Kalabalık bir salon.
Ben çocukken,
kalbimi yatağımın altına saklardım, çünkü annem derdi ki:
"Dikkatli olmazsan, bir gün biri o kalbi kıracak."
Benden söylemesi, yatağın altı pek de iyi bir saklama yeri değil.
Biliyorum, çünkü defalarca vurulup düştüm.
Kendimi ezdirmemek için dik durmaktan hasta oldum.
Ama bize söylenen buydu.
Kendin için dik dur.
Ama eğer kendini tanımıyorsan bu oldukça zordur.
Çok erken yaşta kendimizi tanımlamamız beklenirdi
ve eğer tanımlamazsak, başkaları bizim yerimize yapardı bunu.
İnek. Şişko. Sürtük. Homo.
Fakat bize ne olduğumuz söylenirken, aynı zamanda
"büyüyünce ne olmak istiyorsun?" diye sorarlardı.
Bu sorunun adaletsiz bir soru olduğunu düşündüm hep.
Neysek o olamayacağımızı varsaymaktır bu.
Biz çocuktuk.
Ben çocukken, adam olmak istedim.
Bana, yaşlılık zamanlarımda yetecek kadar şeker sağlayacak
garantili bir emeklilik planı istedim.
Ben çocukken, tıraş olmak istedim.
Şimdi, pek değil.
Ben sekiz yaşımdayken, deniz biyoloğu olmak istedim.
Dokuz yaşımda, "Jaws" filmini izlediğimde,
"Hayır, kalsın" dedim kendime.
10 yaşımdayken ailemin beni terk ettiği, çünkü beni istemedikleri söylendi bana.
11 yaşımdayken yalnız bırakılmak istedim.
12 yaşımdayken ölmek istedim. 13 yaşımdayken bir çocuğu öldürmek istedim.
14 yaşımdayken, ciddi bir kariyer hedefi belirlemem istendi.
"Yazar olmak istiyorum" dedim.
"Daha gerçekçi bir şey seç" dediler.
"Profesyonel güreşçi" olacağım dedim ben de.
"Aptal olma" dediler.
Görüyorsunuz ya, ne olmak istediğimi sordular
sonra da ne olmamam gerektiğini söylediler.
Ve bunu yaşayan bir tek ben değildim.
Kendimiz olmayan bir şey olmamız
ve kendimizi feda ederek olacağımız şeyin
kılığına girmemiz söyleniyordu.
Başkalarının bana verdiği kimliği
kabul etmem söylendi bana.
Ve düşündüm, hayallerimi böylesine kolay vazgeçilebilir kılan neydi?
Evet, kabul ediyorum, hayallerim utangaç
çünkü Kanadalılar. (Gülüşmeler)
Hayallerim kendine güvensiz ve çokça af diler durumda.
Onlar, lise partisinde tek başlarına duruyorlar,
daha önce hiç öpülmemişler.
Hayallerimin isimleri de var.
Sersem. Aptal. İmkansız.
Ama hayal etmeye devam ettim.
Güreşçi olacaktım. Her şeyi planladım.
Lakabım "Çöpçü" olacaktı.
Bitiriş hareketim ise "Çöp Öğütücü" olacaktı.
Meşhur deyişim, "Çöpü çıkarıyorum" olacaktı.
(Gülüşmeler) (Alkış)
Sonra, şu Duke "Konteynır" Droese,
benim gösterimi çaldı.
Yıkılmıştım, adeta bir çöp öğütücüden geçmiş gibi.
"Şimdi ne yapacağım? Neyi hedefleyeceğim?" diye düşündüm.
Şiir.
Tıpkı bir bumerang gibi, sevdiğim şey bana geri döndü.
Hatırlayabildiğim kadarıyla yazdığım ilk şiir mısraları
kendimden nefret etmemi isteyen dünyaya bir cevap niteliğindeydi.
İğrendiğim kabadayılardan biri olduğum için
15 yaşımdan 18 yaşıma kadar kendimden nefret ettim.
19 yaşımdayken şunu yazdım:
"Aksini yapmaya daha yatkın olsam da,
kendimi seveceğim."
Kendin için dik durmak,
şiddeti benimsemek gerektiği anlamına gelmez.
Ben çocukken,
arkadaşlık adına ödev değiş tokuşu yapardım,
hiç gelmeyen ya da sürekli geç kalan arkadaşlarım için
geç kağıdı doldururdum.
Tutulmamış her bir sözü geride bırakabilmek için kendime bir izin kağıdı düzenledim.
Düş kırıklığından doğmuş bir planımı hatırlıyorum.
Bana "Yogi" deyip duran bir çocuk vardı.
Karnımı göstererek, "Burada oldukça fazla piknik sepeti olmalı" derdi.
