18 yılımı devletin çocuğu olarak geçirdim,
çocuk evlerinde ve koruyucu ailelerde,
bu konuda uzman olduğumu söyleyebilirsiniz,
bir uzman olarak bilmenizi isterim ki
uzman olmak sizi haklı kılmaya yetmez
gerçeğin ışığında.
Çocuk yuvasındaysanız, resmi olarak devlet sizin
ebeveyniniz, ailenizdir.
Margaret Thatcher benim annemdi. (Kahkaha)
Ama emzirmekten bahsetmeyelim. (Kahkaha)
Harry Potter koruyucu ailedeydi.
"Büyük Umutlar"dan Pip evlat edinilmişti.
Süpermen koruyucu ailedeydi,
Sindirella koruyucu ailedeydi,
Lisbeth Salander, ejderha dövmeli kız,
ailesinden ayrılıp bir süre hastanede yaşamıştı.
Batman yetim kalmıştı.;
Philip Pulman'ın "Kuzey Işıkları" eserinden Lyra Belacqua
koruyucu ailedeydi,
Jane Eyre, evlatlıktı.
Roald Dahl'ın "James and the Giant Peach" eserinden James;
Matilda; Musa --Musa! (Kahkaha)
Musa! (Kahkaha)
Michael Morpurgo'nun "Friend or Foe" eserindeki çocuklar;
Benjamin Zephaniah'ın "Refugee Boy" eserinde Alem;
Luke Skywalker --
Luke Skywalker! (Kahkaha)
Oliver Twist;
Hong Ying'in "The Concubine of Shangai" eserinden Cassia;
Alice Walker'ın "The Color Purple" eserinden Celie.
Tüm bu kurgu karekterleri, hepsi
durumlarından ötürü incinmiş insanlar,
binlerce diğer kitapları ve filmleri
çıkarmış insanlar, hepsi
koruyucu ailedeydi, evlatlıktı ya da yetimhanedeydi.
Görünen o ki, yazarlar biliyorlar
aile dışından bir çocuğun, ailenin, olduğunu sandığı halini değil
gerçek halini yansıttığını.
Ayrıca sıradışı yetenekler kullanıyorlar
sıradışı durumlarla başedebilmek için günlük hayatta.
Nasıl bir bağlantı kuramadık?
Ve neden aralarında bir bağlantı kurmadık
--Bu nasıl oldu?--
popüler kültürün bu inanılmaz karakterleri ile
dinler, aramızda bulunan koruyucu ailelerdeki çocuklar, evlatlık çocuklar, yetimhanedeki çocuklar arasında?
İhtiyaç duydukları şey onlara acımamız değil.
Saygımız.
Ünlü müzisyenler biliyorum,
aktörler, film yıldızları, milyonerler ve yazarlar biliyorum
ve en iyi avukatlar, televizyon yöneticileri
ve magazin editörleri, ulusal gazeteciler
ve çöpçüler, kuaförler, hepsi bakım altındaydı
evlat edinilmişti veya yetimhanedeydi
ve birçoğu geçmişlerinden konuşmaktan korkarak
büyüdüler, belki
bir şekilde önde durmalarını zayıflatır diye,
bir kriptonmuş gibi, bir saatli bombaymış
ve içerden bantlanmış gibi. Koruyucu ailedeki çocuklar,
yetimhanede bir hayat geçirmiş olan çocuklar,
kendi çocukluk anılarını yaşama hakkına sahipler.
Bu kadar basit.
Kendi annem --ve bunu burada söylemeliyim--
bu ülkeye 60'ların sonunda gelmiş,
kendini hamile bulmuş,
60'ların sonunda bir kadın olarak. Ne demek istediğimi anlıyor musunuz?
Kendilerini hamile bulurlardı.
O bir tür... İçine düştüğü durumun
farkında değilmiş.
1960'larda --Size biraz şartlardan bahsetmeliyim--
eğer hamileydiyseniz ve bekardıysanız,
toplum için bir tehdit olarak görülüyordunuz.
Devlet tarafından ailenizden alınırdınız.
Ailenizden alınırdınız ve
anne çocuk yuvalarına yerleştirilirdiniz.
Bir memur görevlendirilirdi sizin için.
Evlat edinecek aileler sıralanırdı.
Sosyal hizmetlerin esas amacı
evlatlık verme belgelerini imzalatmak için
kadının hayatındaki en savunmasız olduğu dönemi yakalamaktı.
Böylece evlatlık verme belgeleri imzalandı.
Anne ve çocuk yuvaları genellikle rahibeler tarafından çalıştırılırdı.
Evlatlık verme belgeleri imzalanırdı,
çocuk, evlat edinecek ebeveynlere verilirdi
ve anne topluma geri yollanırdı,
kısa bir mola verdim demek üzere.
Kısa bir mola.
