φτιάξει έναν μηχανισμό που θα αντιμετώπιζε την κατάσταση.
Μιλάτε για ένα εκατομμύριο ανθρώπους.
Φαίνεται τεράστιο,
όμως ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 550 εκατομμύρια άνθρωποι,
που σημαίνει ότι αναλογεί ένας ανά 2.000 Ευρωπαίους.
Τώρα, στον Λίβανο έχουμε έναν μετανάστη ανά τρεις Λιβανέζους.
Και ο Λίβανος; Δυσκολεύεται φυσικά όμως τα καταφέρνει.
Έτσι το ερώτημα είναι: θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση
αν -- χωρίς να αναφέρω το πιο σημαντικό πράγμα,
που θα ήταν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στη ρίζα του,
όμως ας αφήσουμε τη ρίζα του προβλήματος,
κοιτώντας το φαινόμενο όπως είναι --
αν η Ευρώπη μπορούσε να ενωθεί και με αλληλεγγύη
να δημιουργήσει μια επαρκή ικανότητα υποδοχής στα σημεία εισόδου;
Όμως για να γίνει αυτό, πρέπει οι χώρες στα σημεία εισόδου να υποστηριχθούν,
και πρέπει να ελέγχεται ο κόσμος με ελέγχους ασφαλείας
και με άλλους μηχανισμούς,
διαμοιράζοντας αυτούς που έρχονται σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες,
ανάλογα με τις δυνατότητες κάθε χώρας.
Εννοώ, αν κοιτάξετε το πρόγραμμα μετεγκατάστασης
που εγκρίθηκε από την Κομισιόν, λίγο αργά όπως πάντα,
ή από το συμβούλιο, λίγο αργότερα --
ΜΤ: Ήδη καταρρέει.
ΑΓ: Η χώρα μου θα λάβει τέσσερις χιλιάδες.
Για την Πορτογαλία αυτό δεν είναι τίποτα.
Έτσι είναι απόλυτα διαχειρίσιμο αν το διαχειριστούμε,
όμως στην παρούσα κατάσταση, η πίεση βρίσκεται στα σημεία εισόδου,
και μετά, οι άνθρωποι κινούνται σε μια χαοτική πορεία στα Βαλκάνια,
καταλήγοντας στη Γερμανία, τη Σουηδία, κυρίως, και στην Αυστρία.
Αυτές οι τρεις χώρες είναι στο τέρμα, και δέχονται όλους τους πρόσφυγες.
Η υπόλοιπη Ευρώπη κοιτάζει χωρίς να κάνει τίποτα.
ΜΤ: Επιτρέψτε μου να κάνω τρεις ερωτήσεις,
κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου.
Θα προσπαθήσω να τις ρωτήσω, να τις κάνω αιχμηρές.
Όμως νομίζω ότι οι ερωτήσεις βρίσκονται
στο μυαλό πολλών ανθρώπων στην Ευρώπη σήμερα,
Η πρώτη έχει να κάνει με τους αριθμούς.
Λέτε ότι 550 εκατομμύρια σε σχέση με ένα δεν είναι πολύ, όμως ρεαλιστικά,
πόσους ανθρώπους αντέχει η Ευρώπη;
ΑΓ: Λοιπόν, αυτή είναι μια ερώτηση που δεν έχει απάντηση,
επειδή οι πρόσφυγες έχουν το δικαίωμα να προστατευθούν.
Και υπάρχει και το διεθνές δίκαιο,
έτσι δεν μπορούμε να πούμε, «θα δεχθούμε 10.000 και αυτό είναι όλο».
Σας θυμίζω ένα πράγμα:
στην Τουρκία, στο ξεκίνημα της κρίσης, θυμάμαι έναν υπουργό να λέει,
«Η Τουρκία θα μπορεί να δεχθεί μέχρι 100.000 ανθρώπους».
Η Τουρκία έχει τώρα δύο εκατομμύρια τριακόσιες χιλιάδες
ή κάπου εκεί, αν υπολογίσετε όλους τους πρόσφυγες.
Έτσι, δεν νομίζω ότι είναι σωστό να πούμε πόσους μπορούμε να δεχθούμε.
Αυτό που πρέπει να πούμε είναι: πώς μπορούμε να οργανωθούμε
και να αναλάβουμε τις διεθνείς μας υποχρεώσεις;
Η Ευρώπη δεν ήταν ικανή να το κάνει,
επειδή η Ευρώπη είναι διαιρεμένη, επειδή δεν υπάρχει αλληλεγγύη
στο Ευρωπαϊκό έργο.
