Είμαι σχεδιαστής πόλεων, πολεοδόμος,
πρώην θιασώτης των τεχνών,
εκπαιδεύτηκα στην αρχιτεκτονική και την Ιστορία της Τέχνης,
και θέλω να σας μιλήσω σήμερα, όχι για την πολεοδομία,
αλλά για την Αμερική
και το πώς η Αμερική μπορεί να γίνει πιο ανθεκτική οικονομικά,
πιο υγιής,
και πιο βιώσιμη περιβαλλοντικά.
Γνωρίζω πως βρίσκομαι σε παγκόσμιο συνέδριο
όμως νομίζω πως πρέπει να μιλήσω για την Αμερική
γιατί υπάρχει προηγούμενο,
σε μερικά μέρη, όχι σε όλα,
να ακολουθούνται αμερικανικές ιδέες,
να προσομοιώνονται, καλώς ή κακώς,
σε διάφορα σημεία της υφηλίου.
Και η χειρότερη ιδέα που είχαμε ποτέ
είναι η εξάπλωση των προαστίων.
Αντιγράφεται σε πολλά μέρη αυτή τη στιγμή.
«Εξάπλωση των προαστίων» αποκαλώ
την αναδιοργάνωση του αστικού τοπίου και τη διαμόρφωσή του
με κεντρικό άξονα την απαίτηση της χρήσης αυτοκινήτου
και πως το αυτοκίνητο, που ήταν κάποτε όργανο ελευθερίας,
έχει μετατραπεί σε προσθετική συσκευή
που ρεύεται καυσαέριο, κατασπαταλά χρόνο
και απειλεί τη ζωή μας
και είναι απαραίτητο σε πολλούς,
τους περισσότερους Αμερικάνους,
για να μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους.
Και υπάρχει εναλλακτική.
Λέμε πως η μισή ανθρωπότητα ζει σε πόλεις.
Ε, στην Αμερική, η ζωή αυτή στις πόλεις,
πολλοί ζουν σε πόλεις όπου εξαρτώνται από το αυτοκίνητο.
Αυτό που κάνω, και ως επάγγελμα,
είναι το να κάνω τις πόλεις μας πιο περπατήσιμες.
Αλλά δε μπορώ να δώσω πολεοδομικά επιχειρήματα
με τόσο μεγάλο αντίκτυπο
όσο τα επιχειρήματα που έμαθα
από οικονομολόγους, επιδημιολόγους
και περιβαλλοντολόγους.
Αυτά είναι τα τρία επιχειρήματα που θα σας δώσω σήμερα εν τάχει.
Όταν μεγάλωνα, τη δεκαετία του '70, η μέση αμερικανική οικογένεια
ξόδευε το 1/10 του εισοδήματός της σε μετακινήσεις.
Έκτοτε, έχουμε διπλασιάσει τον αριθμό των δρόμων στην Αμερική,
και τώρα ξοδεύουμε το 1/5 του εισοδήματός μας σε μετακινήσεις.
Οι εργαζόμενες οικογένειες, δηλαδή αυτές που έχουν εισόδημα
μεταξύ 20 και 50.000 δολαρίων τον χρόνο, στην Αμερική,
ξοδεύουν σήμερα περισσότερα σε μετακινήσεις
απ' ό,τι σε στέγαση, ελαφρώς περισσότερα,
εξαιτίας του φαινομένου που ονομάζεται «όσο μακρύτερα γίνεται, οδικώς»
καθώς βρίσκουν σπίτια όλο και μακρύτερα
από το κέντρο της πόλης και τις δουλειές τους
έτσι ώστε εγκλωβίζονται σε δύο, τρεις,
ακόμα και τέσσερις ώρες καθημερινής μετακίνησης.
Και τέτοιες γειτονιές, όπως το Σέντραλ Βάλεϊ της Καλιφόρνια,
δεν πληγώθηκαν απλώς όταν έσκασε η κτηματομεσιτική φούσκα
και ανέβηκε η τιμή των καυσίμων,
αλλά αποδεκατίστηκαν.
Είναι πολλές
από τις μισοερημωμένες κοινότητες που βλέπετε σήμερα.
Φανταστείτε να τοποθετείτε όλα τα χρήματά σας σε μια υποθήκη,
η αξία του σπιτιού να καταποντίζεται
και να αναγκάζεστε να πληρώσετε διπλάσια για την οδήγηση που κάνετε.
