ผมอยากจะแสดงให้ทุกท่านเห็นว่า
สถาปัตยกรรมได้ช่วย
ให้ชีวิตคนในชุมชนของผมเปลี่ยนไป
และได้เปิดโอกาสมากมายสู่ความหวัง
ผมเป็นคนเบอร์กินา ฟาโซ โดยกำเนิด
จากข้อมูลของธนาคารโลก เบอร์กินา ฟาโซ
เป็นหนึ่งในประเทศที่ยากจนที่สุดในโลก
แต่ว่ามันเป็นอย่างไรกันแน่
กับการเติบโตขึ้นมาในสถานที่แบบนั้น
ตัวผมเองเป็นตัวอย่าง
ผมเกิดที่หมู่บ้านเล็กๆ ชื่อว่า กานโด
ที่กานโดตอนนั้นยังไม่มีไฟฟ้า
ไม่มีน้ำดื่มสะอาด และไม่มีโรงเรียน
แต่พ่อของผมก็ต้องการให้ผม
ได้ร่ำเรียนการอ่านและเขียน
ด้วยเหตุนี้ผมจึงต้องจากครอบครัว
ตั้งแต่ผมอายุได้ 7 ขวบ เพื่อมาอยู่ในเมือง
ห่างไกลจากหมู่บ้าน
ไม่สามารถติดต่อกับครอบครัวได้
ที่นี่ผมนั่ง
ในห้องเรียนแบบนั้น
กับเด็กคนอื่นๆ อีกกว่า 150 คน
เป็นเวลา 6 ปี
ในเวลานี้ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อผมมาโรงเรียน
ก็เพื่อที่จะได้รู้ว่าเพื่อนร่วมชั้นเรียนของผมเสียชีวิต
ถึงวันนี้ สิ่งต่างๆ ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก
ในหมู่บ้านของผมยังคงไม่มีไฟฟ้า
ผู้คนยังคงล้มตายที่เบอร์กินา ฟาโซ
และการเข้าถึงน้ำดื่มสะอาด
ยังคงเป็นปัญหาใหญ่
ผมมีโชค ผมโชคดีเพราะว่านี่คือความจริงของชีวิต
เมื่อคุณเติบโตขึ้นมาในสถานที่แบบนั้น
แต่ผมโชคดี
ผมได้รับทุนการศึกษา
ได้มีโอกาสไปเรียนที่ประเทศเยอรมันนี
ดังนั้นตอนนี้ ผมคาดว่า
ผมคงไม่ต้องอธิบายให้คุณฟัง ว่าโอกาสพิเศษนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด
มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมได้มายืนอยู่ตรงหน้าพวกคุณในวันนี้
จากกานโด หมู่บ้านของผมที่เบอร์กิน่า ฟาโซ
มาสู่เบอร์ลิน เยอรมันนี เพื่อที่จะมาเป็นสถาปนิก
มันเป็นการก้าวที่ใหญ่มากๆ
แต่จะใช้โอกาสพิเศษนี้ทำอะไร
ตั้งแต่ผมยังเป็นนักเรียน ผมต้องการที่จะเปิด
โอกาสที่ดีขึ้นให้กับเด็กคนอื่นๆ ที่กานโด
ผมเพียงแค่อยากจะใช้ทักษะของผมและสร้างโรงเรียน
แต่ว่าคุณจะทำได้อย่างไร ในเมื่อคุณยังคงเป็นแค่นักศึกษา
แถมยังไม่มีเงินอีกด้วย
ใช่แล้ว ผมเริ่มต้นด้วยการเรี่ยไร
และขอรับบริจาคเงิน
การระดมทุนไม่ใช่งานง่ายๆ
ผมถึงกับขอให้เพื่อนร่วมชั้นเรียน
ใช้จ่ายเงินซื้อกาแฟและบุหรี่ให้น้อยลง
แล้วเอามาช่วยโครงการสร้างโรงเรียนของผมแทน
ด้วยความมหัศจรรย์อย่างแท้จริง สองปีต่อมา
ผมสามารถรวบรวมเงินได้ 50,000 เหรียญสหรัฐ
เมื่อผมกลับมาบ้านที่กานโด
เพื่อนำข่าวดีมาบอก
ผู้คนต่างพากันดีใจราวกับได้อยู่บนดวงจันทร์
แต่เมื่อพวกเขาได้รู้ว่า
ผมมีแผนที่จะใช้ดินเพื่อก่อสร้าง
พวกเขาพากันตกใจ
อาคารที่สร้างจากดินไม่สามารถอยู่รอดได้ในฤดูฝน
และฟรานซิสอยากจะให้เราใช้มันเพื่อสร้างโรงเรียน
หรือว่านี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงใช้เวลามากมาย
ในการร่ำเรียนที่ยุโรป
แทนที่จะทำงานในไร่กับพวกเรา
ผู้คนที่นั่นสร้างสิ่งก่อสร้างจากดินตลอดเวลา
แต่ว่าเขามองไม่เห็นนวัตกรรมใหม่ๆ จากดินโคลน
ผมจึงต้องโน้มน้าวทุกคน
