18 տարի անցկացնելով մանկատանը
և գտնվելով պետության հոգածության ներքո,
դուք կարող եք պնդել, որ ես այս ոլորտում թրծված եմ
և ուզում եմ ձեզ տեղեկացնել,
որ թրծված լինելը ճշմարտության լույսի ներքո
բնավ էլ ինձ չի արդարացնում:
Դուք խնամակալության տակ եք,
փաստացի կառավարությունն է ձեր ծնողը, խնամակալ ծնողը:
Մարգարեթ Թեթչերն իմ մայրն է: (Ծիծաղ)
Եկեք չխոսենք կրծքով կերակրելու մասին: (Ծիծաղ)
Հարրի Փոթերը hանձնված էր այլոց հոգածությանը,
Պիփը «Մեծ ակնկալիքներ» գրքից որդեգրված էր,
Սուպերմենը խնամակալության էր հանձնված,
Մոխրոտը խնամակալության էր հանձնված,
Լիզաբեթ Սելանդերը, վիշապի դաջվածքով աղջիկը
պետական հոգածությանն էր հանձնված,
Բեթմենը որբ էր,
Լիրա Բելաքվան Ֆիլիպ Փուլմենի «Հյուսիսափայլ» վեպից,
որբ էր,
Ջեյն Էյրը որդեգիր էր,
Ռոալդ Դահլի հերոսը` Ջեյմսը «Ջեյմսն ու հսկա դեղձը» գրքից,
Մաթիլդան, Մովսեսը... Մովսեսը (Ծիծաղ)
Մովսեսը (Ծիծաղ)
Մայքլ Մորփորգի տղաները «Ընկեր թե թշնամի»,
Ալեմը Բենջամին Զեֆանիայի «Փախստական տղան»,
Լյուք Սկայուոքերը....
Լյուք Սկայուոքերը (Ծիծաղ)
Օլիվեր Թվիստ,
Հոնգ Յինգի Կասսիան «Շանհայի հարճը»,
Սելին Ալիս Ուոքերի «Մանուշակագույնը» գրքից:
Այս բոլոր հայտնի հերոսները, նրանք բոլորը
իրադրության զոհերն էին,
բոլոր նրանք, ովքեր հազարավոր գրքեր
և կինոնկարներ են կերտել,
բոլոր հերոսները որբ էին կամ որդեգիր:
է` հեղինակները քաջատեղյակ են,
որ առանց ընտանիքի ապրող երեխան ընտանիքի իրական արտացոլում է,
ավելին քան այն խոստանում է լինել:
Այսինքն նրանք նույնպես օգտագործում են արտասովոր հնարքներ
կյանքում արտառոց իրադրություններից գլուխ հանելու համար:
Ինչպե՞ս մենք մինչև այժմ չէինք նկատել:
Իսկ ինչո՞ւ մենք զուգահեռներ չինք անցկացրել:
Ինչպե՞ս -
մշակույթի և կրոնի այս հայտնի ու անհավանական կերպարների
և մերօրյա որբացած և որդեգիր երեխաների միջև:
Նրանք մեր խղճահարության կարիքը չէ որ զգում են:
Այլ մեր հարգանքի:
Ես ճանաչում եմ հայտնի երաժիշտների,
ճանաչում եմ և՛ դերասանների և՛ կինոաստղերի և՛ միլիոնատերերի և՛ գրողների
և՛ հայտնի իրավաբանների և՛ հեռուստատեսության ղեկավարների
և՛ ամսագրերի խմբագիրների և՛ ազգային լրագրողների
՛ հավաքարարների և՛ վարսավիրների, բոլոր նրանց,
ովքեր հոգ են տարել որբացած և որդեգիր երեխաների մասին
և նրանցից շատերը սարսափով են մեծացել`
վախենալով խոսել իրենց ծագման մասին,
կարծես այն խարխլելու է իրենց պատվանդանը,
հանկարծ հրաշագործ ուժը կլքի իրենց,
ասես ռումբ է տեղադրված:
Հոգածության տակ ապրող երեխաները, ում մասին օտարներն են հոգացել,
արժանի են իրնց սեփական մանկությունը և հիշողություններն ունենալուն:
Ամեն ինչ շատ պարզ է:
Իմ մայրը- ես պետք է ամեն ինչ պատմեմ հիմա-
նա այս երկիր եկավ 60-ականների վերջերին,
և նա, ինչպես գիտեք, հանկարծ պարզեց որ հղի է,
ինչպես պատահում էր 60-ականների վերջերին: Գիտե՞ք սա ինչ է նշանակում:
Կանայք պարզում էին որ հղի էին:
Իսկ նա գաղափար անգամ չուներ
այն ընդհանուր իրավիճակի մասին, որում հայտնվել էր:
1960-ականներին, ես մի փոքր կտեղեկացնեմ իրադրության մասին,
եթե դուք հղի էիք և միայնակ,
ձեզ համարում էին հասարակության սպառնալիք:
Պետությունը ձեզ հեռացնում էր ձեր ընտանիքից
