Szkolny obiad to kwestia sprawiedliwości społecznej.
Jestem dyrektorem ds. żywienia
w Berkley Unified School District.
Mam 90 pracowników w 17 placówkach, 9600 dzieci.
Przygotowuję 7100 posiłków dziennie.
Od dwóch lat próbuję zmienić
sposób żywienia dzieci w Ameryce.
Chciałabym o tym opowiedzieć.
Oto kilkoro z dzieci przy barze sałatkowym.
Wprowadziłam bary sałatkowe w szkołach.
Straszono mnie, że to się nie uda.
Małe dzieci nie dadzą sobie rady,
a starsze tylko naplują. Nic takiego się nie stało.
Chciałam dokładnie określić swoją wizję.
Jak zmienić stosunek dzieci do jedzenia?
Wyjaśnię, dlaczego to konieczne.
Zrozumiałam, że musimy nauczyć dzieci
symbiotycznego związku między zdrową planetą,
zdrowym jedzeniem i zdrowymi dziećmi.
Wbrew temu, co nam mówiono,
jeśli tego nie zrobimy - wyginiemy.
Wytrujemy własne dzieci.
Z takiego założenia wychodzę.
Dzieci chorują coraz częściej.
Powodem jest w dużej mierze
system produkcji żywności,
komercjalizacja żywności przez rząd,
nadzór i serwowanie jedzenia
przez Ministerstwo Rolnictwa (USDA),
które dopuszcza do szkół niezdrowe jedzenie.
Potulnie wysyłamy dzieci,
wnuki, siostrzenice, bratanków do szkoły
każąc im się uczyć tego,
co jest w szkołach.
Kiedy podajemy im niezdrowe jedzenie,
tego właśnie się uczą.
Sprawcą jest wielki przemysł rolniczy.
Większość z nas nie może decydować, co jemy.
Wielkie przedsiębiorstwa jak Monsanto i DuPont,
twórcy Agent Orange i plamoodpornych dywanów,
kontrolują 90% produkcji nasion.
10 firm kontroluje większość produktów
dostępnych w sklepach spożywczych.
To naprawdę duży problem.
Myśląc o tym, jak zmienić dietę dzieci,
skupiłam się na tym, czego możemy je nauczyć.
Po pierwsze żywność lokalna.
Starać się jeść to,
co wyprodukowano w danym regionie.
Zasoby paliw kopalnianych się kończą,
ropy naftowej zacznie brakować,
musimy zacząć brać pod uwagę,
czy warto przewozić żywność
o ponad 3000 kilometrów.
Rozmawialiśmy o tym z dziećmi
i zaczynamy podawać im lokalną żywność.
Mówimy też o produktach organicznych.
Większości szkół nie stać na żywność organiczną,
ale jako naród
musimy zacząć myśleć o spożywaniu,
uprawie i podawaniu dzieciom żywności,
która nie jest napchana chemikaliami.
Nie możemy ich karmić pestycydami,
herbicydami, antybiotykami i hormonami.
Nie możemy tego ciągnąć,
nie tędy droga.
W rezultacie dzieci chorują.
Obecnie najbardziej martwią mnie antybiotyki.
70% antybiotyków w Ameryce
zużywa się przy hodowli zwierząt.
Faszerujemy dzieci antybiotykami każdego dnia,
w wołowinie i innych produktach zwierzęcych.
70% - to niewiarygodne.
Efektem tego są choroby.
Nieuleczalne bakterie E. coli,
na które nie mamy ratunku.
Antybiotyki przepisuje się zbyt często,
ale problem tkwi w produkcji żywności.
w USA zużywa się co roku
600 tysięcy ton pestycydów.
Czyli każdy z nas, łącznie z dziećmi,
zjada równowartość 2,5 kilogramowej torby.
Gdybym rozerwała jedną
i wysypała na podłogę,
zobaczylibyśmy właśnie to,
co jemy i czym karmimy nasze dzieci,
bo takie właśnie substancje dodawane są do jedzenia
i właśnie w ten sposób
żywimy się w Ameryce.
USDA pozwala na stosowanie antybiotyków
hormonów i pestycydów w produkcji żywności.
Zapłaciło za tę reklamę
w magazynie Time.
Można mówić o Rachel Carson i DDT,
ale dzisiaj wiemy już o szkodliwości DDT.
USDA pozwala na to w produkcji żywności.
To się musi zmienić.
USDA nie może uchodzić za wyrocznię
w sprawach żywienia dzieci
i tego, co jest dozwolone.
Oni nie działają w naszym interesie.
Alternatywą jest żywność przyjazna środowisku.
Staram się to wyjaśnić
i nauczyć tego dzieci.
Chodzi o taką konsumpcję,
przy której nadal mamy planetę,
gdzie dzieci będą dorastać w zdrowiu,
i gdzie łagodzi się negatywne skutki,
jakie już teraz widzimy.
