Ik ben geboren en getogen in Sierra Leone,
een klein en heel mooi land
in West-Afrika.
Een land dat rijk is aan grondstoffen
en creatief talent.
Maar Sierra Leone is ook berucht
om een tienjarige rebellenoorlog in de jaren negentig
waarbij complete dorpen zijn afgebrand.
Ongeveer 8.000 mannen, vrouwen en kinderen
raakten hun ledematen kwijt in de oorlog.
Mijn familie en ik waren op de vlucht
voor een aanval toen ik twaalf was.
Ik heb mezelf toen voorgenomen dat ik er alles aan zou doen
om mijn eigen kinderen
dit lot te besparen.
Ze zouden deel uitmaken van een Sierra Leone
waar oorlog en amputaties
niet langer gebruikt zouden worden om macht te verkrijgen.
Ik zag hoe mensen van wie ik hield,
herstelden van deze verwoesting.
Wat me echt zorgen baarde
was dat zoveel geamputeerden
geen gebruik maakten van hun protheses.
Ik ontdekte de reden hiervoor:
de prothesekokers waren pijnlijk
omdat ze niet goed pasten.
De prothesekoker is het deel van de prothese
dat wordt vastgemaakt aan de stomp,
en dat deze verbindt met de prothetische enkel.
Zelfs in de ontwikkelde landen
duurt het drie weken tot vaak jaren
voordat een prothesekoker - misschien - goed past.
Prothesemakers gebruiken conventionele technieken
zoals vormen en gieten
om prothesekokers te maken van één materiaal.
Zulke kokers geven veel te veel
druk op de stomp van de patiënt,
wat zorgt voor drukplekken en blaren.
Het maakt dan niet uit
hoe sterk je prothetische enkel is.
Als je koker oncomfortabel is,
dan gebruik je je prothese niet,
en dat is onaanvaardbaar in deze tijd.
Toen ik professor Hugh Herr ontmoette,
zo'n tweeënhalf jaar geleden,
vroeg hij me naar een oplossing voor dit probleem.
Ik zei: "Ik weet het nog niet,
maar ik wil het graag onderzoeken".
Dus voor mijn promoveren aan het MIT Media Lab
ontwierp ik maatwerk prothesekokers,
snel en goedkoop,
die comfortabeler zijn
dan conventionele protheses.
Ik gebruikte MRI-scans
om de daadwerkelijke anatomische vormen te registreren,
en daarna eindige elementen-modellering om beter te voorspellen
hoe de interne druk en belasting
zich uiten bij normale krachten,
om zo een prothesekoker klaar te maken voor productie.
We gebruiken een 3D-printer
om prothesekokers te maken van meerdere materialen,
die de druk verlichten waar nodig
bij de patiënt.
Kortom, we gebruiken data
om snel en goedkoop nieuwe prothesekokers te maken.
Bij een recent onderzoek
in het Media Lab,
zei een van onze patiënten, een veteraan,
die twintig jaar geleden een been verloor
en al tientallen protheses heeft gehad,
over onze geprinte onderdelen:
"Het is zo zacht als lopen over een kussen,
én het is verdraaid sexy".
(Gelach)
Invaliditeit zou in deze tijd
niemand mogen beletten
een zinvol leven te leiden.
Mijn hoop is dat de gereedschappen en processen
die we ontwikkelen in onze groep
gebruikt worden voor eersteklas protheses
voor diegenen die het nodig hebben.
Voor mij begint het helen van de ziel
van mensen die getroffen zijn door oorlog en ziekte,
bij het maken van comfortabele en betaalbare
contactvlakken voor hun lichaam.
Of dat in Sierra Leone is of in Boston,
ik hoop dat dit, behalve een herstel,
ook een transformatie is van wat ze voor mogelijk houden.
Dank jullie wel.
(Applaus)