Έτσι λοιπόν, γνωρίζουμε τι προκάλεσε στην κοινωνία μας
και πόσο παραπάνω μας ανάγκασε να κοπιάζουμε
για να διατηρούμε τα αυτοκίνητά μας.
Τι συμβαίνει όταν μια πόλη αποφασίζει να βάλει άλλες προτεραιότητες;
Πιθανότατα το καλύτερο παράδειγμα που έχουμε στις ΗΠΑ
είναι το Πόρτλαντ του Όρεγκον.
Το Πόρτλαντ πήρε ορισμένες αποφάσεις τη δεκαετία του '70
που άρχισαν να το διαχωρίζουν από σχεδόν κάθε άλλη αμερικανική πόλη.
Ενώ οι περισσότερες πόλεις εξαπλώνονταν
αδιαφοροποίητα προς όλες τις κατευθύνσεις,
στο Πόρτλαντ θέσπισαν όρια αστικής εξάπλωσης.
Ενώ οι περισσότερες πόλεις διεύρυναν τους δρόμους,
κατήργησαν το παράλληλο παρκάρισμα και αφαιρούσαν δέντρα
για μεγαλύτερη οδική κυκλοφορία,
στο Πόρτλαντ θέσπισαν πρόγραμμα στενών δρόμων.
Και ενώ οι περισσότερες πόλεις
επένδυαν σε περισσότερους δρόμους και λεωφόρους,
στο Πόρτλαντ επένδυσαν στα ποδήλατα και στο περπάτημα.
Ξόδεψαν 60 εκατομμύρια δολάρια σε ποδηλατικές εγκαταστάσεις
που ακούγονται πολλά,
αλλά ξοδεύτηκαν σε διάστημα περίπου 30 ετών,
οπότε 2 εκατομμύρια το χρόνο, όχι και τόσο πολλά,
και το μισό του κόστους του ανισόπεδου οδικού κόμβου
που αποφάσισαν να ανακατασκευάσουν στην πόλη τους.
Αυτές οι αλλαγές και άλλες παρόμοιες
άλλαξαν τον τρόπο ζωής τους
και τις αποστάσεις που διανύουν κάθε μέρα,
ο χρόνος οδήγησης καθενός τους,
ο οποίος αποκορυφώθηκε το 1996 και έκτοτε μειώνεται συνεχώς,
και τώρα οδηγούν 20% λιγότερο από το υπόλοιπο της χώρας.
Ο μέσος πολίτης του Πόρτλαντ οδηγεί
6,5 χλμ. και 11 λεπτά λιγότερο την ημέρα
από όσο οδηγούσε προηγουμένως.
Ο οικονομολόγος Τζο Κορτράιτ υπολόγισε
πως αυτά τα 6,5 χλμ. συν αυτά τα 11 λεπτά
συνολικά είναι ακριβώς το 3,5% του συνολικού εισοδήματος στην περιοχή.
Αφού όμως δεν τα ξοδεύουν σε οδήγηση
- το 85% όσων ξοδεύουμε σε οδήγηση φεύγει από την τοπική οικονομία -
αν δεν τα ξοδεύουν εκεί,
πού τα ξοδεύουν;
Το Πόρτλαντ φημολογείται πως έχει
τις περισσότερες σχάρες αυτοκινήτων,
τα περισσότερα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία
και τα περισσότερα στριπτιτζάδικα ανά κάτοικο.
Αυτές είναι μικρές υπερβολές μιας βασικής αλήθειας,
πως οι κάτοικοι του Πόρτλαντ
ξοδεύουν πολλά περισσότερα σε κάθε είδους ψυχαγωγία
από την υπόλοιπη Αμερική.
Μάλιστα, στο Όρεγκον ξοδεύουν περισσότερα σε αλκοόλ
από τις άλλες πολιτείες, που μπορεί να είναι καλό ή κακό,
αλλά ευτυχώς που οδηγούν λιγότερο.
(Γέλια)
Πάντως, στην πραγματικότητα ξοδεύουν το μεγαλύτερο ποσοστό
των χρημάτων τους για το σπίτι τους,
και δεν υπάρχει πιο τοπική επένδυση.
Αλλά είναι κάτι ακόμα,
που δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα στοιχεία:
Νέα, μορφωμένα άτομα
συρρέουν μαζικά στο Πόρτλαντ,
έτσι ώστε ανάμεσα στις δύο τελευταίες απογραφές
σημειώθηκε αύξηση 50% στον αριθμό των νέων με ανώτερη εκπαίδευση,
πέντε φορές μεγαλύτερη από οπουδήποτε στη χώρα,
ή ακόμη και τον εθνικό μέσο όρο.