To nowe podejście.
Musimy zrozumieć, na czym naprawdę polega
bycie przyjaznym środowisku.
Jeszcze 200 lat temu
byliśmy w niemal 100% rolnikami.
Dziś to mniej niż 2%.
W USA jest więcej więźniów niż rolników.
2,1 mln więźniów, 1,9 mln rolników.
Utrzymanie jednego więźnia
kosztuje 35 tys. dolarów rocznie.
Szkoły wydają mniej niż 500 dolarów rocznie
na żywienie dziecka.
Nic dziwnego, że mamy przestępców.
(Śmiech)
W efekcie zaczynamy chorować.
My i nasze dzieci.
Wszystko zależy od tego, czym je karmimy.
Naprawdę jesteśmy tym, co jemy.
Jeśli w dalszym ciągu
będziemy źle karmić dzieci
nie ucząc, czym jest dobra żywność,
wiecie, co się stanie
z całym systemem opieki zdrowotnej?
Oto co się stanie:
długość życia naszych dzieci
będzie krótsza niż nasza.
CDC - Centrum Kontroli Chorób stwierdziło,
że spośród dzieci urodzonych w roku 2000
dzisiejszych 7-8-latków,
30% białych dzieci,
a 50% dzieci czarnych i Latynosów
zapadnie na cukrzycę.
Większość z nich zachoruje,
zanim skończą szkołę średnią.
To oznacza, że ponad 40%
dzieci w wieku szkolnym
stanie się zależnych od insuliny
w ciągu dziesięciu lat.
Co się stanie?
CDC stwierdziło,
że dzieci urodzone w roku 2000
mogą być pierwszym pokoleniem w historii USA
które umrze młodziej niż ich rodzice.
Wszystko dlatego, czym je karmimy.
Ośmiolatki nie mogą decydować,
jeśli decydują, powinniście iść na terapię.
Jesteśmy odpowiedzialni za to,
co jedzą dzieci.
A może jednak to oni są odpowiedzialni.
Wielkie przedsiębiorstwa wydają 20 mld dolarów rocznie
na promocję nieodżywczego jedzenia.
To 10 tys. reklam, które widzą dzieci.
Proporcjonalnie wydaje się 500 dolarów
na reklamę jedzenia, którego dzieci jeść nie powinny
na każdego dolara wydanego na reklamę
zdrowego, odżywczego jedzenia.
Reklamy przekonują dzieci,
że umrą bez smażonego kurczaka.
Wszyscy myślą, że powinni jeść coraz więcej.
Tak wygląda porcja zalecana przez USDA.
Tamta, większa niż moja głowa,
to porcja, jaką chciałyby nam zaserwować
McDonald, Burger King i wielkie firmy.
Dlaczego porcje są tak duże?
Dlaczego wielkie napoje są za 29 centów,
a podwójne hamburgery za 99?
Ponieważ rząd komercjalizuje jedzenie.
Tania kukurydza i soja
wprowadzane są do przemysłu spożywczego,
przez co niezdrowe jedzenie
jest takie tanie.
Dlatego to kwestia sprawiedliwości społecznej.
Pracuję w Berkeley i może myślicie,
że w Berkeley to się może udać.
Oto co tam zastałam 2 lata temu.
To nawet nie jest jedzenie.
Tym karmiliśmy dzieci: Extremo Burritos,
parówki w cieście,
pizze, zapiekanki z serem.
W opakowaniach z plastiku i tektury.
Jedynym narzędziem kuchennym był nóż do kartonu.
Jedynym sprawnym urządzeniem w kuchni
był zgniatacz do puszek. Jedzenie było albo z puszki
albo przychodziło zamrożone w pudełku.
USDA na to wszystko zezwala.
Dla wyjaśnienia,
to ciasteczka, babeczki, nuggety z kurczaka,
mleko czekoladowe z dużą zawartością fruktozy,
owoce z puszki - refundowane posiłki.
Rząd uważa, że można tym karmić dzieci.
To nie jest w porządku.
My wszyscy
musimy zrozumieć,
że to dotyczy nas,
i że możemy mieć na to wpływ.
Jeśli to ktoś z was wymyślił nuggety z kurczaka
to na pewno jest bogaty.
Ale kto zdecydował, że kurczak ma mieć kształt
serduszka, żyrafy czy gwiazdy?
Tyson, bo w kurczaku nie ma kurczaka.
Wymyślili też,
że będą to sprzedawać dzieciom.
Co jest złego w pokazaniu dzieciom,
że kurczak wygląda jak kurczak?
To podaje większość szkół.
Może też większość rodziców.
Oto co my podajemy.
Musimy zmienić podejście
do dzieci i jedzenia.