Και δεν μιλάω μόνο για τους πρόσφυγες. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τομείς.
Ας είμαστε ειλικρινείς, αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη
αντί για λιγότερη Ευρώπη.
Όμως καθώς ο κόσμος πιστεύει όλο και λιγότερο στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς,
γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τους πείσουμε
ότι θέλουμε περισσότερη Ευρώπη για να λύσουμε τα προβλήματα.
ΜΤ: Φαίνετε ότι είμαστε στο σημείο
όπου οι αριθμοί γίνονται πολιτικές μεταβολές, συγκεκριμένα εγχώριες.
Το είδαμε αυτή την εβδομάδα στη Γαλλία,
όμως το έχουμε δει πολλές φορές σε πολλές χώρες:
στην Πολωνία, τη Δανία, την Ελβετία και σε άλλες χώρες,
όπου το κλίμα αλλάζει δραστικά εξαιτίας των αριθμών,
παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικοί σε απόλυτα νούμερα.
Ο πρωθυπουργός του --
ΑΓ: Αν μου επιτρέπεται εδώ:
Θέλω να πω, τι βλέπει ένας Ευρωπαίος στον τόπο του,
σε ένα χωριό όπου δεν υπάρχουν μετανάστες;
Αυτό που βλέπει ο Ευρωπαίος είναι στην τηλεόραση,
κάθε μέρα, εδώ και λίγους μήνες, βλέποντας ειδήσεις κάθε μέρα,
ένα πλήθος να έρχεται, ανεξέλεγκτα,
περνώντας από τα σύνορα,
και στην τηλεόραση έδειχναν εκατοντάδες
ή χιλιάδες ανθρώπους να κινούνται.
Και η ιδέα ότι κανείς δεν ασχολείται με αυτούς -
αυτό συμβαίνει χωρίς κανενός είδους διαχείριση.
Και έτσι η εντύπωση ήταν, «Έρχονται στο χωριό μου».
Έτσι δημιουργήθηκε η λανθασμένη εντύπωση ότι γίνεται μια εισβολή στην Ευρώπη
και ότι θα αλλάξει ο τρόπος ζωής μας, ότι όλα θα --
Και το πρόβλημα είναι ότι αν το είχαμε διαχειριστεί σωστά,
αν τους είχαμε υποδεχθεί καταλλήλως, τους είχαμε καλωσορίσει,
τους είχαμε στεγάσει και ελέγξει στα σημεία εισόδου,
και τους μεταφέραμε αεροπορικώς σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες,
αυτό δεν θα τρόμαζε τον κόσμο.
Δυστυχώς όμως, τρομάξαμε πολλούς ανθρώπους,
επειδή η Ευρώπη δεν μπόρεσε να κάνει τη δουλειά σωστά.
ΜΤ: Όμως υπάρχουν χωριά στη Γερμανία
με 300 κατοίκους και 1000 μετανάστες.
Ποια είναι η άποψή σας;
Πώς φαντάζεστε την αντίδρασή τους;
ΑΓ: Αν υπήρχε σωστή διαχείριση της κατάστασης
και η κατάλληλη διανομή ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη,
θα είχαμε πάντα το ποσοστό που ανέφερα:
ένας ανά 2.000 κατοίκους.
Επειδή δεν υπάρχει σωστή διαχείριση
τελικά παρατηρούμε καταστάσεις
που είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουμε, και φυσικά αν έχουμε ένα χωριό --
στον Λίβανο, υπάρχουν πολλά χωριά
που έχουν περισσότερους Σύρους από Λιβανέζους. Ο Λίβανος ζει με αυτό.
Δεν ζητάω να συμβεί το ίδιο στην Ευρώπη,
σε όλα τα χωριά της να έχουμε περισσότερους μετανάστες από κατοίκους.
Αυτό που λέω είναι η Ευρώπη να κάνει τη δουλειά σωστά,
για να μπορέσει να οργανωθεί και να δεχθεί ανθρώπους
όπως έκαναν και άλλες χώρες κατά το παρελθόν.
ΜΤ: Αν κοιτάξουμε την παγκόσμια κατάσταση και όχι μόνο την Ευρώπη
(Χειροκρότημα)
ΜΤ: Ναι!