Պետությունը ձեզ հեռացնում էր ձեր ընտանիքից և տեղավորում
ընկեցիկ տներում:
Ձեզ հասարակական պատասխանատու էին նշանակում:
Որդեգրող ծնողները հերթեր էին կանգում:
Իսկ հասարակական պատասխանատուի գլխավոր նպատակը հետևյալն էր`
գտնել կնոջը նրա կյանքի ամենախոցելի պահին՝
որդեգրման փաստաթղթերը ստորագրելու համար:
Այսպիսով որդեգրման փաստաթղթերը ստորագրված էին:
Շատ հաճախ հոգացու քույրերն էին ղեկավարում ընկեցիկ տները:
Որդեգրման փաստաթղթերը ստորագրված էին,
երեխային հանձնել էին որդեգիր ծնողներին,
իսկ մայրը հետ էր ուղարկվում իր համայնք
ասելով, որ նա կարճատև արձակուրդ էր գնացել:
Կարճատև արձակուրդ:
Կնոջ համար սա ամոթանքի առաջին պատճառն էր`
կարճատև արձակուրդի մեկնած կին:
Որդեգրման գործընթացն ամիսներ էր պահանջում
այն դռնփակ, ինչպես գիտեք, հույժ գաղտնի գործարք էր՝
աշխատատար կենցաղային վճիռ.
կառավարությունը, գյուղացին
որդեգիր ծնողները, սպառողը,
, երկրագունդը և երեխան` որպես պտուղ:
Ավելի դյուրին է անցած-գնացածը քննարկել`
ներկայի պատասխանատվությունից խուսափելու պատրվակով:
Այն ժամանակվա կատարածը
ներկայի ուղղակի արտացոլանքն է:
Ամեն ոք կարծում է` ճիշտ է վարվում Աստծո
և հասարակության առաջ, արագացնելով որդեգրման գործընթացը:
Կարճ ասած իմ մայրը եկավ այստեղ 1967թ.ին, նա հղի էր,
և եկավ Եթովպիայից, որն այդ ժամանակ
Հայլ Սելասսի կայսրի օրոք
նշում էր իր հոբելյանը,
և ժամանեց Էնոք Պաուելի
«Արյան գետեր» զեկույցից առաջ:
Նա ժամանեց Բիթլըզ «Սպիտակ ալբոմի» թողարկունից
և Մարտին Լութեր Քինգի սպանությունից ամիսներ առաջ:
Եթե դուք սպիտակամորթ էիք, ուրեմն ձեզ համար սիրո ամառ էր:
Եթե դուք սևամորթ` ատելության ամառ:
Նա գնաց Օքսֆորդից, նրան ուղարկել էին Անգլիայի հարավ,
ընկեցիկ տուն, և հասարակական պատասխանատու նշանակել:
Մորս ծրագիրն էր: Դուք գիտեք, ես սա պետք է ասեի Համայնքների և Լորդերի պալատներում-
մորս որոշումն էր ինձ կարճ ժամանակով խնամակալության հանձնել,
մինչ ինքը կավարտեր ուսումը:
Բայց հասարակական պատասխանատուն այլ մտադրություն ուներ:
Նա գտավ որդեգիր ծնողներին և ասաց.
«Համարեք սա որդեգրում. Երեխան ձերն է ընդմիշտ:
Նրա անունը Նորման է»: (Ծիծաղ)
Նորման (Ծիծաղ)
Նորման
Նրանք ինձ տարան; Ես պարգև էի, ասացին նրանք:
Ես Աստծո կողմից ուղարկված նախանշան էի, ասացին նրանք:
Ես Նորման Մարկ Գրինվուդն էի:
Այսպիսով հաջորդ 11 տարվա ընթացքում ես միայն մի բան գիտեի,
որ այս կինը` ծննդաբերողը, պետք է հաներ սեփական աչքերը
նախքան որդեգրման փաստաթղթերը ստորագրելը:
Նա հրեշ էր, չափազանց եսասեր,
և ես այս 11 տարիներն անցկացրեցի ծնկաչոք աղոթելով:
Ես փորձում էի աղոթել: Երդվում եմ, ես ջանում էի աղոթել :
«Աստված իմ, Սուրբ Ծննդյան տոներին հեծանիվ եմ ուզում»:
Բայց միշտ ինքս ինձ պատասխանում էի «Իհարկե կստանաս»:
(Ծիծաղ)
Այնուհետև ես պետք է գուշակեի արդյո՞ք
սա Աստծո ձայնն էր, թե՞ սատանայի:
Եվ պարզվեց սատանան իմ մեջ է ապրում:
Ո՞վ գիտի (Ծիծաղ)
Այնուամենայնիվ 2 տարին մի կերպ անցավ,
իսկ նրանք իրենց սեփական երեխան ունեցան,
հետո ևս երկու տարի անցավ նրան կրկին երեխա ունեցան,
էլի ժամանակ անցավ նրանք կրկին երեխա ունեցան,
որը նրանք պատահականություն անվանեցին.