Musimy nauczyć dzieci,
że kurczak to nie żyrafa.
Że warzywa
są tak naprawdę kolorowe i mają smak,
że marchew rośnie w ziemi,
tak samo jak truskawki.
Nie ma drzew truskawkowych ani krzaków marchwi.
Musimy zmienić sposób,
w jaki uczymy o tym dzieci.
Można zrobić wiele.
Wiele szkół organizuje programy rolnicze.
Wiele sprowadza świeżą żywność.
W Berkeley postawiliśmy na pełną świeżość.
Nie używamy wysokocukrowego syropu kukurydzianego,
tłuszczów trans, czy przetworzonych produktów.
Każdego dnia gotujemy od zera.
25% naszych...
(Brawa)
Dziękuję. 25% naszych produktów
jest ekologiczna i lokalna. Gotujemy.
To moje ręce. Każdego dnia
wstaję o 4 rano i gotuję dla dzieci.
To należy robić.
Nie możemy podawać dzieciom
przetworzonego świństwa
pełnego chemikaliów
i oczekiwać, że będą zdrowymi obywatelami.
Nie doczekamy się następnego pokolenia
zdolnego do myślenia,
jeśli obecne nie będzie dobrze odżywiane.
Jeśli przez cały czas
będą jeść chemikalia
nie będą w stanie myśleć.
Nie będą mądrzy.
Będą po prostu chorzy.
Będąc w Berkeley zdałam sobie sprawę,
że dla ludzi jest to coś niezwykłego,
innego, i że powinnam to wypromować.
Wymyśliłam kalendarze, które wysyłam rodzicom,
co naprawdę promuje mój program.
Prowadzę lekcje gotowania
i ogrodnictwa w naszym regionie.
To przykład menu,
które podajemy w tym tygodniu w szkołach.
Z boku są przepisy na potrawy,
które dzieci przygotowują na lekcjach gotowania.
Składników próbują na zajęciach z ogrodnictwa.
Także je uprawiają, a my podajemy w stołówkach.
Nastawienie dzieci do jedzenia zmieni się
dzięki smacznym, odżywczym posiłkom na stołówce,
praktycznym zajęciom z ogrodnictwa i gotowania,
programowi nauczania, który to wszystko połączy.
Domyślacie się, że nie przepadam za USDA.
Nie rozumiem ich odwróconej piramidy żywienia
z tęczą na czubku.
Co, mamy pobiec na koniec tęczy?
Wymyśliłam swoją własną.
Jest w internecie, po angielsku i hiszpańsku.
Graficzny sposób poinformowania dzieci o jedzeniu.
Maluteńki hamburger, bardzo duże warzywa.
Musimy zacząć coś zmieniać.
Przekonać dzieci,
że wybór żywności jest bardzo ważny.
Lekcje i sale do gotowania w szkołach.
To bardzo ważne,
ponieważ wychowaliśmy pokolenie
które jeden z czterech posiłków
zjada w fast foodach, w samochodach,
przed telewizorem albo przy komputerze.
Czego uczy to dzieci? Gdzie czas dla rodziny?
Gdzie kontakty międzyludzkie?
Gdzie nauka sztuki konwersacji?
Musimy to zmienić.
Dużo pracuję z dziećmi, np. w Harlemie.
Grupa Świadome Nastolatki i Mądre Odżywianie.
Musimy nauczyć dzieci,
że cola i ciastka
to nie śniadanie.
Że dieta pełna rafinowanego cukru,
powoduje haj, a potem wpadanie w dołek,
jak branie heroiny.
W szkołach zbieramy kompost.
Segregujemy śmieci.
To, co robimy w domu
i uważamy za istotne,
musimy uczyć w szkołach.
Dzieci muszą to sobie przyswoić,
żeby naprawdę zrozumieć
Wielu z nas
kończy już karierę zawodową.
Dzieciom, następnemu pokoleniu,
musimy dać narzędzia,
dzięki którym ocalą siebie
i naszą planetę.
Nawiązuję też wiele kontaktów
z prywatnymi firmami,
które chętnie wykonują dla mnie badania,
zajmują się dystrybucją
i naprawdę chcą pracować dla szkół.
Szkoły są niedofinansowane.
Większość szkół w USA wydaje rocznie mniej
niż 7500 dolarów na nauczanie jednego dziecka.
Mniej niż 5 dolarów na godzinę.
Płacimy 10-15 dolarów za godzinę
opiekunce do dzieci.
Mniej niż 5 dolarów za godzinę.
Jeśli chcemy to zmienić,
i zmienić sposób żywienia naszych dzieci,
musimy to przemyśleć.
Współpraca państwowych i prywatnych instytucji,
grup poparcia, fundacji charytatywnych.
Naszą dzielnicę na to stać,
ponieważ okręg przeznacza 0,03% funduszy
na żywienie.