(Χειροκρότημα)
ΜΤ: Αν κοιτάξουμε την παγκόσμια κατάσταση, και όχι μόνο την Ευρώπη,
μπορούμε να φτιάξουμε μια μεγάλη λίστα χωρών
που δεν βοηθάνε πραγματικά,
όμως ενδιαφέρομαι περισσότερο για ένα άλλο κομμάτι --
υπάρχει κάποιος που κάνει το σωστό;
ΑΓ: Λοιπόν, το 86% των προσφύγων παγκόσμια
βρίσκονται στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Και αν κοιτάξετε χώρες όπως η Αιθιοπία --
Η Αιθιοπία δέχθηκε πάνω από 600.000 πρόσφυγες.
Όλα τα σύνορα στην Αιθιοπία είναι ανοιχτά.
Και έχουν σαν πολιτική,
την ονομάζουν «με επίκεντρο τον άνθρωπο» και δέχονται όλους τους μετανάστες.
Και έχουν Νότιους Σουδανούς,
έχουν Σουδανούς, έχουν Σομαλούς.
Έχουν όλους τους γείτονες.
Έχουν Ερυθραίους.
Και γενικά,
οι Αφρικανικές χώρες είναι πολύ φιλόξενες απέναντι στους πρόσφυγες,
και θα έλεγα ότι στη Μέση Ανατολή
και την Ασία, παρατηρούμε την τάση τα σύνορα να είναι ανοιχτά.
Τώρα βλέπουμε κάποια προβλήματα με την κατάσταση στη Συρία,
καθώς αυτή εξελίχθηκε σε μια σημαντική κρίση ασφαλείας,
όμως η αλήθεια είναι ότι για μεγάλο διάστημα,
τα σύνορα στη Μέση Ανατολή ήταν ανοιχτά.
Η αλήθεια για τους Αφγανούς,
είναι ότι τα σύνορα του Πακιστάν και του Ιράν ήταν τότε ανοιχτά,
και πέρασαν έξι εκατομμύρια Αφγανοί.
Έτσι θα έλεγα ότι ακόμη και σήμερα η τάση στον αναπτυσσόμενο κόσμο
είναι τα σύνορα να είναι ανοιχτά.
Η τάση στον αναπτυγμένο κόσμο είναι αυτά τα ερωτήματα να γίνονται
όλο και πιο πολύπλοκα,
ειδικά όταν υπάρχουν, από την κοινή γνώμη,
συζητήσεις που έχουν από τη μία την προστασία των προσφύγων
και θέματα ασφαλείας -κατά τη γνώμη μου παρερμηνευμένα- από την άλλη.
ΜΤ: Θα επανέλθουμε και σε αυτό,
όμως αναφέρατε τη μείωση της χρηματοδότησης και τα κουπόνια
από το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα.
Αυτό αντανακλά τη γενική υποχρηματοδότηση των οργανισμών
που ασχολούνται με αυτά τα θέματα.
Τώρα που ο κόσμος φαίνεται να έχει ξυπνήσει,
έχετε μεγαλύτερη χρηματοδότηση και υποστήριξη,
ή παραμένουν ίδια;
ΑΓ: Έχουμε περισσότερη υποστήριξη.
Θα έλεγα ότι είμαστε κοντά στα περσινά επίπεδα.
Ήμασταν πολύ χειρότερα το καλοκαίρι.
Όμως ξεκάθαρα δεν επαρκούν για να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες των ανθρώπων
και τις ανάγκες των χωρών
που τους υποστηρίζουν.
Και εδώ έχουμε μια βασική αναθεώρηση των κριτηρίων των στόχων,
των προτεραιοτήτων ανάπτυξης των συνεργασιών που χρειάζονται.
Ο Λίβανος και η Ιορδανία είναι χώρες μεσαίου εισοδήματος.
Επειδή είναι χώρες μεσαίου εισοδήματος,
δεν μπορούν να λάβουν χαμηλότοκα δάνεια από την Παγκόσμια Τράπεζα.
Τώρα, σήμερα αυτό δεν έχει νόημα,
επειδή παρέχουν ένα παγκόσμιο δημόσιο αγαθό.
Έχουν εκατομμύρια πρόσφυγες εκεί,
και για να είμαι ειλικρινής αποτελούν πυλώνες σταθερότητας στην περιοχή,
παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν,
και την πρώτη γραμμή άμυνας της συλλογικής μας ασφαλείας.