Birini kandırmanın o kadar da zor olmadığını gördüm ve
bir gün dersten sonra,
"Tabii ki benim ödevimi alabilirsin" dedim.
Ve ona önceki gece yazdığım
tüm yanlış cevapları verdim.
Kağıdını geri alırken mükemmele yakın bir sonuç bekliyordu,
ama elinde sıfır yazan kağıtla sınıfın diğer ucundan bana bakarken buna inanamadı.
30 sorudan 28'i doğru olan kendi kağıdımı göstermem gerekmezdi belki,
ama bana şaşkın şaşkın bakarken gerçekten memnundum ve
kendi kendime, "Ortalama bir ayıdan daha zeki, adi herif" diyordum.
(Gülüşmeler) (Alkış)
Ben buyum.
Kendim için bu şekilde dik duruyorum.
Ben çocukken,
Domuz pirzolası ("pork chops") ile karatedeki vuruşun ("karate chops") aynı şeyler olduğunu düşünürdüm.
Bana göre, her ikisi de domuz pirzolasıydı.
Anneannem sevimli olduğunu düşündüğü için
ve ikisini de çok sevdiğim için böyle düşünmeme müsaade etti.
Önemli bir mevzu değil.
Bir gün, şişman çocukların ağaçlara çıkabilecek şekilde tasarlanmadığını anlamamdan önce,
ağaçtan düştüm ve vücudumun sağ tarafını yaraladım.
Bunu anneanneme söylemek istemedim çünkü
gitmemem gereken bir yerde oyun oynadığım için başıma bela alırım diye korkuyordum.
Birkaç gün sonra beden dersi öğretmenim yaralanmayı farketti
ve müdürün odasına gönderildim.
Oradan başka bir küçük odaya gönderildim ve orada
çok hoş bir hanım, evdeki hayatım hakkında her türlü soruyu sordu.
Yalan söylemek için bir neden görmedim.
Bana kalırsa, hayat oldukça güzeldi.
Ona, ne zaman üzgün olsam anneannemin bana karate ("chops") vuruşu verdiğini söyledim.
(Gülüşmeler)
Bu büyük ölçekli bir incelemeye neden oldu
ve üç gün boyunca evden uzak tutuldum.
Ta ki nasıl yaralandığım sorulana kadar.
Bu ufak aptal hikaye okulda hızlıca yayıldı
ve ilk takma adımı kazandım:
Domuz Pirzolası.
Bugün hâlâ domuz pirzolasından nefret ederim.
Bu şekilde büyüyen tek çocuk ben değilim.
"Sopa ve taş kemikleri kırsa da, sözler asla incitmez"
diye düşünen insanlarla çevrili hâlde.
Sanki kırık kemikler, kötü lakaplardan daha çok acıtırmış gibi,
tüm o isimler bize takıldı.
Bu yüzden, kimsenin bize aşık olmayacağına,
sonsuza kadar yalnız kalacağımıza,
güneşin bizim için yaratıldığına inanacak kimse ile
tanışamayacağımıza inanarak büyüdük.
Kalp kırıklıkları içimizi kanattı, sonra içimizi boşaltmak istedik ki bir şey hissetmeyelim.
Bana kırık bir kemikten daha az acıttığını söylemeyin,
ilk gençlik zamanlarımızı cerrahların kesip atabileceğini söylemeyin,
hayatımıza yayılmayacağını söylemeyin, bunlar olur.
O kız 8 yaşındaydı
ve 3. sınıfın ilk günü Çirkin dediler ona.
Birlikte sınıfın en arkasına geçtik ki
tükürük bombardımanından kaçınabilelim.
Okul koridorları savaş alanıydı bizim için.
Her acınası günden sonra kendimizi daha kıstırılmış bulduk.
Teneffüslerde içeride kalırdık, çünkü dışarısı daha kötüydü.
Dışarıda, nasıl kaçacağımızı planlamak
ya da heykel gibi dikilmeyi öğrenmek, orada değilmişiz hissi vermek zorundaydık.
5. sınıfta, sırasının üstüne bir kağıt koydular:
"Dikkat köpek var" yazıyordu.
Bugün bile, sevgi dolu kocasına rağmen,
yüzünün yarısından biraz azını kaplayan bir doğum lekesi yüzünden kendini güzel bulmuyor.
Çocuklar ona, "Sanki biri yanlış cevabını silmek istemiş de,
tam becerememiş gibi" derlerdi.
Onun iki çocuk yetiştirdiğini,
çocuklarının güzellik tanımının "ANNE" kelimesi ile başladığını,
çünkü o çocukların annelerinin cildinden önce kalbini gördüğünü,
çünkü annelerinin her zaman harika olduğunu anlayamayacaklar.