Bir kadın için ilk utanç sırrı
kadın olarak, "kısa bir mola"
Evlat edinme süreci devam eder, birkaç ay,
böylece tamamlanmış bir alışverişti, bilirsiniz, pazarlık tamamdı,
verimli, faydacı bir çözüm:
hükümet, çiftçi,
evlat edinen aileler, tüketici,
anne, yeryüzü; ve çocuk, bitki.
Geçmişi küçük görmek biraz kolay,
mevcut sorumluluklarımızdan vazgeçmek için.
O zamanlar, olanlar şu an olanların
doğrudan yansımasıdır. Herkes doğru olanı
yaptığına inanıyordu tanrı ve devlet adına
büyük toplum için, hızlı yürütülen evlat edinme.
Herneyse, buraya geldi, 1967, o hamileydi
ve Etiyopya'dan gelmişti, o zamanlar oranın
kutlamalar vardı,
İmparator Haile Selassie dönemiydi
ve Enoch Powell konuşmasından aylar önce ulaşmıştı,
"The Rivers of Blood" (Kan Nehirleri) konuşması.
Beatles'ın "The White Album"ü çıkmadan aylar önce ulaşmıştı,
Martin Luther King öldürülmeden aylar önce.
Aşk yazıydı eğer bir beyazdıysanızsanız.
Eğer bir siyahiydiyseniz, nefret yazıydı.
Oxford'dan kuzey İngiltere'ye gönderildi,
anne ve çocuk yuvasına ve bir sosyal hizmet görevlisi atandı.
Onun planıydı. Bilirsiniz, meclislerde böyle söylemek zorundayım --
Onun planıydı beni kısa bir süreliğine koruma altına vermek,
henüz o okuyorken. Ama sosyal hizmet görevlisinin,
farklı bir planı vardı.
Koruyucu aileyi buldu ve onlara dedi ki,
"Bu bir evlat edinmeymiş gibi davranın. Sonsuza dek sizindir o.
İsmi Norman." (Kahkaha)
Norman! (Kahkaha)
Norman!
Böylece beni aldılar. Ben bir mesajmışım, söylediklerine göre.
Tanrı'dan bir işaret, dediler.
Ben Norman Mark Greenwood'dum
Şimdi, süregelen 11 yıl boyunca, tek bildiğim bu kadının
bu insan evladının, gözlerinin çıkarılması gerektiği.
Evlat edinme kağıtlarını imzalamadığı için. Kötü bir kadındı,
imzalayamayacak kadar bencildi, o 11 yılı
diz çökerek dua ederek geçirdim.
Dua etmeyi denedim. Yemin ederim denedim.
"Tanrım, Noel'de bisiklet alabilir miyim"
Ama her zaman kendi kendime cevaplardım, "Evet, elbette alabilirsin."
(Kahkaha)
Ve sonra belirlemem gerekirdi
bu ses Tanrı'nın mıydı yoksa Şeytan'ın mıydı.
Ve anlaşıldı ki içimde Şeytan varmış.
Kim bilirdi? (Kahkaha)
Herneyse, iki yıl bir şekilde geçti,
kendi çocukları oldu
ve bir iki yıl daha geçti, başka bir çocukları daha oldu,
bir süre daha geçti,
bir çocukları daha oldu, kaza dediler,
ki bu bana göre sıradışı bir isimdi. (Kahkaha)
Ve ben ergenliğin pençesindeydim,
bu yüzden, izin almadan konserve kutusundan kurabiye almaya başladım.
Dışarda biraz daha geç saatlere kadar kalmaya başladım, vb.
Şimdi, onların yobazlığında, onların saflığında,
benim annem ve babam, sonsuza dek öyle olacağına inandığım,
onların da söylediği gibi, annem ve babam
içimde şeytanın olduğunu düşündüler.
--Bunu burada belirtmeliyim,
çünkü hayatımı bu şekilde şekillendirdiler.
Beni bir masaya oturttular, koruyucu annem bana dedi ki,
"Bizi sevmiyorsun, değil mi?" 11 yaşındayım.
3 çocukları daha vardı. Ben dördüncüydüm. 3. kazaydı.
Ve dedim ki, "Evet, elbette seviyorum." Çünkü siz de seversiniz."
Koruyucu annem uzaklaşmamı ve sevgi hakkında düşünmemi istedi.
Ne olduğunu düşünmemi, kutsal kitabı okumamı ve yarın geri gelmemi istedi.
Ve en dürüst, en doğru cevabımı vermemi.
Bu yüzden bu bir fırsattı. Eğer onları sevip sevmediğimi
bana soruyorlarsa, o halde onları sevmemeliydim.
Bu beni mucizevi bir düşünceye sürükledi demek ki onlar bunu istiyorlar.
"Tanrı'dan beni bağışlamasını dileyeceğim ve O'nun ışığı
benim aracılığımla onları aydınlatacaktır. Ne kadar harika." Bu bir fırsattı.
Teolojisi mükemmeldi, zamanlama tartışılmazdı
ve cevap bir günahkarın alabileceği kadar dürüsttü.