կարծում եմ արտասովոր անուն է: (Ծիծաղ)
Իսկ ես անցումային տարիքում էի
սկսեցի առանց հարցնելու թխվածքաբլիթներ վերցնել,
ես սկսեցի դրսում մութն ընկնելուց հետո երկար մնալ և այլն և այլն:
Ելնելով իրենց աստվածավախությունից, իրենց միամտությունից,
իմ մայրիկն ու հայրիկը, կարծում էի
հավերժ կմնան իմ հայրիկն ու մայրիկը, ինչպես որ ասել էին,
երևակայում էին, որ իմ մեջ սատանան է ապրում:
Եվ ահա, ես ձեզ կասեմ, թե ինչպես
նրանք կազմակերպեցին իմ հեռանալը:
Ես նստեցի սեղանի մոտ, իմ որդեգիր մոր հետ, և նա ինձ ասաց.
«Դու մեզ չես սիրում, այնպես չէ՞»: 11 տարեկանում:
Նրանք ունեին ևս 3 երեխա. Ես չորրորդն էի: Երրորդը պատահականություն էր:
Իսկ ես ասացի. «Այո, իհարկե սիրում եմ: Որեվհետև դուք էլ ինձ եք սիրում»:
Իմ խորթ մայրն ինձ խնդրեց մի լավ մտածել ինչ է սերը
և Աստվածաշունչ կարդալ, որպեսզի վաղը վերադառնամ
և հայտնեմ իմ ամենաճշմարիտ և արդարացի պատասխանը:
Ուրեմն սա մի հնարավորություն էր: Եթե նրանք ինձ հարցնում են,
արդյո՞ք սիրում եմ նրանց թե չէ, ուրեմն ես չպետք է նրանց սիրեմ,
որն էլ ինձ հանգեցրեց այն մտքին, որ նրանք էին ուզում ինձ հասկացնել:
Ես Աստծուց ներում կհայցեմ և նրա լույսն իմ օգնությամբ կհասնի նրանց:
Ի~նչ հրաշալի է: Սա հնարավորություն է:
Աստվածաբանությունը կատարյալ է, ժամանակն անքննելի,
իսկ պատասխանն այնքան արդար ինչքան որ մեղսավոր կարող է ըմբռնել:
«Ես չպետք է ձեզ սիրեմ, -ասացի ես նրանց,- բայց ես Աստծուց ներում կհայցեմ»:
«Քանի որ դու մեզ չես սիրում, Նորման ակնհայտ է,
որ դու քո ուղին ընտրել ես»:
24 ժամ անց, իմ հասարակական պատասխանատուն,
այն տաօրինակ մարդը, ով մի քանի ամսը մեկ ինձ այցելում էր,
սպասում էր ինձ ավտոմեքենայի մեջ, մինչ ես հրաժեշտ էի տալիս իմ ծնողներին:
Ես ոչ մեկին հրաժեշտ չասեցի` ո՛չ մորս, ո՛չ հորս,
ո՛չ քույրերիս, ո՛չ եղբայրներիս, ո՛չ հորաքույրերիս, ո՛չ քեռիներիս,
զարմիկներիս, տատիկ-պապիկիս, ոչ մեկին:
Մանկատան ճանապարհին, ես ինքս ինձ հարց տվեցի.