Δεν έχει λογική λοιπόν
το ότι αυτές οι χώρες δεν είναι προτεραιότητα
στην ανάπτυξη πολιτικών συνεργασίας.
Και δεν είναι προτεραιότητα.
Και όχι μόνο οι πρόσφυγες μένουν κάτω από δραματικές συνθήκες
μέσα σε αυτές τις χώρες,
αλλά υποφέρουν και οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες,
επειδή μειώθηκαν οι μισθοί,
επειδή υπάρχει μεγαλύτερη ανεργία,
επειδή οι τιμές και τα ενοίκια αυξήθηκαν.
Και φυσικά, αν κοιτάξετε τη σημερινή κατάσταση
των δεικτών αυτών των χώρων,
είναι ξεκάθαρο, ειδικά για τις φτωχές ομάδες του πληθυσμού,
ότι ζουν όλο και χειρότερα εξαιτίας της κρίσης που αντιμετωπίζουν.
ΜΤ: Σε ποιον πρέπει να παρέχουμε υποστήριξη;
Σε κάθε χώρα, σε διεθνείς οργανισμούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση;
Ποιος πρέπει να λάβει αυτή την υποστήριξη;
ΑΓ: Πρέπει να συνδυάσουμε τις προσπάθειες.
Η αμφίπλευρη συνεργασία είναι σημαντική.
Είναι ξεκάθαρο ότι η πολύπλευρη συνεργασία είναι σημαντική.
Οι διεθνείς χρηματοδοτικοί οργανισμοί πρέπει να είναι ευέλικτοι
έτσι ώστε να μπορούν να επενδύσουν πιο μαζικά
στην υποστήριξη αυτών των χωρών.
Πρέπει να συνδυάσουμε όλα τα εργαλεία και να καταλάβουμε ότι σήμερα,
σε παρατεταμένες καταστάσεις, σε συγκεκριμένες στιγμές,
που δεν έχει νόημα πλέον να κάνουμε διακρίσεις
ανάμεσα στην ανθρωπιστική βοήθεια και την αναπτυξιακή βοήθεια
ή τις αναπτυξιακές διεργασίες.
Επειδή μιλάτε για τα παιδιά στα σχολεία,
μιλάτε για την υγεία,
μιλάτε για υποδομές που είναι υπερπλήρεις.
Μιλάτε για πράγματα που απαιτούν μια μακρόχρονη οπτική,
μια προοπτική ανάπτυξης,
όχι μόνο μια οπτική άμεσης ανθρωπιστικής βοήθειας.
ΜΤ: Θα ήθελα να σχολιάσω κάτι
που ήταν στις ειδήσεις το πρωϊ.
Είναι μια δήλωση από τον υποψήφιο
για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, τον Ντόναλντ Τραμπ.
Χθες, είπε αυτό.
(Γέλια)
Όχι ακούστε αυτό. Έχει ενδιαφέρον.
Αναφέρω: «Κάνω κάλεσμα για ολικό και απόλυτο αποκλεισμό
των μουσουλμάνων που μπαίνουν στις ΗΠΑ,
μέχρι οι εκπρόσωποι της χώρες καταλάβουν τι συμβαίνει».
Πώς αντιδράς σε αυτό;
ΑΓ: Μα δεν είναι μόνο ο Ντοναλντ Τραμπ.
Έχουμε δει πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο
με πολιτική υπευθυνότητα να λένε, για παράδειγμα,
ότι οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες δεν πρέπει να γίνονται δεκτοί.
Και ο λόγος που το λένε αυτό
είναι επειδή πιστεύουν ότι κάνοντας ή λέγοντάς το,
προστατεύουν την ασφάλεια της χώρας τους.
Ήμουν στην κυβέρνηση.
Γνωρίζω πολύ καλά την ανάγκη των κυβερνήσεων
να προστατέψει την ασφάλεια των χωρών τους
και των ανθρώπων τους.
Όμως αν πεις, έτσι απλά,
στις ΗΠΑ ή σε οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα,
«Θα κλείσουμε την πόρτα στους μουσουλμάνους πρόσφυγες»,
αυτό που λες είναι η καλύτερη δυνατή βοήθεια
για την προπαγάνδα των τρομοκρατικών οργανώσεων.