Έτσι, από τη μία, το Πόρτλαντ αποταμιεύει για τους κατοίκους του,
με το να είναι πιο περπατήσιμο και πιο φιλικό για τα ποδήλατα,
αλλά από την άλλη, είναι μια ελκυστική, δημοφιλής πόλη
όπου οι άνθρωποι σήμερα θα ήθελαν να ζήσουν.
Άρα, η καλύτερη οικονομική στρατηγική που μπορεί να έχει μια πόλη
δεν είναι, όπως παλιά, η προσέλκυση εταιριών
και η προσπάθεια δημιουργίας βιοτεχνολογικής βάσης
ή ιατρικής βάσης,
ή αεροδιαστημικής βάσης,
αλλά το να γίνει μέρος όπου ο κόσμος θέλει να βρίσκεται.
Και η γενιά της χιλιετίας, αυτές οι μηχανές επιχειρηματικότητας,
64% των οποίων, πρώτα αποφασίζουν το πού θέλουν να ζήσουν
μετά μετακομίζουν, μετά ψάχνουν δουλειά,
θα έρθουν στην πόλη σας.
Το επιχείρημα της υγείας είναι τρομαχτικό,
και σίγουρα το έχετε ακούσει εν μέρει.
Πίσω στη δεκαετία του '70, έχουν αλλάξει πολλά από τότε,
ένας στους 10 Αμερικανούς ήταν παχύσαρκος.
Σήμερα, 1 στους 3 Αμερικανούς είναι παχύσαρκος,
και ένα επιπλέον 1/3 είναι υπέρβαρο.
Το 25% των νέων αντρών και 40% των νεαρών γυναικών
παραείναι βαρείς για να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις μας.
Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών,
ολόκληρο το 1/3 όλων των παιδιών που γεννήθηκαν μετά το 2000
θα αναπτύξουν διαβήτη.
Έχουμε την πρώτη γενιά παιδιών στην Αμερική
που προβλέπεται να ζήσουν λιγότερο από τους γονείς τους.
Πιστεύω πως η κρίση της αμερικανικής υγειονομικής περίθαλψης
που έχουμε όλοι ακούσει,
είναι κρίση αστικού σχεδιασμού,
και η θεραπεία της βρίσκεται στον ανασχεδιασμό των πόλεων.
Μιλάμε τόσο καιρό για διατροφή,
και γνωρίζουμε πως η διατροφή σχετίζεται με το βάρος,
και το βάρος, βέβαια, επιδρά στην υγεία.
Αλλά μόλις ξεκινήσαμε να μιλάμε για την απραξία,
και πως η απραξία γεννιέται από το τοπίο,
μια απραξία που προέρχεται από το γεγονός πως ζούμε
σε μέρη που δεν υπάρχει πια σαν έννοια
ο χρήσιμος περίπατος, και αυτό αυξάνει το βάρος μας.
Και διαθέτουμε επιτέλους έρευνες,
μια βρετανική, ονόματι «Λαιμαργία εναντίον νωθρότητας»
κατέγραψε το βάρος σε σχέση με τη διατροφή,
και το βάρος σε σχέση με την απραξία,
και βρήκε έναν πολύ πιο ισχυρό και σημαντικό συσχετισμό
μεταξύ των τελευταίων δύο.
Ο Δρ. Τζέιμς Λεβίν της Κλινικής Μέγιο,
φόρεσε στα πειραματόζωά του ηλεκτρονικά εσώρουχα,
κράτησε σταθερή τη διατροφή τους
και μετά άρχισε να τους φορτώνει θερμίδες.
Μερικοί έβαλαν βάρος
ενώ άλλοι δεν έβαλαν βάρος.
Περίμεναν κάποιο παράγοντα μεταβολισμού η γονιδίων,
αλλά σοκαρίστηκαν όταν διαπίστωσαν
που η μόνη αισθητή διαφορά ανάμεσα στους συμμετέχοντες
ήταν το πόσο κινούνταν,
και πως εκείνοι που είχαν βάλει βάρος
κάθονταν, ανά μέσο όρο, δύο επιπλέον ώρες την ημέρα
από εκείνους που δεν πάχυναν.
Έτσι, έχουμε μελέτες που συνδέουν
το βάρος με την απραξία, αλλά έχουμε επίσης
μελέτες που συνδέουν το βάρος με τον τόπο παραμονής.
