Sodes moitos...
(Gargalladas)
De rapaz,
escondía o corazón baixo o leito porque miña nai dicía,
"Se non tes coidado, alguén virá rompercho algún día"
Facédeme caso: ese non é un bo escondedoiro.
Seino porque fun derribado tantas veces
que teño vertixe só estando de pé.
Pero iso é o que nos dicían.
"Mantente en pé e faite valer"
Iso é difícil cando non sabes quen es.
Esperábase que nos definísemos desde cativos,
e se non o facíamos, outros facíano por nós.
Rariño. Gordo.
Puto. Marica.
E á vez que se nos dicía o que eramos,
preguntábasenos,
"Que queres ser de maior?"
Sempre pensei que esa pregunta era inxusta,
Supón que non se pode ser o que xa se é.
Eramos cativos.
De cativo, quería ser un home.
Quería un plan de pensións
para poder mercar moitos doces
e ter unha boa vellez.
(Gargalladas)
De cativo, quería barbearme.
Agora, xa non tanto.
(Gargalladas)
Con oito anos quería ser biólogo mariño.
Con nove, vin Tiburón,
e pensei: "Non, grazas".
(Gargalladas)
Cando tiña dez anos,
dixéronme que meus pais marcharan porque non me querían.
Con once anos, quería estar só.
Con 12, quería morrer. Con 13, quería matar a un neno.
Cando tiña 14 anos, dixéronme que tiña que escoller unha profesión.
Dixen: "Quero ser escritor."
E responderon: "Escolle algo realista".
Entón dixen: "Loitador profesional".
Responderon: "Non sexas estúpido".
Mirade, preguntáronme o que quería ser,
e logo dixéronme o que non ser.
E non era ao único.
Dicíasenos que debiamos chegar a ser
o que non somos, sacrificando o que somos
e así herdar a farsa do que seremos.
Dixéronme que aceptase a identidade que outros me darían.
E eu preguntábame por que os meus soños son tan fáciles de obviar?
De acordo, os meus soños son tímidos,
porque son canadenses.
(Gargalladas)
Os meus soños son cohibidos, e dados a pedir desculpas.
Están parados sós no baile de fin de curso,
e nunca foron bicados.
Mirade, os meus soños tamén recibiron alcumes.
Parvo. Estúpido.
Imposible.
Pero seguín soñando.
Ía ser un loitador. Xa o tiña todo argallado.
Ía ser O Home do Lixo.
(Gargalladas)
O meu movemento de remate sería O Compresor de Lixo.
O meu dito ía ser, "¡Estou sacando o lixo!"
(Gargalladas)
(Aplausos)
E entón ese mozo, Duke "Vertedoiro" Droese,
foi quen fixo a miña actuación.
(Gargalladas)
Sentinme esmagado,
como por un compresor de lixo.
(Gargalladas)
Pensei para min: "E agora? Que fago?"
Poesía.
(Gargalladas)
Coma un búmerang, o que amaba volveu a min.
Unha das primeiras liñas de poesía que recordo escribir
respondía a un mundo que esixía que me odiase.
Desde os 15 ata os 18 anos, odiábame
por me converter no que aborrecía:
un matón.
Cando tiña 19 anos, escribín:
"Voume querer malia a facilidade con que
tendo facer o contrario".
Valerse só non ten que significar
abrazar a violencia.
Cando era neno,
Intercambiaba tarefas escolares por amizade,
e poñía escusas aos amigos por non chegaren a tempo,
na maioría dos casos, por non apareceren.
Deime carta branca para librarme de todas as promesas rotas.
E recordo este plan, nado da frustración
cun neno que non paraba de chamarme "Yogi".
Sinalaba o meu ventre e dicía: "Demasiadas cestas de picnic".
Resulta que non é tan difícil enganar a alguén.
Un día antes da clase, díxenlle:
"Si, podes copiar a miña tarefa"
e deille todas as respostas erradas que escribira a noite anterior.
Cando lle devolveron a tarefa, el esperaba case un dez,
e non podía crer que estaba a termar dun cero.
Eu sabía que non tiña que ensinar o meu traballo de 28 sobre 30,
a miña satisfacción foi completa cando me mirou desconcertado,
e pensei para min, "máis intelixente que o oso medio, fillo de puta ".
(Gargalladas)
(Aplausos)
Este son eu.
Así é como me vallo eu só.
Cando era neno,
pensaba que costeletas de porco e costeladas de karate eran o mesmo.
Para min eran costeletas de porco.
Á miña avoa facíalle graza,
e como eran as miñas favoritas, deixoume seguir dicíndoo.
Non parecía importante.
Un día, aprendín que os mozos gordos non están deseñados para trepar,
cando caín dunha árbore e machuquei o lado dereito do meu corpo,
Non quería dicirllo á miña avoa
para non me meter en problemas
por xogar onde non tiña que estar.
Cando o profesor de ximnasia viu as feridas, mandoume ver ó director.
Logo, enviáronme a unha pequena sala cunha señora moi agradable
que me facía moitas preguntas sobre a miña vida na casa.
Non vin razón para mentir.
Para min, a vida era bastante boa.
Díxenlle: cando estou triste, a miña avoa dáme costeladas de karate.
(Gargalladas)
Isto provocou unha investigación,
sacáronme da casa durante tres días,
ata que finalmente preguntáronme como fixera as feridas.
Axiña se espallou pola escola esta pequena anécdota,
e obtiven o meu primeiro alcume:
Costeleta de porco
Ata hoxe,
odio as costeletas de porco.