ผมเริ่มจากการพูดคุยกับชุมชน
และผมก็สามารถโน้มน้าวทุกคนได้
แล้วเราก็ได้เริ่มงาน
และพวกผู้หญิง ผู้ชาย
ทุกๆ คนในหมู่บ้าน
ก็เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการก่อสร้าง
ผมได้รับอนุญาตให้ใช้แม้แต่เทคนิคแบบดั้งเดิม
ยกตัวอย่างเช่นพื้นที่ทำจากดิน
คนหนุ่มๆ มาและยืนทุบอย่างที่เห็น
ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า
จากนั้นเหล่าแม่ของพวกเขาก็มา
และช่วยกันทุบด้วยท่าทางแบบนี้
พรมน้ำและทุบต่ออีกหลายชั่วโมง
และคนขัดมันก็มา
พวกเขาเริ่มต้นขัดมันด้วยก้อนหินอีกเป็นชั่วโมงๆ
และคุณก็จะได้ผลอย่างที่เห็น
เรียบเนียนเหมือนกับก้นเด็กทารก
(เสียงหัวเราะ)
นี่ไม่ใช่การตกแต่งภาพ (เสียงหัวเราะ)
นี่คือโรงเรียนที่สร้างขึ้นด้วยชุมชน
ผนังทั้งผืนสร้างขึ้นจาก
ก้อนดินอัดจากกานโด
โครงหลังคาสร้างขึ้น
จากแท่งเหล็กราคาถูก
ที่ปกติถูกซ่อนอยู่ภายในคอนกรีต
และห้องเรียนที่เพดานสร้างขึ้น
จากทั้งสองอย่างร่วมกัน
ในโรงเรียนแห่งนี้ ใช้แนวคิดง่ายๆ
ที่ทำให้เกิดความสบายขึ้นในห้องเรียน
อย่าลืมว่า อุณหภูมิอาจสูงถึง 45 องศาได้ที่เบอร์กินา ฟาโซ
ดังนั้นด้วยการระบายอากาศแบบธรรมดา
ผมต้องการสร้างห้องเรียน
ให้เหมาะกับการเรียนการสอน
และนี่ก็คือภาพของโครงการนั้นในวันนี้
ผ่านไปแล้ว 12 ปี ยังคงอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์
และพวกเด็กๆ ก็ชอบมัน
สำหรับผมและชุมชนของผม
โครงการนี้เป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
มันได้เปิดโอกาส
ที่จะทำโครงการอีกมากมายที่กานโด
ทำให้ผมสามารถทำโครงการอีกหลายโครงการ
และตอนนี้ผมมาอยู่ที่นี่เพื่อที่จะเล่าให้พวกคุณฟัง
เพียงแค่สามโครงการเท่านั้น
โครงการแรกเป็นส่วนต่อขยายของโรงเรียน แน่นอนว่า
คุณจะอธิบายภาพวาดและวิศวกรรม
ให้กับคนที่ทั้งอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ได้อย่างไร
ผมจึงเริ่มสร้างต้นแบบอย่างที่เห็น
นวัตกรรมเพื่อใช้สร้างหลังคาโค้งขึ้นจากดิน
แล้วผมก็กระโดดขึ้นไปยืนด้านบนแบบนั้น
พร้อมกับทีมของผม และมันก็ใช้การได้
คนในชุมชนที่มองดูอยู่ก็ได้เห็นว่ามันใช้ได้
ดังนั้นเราจึงสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ (เสียงหัวเราะ)
และเราก็สร้างมันต่อ และนั่นก็คือผลที่ได้
เด็กๆ มีความสุข และพวกเขาก็รักมัน
ผู้คนในชุมชนต่างภาคภูมิใจ พวกเราเป็นคนทำมันขึ้น
แม้แต่สัตว์ เช่นลาพวกนี้
ก็รักอาคารของเรา
(เสียงหัวเราะ)
โครงการต่อไปเป็นห้องสมุดที่กานโด
และอย่างที่เห็น เราพยายามที่จะนำเสนอ
ความคิดที่แตกต่างในอาคารของเรา
แต่บ่อยครั้งที่เราไม่มีวัสดุให้เลือกมากนัก
บางอย่างที่เรามีที่กานโดก็คือหม้อดิน
เราอยากใช้มันเพื่อสร้างช่องเปิด
เราก็เลยนำมันมาอย่างที่คุณเห็น
ที่สถานที่ก่อสร้าง
เราเริ่มตัดมัน
แล้วก็เอาไปวางบนหลังคา
ก่อนที่จะเทคอนกรีต
และเราก็ได้ผลออกมาแบบนี้
ช่องเปิดช่วยให้อากาศร้อนไหลออก
และมีแสงส่องลงมา
เรียบง่ายมากๆ
โครงการล่าสุดของผมที่กานโด
เป็นโครงการสร้างโรงเรียนมัธยม