Ζείτε σε περπατήσιμη πόλη
ή σε λιγότερο περπατήσιμη πόλη;
Σε ποια ακριβώς περιοχή της πόλης;
Στο Σαν Ντιέγκο χρησιμοποίησαν Βαθμολογία Βαδίσματος
-υπάρχει μία για κάθε διεύθυνση στις ΗΠΑ και σύντομα σε όλον τον κόσμο
και βαθμολογεί το πόσο περπατήσιμη είναι-
για να ορίσουν τις πιο περπατήσιμες γειτονιές
και τις λιγότερο περπατήσιμες.
Μαντέψτε. Εάν ζείτε σε πιο περπατήσιμη γειτονιά
έχετε 35% πιθανότητες να είστε υπέρβαροι.
Εάν ζεις σε λιγότερο περπατήσιμη γειτονιά έχεις 60% πιθανότητες να είσαι υπέρβαρος.
Έτσι, έχουμε πλέον μελέτες επί μελετών
που συνδέουν το μέρος όπου ζεις με την υγεία σου,
ειδικά εφόσον στην Αμερική είναι η μεγαλύτερη υγειονομική κρίση
και πηγάζει από την απραξία στην οποία μας βάζει ο περιβάλλον χώρος μας.
Και έμαθα μια νέα λέξη τις προάλλες:
ονομάζουν αυτές τις γειτονιές «παχυσαρκογενείς».
Μπορεί να τη θυμάμαι λάθος, αλλά πιάνετε το νόημα.
Αυτή είναι μια πτυχή.
Εν τάχει, έχουμε επίσης επιδημία άσθματος στη χώρα μας.
Μάλλον δεν το έχετε σκεφτεί πολύ.
Δεκατέσσερις Αμερικανοί την ημέρα πεθαίνουν από άσθμα,
τρεις φορές περισσότεροι από τη δεκαετία του '90,
και προκαλείται σχεδόν αποκλειστικά από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων.
Η αμερικανική μόλυνση δεν προέρχεται πια από τα εργοστάσια,
αλλά από εξατμίσεις,
και η χρήση αυτοκινήτου στην πόλη σας
μας παρέχει ακριβείς προβλέψεις για τα προβλήματα άσθματος στην πόλη σας.
Και τελικά, για την οδήγηση
υπάρχει και το θέμα του μεγαλύτερου φονιά υγιών ενηλίκων,
και από τους μεγαλύτερους όλων, τα τροχαία ατυχήματα.
Τα θεωρούμε δεδομένα τα τροχαία.
Υποθέτουμε πως είναι φυσικός κίνδυνος του να είσαι στο δρόμο.
Αλλά εδώ στην Αμερική, 12 άτομα στις 100.000
πεθαίνουν ετησίως σε τροχαία.
Είμαστε σχετικά ασφαλείς εδώ.
Αλλά, ξέρετε τι; Στην Αγγλία είναι 7 στους 100.000,
στην Ιαπωνία, 4 στους 100.000
Ξέρετε πού είναι 3 στους 100.000;
Στη Νέα Υόρκη,
το Σαν Φρανσίσκο, στο Πόρτλαντ, το ίδιο.
Άρα οι πόλεις μας κρατούν πιο ασφαλείς επειδή οδηγούμε λιγότερο;
Τάλσα: 14 στους 100.000
Ορλάντο: 20 στους 100.000
Δεν είναι το αν είσαι αστός ή όχι αλλά του πώς είναι σχεδιασμένη η πόλη.
Σχεδιάστηκε με γνώμονα τον άνθρωπο ή τα αυτοκίνητα;
Γιατί, εάν η πόλη σας σχεδιάστηκε για τα αυτοκίνητα,
είναι εξαιρετική στο να προκαλεί ατυχήματα μεταξύ τους.
Αυτό αποτελεί μέρος μιας γενικότερης επιχειρηματολογίας για την υγεία.
Τέλος, το περιβαλλοντικό επιχείρημα είναι συναρπαστικό,
επειδή οι οικολόγοι έκαναν στροφή 180 μοιρών πριν από 10 χρόνια.
Το περιβαλλοντικό κίνημα στην Αμερική
ήταν ιστορικά κίνημα κατά των πόλεων, από τα χρόνια του Τζέφερσον.
«Οι πόλεις είναι πανούκλα για την υγεία τις ελευθερίες, τις αξίες του ανθρώπου.
