Spędziłem 18 lat wychowywany przez państwo
w domach dziecka i rodzinach zastępczych
więc można uznać mnie za eksperta w tej dziedzinie.
Jako ekspert chciałbym powiedzieć,
że bycie ekspertem nie oznacza,
że ma się rację w świetle prawdy.
W domu dziecka, z prawnego punktu widzenia,
rząd jest twoim rodzicem, loco parentis.
Margaret Thatcher była moją matką. (Śmiech)
Nie mówmy lepiej o karmieniu piersią. (Śmiech)
Harry Potter miał rodzinę zastępczą.
Pip z "Wielkich Nadziei" był adoptowany.
Superman miał rodzinę zastępczą.
Kopciuszek miała przybraną rodzinę.
Lisbeth Salander, dziewczyna z tatuażem,
była umieszczona w rodzinie zastępczej.
Batman został osierocony.
Lyra Belacqua z "Zorzy Północnej" Philipa Pullmana
była w rodzinie zastępczej.
Jane Eyre - adoptowana.
Jakubek z "Jakubka i Brzoskwini-Olbrzymki" Roalda Dahla,
Matylda, nawet Mojżesz! (Śmiech)
Mojżesz! (Śmiech)
Chłopcy w "Friend or Foe" Michaela Morpurgo,
Alem w "Refugee Boy" Benjamina Zephaniaha,
Luke Skywalker,
Luke Skywalker! (Śmiech)
Oliver Twist.
Cassia w "The Concubine of Shanghai" Honga Yinga,
Celie w "Kolorze Purpury" Alice Walker.
Te wszystkie wspaniałe, fikcyjne postacie
cierpiały z powodu swojej sytuacji,
wszystkie zainspirowały tysiące książek i filmów,
wszystkich wychowywał kto inny, niż rodzice
byli adoptowani lub osieroceni.
Autorzy wiedzą chyba, że osierocone dziecko
rozmyśla raczej nad istotą rodziny,
niż nad jej pozorami.
Dzieci na co dzień używają niezwykłych zdolności,
by radzić sobie z niezwykłymi zdarzeniami.
Jak mogliśmy tego nie skojarzyć?
Jak to się stało, że nie skojarzyliśmy
niesamowitych postaci popkultury i religii
z osieroconymi, adoptowanymi dziećmi z rodzin zastępczych?
Nie potrzebują naszego współczucia,
tylko szacunku.
Znam sławnych muzyków,
aktorów i gwiazdy filmowe, milionerów, pisarzy,
prawników wyższego szczebla, prezesów telewizji,
redaktorów, dziennikarzy ogólnokrajowych,
śmieciarzy i fryzjerów, którzy jako dzieci
byli w rodzinach zastępczych, adoptowani, osieroceni,
którzy potem dorośli
bojąc się mówić o swoim pochodzeniu,
jak gdyby osłabiało ich pozycję na pierwszym planie,
jakby to był kryptonit, wewnętrzna bomba zegarowa.
Dzieci, które żyły pod opieką państwa,
zasługują na to,
by móc przyznać się do wspomnień z dzieciństwa.
To wszystko.
Muszę wspomnieć, że moja własna mama
przybyła do tego kraju w latach 60.
i odkryła, że jest w ciąży
jak to kobiety w latach 60. miały w zwyczaju.
Nagle odkrywały, że są w ciąży.
Nie zdawała sobie sprawy z sytuacji,
w jakiej się znalazła.
To dlatego, że w latach 60.
kiedy niezamężna kobieta była w ciąży,
stawała się zagrożeniem dla społeczności.
Państwo separowało ją od rodziny
i wysyłało do domów matki i dziecka,
gdzie przydzielano jej pracownika socjalnego.
Pary chętne do adopcji ustawiały się w kolejce.
Głównym celem pracownika socjalnego
było złamanie kobiety w chwili największej słabości,
żeby skłonić ją do podpisania papierów adopcyjnych.
Papiery adopcyjne były podpisywane.
Takie domy często prowadziły siostry zakonne.
