Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Σιέρα Λεόνε,
μια μικρή και πολύ όμορφη χώρα
στη δυτική Αφρική,
μια χώρα πλούσια σε φυσικούς πόρους
αλλά και σε δημιουργικό ταλέντο.
Όμως, η Σιέρα Λεόνε είναι διαβόητη
για τον δεκαετή ανταρτοπόλεμο τη δεκαετία του '90
όταν κάηκαν ολοσχερώς ολόκληρα χωριά.
Σε περίπου 8.000 άντρες, γυναίκες και παιδιά
έγινε ακρωτηριασμός χεριών και ποδιών εκείνον τον καιρό.
Καθώς η οικογένειά μου κι εγώ φύγαμε για να είμαστε ασφαλείς
από αυτές τις επιθέσεις, όταν ήμουν περίπου 12 ετών,
αποφάσισα ότι θα έκανα ό,τι μπορούσα
για να εξασφαλίσω ότι τα δικά μου παιδιά
δεν θα είχαν τις ίδιες εμπειρίες με εμάς.
Στην πραγματικότητα, θα ήταν κομμάτι μιας Σιέρα Λεόνε
όπου ο πόλεμος και ο ακρωτηριασμός
δεν θα ήταν πια στρατηγική για την κατάκτηση της εξουσίας.
Καθώς έβλεπα άτομα που γνώριζα, αγαπημένους,
να ανακάμπτουν από αυτήν την καταστροφή,
ένα πράγμα που με προβλημάτιζε βαθιά
ήταν ότι πολλά ακρωτηριασμένα άτομα στη χώρα
δεν χρησιμοποιούσαν τα προσθετικά τους άκρα.
Ο λόγος, όπως έμαθα,
ήταν ότι οι υποδοχές των προσθετικών
ήταν επώδυνες επειδή δεν ταίριαζαν καλά.
Η υποδοχή των προσθετικών είναι το κομμάτι
όπου το ακρωτηριασμένο άτομο τοποθετεί το εναπομένον άκρο του,
και συνδέεται στον προσθετικό αστράγαλο.
Ακόμη και στον ανεπτυγμένο κόσμο,
χρειάζεται μια περίοδος από τρεις εβδομάδες μέχρι και χρόνια πολλές φορές,
για να πάρει ένας ασθενής μια άνετη υποδοχή, αν ποτέ γίνει αυτό.
Οι προσθετιστές ακόμη χρησιμοποιούν συμβατικές διαδικασίες
όπως καλούπια και χύτευση
για να δημιουργήσουν υποδοχές προσθετικών από ένα μόνο υλικό.
Τέτοιες υποδοχές αφήνουν συχνά ανυπόφορη
πίεση στα άκρα του ασθενή
αφήνοντας τους με πληγές και φουσκάλες από την πίεση.
Δεν έχει σημασία
πόσο δυνατός είναι ο προσθετικός σας αστράγαλος.
Αν η υποδοχή της πρόσθεσης δεν είναι άνετη,
δεν θα χρησιμοποιήσετε το πόδι σας,
και αυτό είναι απλά απαράδεκτο στην εποχή μας.
Έτσι μια μέρα, όταν γνώρισα τον καθηγητή Χιου Χερ
πριν από περίπου δυόμισι χρόνια,
και με ρώτησε αν ήξερα πώς να λύσω αυτό το πρόβλημα,
είπα, «Όχι, όχι ακόμη,
αλλά θα ήθελα να το βρω».
Κι έτσι, για το διδακτορικό μου στο Εργαστήριο Μέσων του MIT,
σχεδίασα προσαρμοσμένες υποδοχές προσθετικών
γρήγορα και φθηνά
που είναι πιο άνετες
από τις συμβατικές προσθέσεις.
Χρησιμοποίησα απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού
για να αποτυπώσω το πραγματικό σχήμα της ανατομίας του ασθενή,
και μετά χρησιμοποίησα προσομοίωση πεπερασμένων στοιχείων
για την καλύτερη πρόβλεψη εσωτερικής πίεσης και έντασης
στις κανονικές δυνάμεις,
και μετά να δημιουργήσω μια υποδοχή πρόσθεσης για κατασκευή.
Χρησιμοποιούμε έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή για να δημιουργήσουμε
έναν προσθετικό υποδοχέα από πολλά υλικά
που εκτονώνει την πίεση όπου χρειάζεται
στην ανατομία του ασθενή.
Με λίγα λόγια, χρησιμοποιούμε δεδομένα
για να κάνουμε νέες υποδοχές γρήγορα και φτηνά.
Σε μια δοκιμή που μόλις τελειώσαμε
στο Εργαστήριο Μέσων,
ένας από τους ασθενείς μας, ένας βετεράνος των ΗΠΑ
που είναι ακρωτηριασμένος εδώ και 20 χρόνια
και έχει φορέσει δεκάδες πόδια,
είπε για ένα από τα εκτυπωμένα μας κομμάτια,
«Είναι τόσο μαλακό, είναι λες και περπατάω σε μαξιλάρια,
και είναι τρομερά σέξι».
(Γέλια)
Η αναπηρία στον καιρό μας
δεν θα πρέπει να εμποδίζει κανέναν
από το να ζει μια ζωή με νόημα.
Η ελπίδα και η επιθυμία μου είναι, τα εργαλεία και οι διαδικασίες
που αναπτύσσουμε στην ερευνητική μας ομάδα
να μπορέσουν να φέρουν εξαιρετικά λειτουργικά προσθετικά μέλη
σε αυτούς που τα χρειάζονται.
Για μένα, το μέρος όπου ξεκινάμε να γιατρεύουμε τις ψυχές
αυτών που έχουν επηρεαστεί από τον πόλεμο και από αρρώστιες
είναι με τη δημιουργία άνετων και οικονομικών διεπαφών
για τα σώματά τους.
Είτε είναι στη Σιέρα Λεόνε ή στη Βοστόνη,
ελπίζω ότι αυτό όχι μόνο θα επαναφέρει
αλλά και θα μεταμορφώσει την αίσθησή τους για τις δυνατότητες των ανθρώπων.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)