"Sizi sevmemeliyim," dedim onlara. "Ama Tanrı'dan af dileyeceğim."
"Madem bizi sevmiyorsun Norman,
yolunu net olarak seçtin."
Yirmi dört saat sonra, sosyal hizmet görevlim,
beni her birkaç ayda bir ziyaret eden bu tuhaf adam,
beni arabada bekliyordu, anne babama hoşçakalın derim diye.
Kimseye hoşçakalın demedim, ne anneme ne babama,
ne kız kardeşlerime, ne erkek kardeşlerime, ne teyzelerime, ne amcalarıma,
ne kuzenlerime, ne de büyük anne ve babama, kimseye.
Çocuk yuvasına giden yolda, kendi kendime sormaya başladım,
"Bana ne oldu?"
Altımdaki halı çekilip alınmamıştı,
sanki tüm zemin alınmıştı.
Ulaştığımda --
Sonraki dört beş sene,
dört farklı çocuk yuvasında barındım.
Üçüncü çocuk yuvasında, 15'indeydim,
isyan etmeye başladım, yaptığım şey,
üç kutu boya aldım, Airfix (sprey) boya, modellemede kullanılan,
--büyük çocukların yuvasıydı, büyük Victorian çocuklarının yuvası--
ve küçük bir kulenin tepesindeydim
ve kırmızı, sarı ve yeşil boyalar döktüm,
Afrika'nın renkleri, kiremitlerden aşağıya.
Sokaktan göremediniz, çünkü ev
sahil ağaçlarıyla çevriliydi.
Bunu yaptığım için bir yıl hapsedildim
bir değerlendirme merkezinde. Aslında
bir gözaltı merkeziydi. Gerçek bir hapishaneydi
gençler için.
Neyse, yıllar sonra, sosyal hizmet görevlim bana dedi ki
oraya asla bırakılmamalıymışım.
Hiçbir şeyden hüküm giymemiştim. Yanlış hiçbirşey yapmamıştım.
Durumumu soruşturan bir ailem olmadığı için
bana her şeyi yapabilirlerdi.
17 yaşındayım ve
onların yastıklı hücreleri vardı.
Beni büyüklük sırasına göre koridorlardada yürütüyorlardı.
Onlar --Beni bir Nazi sempatizanıyla
aynı yurda yerleştirdiler.
Tüm çalışanlar eski polis --ilginç--
ve şartlı tahliye memurlarıydı.
Başlarındaki kişi ise eski subaydı.
Tanımadığım ve beni üzümle besleyen biri tarafından
üç ayda bir, her ziyaret edildiğimde,
kıyafetlerim çıkarılıp aranırdım.
O yuva cinayet gibi şeylerden
tutuklu gençlerle doluydu.
Benim verildiğim hazırlık buydu,
17 yıl devletin çocuğu olduktan sonra.
Bu hikayeyi anlatmak zorundayım.
Anlatmak zorundayım, olayların
farkına varacak kimse yoktu.
Yavaş yavaş farkına vardım ki, beni
bir yıldan uzun bir süredir bilen kimseyi tanımıyorum.
Gördünüz mü, aile işte bunu yapar.
Size referans sağlar.
İyi aile, kötü aile tanımlası yapmıyorum. Sadece şunu söylüyorum
doğum gününüzü biliyorsunuz
birileri size ne zaman olduğunu söyleme erdemini gösterdiğinden dolayı,
anne, baba, kız kardeş, erkek kardeş, teyze, amca,
kuzen, büyük anne ve baba. Birisi için önemli,
bu nedenle sizin için de önemli. Anlayın,
14 yaşındayım, kendi içime kapanmışım,
dokunulmamışım da, fiziksel olarak dokunulmamış.
Geri bildirimde bulunuyorum. Basit olarak şunu söylemek için,
çocuk yuvasını terk ettiğimde yapmak istediğim
iki şey vardı. Birincisi ailemi bulmak
ve diğeri şiir yazmaktı.
Yaratıcılıkta gördüm ışığı.
Hayal gücünde sonsuz yaşam olanakları gördüm,
sonsuz hakikat, gerçeğin kalıcı yaratılışı,
öfkenin, sevgiyi ararken gösterilen
bir ifadenin olduğu yer, fonksiyon bozukluğunun
doğru olmayan şeyler karşısında doğru bir tepki olduğu yer.
Hepinize şunu söylemeliyim: tüm ailemi buldum
yetişkin hayatımda. Tüm yetişkin hayatımı onları ararken harcadım,
ve şimdi tamamen işlemeyen bir ailem var herkesinki gibi.
Fakat size basit olarak şunu geri bildirimde bulunmak isterim,
hükümetin, çocuğuna nasıl davrandığını esas alarak
demokrasinin ne kadar güçlü olduğunu tanımlayabilirsiniz.
Ben genel olarak çocuklar demiyorum, devletin çocuğu diyorum.
Çok teşekkür ederim. Onur duydum. (Alkışlar)
(Alkışlar)