Εάν συνεχίσουμε να στοιβαζόμαστε ο ένας πάνω στον άλλον
όπως κάνουν στην Ευρώπη, θα γίνουμε διεφθαρμένοι όπως εκεί
και θα τρωγόμαστε μεταξύ μας σαν και εκείνους».
Είχε χιούμορ, προφανώς.
Το αμερικανικό περιβαλλοντικό κίνημα ήταν πρωτίστως φυσιολατρικό κίνημα.
Για να είμαστε πιο σωστοί περιβαλλοντικά
μετακομίζουμε στη φύση, επικοινωνούμε μαζί της, χτίζουμε προάστια.
Αλλά έχουμε δει, βέβαια, τι προκαλεί αυτό.
Η χαρτογράφηση άνθρακα στην Αμερική,
το από πού εκπέμπεται διοξείδιο του άνθρακα,
για πολλά χρόνια ενίσχυε αυτόν τον ισχυρισμό.
Εάν κοιτάξετε τον χάρτη άνθρακα των ΗΠΑ,
επειδή είναι ανά τετραγωνικό μίλι, μοιάζει με νυχτερινή δορυφορική φωτογραφία,
είναι εντονότερος στις πόλεις, μετριάζεται στα προάστια,
σκοτεινός και γαλήνιος στην εξοχή.
Μέχρι που μερικοί οικονομολόγοι αναρωτήθηκαν
εάν είναι ο σωστός τρόπος μέτρησης του διοξειδίου του άνθρακα.
Οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν να ζουν εκεί που ίσως κάνουν λιγότερο κακό.
Είπαν να μετρήσουν το διοξείδιο του άνθρακα ανά σπίτι,
και όταν το έκαναν, οι χάρτες αντιστράφηκαν,
έγιναν λιγότερο πυκνοί στα αστικά κέντρα, έντονοι στα προάστια,
και εντονότατοι στις εξωαστικές γειτονιές που είναι «όσο μακρύτερα γίνεται, οδικώς».
Έτσι, έγινε μια θεμελιώδης αλλαγή,
και τώρα περιβαλλοντολόγοι και οικονομολόγοι,
όπως ο Εντ Γκλέιζερ, λένε πως είμαστε καταστροφικό είδος.
Εάν αγαπάς τη φύση, καλύτερα είναι να μείνεις μακριά της,
να μετακομίσεις στην πόλη, όσο πιο πυκνοκατοικημένη γίνεται,
και οι πυκνότερες πόλεις όπως το Μανχάταν
είναι οι πόλεις που αποδίδουν καλύτερα.
Έτσι, ο μέσος κάτοικος του Μανχάταν καταναλώνει βενζίνη
με ρυθμούς που η υπόλοιπη χώρα έχει να δει από το '20,
και καταναλώνει τον μισό ηλεκτρισμό από κάποιον που ζει στο Ντάλας.
Οι καναδικές πόλεις καταναλώνουν τη μισή βενζίνη από τις αμερικανικές,
οι ευρωπαϊκές μισή και από αυτή.
Έτσι, προφανώς, μπορούμε να τα πάμε καλύτερα
και το θέλουμε, και όλοι προσπαθούμε να είμαστε οικολόγοι.
Ο τελικός μου ισχυρισμός σε αυτό το θέμα
είναι πως προσπαθούμε με λάθος τρόπο,
και είμαι ένας ακόμη από αυτούς που πιστεύουν
πως η μανία με τα ηλεκτρονικά μαραφέτια, με τα ηλεκτρονικά αξεσουάρ
-τι μπορώ να προσθέσω στο σπίτι μου,
τι μπορώ να πάρω που δεν έχω ήδη
για ένα πιο βιώσιμο τρόπο ζωής;-
έχει επικρατήσει στη συζήτηση.
Ούτε εγώ είμαι απρόσβλητος απ' αυτή.
Με τη γυναίκα μου χτίσαμε ένα σπίτι
σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στην Ουάσιγκτον,
και βάλαμε τα δυνατά μας
για να αδειάσουμε τα ράφια του μαγαζιού της βιωσιμότητας.
Έχουμε ηλιακά φωτοβολταϊκά,
ηλιακό θερμοσίφωνα, καζανάκια διπλής ροής,
πατώματα από μπαμπού.
Ένα κούτσουρο που καίει στην γερμανική, υψηλής τεχνολογίας σόμπα μου
υποτίθεται πως συνεισφέρει λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα
από αν δεν το έκαιγα
και έμενε να αποσυντεθεί μόνο του στο δάσος.