Papiery adopcyjne były podpisywane,
dziecko oddawano oczekującej parze,
a matkę odsyłano do domu z historyjką,
że była na małych wakacjach.
Małych wakacjach.
Największy, ukryty wstyd kobiety
z powodu bycia kobietą to "małe wakacje".
Proces adopcyjny zajmował kilka miesięcy
i był tylko formalnością, przypieczętowaną umową,
praktycznym, funkcjonalnym rozwiązaniem:
Państwo było rolnikiem,
adoptujący byli konsumentem,
matka ziemią, a dziecko plonem.
Łatwo jest traktować minione życie z góry,
zapominając o obowiązkach dnia dzisiejszego.
Tamte wypadki były odzwierciedleniem tego,
co się dzieje teraz. Wszyscy wierzyli,
że robią coś dobrego w imię Boga i ojczyzny,
dla społeczeństwa; adopcje w trybie przyspieszonym.
Przyjeżdża tutaj w 1967, jest w ciąży.
Pochodzi z Etiopii, która w tamtym czasie
obchodziła swój jubileusz
pod rządami cesarza Haile Selassie.
Przybyła na długo przed mową Enocha Powella,
przed mową o "rzekach krwi".
Przed wydaniem "The White Album" Beatlesów,
przed zamordowaniem Martina Luthera Kinga.
Dla białych było to lato pełne miłości.
Dla czarnych lato pełne nienawiści.
Z Oksfordu wysłano ją do domu matki i dziecka
i wyznaczono pracownika socjalnego.
Miała plan.
Planowała oddać mnie na krótko pod opiekę,
na czas studiów. Ale pracownik socjalny
miał swoje własne cele.
Znalazł rodzinę zastępczą i powiedział im:
"Traktujcie to jak adopcję. Jest wasz na zawsze".
"Ma na imię Norman". (Śmiech)
Norman! (Śmiech)
Norman!
Wzięli mnie. Mówili, że zostałem zesłany.
Mówili, że jestem znakiem od Boga.
Nazywałem się Norman Mark Greenwood.
Przez 11 lat słyszałem, że kobiecie,
która mnie urodziła, powinno się wydrapać oczy
za to, że nie podpisała papierów adopcyjnych.
Była zła, samolubna, więc spędziłem te 11 lat
klęcząc i modląc się.
Próbowałem się modlić, przysięgam!
"Boże, czy mogę dostać rower na Gwiazdkę?"
Zawsze sam sobie odpowiadałem, że tak.
(Śmiech)
A wtedy kazano mi dociec,
czy był to głos Boga, czy diabła.
Okazało się, że to diabeł we mnie siedział.
Kto by się spodziewał? (Śmiech)
Dwa lata minęły
i urodziło im się dziecko.
Po kolejnych dwóch latach - następne.
Po jakimś czasie jeszcze jedno,
które nazwali "wpadką",
co uważałem za dziwaczne imię. (Śmiech)
Byłem wtedy na skraju dojrzewania,
więc zacząłem podbierać ciastka ze słoika,
późno wracałem do domu i tak dalej.
W swojej naiwności i religijności mama i tata,
a wierzyłem, że zawsze będą moimi rodzicami,
bo tak mi mówili,
stwierdzili, że opętał mnie diabeł.
To sobie wymyślili,
żeby się mnie pozbyć.
Moja przybrana mama zapytała:
"Nie kochasz nas, prawda?". Miałem 11 lat.
Mieli trójkę dzieci, ja byłem czwartym.
Odparłem, zgodnie z prawdą, że ich kocham.
Mama poprosiła, żebym wyszedł i pomyślał,
co to jest miłość, żebym poczytał Biblię,
i żebym jutro wrócił i dał szczerą odpowiedź.
To była okazja. Skoro mnie pytali
czy ich kocham czy nie, to nie mogłem ich kochać.
Byłem święcie przekonany że takiej chcą odpowiedzi.
"Poproszę Boga o przebaczanie, a Jego światło
zaświeci poprzez mnie. Super!" To była okazja.