Επειδή αυτό που λες --
(Χειροκρότημα)
Αυτό που λες θα ακουστεί από όλους τους μουσουλμάνους μέσα στη χώρα σου,
και θα ανοίξει τον δρόμο για τη στρατολόγηση
και τους μηχανισμούς που, μέσω της τεχνολογίας,
η Ντάες και η Αλ Νούσρα, η Αλ Κάιντα και όλες αυτές οι ομάδες
χρησιμοποιούν για να διεισδύσουν στις κοινωνίες μας.
Είναι σαν να τους λες, «Έχετε δίκιο, είμαστε εναντίον σας».
Έτσι προφανώς, σε κοινωνίες που είναι πολυεθνικές,
πολυθρησκευτικές, πολυπολιτισμικές,
αυτό δημιουργεί μια κατάσταση στην οποία πραγματικά,
είναι πολύ ευκολότερο για την προπαγάνδα αυτών των τρομοκρατικών οργανώσεων
να είναι αποτελεσματική στη στρατολόγηση ατόμων για τρομοκρατικές ενέργειες
μέσα σε χώρες που εκφράζονται αυτού του είδους οι απόψεις.
ΜΤ: Οι πρόσφατες επιθέσεις στο Παρίσι και οι αντιδράσεις σε αυτές
έκαναν τη δουλειά σας πιο δύσκολη;
ΑΓ: Αναμφίβολα.
ΜΤ: Με ποιον τρόπο;
ΑΓ: Με τον τρόπο που, εννοώ, για πολλούς ανθρώπους η πρώτη αντίδραση
σε σχέση με τέτοιες τρομοκρατικές επιθέσεις είναι: κλείστε τα σύνορα --
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα της τρομοκρατίας στην Ευρώπη είναι εσωτερικό.
Έχουμε χιλιάδες Ευρωπαίους μαχητές στη Συρία και στο Ιράκ,
άρα αυτό δεν είναι κάτι που λύνεις απαγορεύοντας απλά στους Σύρους να μπουν.
Και πρέπει να πω ότι πείστηκα
ότι το διαβατήριο που εμφανίστηκε,
πιστεύω, ότι τοποθετήθηκε εκεί από το άτομο που ανατίναξε --
ΜΤ: -- τον εαυτό του, ναι.
ΑΓ: [Πιστεύω] ότι έγινε επίτηδες,
επειδή μέρος των στρατηγικών της Ντάες είναι εναντίον των προσφύγων,
επειδή πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες πρέπει να είναι με το χαλιφάτο
και το εγκαταλείπουν για τους σταυροφόρους.
Και πιστεύω ότι είναι η τακτική της Ντάες να κάνει την Ευρώπη να αντιδράσει,
κλείνοντας τις πόρτα στους Μουσουλμάνους πρόσφυγες
και να υπάρχει μια εχθρότητα απέναντι στους Μουσουλμάνους μέσα στην Ευρώπη,
ακριβώς για να διευκολύνει τη δουλειά της Ντάες.
Και η πεποίθηση μου είναι ότι δεν ήταν το προσφυγικό κίνημα
που πυροδότησε την τρομοκρατία.
Όπως είπα πιστεύω ότι,
ειδικά στην Ευρώπη η τρομοκρατία σήμερα αποτελεί ένα εσωτερικό κίνημα
σε σχέση με την παγκόσμια κατάσταση που αντιμετωπίζουμε,
και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να διαψεύσουμε αυτές τις ομάδες,
καλωσορίζοντας και ενσωματώνοντας αποτελεσματικά
αυτούς που έρχονται από αυτό το μέρος του κόσμου.
Και κάτι άλλο που πιστεύω είναι ότι σε μεγάλο βαθμό,
αυτό που πληρώνουμε στην Ευρώπη
είναι οι αποτυχίες των μοντέλων ένταξης
που δεν είχαν αποτέλεσμα τις δεκαετίες του '60, του '70 και του '80,
σε σχέση με τις μεγάλες μεταναστευτικές ροές που υπήρχαν τότε
και δημιούργησαν αυτό που σήμερα για πολύ κόσμο είναι, για παράδειγμα,
σε κοινότητες δεύτερης γενιάς,
μια αίσθηση περιθωριοποίησης,
χωρίς δουλειά,
με ακατάλληλη εκπαίδευση,
μένουν σε γειτονιές που δεν είναι κατάλληλα εξοπλισμένες
από τις δημόσιες υποδομές.