Non son o único neno que creceu así,
rodeado de persoas que adoitaban dicir esa rima
sobre paus e pedras,
como se os ósos rotos doeran máis que o que nos chamaban,
e chamábannos de todo.
Así que crecemos crendo que ninguén se namoraría de nós,
que estariamos sós para sempre,
que nunca coñeceriamos alguén
que nos fixese sentir que o sol
era un regalo seu para nós.
As cordas rotas do corazón sangraban,
e intentamos baleirarnos para non sentirmos nada.
Non digades que iso doe menos ca un óso roto,
que un cirurxián pode cortar unha vida encarnada,
que non vai producir metástase; porque si o fai.
Ela tiña oito anos,
o primeiro día en 3º de primaria, cando lle chamaron fea.
Puxéronnos aos dous ó fondo da clase
para que non nos bombardeasen con bólas de papel cuspido.
Pero o vestíbulo era un campo de batalla.
Atopámonos superados en número día tras mísero día.
Adoitábamos quedar dentro no recreo, porque fóra era peor.
Fóra, teriamos que ensaiar as fuxidas,
ou aprender a ser como estatuas, sen dar pistas de que estabamos alí.
En 5º de primaria pegaron un cartel na súa mesa
que dicía: "Coidado co can".
Ata hoxe,
a pesar de ter un marido amoroso, ela non pensa que sexa fermosa,
por mor dunha marca de nacemento que ocupa case a metade do rostro.
Os nenos dicían "Parece unha resposta incorrecta
que alguén intentou borrar, pero non conseguiu facelo".
E nunca entenderán que ela está a criar dous fillos
cuxa definición de beleza comeza coa palabra "mamá"
porque ven o seu corazón antes cá súa pel,
porque ela sempre foi marabillosa.
El era unha rama rota enxertada nunha árbore xenealóxica diferente,
adoptada,
non porque os seus pais apostasen por un destino diferente.
Con tres anos converteuse nunha mestura
dunha parte de soidade e dúas partes de traxedia,
comezou ir a terapia en 2º da ESO,
tiña unha personalidade a base de tests e pílulas,
vivía coma se os outeiros foran montañas e as baixadas acantilados,
catro quintas partes suicida, unha marea de antidepresivos,
de mozo chamábanlle "Drogata",
unha parte a causa das pastillas,
99 partes a causa da crueldade.
Intentou matarse en 4º da ESO
cando un rapaz que aínda tiña na casa a súa nai e pai
tivo o descaro de dicirlle "Supérao"
Como se a depresión puidese remediarse
con calquera dos contidos dun kit de primeiros auxilios.
Ata hoxe, é un cartucho de TNT prendido por ambos os lados,
podería describir en detalle como o ceo se dobra
no momento antes de caer,
e malia un exército de amigos que o consideran inspiración,
el segue sendo tema de conversa entre persoas que non entenden
que ás veces deixar as drogas ten menos que ver coa adicción
e máis que ver coa cordura.
Non fomos os únicos nenos que creceron deste xeito.
Ata hoxe, os nenos aínda reciben alcumes.
Os clásicos foron "Oe, estúpido", "Oe, panoco".
Parece que todas as escolas teñen un arsenal de nomes
que se actualiza todos os anos.
E se un rapaz se rompe na escola e ninguén decide escoitar,
fai algún son?
Son só ruído de fondo dunha banda sonora posta en bucle,
cando a xente di cousas como: "Os nenos poden ser crueis".
Todas as escolas eran coma circos,
e a xerarquía pasaba de acróbatas a domadores de leóns,
de pallasos a feirantes, todos moi por diante de quen eramos nós.
Eramos monstros
rapaces con pinzas de lumbrigante e mulleres barbudas,
rarezas facendo malabares coa depresión e a soidade,
xogando a soas, xirando a botella,
intentando bicar as partes feridas de si mesmos e curarse,
pero pola noite, mentres os demais durmían,
seguiamos a camiñar pola corda bamba.
Cousa de práctica, e si, algúns de nós caeron.
Pero quero dicirlles que todo isto
é só entullo
de cando ao fin decidimos esmagar o que pensabamos de nós mesmos,
e se non podes ver nada fermoso sobre ti mesmo,
consegue un espello mellor, mira máis preto, durante máis tempo,
porque hai algo dentro de ti que te fixo seguir intentándoo
malia todos os que dixeron: "abandona".
Cubriches de escaiola o teu corazón roto
e ti mesmo escribiches nela: "Eles equivocábanse".
Porque tal vez non pertencías ao grupo.
Quizais escollíante último para o baloncesto ou para todo.
Traías contusións e algún dente roto para mostrar na casa, e nunca o facías,
porque podes aguantar no teu terreo
se todos ao teu redor te queren sepultar nel?
Tes que crer que estaban equivocados.
Teñen que estar equivocados.
Por que se non aínda iamos estar aquí?
Crecemos aprendendo a animar os indefensos
porque nos recoñecemos neles.
Partimos dunha raíz plantada na crenza
de que non somos o que nos chamaban.
Non somos coches baleiros abandonados nalgunha cuneta,
e se o somos, non vos preocupedes.
Só imos andando a por gasolina.
Estámonos a graduar como membros da clase "Lográmolo",
non coma ecos de voces que choraban:
"Os alcumes nunca me mancarán".
Claro que o fixeron.
Pero as nosas vidas seguirán sempre a ser un equilibrio
que ten menos que ver coa dor
e máis que ver coa beleza.
(Aplausos)