O oğlan kırık bir daldı, başka bir aile ağacına aşılandı,
evlat edinildi.
Ailesi farklı bir yazgı seçtiği için değil.
Bir ölçek terk edilmişlik ile iki ölçek trajediden oluşan bir kokteyl
hâline geldiğinde üç yaşındaydı.
Sekizinci sınıfta terapi almaya başladı,
testler ve haplardan meydana gelmiş bir kişilik edindi.
Yokuş yukarı dağlarla, yokuş aşağı uçurumlar arasında yaşadı.
beşte dördü intihara meyilli, anti-depresanlardan bir sel içinde
ve "Popper (hap kutusu)" dedikleri bir ergenlik.
Bir ölçeği haplardan,
99 ölçeği zalimlikten.
10. sınıfta kendini öldürmeyi denedi,
evde Anne ve Babaya gidip,
"Aş bunları" deme cüretini gösterdiklerini gördüğünde.
Sanki depresyon, ilk yardım çantasında
bulunan şeylerle düzelecek bir şeymiş gibi.
Bugün bile, iki ucu yanan bir dinamit gibi.
Gök üzerine çökmeden önce nasıl büküldüğünü size
ayrıntılı olarak anlatabilir.
Ve onun yaşamından ilham alan çok sayıda dostuna rağmen,
ilaç kullanmamanın bağımlılıktan ziyade
akıl sağlığı ile ilgili olduğunu anlamayan
insanlar arasında bir konu malzemesi olmaya devam ediyor.
Bizler bu şekilde büyüyen tek çocuklar değildik.
Bugün de çocuklara lakaplar takılıyor.
En bilinenleri: "Hey, Salak!" ve "Hey, Spastik!"
Görünen o ki, bütün okullar her sene yenilenen
lakap cephaneliklerine sahip.
Ve eğer bir çocuk okula gittiğinde kimse onu duymazsa,
ses çıkarılmış olur mu?
"Çocuklar zalim olabiliyor" söyleminde takılmış
arka plan gürültüsünden mi ibaret?
Aslında her okul büyük bir sirk çadırıdır.
Hiyerarşik yapı, akrobatlardan aslan terbiyecilerine,
palyaçolardan karnaval göstericilerine kadar uzanırdı ve hepsi de olduğumuz kişiye çok uzaktı.
Bizler ucubeydik, yengeç pençeli oğlanlar ve sakallı kızlar,
depresyon ve yalnızlık cambazı gariplikler,
tek başına oynayan, şişe çeviren,
yaralı yerlerimizi öpüp iyileştirmeye çalışan,
ama gece herkes uyuduğunda
gergin ipin üzerinde yürümeye devam edenler.
Bu bir deneyimdi, ve evet, bazılarımız ipten düştük.
Ama onlara söylemek istiyorum ki, bunların hepsi
olduğumuzu sandığımız şeyleri
yıkmaya karar verdiğimizde ortaya çıkan enkazdır.
Ve eğer kendinizle ilgili güzel hiçbir şey göremiyorsanız,
daha iyi bir ayna alıp, daha yakından ve daha uzun bakın.
Çünkü içinizde ümidinizi kıran herkese rağmen
devam etmenizi sağlayan bir şey var.
Kırılmış kalbinizin etrafına bir duvar ördünüz
ve ona imzanızı attınız.
Üzerine "Onlar yanıldı" yazdınız.
Belki nedeni bir gruba ya da topluluğa dahil olmamanızdı.
Belki sizi basketbolda ya da başka şeylerde seçilecek son kişi olarak gördüler.
Belki de yara bere içinde kaldınız, ama hiç söylemediniz.
Çünkü başka türlü yerinizde nasıl durabilirdiniz,
herkes sizi o yere gömmek isterken?
Onların yanıldıklarına inanmak zorundasınız.
Onlar yanılıyor olmak zorundalar.
Başka türlü nasıl hâlâ burada olabilirdik?
Ezilen kişiye gülmeyi öğrenerek büyüdük,
çünkü aslında onlarda kendimizi gördük.
Bize söylenen kişi olmadığımız inancına
ekilmiş bir kökten filizlendik.
Bir otobanda kendi halinde duran,
terk edilmiş bir araba değiliz.
Ama eğer bir şekilde öyleysek bile, endişelenmeyin.
Sadece arabadan çıkıp, yürüyüp benzin almamız gerek.
Biz "Başardık" sınıfının mezun olmakta olan öğrencileriyiz,
"Lakaplar beni asla incitemez" diye bağıran sesin
sönen yankıları değil.
Elbette incittiler.
Ama hayatlarımız daima bir dengeleme çalışması
olmaya devam edecek,
acının daha az, güzelliğin daha çok olduğu.
(Alkış)