Είμαι εικαστικός καλλιτέχνης
και είμαι επίσης μία από τους συνιδρυτές του Συνασπισμού για την Πλαστική Ρύπανση.
Εργάζομαι με πλαστικές σακούλες,
τις οποίες κόβω και έπειτα ράβω μαζί ως πρωτογενές υλικό για τα έργα μου
τα τελευταία 20 χρόνια.
Τις μετατρέπω σε κομμάτια δύο και τριών διαστάσεων,
σε γλυπτά και σε εγκαταστάσεις.
Κατά την επεξεργασία του πλαστικού, μετά τα πρώτα οκτώ χρόνια περίπου
μερικά από τα έργα μου άρχισαν να σχίζονται
και να θρυμματίζονται σε μικρότερα κομμάτια πλαστικού.
Και σκέφτηκα, "Ωραία.
Το πλαστικό είναι εφήμερο, ακριβώς όπως εμείς."
Καθώς μάθαινα όλο και περισσότερα για τα πλαστικά,
συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι πολύ κακό.
Είναι κακό ότι το πλαστικό σχίζεται σε μικρότερα κομμάτια,
διότι παραμένει πάντοτε πλαστικό.
Και από ότι βρίσκουμε,
υπάρχει πολύ από αυτό στο θαλάσσιο περιβάλλον.
Έπειτα τα τελευταία χρόνια έμαθα
για τη μάζα σκουπιδιών που επιπλέει στον Ειρηνικό Ωκεανό και για τις μάζες πλαστικών που μεταφέρονται από τα θαλάσσια ρεύματα.
Και η αρχική μου αντίδραση,
-και νομίζω αυτή θα ήταν και η αντίδραση όσων
μάθαιναν γι’ αυτό-
ήταν «Ω Θεέ μου!
Πρέπει να βγούμε εκεί έξω και να καθαρίσουμε τη θάλασσα από αυτό το πράγμα».
Γι 'αυτό και όντως πρότεινα
να πάμε εκεί με ένα φορτηγό πλοίο,
δύο αλιευτικά σκάφη
ένα γερανό, ένα θραύστη
και μία μηχανή απευθείας μορφοποίησης υλικού .
Και η πρόθεσή μου ήταν να πάνε εκεί που είναι οι μάζες πλαστικών,
για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο σχετικά με αυτό το θέμα,
και να αρχίσουμε το μάζεμα του πλαστικου,
να το κόβουμε σε μικρά κομμάτια και να το μετατρέπουμε απευθείας σε τούβλα
θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν ως δομικά υλικά
σε αναπτυσσόμενες κοινωνίες.
Άρχισα να μιλάω με άτομα
που είχαν ήδη πάει εκεί που είναι συγκεντρωμένες οι μάζες πλαστικών,
οι οποίοι μελετούσαν το πρόβλημα των πλαστικών στο θαλάσσιο περιβάλλον
και μετά από αυτό
συνειδητοποίησα ότι ο καθαρισμός της περιοχής αυτής
θα ήταν μόνο μία μικρή σταγόνα στον ωκεανό
συγκριτικά με το ποσοστό που παράγεται
κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο
και ότι στην πραγματικότητα έπρεπε να συγκεντρωθώ και να κοιτάξω τη συνολική εικόνα.
Και η συνολική εικόνα είναι:
πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να κλείσουμε το διακόπτη.
Πρέπει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε
πλαστικά μίας χρήσης,
τα οποία εισέρχονται στο θαλάσσιο περιβάλλον κάθε μέρα
σε παγκόσμια κλίμακα.
Έτσι κοιτάζοντας αυτό, συνειδητοποίησα ότι ήμουν πραγματικά θυμωμένη.
Δεν ανησυχούσα μόνο για πλαστικά
που προσπαθεί να φανταστεί κάποιος στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού -
τα οποία από ότι έχω μάθει σήμερα
υπάρχουν 11 μάζες ενδεχομένως από πλαστικά
σε πέντε μεγάλους ωκεανούς στον κόσμο.
Δεν είναι μόνο αυτές οι μάζες πλαστικών που με ανησυχούν,
αλλά και οι μάζες πλαστικών στα σουπερμάρκετ.
Πάω στο σούπερ μάρκετ και όλες οι τροφές είναι συσκευασμένες σε πλαστικό.
Όλα τα ποτά μου είναι σε συσκευασίες από πλαστικό,
ακόμη και στα μαγαζιά υγιεινής διατροφής.