Αλλά όλες αυτές οι καινοτομίες
-έτσι έλεγε το διαφημιστικό-
(Γέλια)
Όλες μαζί οι καινοτομίες αυτές
συνεισφέρουν ένα μικροσκοπικό ποσοστό όσων συνεισφέρουμε
αν ζούμε σε περπατήσιμες γειτονιές
τρία τετράγωνα από τον σταθμό του μετρό, στην καρδιά μιας πόλης.
Αλλάξαμε όλους τους λαμπτήρες μας σε ενεργειακούς,
κάντε το και εσείς,
αλλά με το να αλλάξετε τους λαμπτήρες
γλιτώνετε τόση ενέργεια σε έναν χρόνο
όση γλιτώνετε σε μία εβδομάδα μετακομίζοντας σε μια περπατήσιμη πόλη.
Αποφεύγουμε αυτή τη συζήτηση. Πολιτικοί και διαφημιστές φοβούνται
να προωθήσουν την οικολογία σαν επιλογή τρόπου ζωής.
Δεν θέλουν να πουν στους Αμερικάνους -θου, Κύριε-
πως πρέπει να αλλάξουν τρόπο ζωής.
Τι θα γινόταν όμως εάν ο τρόπος ζωής αφορούσε την ποιότητα ζωής
και τα όσα θα ευχαριστιόμασταν περισσότερο όλοι,
κάτι καλύτερο από όσα έχουμε σήμερα;
Λοιπόν, η πεμπτουσία των βαθμίδων ποιότητας ζωής
λέγεται «Αξιολόγηση Μέρσερ».
Ίσως την έχετε ακουστά.
Βαθμολογούν εκατοντάδες κράτη παγκοσμίως
σύμφωνα με 10 κριτήρια που πιστεύουν πως όλα μαζί
αποτελούν την ποιότητα ζωής: υγεία, οικονομία, εκπαίδευση,
στέγαση, διάφορα.
Υπάρχουν άλλα έξι. Μικρή ομιλία.
(Γέλια)
Και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πως
η αμερικανική πόλη που βρέθηκε ψηλότερα, η Χονολουλού στο 28,
ακολουθείται από τις αναμενόμενες,
όπως το Σιάτλ, τη Βοστώνη και άλλες περπατήσιμες πόλεις.
Οι «πόλεις οδήγησης» στη λεγόμενη «Ζώνη του Ηλίου»,
το Ντάλας και το Φίνιξ και, λυπάμαι, η Ατλάντα,
δεν εμφανίζονται στην λίστα.
Και ποιες τα πήγαν ακόμα καλύτερα;
Καναδικές πόλεις όπως το Βανκούβερ,
όπου, ξανά, καίνε τα μισά καύσιμα.
Συνήθως στην κορυφή βρίσκονται γερμανόφωνες πόλεις,
όπως το Ντίσελντορφ και η Βιέννη,
όπου καίνε, είπαμε, τα μισά από τα προηγούμενα.
Βλέπετε λοιπόν την περίεργη αυτή αναλογία.
Είναι η βιωσιμότητα
που μας δίνει καλύτερη ποιότητα ζωής;
Θα έλεγα πως αυτό ακριβώς
που δίνει βιωσιμότητα
δίνει και υψηλότερη ποιότητα ζωής,
δηλαδή το να ζεις σε μια περπατήσιμη γειτονιά.
Η βιωσιμότητα, που συμπεριλαμβάνει τον πλούτο και την υγεία μας
μπορεί να μην είναι άμεσο αποτέλεσμα της βιωσιμότητας.
Όμως, ιδιαίτερα εδώ στην Αμερική,
μολύνουμε τόσο πολύ
επειδή πετάμε το χρόνο
και τα χρήματά μας και τις ζωές μας στις λεωφόρους.
Έτσι αυτά τα δυο προβλήματα φαίνονται να έχουν
την ίδια λύση, το να κάνουμε τις πόλεις μας
πιο περπατήσιμες.
Δεν είναι εύκολο, αλλά γίνεται,
έχει γίνει,
και συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε αρκετές πόλεις
του κόσμου και της χώρας μας.
Με παρηγορούν τα λόγια του Ουίνστον Τσόρτσιλ:
«Οι Αμερικανοί σίγουρα θα κάνουν το σωστό,
αφού εξαντλήσουν όλες τις εναλλακτικές». (Γέλια)
Σας ευχαριστώ.