Teologia była znakomita, a moment jeszcze lepszy,
a odpowiedź najszersza, jaką grzesznik może dać.
"Nie mogę was kochać, ale poproszę Boga o przebaczenie".
"Skoro nas nie kochasz, Norman,
to wybrałeś swoją ścieżkę".
24 godziny później mój pracownik socjalny,
który mnie odwiedzał co kilka miesięcy,
czekał w samochodzie aż się z nimi pożegnam.
Nikogo nie pożegnałem - ani mamy, ani taty,
ani sióstr, braci, cioć, wujów,
kuzynów, dziadków - nikogo.
W drodze do domu dziecka pomyślałem:
"Co się ze mną stało?"
Nie tyle ugięły się pode mną nogi,
ile zniknął pod nimi cały grunt.
Kiedy dotarłem do...
Przez następne 5 lat
byłem w czterech różnych domach dziecka.
W trzecim, mając 15 lat,
zacząłem się buntować.
Raz wziąłem trzy puszki farb do modeli
i w tym wielkim wiktoriańskim domu dziecka
wszedłem na małą wieżyczkę na szczycie,
i wylałem farby: czerwoną, żółtą i zieloną,
kolory Afryki na dachówki.
Nie dało się tego zobaczyć z ulicy,
bo dom otaczały buki.
Zostałem za to uwięziony na rok
w centrum przejściowym,
które w zasadzie było więzieniem dla nieletnich.
Wiele lat później pracownik socjalny stwierdził,
że nie powinni byli mnie tam wysyłać.
Nie oskarżyli mnie o nic, nie zrobiłem nic złego.
Ale ponieważ nikt się mną nie interesował,
mogli zrobić ze mną, co im się podobało.
Miałem 17 lat,
a oni mieli wyściełaną poduszkami celę.
Prowadzili nas korytarzami, według wzrostu,
kazali mi dzielić salę sypialną
z zatwardziałym neonazistą.
Pracowali tam byli policjanci, interesujące,
albo kuratorzy sądowi.
Kierownikiem zakładu był były żołnierz.
Co trzy miesiące odwiedzał mnie jakiś nieznajomy,
i częstował mnie winogronami.
Co trzy miesiące miałem rewizje osobistą.
Ten zakład był pełen chłopaków,
którzy czekali na rozprawy o morderstwo.
Tak mnie przygotowywano do życia
przez 17 lat pod opieką państwa.
Muszę wam to powiedzieć.
Muszę, bo nikt inny
nie skojarzył tych faktów.
Zdawałem sobie sprawę, że nie mam nikogo,
kto by mnie znał dłużej niż rok.
Bo od tego jest rodzina.
Daje ci punkt odniesienia.
Nie mówię o dobrej czy złej rodzinie.
Mówię o tym, że wiesz, kiedy masz urodziny,
bo ktoś ci o tym mówi.
Mama, tata, siostra, brat, ciocia, wujek
kuzyn, dziadek - dla kogoś jest to istotne,
więc jest istotne i dla ciebie.
Miałem 14 lat i chowałem się w sobie,
nikt mnie nie dotykał.
Teraz zdaję raport. Chcę powiedzieć,
że kiedy opuszczałem dom dziecka,
chciałem odnaleźć swoją rodzinę
i pisać poezję.
Twórczość była światłem w tunelu.
Wyobraźnia dawała nieskończone możliwości,
niekończoną prawdę i rzeczywistość,
w której gniew był sposobem na szukanie miłości,
dawała miejsce, w którym patologia
było bezpośrednią reakcją na fałsz.
Koniec końców, odnalazłem całą moją rodzinę,
choć poświęciłem na to całe dorosłe życie.
Mam więc już dysfunkcyjną rodzinę, tak jak każdy.
A teraz zdaję raport, żeby powiedzieć,
że można zmierzyć siłę demokracji po tym,
jak rząd traktuje dzieci.
Nie wszystkie dzieci. Dzieci pod opieką państwa.
Dziękuję bardzo. To był zaszczyt. (Brawa)
(Brawa)