ผมเกิดและเติบโตที่เซียร์ราลีโอน
ประเทศเล็ก ๆ ที่สวยงามมาก
ในแอฟริกาตะวันตก
ประเทศที่อุดมไปด้วยทรัพยากรทางกายภาพ
และความสามารถในการสร้างสรรค์
แต่เซียร์ราลีโอนกลับมีชื่อเสียงทางลบ
จากสงครามกบฏยาวเป็นทศวรรษในยุค 90
ยามที่หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านอาจถูกวางเพลิงเผาทำลาย
ประมาณกันว่ามีผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กราว 8,000 คน
ต้องถูกตัดแขนหรือขาในช่วงเวลานั้น
ขณะที่ครอบครัวและตัวผมหลบหนีการโจมตี
ไปหาที่ปลอดภัย ตอนผมอายุประมาณ 12 ขวบ
ผมได้ตั้งปณิธานว่า ผมจะทำทุกสิ่งทุกอย่าง
เพื่อไม่ให้ลูกหลานของผม
ต้องเผชิญกับประสบการณ์เช่นเดียวกับที่ผมเจอ
พวกเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของเซียร์ราลีโอน
ซึ่งสงครามและการสูญเสียแขนขา
จะไม่ถูกใช้เป็นกลยุทธ์เพื่อช่วงชิงอำนาจ
เมื่อผมมองดูผู้คนที่ผมรู้จัก คนที่ผมรัก
ฟื้นตัวจากการทำลายล้างครั้งนี้
สิ่งหนึ่งที่รบกวนจิตใจของผมอย่างยิ่ง
คือการที่ผู้เสียแขนขามากมายในประเทศนี้
ไม่ยอมใช้แขนขาเทียม
เหตุผล ซึ่งผมมาเข้าใจในภายหลัง
ก็คือการที่ช่องรับแขนขาเทียม
ไม่พอดี จึงทำให้ใส่แแล้วเจ็บปวด
ช่องรับแขนขาเทียม
คือส่วนที่ผู้เสียแขนขาใส่แขนขาส่วนที่เหลือเข้าไป
และเป็นส่วนที่เชื่อมต่อกับข้อเทียม
แม้แต่ในประเทศที่พัฒนาแล้ว
ก็ยังต้องใช้เวลาสามสัปดาห์ หรือบ่อยครั้งที่อาจเป็นปี ๆ
ให้ผู้ป่วยได้ช่องรับที่ใส่สบาย หากเป็นไปได้
ผู้สร้างแขนขาเทียมยังคงใช้วิธีการดั้งเดิม
อย่างการหล่อและการขึ้นรูป
เพื่อสร้างช่องรับแขนขาเทียมจากวัสดุชนิดเดียว
ช่องรับแบบนั้นทำให้เกิดแรงกด
ที่ทำให้เกิดความเจ็บปวดสาหัสกับแขนขาผู้ป่วย
ก่อให้เกิดแผลกดทับและแผลพุพอง
ไม่สำคัญเลย
ว่าข้อเทียมจะทรงพลังแค่ไหน
ตราบใดที่ช่องรับแขนขาเทียมยังใส่ไม่สบาย
คุณก็จะไม่ยอมใช้ขา
และนั่นเป็นเรื่องรับไม่ได้ในยุคสมัยของเรา
แล้ววันหนึ่ง เมื่อผมได้พบกับศาสตราจารย์ ฮิวจ์ แฮร์
ประมาณสองปีครึ่งมาแล้ว
และท่านถามผมว่า ผมรู้วิธีแก้ปัญหานี้หรือยัง
ผมตอบว่า "ยังครับ"
แต่ผมอยากจะหามันให้พบ
ดังนั้นแล้ว ในงานวิจัยปริญญาเอกของผม ที่ MIT Media Lab
ผมได้ออกแบบช่องรับแขนขาเทียม เฉพาะสำหรับแต่ละคน
ซึ่งเร็วและถูก
ซึ่งใส่สบาย
กว่าแขนขาเทียมที่ใช้กันอยู่
ผมใช้เทคนิคการถ่ายภาพ Magnetic Resonance Imaging
เพื่อจับรูปทรงกายวิภาคของผู้ป่วยอย่างถูกต้องแม่นยำ
แล้วจึงใช้แบบจำลองไฟไนต์เอลิเมนต์ เพื่อคาดประมาณ
ความเค้นและความเครียดภายใน
เนื่องจากแรงกระทำตั้งฉาก ได้ดียิ่งขึ้น
แล้วจึงสร้างแบบช่องรับแขนขาเทียมเพื่อการผลิต
เราใช้เครื่องพิมพ์สามมิติเพื่อสร้าง
ช่องรับแขนขาเทียมขึ้นจากวัสดุหลายชนิด
ซึ่งช่วยลดแรงกดในจุดที่ต้องการ
ตามโครงสร้างกายวิภาคของผู้ป่วย
กล่าวโดยสรุป เราใช้ข้อมูล
เพื่อสร้างช่องรับรูปแบบใหม่ ซึ่งเร็วและถูก
ในการทดสอบที่เราเพิ่งทำเสร็จไปเมื่อเร็ว ๆ นี้
ที่ Media Lab
ผู้ป่วยของเราคนหนึ่ง เป็นทหารผ่านศึกชาวอเมริกัน
ได้สูญเสียขามาแล้วราว 20 ปี
และเปลี่ยนขาเทียมมาแล้วเป็นสิบ ๆ คู่
พูดถึงช่องรับที่เราพิมพ์ออกมาว่า
"มันนุ่มมาก เหมือนกำลังเดินอยู่บนหมอน
แถมมันยังเซ็กซี่สุด ๆ"
(เสียงหัวเราะ)
ความพิการ ในยุคสมัยของเรา
ไม่ควรกีดกันเราจาก
การมีชีวิตที่มีคุณค่า
ความหวังและความปรารถนาของผมคือ อยากให้อุปกรณ์และกระบวนการ
ที่เราพัฒนาขึ้นในกลุ่มวิจัยของพวกเรา
สามารถนำไปใช้ผลิตแขนขาเทียมที่ทำงานได้ดีเยี่ยม
ให้กับผู้คนที่ต้องการมัน
สำหรับผม จุดเริ่มต้นของการเยี่ยวยาจิตใจ
ที่เจ็บป่วยจากสงครามและโรคภัย
คือการสร้างจุดเชื่อมประสานที่ใส่สบาย และราคาไม่แพง
เข้ากับร่างกายของพวกเขา
จะที่เซียร์ราลีโอน หรือบอสตัน
ผมไม่ได้หวังแค่การฟื้นฟู
แต่ยังหวังให้พวกเขาเห็น ถึงศักยภาพของมนุษย์ในมุมมองใหม่
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)