Ανησυχώ επίσης για το πλαστικό στο ψυγείο
και ανησυχώ και για το πλαστικό και τις τοξίνες που εισέρχονται από τα πλαστικά
στον οργανισμό μας.
Έτσι μαζί με μία ομάδα ανθρώπων
που εξέταζαν το θέμα αυτό,
δημιουργήσαμε το Συνασπισμό για την Πλαστική Ρύπανση.
Δουλεύουμε πάνω σε αρκετές αρχικές ιδέες
αλλά μερικές από αυτές είναι πολύ βασικές.
Μία από αυτές: εάν το 80% με 90%
από αυτά που βρίσκουμε στους ωκεανούς
-τα απόβλητα που βρίσκουμε στους ωκεανούς– είναι πλαστικό
τότε γιατί να μην το ονομάσουμε όπως είναι.
Πλαστική ρύπανση.
Ανακύκλωση.Όλοι θεωρούν ότι έχουν εκπληρώσει το χρέος τους
με το να ασχολούνται με ανανεώσιμους πόρους και να «γίνονται πιο φιλικοί προς το περιβάλλον» με την ιδέα της ανακύκλωσης
Πετάμε κάτι στα σκουπίδια και έπειτα δεν χρειάζεται να το σκεφτούμε ξανά.
Ποία είναι όμως η πραγματική εικόνα;
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ανακυκλώνεται το λιγότερο από το 9% των πλαστικών μας.
Και αν το αναλύσουμε εις βάθος,
κυρίως όταν πρόκειται για πλαστικά μπουκάλια,
τα περισσότερα από αυτά είτε μετατρέπονται σε κατώτερης ποιότητας υλικά
είτε αποτεφρώνονται είτε στέλνονται στην Κίνα.
Τα πλαστικά μπουκάλια μετατρέπονται σε κατώτερης ποιότητας υλικά,
ενώ τα γυάλινα μπουκάλια μπορούν να γίνουν μπουκάλια ξανά
ή μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά,
ενώ το πλαστικό μπουκάλι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει πλαστικό μπουκάλι.
Αυτό είναι λοιπόν για εμάς ένα σημαντικό θέμα.
Ένα άλλο ζήτημα που εξετάζουμε και ζητάμε από τους ανθρώπους να μας πουν τι σκέφτονται γι’ αυτό
αυτό είναι η προσθήκη ενός τέταρτου R
στο τρίπτυχο
Reduce (Μείωσε) , Reuse (Ξαναχρησιμοποίησε), Recycle (Ανακύκλωσε)
και αυτό είναι το Refuse (Αρνήσου).
Όποτε είναι δυνατό να αρνούμαστε να χρησιμοποιούμε πλαστικά μίας χρήσης.
Εναλλακτικές υπάρχουν.
Μερικές από αυτές υπάρχουν από παλιά.
Εγώ τώρα μαζεύω δοχεία πυρέξ
τα οποία χρησιμοποιώ αντί για πλαστικές σακούλες και τάπερ
για την αποθήκευση των τροφίμων.
Και ξέρω ότι κάνω κάτι
για μένα και την οικογένεια μου.
Είναι πολύ εύκολο να βρούμε και να αγοράσουμε έναν θερμό
ή ένα γυάλινο μπουκάλι,
όταν ταξιδεύουμε και έχουμε ξεχάσει να πάρουμε μαζί μας το θερμό μας
και να το γεμίσουμε με νερό ή φιλτραρισμένο νερό
αντί να αγοράσουμε πλαστικά μπουκάλια νερού.
Βασικά αυτό που θέλω να πω σε όλους εδώ
-και ξέρω ότι και εσείς γνωρίζετε πολλά για αυτό το θέμα -
είναι ότι αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα στους ωκεανούς,
ένα πρόβλημα που έχουμε δημιουργήσει εμείς ως καταναλωτές
αλλά μπορούμε να λύσουμε.
Μπορούμε να το λύσουμε μέσω της ευαισθητοποίησης των πολιτών
και να τους μάθουμε να επιλέγουν τις εναλλακτικές λύσεις.
Έτσι, όποτε είναι δυνατόν, να επιλέγουν τις εναλλακτικές λύσεις
αντί για πλαστικά μίας χρήσης.
Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε
τους ωκεανούς
και έτσι
να σώσουμε και τους ωκεανούς και τον πλανήτη αλλά και εμάς τους ίδιους.
Ευχαριστώ.