ผมอยากให้คุณได้เห็นสิ่งนี้
นวัตกรรมในโครงการนี้
ก็คือการหล่อดินเหมือนกับการหล่อคอนกรีต
ทำอย่างไรจึงจะหล่อดินขึ้นมาได้
เราเริ่มต้นด้วยการสร้างแบบแม่แบบหลายๆ แบบ
และเมื่อทุกอย่างพร้อม
เมื่อคุณรู้ว่าแบบไหนที่ดีที่สุด
และมีรูปร่างที่ดีที่สุด
คุณก็เริ่มต้นทำงานร่วมกับชุมชน
และบางครั้งผมก็ไม่จำเป็นต้องอยู่
พวกเขาสามารถทำมันต่อได้ด้วยตัวเอง
เหมือนที่ผมกำลังมาพูดกับคุณอยู่ตอนนี้
ปัจจัยอีกอย่างที่กานโดก็คือฝน
เมื่อฝนตก
พวกเขาก็จะรีบมาป้องกันผนังที่ยังไม่แข็งแรง
จากน้ำฝน
โปรดอย่าสับสนกับงานของคริสโตและฌอน-เคลาด์
มันเป็นแค่วิธีที่เราใช้ป้องกันผนังของเรา
(เสียงหัวเราะ)
ฝนที่เบอร์กินามาอย่างรวดเร็ว
และหลังจากนั้นน้ำก็จะท่วม
ทุกหนทุกแห่งในประเทศ
แต่สำหรับเรา ฝนเป็นสิ่งดี
มันช่วยพาเอาทรายและกรวดหินมาในแม่น้ำ
ซึ่งเราต้องการสำหรับใช้ก่อสร้าง
เราแค่รอให้ฝนหยุด
แล้วก็ไปเอาทรายมาผสมกับดิน
และก่อสร้างต่อไป
ก็แค่นั้น
โครงการที่กานโดนั้นเชื่อมโยงกับ การฝึกทักษะให้ผู้คนอยู่เสมอ
นั่นก็เพราะผมต้องการให้วันหนึ่ง
เมื่อผมล้มลงและตายจากไป
อย่างน้อยก็จะมีใครคนหนึ่งที่กานโด
มาทำงานนี้ต่อ
แต่คุณก็คงจะแปลกใจ ที่ผมยังคงมีชีวิตอยู่
(เสียงหัวเราะ)
และในตอนนี้ผู้คนของผมก็สามารถใช้ทักษะของพวกเขา
สร้างรายได้ให้กับตัวเอง
โดยทั่วไป สำหรับคนหนุ่มจากกานโดเพื่อจะให้ได้เงิน
พวกเขาต้องจากบ้านเกิด
เข้ามาในเมือง บางครั้งต้องจากประเทศไป
และบางคนไม่ได้กลับมาอีกเลย
นั่นทำให้ชุมชนอ่อนแอลง
แต่เดี๋ยวนี้พวกเขาสามารถอยู่ในประเทศได้
และทำงานก่อสร้างในที่ต่างๆ
และมีรายได้เลี้ยงดูครอบครัว
เป็นคุณค่าอีกอย่างหนึ่งของงานนี้
ใช่ พวกคุณทราบกันอยู่แล้ว
ผมได้รับรางวัลมากมายจากงานนี้
แน่นอนที่สุด มันได้เปิดโอกาสให้
ผมกลายเป็นที่รู้จัก
แต่เหตุผลที่ผมทำสิ่งที่ทำอยู่
ก็คือชุมชนของผม
ตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
ช่วงที่ผมไปโรงเรียน
ผมกลับมาบ้านที่กานโดทุกครั้งที่มีวันหยุด
เมื่อวันหยุดหมดลง
ผมต้องบอกลากับชุมชน
จากบ้านหนึ่งไปสู่อีกบ้านหนึ่ง
ผู้หญิงทุกคนที่กานโดจะเปิดผ้าของเขาแบบนี้
และมอบเงินเหรียญสุดท้ายให้ผม
ในวัฒนธรรมของผม นี่เป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง
สำหรับเด็กอายุเจ็ดขวบ ผมประทับใจอย่างยิ่ง
ผมถามแม่ของผมในวันหนึ่ง
"ว่าทำไมผู้หญิงเหล่านั้นถึงรักผมมากมายนัก"
(เสียงหัวเราะ)
แม่ผมตอบว่า
"พวกเขาต่างช่วยกันจ่ายค่าศึกษาเล่าเรียนของผม
หวังว่าผมจะประสบความสำเร็จ
และวันหนึ่งกลับมาและช่วย
ปรับปรุงคุณภาพชีวิตของคนในชุมชน"
ผมหวังว่าในตอนนี้ผมสามารถ ทำให้ชุมชนของผมภาคภูมิใจ
ผ่านงานเหล่านี้
และหวังว่าผมได้พิสูจน์ให้พวกคุณเห็นถึงพลัง
ของชุมชน
และแสดงให้เห็นว่าสถาปัตยกรรม
สามารถใช้เป็นแรงบันดาลใจสำหรับชุมชน
เพื่อสร้างอนาคตของตัวเอง
เมอซิ โบคอบ (เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณครับ
ขอบคุณ ขอบคุณ (เสียงปรบมือ)