«Ի՞նչ պատահեց»:
Ես ամեն ինչ չէր, որ կորցրել էի,
ոչ էլ ոտքերիս տակ հողն էր խարխլվել:
Երբ ես տեղ հասա-
հաջորդ 4-5 տարվա ընթացքում
ես մնացի 4 տարբեր մանկատներում:
3-րդ մանկատանը, 15 տարեկանում
ես սկսեցի ապստամբել, իսկ ինչո՞ւ,
որովհետև նկարչությունից 3 էի ստացել, գունանկարից, որով նմուշներ են պատրաստում,
և դա տեղի ունեցավ մանկատանը, մեծ վիկտորյանական դարաշրջանի մանկատանը,
իսկ ես ամենավերևում գտնվող աշտարակից
շաղ տվեցի, Աֆրիկայի գույները`
կարմիր, դեղին և կանաչ, սալիկների վրա:
Դուք փողոցից չէիք կարող տեսնել,
որովհետև տունը շրջապատված էր հաճարենիներով:
Այս ամենի համար ինձ մեկ տարի ուղղիչ տանը պահեցին,
որն ավելի շուտ անչափահասների կալանավայր էր հիշեցնում:
Երիտասարդների համար սա
իրակամ բանտ էր:
Այնուամենայնիվ, տարիներ անց, իմ սոցիալական պատասխանատուն ասաց,
որ պետք չէր ինձ այնտեղ պահել:
Ինձ ոչ մի բանում չէին մեղադրում: Ես հանցանք չէի գործել:
Բայց քանի որ ես ընտանիք չունեի , ով ինձնով կհետաքրքրվեր,
նրանք կարող էին ինձ հետ անել ինչ որ կամենային:
Ես 17 տարեկան էի,
նրանք հոգեկան հիվանդների համար նախատեսված խցիկ ունեին:
Ինձ ստիպում էին վազել միջանցքներում, վերևից ներքև:
Ապա ինձ տարան ընդհանուր ննջասենյակ,
մի հաստատակամ ֆաշիստի հետ:
Աշխատակազմի բոլոր անդամները նախկին ոստիկաններ էին
և, որն ամենահետաքրքիրն է` նախկին սպաներ:
Իսկ տնօրենը` բանակի նախկին սպա:
Ամեն անգամ, երբ ինձ այցելում էր մի մարդ ,
3 ամիսը մեկ անգամ, ում ես չէի ճանաչում, ինձ խաղող էր տալիս,
մերկացնում և հետախուզում էր ինձ:
Մանկատունը լի էր երիտասարդներով, ովքեր ազատազրկված էին
այնպիսի հանցանքների համար, իչպիսին մարդասպանությունն էր:
Ահա այն նախապատրաստությունը, որ ես ստացա
17 տարվա ընթացքում, որպես պետության զավակ:
Ես պետք է պատմեմ:
Ես պետք է պատմեմ, որովհետև չկար մեկը,
ով կտեսներ ճշմարտությունը:
Շուտով ես հասկացա, որ չկար մեկն,
ով ինձ մի տարուց ավել ճանաչում էր:
Հասկանում եք, այն ինչն անում է ընտանիքը:
Ընտանիքը ձեզ չափանիշներ է տալիս:
Ես չեմ տարբերակում լավ ընտանիքը վատից:
Ես պարզապես ասում եմ, դուք գիտեք երբ է ձեր ծննդյան տարեդարձը,
ընտանիքի անդամները ձեզ միշտ հիշեցնում են,
կլինի մայրիկ, հայրիկ, քույրիկ, եղբայր, հորաքույր, քեռի,
զարմիկ, տատիկ կամ պապիկ: Ինչ-որ մեկին հետաքրքրում է,
հետևաբար հետքրքրում է նաև քեզ: Հասկացեք,
ես 14 տարեկան էի, ինքնամփոփ, ինքս ինձ հետ,
և ինձ երբեք ոչ-ոք չի զարմացրել, երբեք:
Վերադառնամ բուն թեմային: Ես պարզապես տեղեկացնում եմ,
երբ հեռացա մանկատնից երկու ցանկություն ունեի:
Առաջինը` ուզում էի իմ ընտանիքին գտնել,
իսկ մյուսը` բանաստեղծություն գրել:
Արարման մեջ լույսը տեսա:
Երևակայության մեջ ես տեսա կյանքի անվերջ հնարավորությունը,
անվերջ ճշմարտությունը, իրականության մշտնջենական արարումը,
որտեղ զայրույթը սիրո փնտրտուքի արտահայտումն է
այստեղ անգործությունը
ստի իրական արտացոլումն է:
Ես պատմեցի ձեզ բոլորիդ ամենը:
Ես իմ ընտանիքի բոլոր անդամներն գտա, երբ արդեն չափահաս էի:
Ես իմ ամբողջ հասուն կյանքը վատնեցի նրանց որոնելով և գտա մի անհամերաշխ ընտանիք, ինչպես միշտ է լինում:
Բայց ես ձեզ պարզապես ասում եմ, վերհիշում.
դուք ինքներդ եք նկատում, թե ինչքան ուժեղ է ժողովրդավարությունը,
ինչպես է կառավարությունը վարվում իր զավակի հետ:
նկատի չունեմ երեխաներին: Ես ի նկատի ունեմ պետության զավակին:
Անչափ շնորհակալ եմ: Ինձ համար պատիվ էր: (Ծափահարություններ):
(Ծափահարություններ):