Αυτού του είδους η δυσφορία, κάποιες φορές και θυμός,
που έχει η δεύτερη γενιά
είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας των πολιτικών ένταξης,
της αποτυχίας αυτού που θα έπρεπε να αποτελεί μια πολύ μεγαλύτερη επένδυση
για τη δημιουργία συνθηκών ώστε οι άνθρωποι να ζουν μαζί και με σεβασμό.
Για μένα είναι ξεκάθαρο.
(Χειροκρότημα)
Πιστεύω ότι όλες οι κοινωνίες θα είναι πολυεθνικές, πολυπολιτισμικές,
πολυθρησκευτικές στο μέλλον.
Είναι αδύνατο να το αποτρέψουμε κατά τη γνώμη μου.
Και για μένα είναι καλό το ότι θα είναι έτσι,
όμως αναγνωρίζω ότι για να λειτουργήσει σωστά αυτό,
χρειαζόμαστε τεράστιες επενδύσεις
στην κοινωνική συνοχή των κοινωνιών μας.
Και η Ευρώπη σε μεγάλο βαθμό απέτυχε σε αυτή την επένδυση
τις προηγούμενες δεκαετίες.
ΜΤ: Ερώτηση: αποχωρείτε από τη θέση σας στο τέλος της χρονιάς,
μετά από δέκα χρόνια.
Αν κοιτάξουμε πίσω στο 2005,
όταν μπήκατε στο γραφείο σας για πρώτη φορά, τι είδατε;
ΑΓ: Λοιπόν, κοιτάξτε:
Το 2005, βοηθούσαμε ένα εκατομμύριο ανθρώπους να γυρίσουν στην πατρίδα τους
με ασφάλεια και αξιοπρέπεια, επειδή είχαν τελειώσει οι διαμάχες.
Πέρυσι, βοηθήσαμε 124.000.
Το 2005 είχαμε παγκοσμίως 38 εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους από συγκρούσεις.
Σήμερα, έχουμε πάνω από 60 εκατομμύρια.
Τότε, είχαμε, πρόσφατα,
συγκρούσεις που λύθηκαν.
Σήμερα, έχουμε αύξηση των νέων συγκρούσεων
ενώ οι παλιές δεν τελείωσαν:
Αφγανιστάν, Σομαλία, Δημοκρατία του Κονγκό.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο κόσμος σήμερα είναι πολύ πιο επικίνδυνος απ' ό,τι ήταν.
Είναι ξεκάθαρο ότι η δυνατότητα της παγκόσμιας κοινότητας
να εμποδίσει συγκρούσεις και να τις λύσει έγκαιρα,
είναι δυστυχώς πολύ χειρότερη απ' ό,τι πριν από 10 χρόνια.
Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες σχέσεις δύναμης στον κόσμο,
κανένας μηχανισμός της παγκόσμιας διακυβέρνησης που να λειτουργεί,
που σημαίνει ότι ζούμε σε μια κατάσταση
όπου η ατιμωρησία και το απρόβλεπτο τείνουν να κυριαρχήσουν, και αυτό σημαίνει
ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα υποφέρουν,
δηλαδή αυτοί που είναι εκτοπισμένοι από συγκρούσεις.
ΜΤ: Είναι παράδοση της Αμερικάνικης πολιτικής
όταν ένας Πρόεδρος αποχωρεί το Οβάλ Γραφείο για τελευταία φορά,
να αφήνει ένα χειρόγραφο στο γραφείο για τον διάδοχό του
που μπαίνει μέσα δύο ώρες αργότερα.
Αν έπρεπε να γράψετε ένα τέτοιο μήνυμα στον διάδοχο σας, τον Φίλιππο Γκάντι,
τι θα του γράφατε;
ΑΓ: Λοιπόν, δεν νομίζω ότι θα έγραφα κάποιο μήνυμα.
Ξέρετε, ένα από τα χειρότερα πράγματα όταν αφήνεις το γραφείο
είναι να προσπαθήσεις να γίνεις ο συνοδηγός,
πάντα να λες στον νέο τι να κάνει.
Αυτό δεν θα το κάνω.
Αν έπρεπε να του πω κάτι,
θα ήταν «Να είσαι ο εαυτός σου, και βάλε τα δυνατά σου».
ΜΤ: Επίτροπε, ευχαριστώ για τη δουλειά που κάνετε.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε στο TED.
(Χειροκρότημα)