Gdyby każdy okręg przeznaczył na to
między 0,5 a 1%
moglibyśmy naprawić system.
Naprawdę go zmienić.
Będzie nas to kosztowało.
Nie chodzi tylko o jedzenie,
ale też by dzieci miały więcej ruchu.
Jednym z prostszych na to sposobów
jest wyznaczenie przerwy przed obiadem.
Myślimy: "no jasne."
Jeśli dzieci przychodzą na obiad
po którym zaraz mają mieć przerwę,
wyrzucają jedzenie, żeby tylko wyjść na zewnątrz.
A potem są zmęczone.
Wasze dzieci i wnuki padają z nóg,
kiedy je odbieracie, bo nie zjadły obiadu.
Jeśli po obiedzie czeka ich powrót na lekcje,
wierzcie mi, usiądą i go zjedzą.
Musimy uczyć.
Musimy edukować dzieci.
A także pracowników.
Miałam 90 pracowników.
Dwóch kucharzy - żaden nie umiał gotować.
Teraz też nie jest lepiej.
Musimy zacząć edukację,
przekonać szkoły, aby zaczęły myśleć
jak znów nauczyć ludzi gotować.
Bo oni nie potrafią.
Bo gotowe jedzenie
już zbyt długo jest w szkołach i firmach.
Potrzeba 40 minut na obiad.
W większości szkół to 20 minut.
Przerwy obiadowe powinny być o właściwej porze.
Wiele szkół zaczyna przerwę obiadową
o 9 lub 10 rano.
To nie jest pora na obiad.
To absurd.
Z cichym przyzwoleniem
uczymy dzieci,
że to właśnie powinny robić.
Żeby to naprawić
musimy sprawować nadzór
nad Narodowym Programem Obiadów Szkolnych.
Nie powinien on podlegać USDA,
ale Centrum Kontroli Chorób (CDC).
Jeśli postrzegalibyśmy jedzenie
oraz odżywianie dzieci,
jako działanie na rzecz zdrowia,
jeśli myślelibyśmy o jedzenu w kontekście zdrowia
nie byłoby hot dogów na obiad.
Krótko o kwestiach finansowych,
na których chciałabym zakończyć.
Myślę, że należy to zrozumieć.
Program Szkolnych Obiadów wydaje 8 mld dolarów
na wyżywienie 30 mln dzieci rocznie.
Ta liczba powinna się podwoić.
Skąd weźmiemy 8 mld?
W tym kraju wydajemy 110 mld dolarów rocznie
na jedzenie typu fast food.
100 mld dolarów rocznie
na środki odchudzające.
Wydajemy 50 mld dolarów na warzywa,
i dlatego potrzebujemy środków odchudzających.
Wydajemy 200 mld dolarów rocznie
na leczenie schorzeń wynikających ze złej diety,
9% dzieci ma cukrzycę typu 2.
200 miliardów.
W tym kontekście
8 mld to nie jest dużo.
To 2 dolary i 49 centów,
jakie rząd przeznaczy na każdy obiad.
Szkoły wydają 2/3 tej sumy na wypłaty i inne koszty.
Czyli wydajemy mniej niż dolara dziennie
na jedzenie dla dzieci w szkołach.
zwykle po 80-90 centów. W Los Angeles 56 centów.
Wydajemy poniżej dolara na obiad.
Nie wiem jak wy,
ale ja chodzę do Starbucksa w San Francisco,
gdzie duża latte kosztuje 5 dolarów.
Jedna dobra kawa,
kosztuje więcej
niż wydajemy na wyżywienie naszych dzieci
w szkołach
przez cały tydzień.
Powinniśmy się wstydzić.
Jako kraj powinniśmy się tego wstydzić.
Najbogatsze państwo.
W naszym kraju,
to dzieci najbardziej potrzebujące
dostają paskudne jedzenie.
Dzieci, których rodzice, dziadkowie,
wujkowie i ciocie nie mogą sobie pozwolić
na płacenie za obiady, dostają to jedzenie.
Właśnie te dzieci
będą chorować.
Tymi dziećmi należy się zająć.
Każdy z nas
może coś zmienić,
nieważne czy ma dzieci, czy nie
czy ma siostrzenice, bratanków,
czy kogokolwiek.
Możemy to zmienić.
Usiądźcie z dziećmi do wspólnego posiłeku,
zabierzcie dzieci, wnuki,
bratanice czy siostrzeńców na targ.
Popróbujcie różnych produktów.
Zatroszczcie się o nie.
Jeśli chodzi o większą skalę,
jesteśmy w trakcie
19 miesięcznej kampanii prezydenckiej.
Wśród pytań zadawanych potencjalnym przywódcom,
może by tak spytać o zdrowie naszych dzieci?
Dziękuję.